email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ยอมรับความจริง

ชื่อตอน : ยอมรับความจริง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.6k

ความคิดเห็น : 31

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ส.ค. 2563 23:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ยอมรับความจริง
แบบอักษร

อัคคี

 

นี่ผมใช้เวลาอยู่กับเด็กนี่มาเกือบ 5 เดือนแล้วนะครับซึ่งตอนนี้อัญชัน อัญชันกำลังจะเป็นเด็กวัย 8 เดือนอย่างสมบูรณ์แบบซึ่งยอมรับครับว่าตั้งแต่มีพี่เลี้ยงคนนี้อัญชันดูเป็นเด็กร่าเริงขึ้นเยอะเลยไม่เหมือนเมื่อก่อนที่เอาแต่งอแงร้องไห้แล้วผมก็ยัง มีความรู้สึกว่าอัญชันเริ่มพูดตามคนโตแล้ว

 

" ป๊ะๆๆ " นั่นไงครับพูดยังไม่ทันขาดคำเลยนมแจ่มบอกว่าเด็กนั่นสอนให้อัญชันเรียกผมว่าป๊าแต่ตามประสาเด็กนั่นแหละครับเลยออกมาได้แค่ว่าป๊ะ

 

" อัญชันคนสวยคะเดี๋ยววันนี้พี่วุ้นเส้นทำข้าวบดกับฟักทองให้ทานนะคะมันต้องอร่อยมากๆแน่ๆเลยหนูต้องทานเยอะๆนะคะเด็กอ้วน " ผมไม่ค่อยเข้าใจสำเนียงยัยนี่สักเท่าไหร่เวลาพูดกับเด็กทำไมจะต้องเสียง 2 เสียง 3 พูดเสียงปกติไม่ได้หรอ

 

" เหอะ!! "

 

" ป๊ะๆๆ " ยังไม่ยอมหยุดเรียกครับแถมตอนนี้ยังส่งสายตายิ้มร่ามาหาผมอีกอะไรมันจะมีความสุขขนาดนั้นแค่เริ่มพูดได้ก็หนวกหูซะแล้ว

 

" คุณไม่คิดที่จะลองอุ้มอัญชันไหนหรอคะ ? "

 

" ฉันเพิ่งรู้นะว่าพี่เลี้ยงอย่างเธอมีสิทธิ์ออกความคิดเห็นด้วยฉันจะอุ้มหรือไม่อุ้มนั่นมันก็สิทธิ์ของฉันเธอทำหน้าที่ของเธอไปเถอะ "

 

"... "

 

" ทำหน้าที่ของตัวเองให้มันดีซะก่อนเถอะแล้วค่อยมาวุ่นวายกับหน้าที่อื่นหรืออยากทำหน้าที่อื่นควบคู่ไปด้วยล่ะ? "

 

" ฉันขอโทษนะคะที่เข้าไปยุ่งวุ่นวายในชีวิตคุณเกินไปแต่ฉันก็แค่แสดงความคิดเห็นในส่วนที่ฉันสามารถแสดงได้คุณก็เห็นนิคะว่าอันชันต้องการคุณแค่ไหนตลอดเวลาที่ฉันเลี้ยงอัญชันมาเขาไม่เคยงอแงเลยแต่คุณไม่เห็นหรอกค่ะว่าเขาเอาแต่เฝ้ามองว่าเมื่อไหร่คุณจะอุ้มเขาสักที ? " เด็กนี่ชอบพูดเพ้อเจ้ออยู่เรื่อยเด็กตัวแค่นี้จะมารู้ประสีประสาอะไรอย่ามาทำให้ผมรู้สึกแย่ไปมากกว่านี้ได้ป่ะผมไม่ชอบเลยเวลาตัวเองรู้สึกสับสนอะไรแบบนี้

.

.

.

ช่วงเย็น

 

วุ้นเส้น

 

 

" อุ๊แง๊ๆๆ ฮึกๆ " คุณเชื่อไหมคะว่าตั้งแต่ช่วงบ่ายโมงที่ผ่านมาอัญชันเอาแต่ร้องไห้งอแงแถมเนื้อตัวยังอุ่นๆอีกด้วยฉันเดาได้เลยค่ะว่าตอนนี้อัญชันกำลังไม่ค่อยสบาย

 

" ไม่ร้องนะคะเด็กดี โอ๋ๆ " ฉันพยายามหลอกล่อให้อัญชันหยุดร้องแถมนำผ้ามาเช็ดตัวให้หลายรอบแล้วแต่ตัวอัญชันก็ยังไม่เย็นขึ้นแถมตอนนี้เนื้อตัวยังแดงอาจจะเป็นเพราะพิษไข้

 

" คนดีคะอย่าร้องไห้นะคะเดี๋ยวพี่วุ้นเส้นเช็ดตัวให้อีกรอบนึงนะ " ฉันนำผ้าเช็ดตัวผืนเล็กสีขาวขึ้นมาชุบน้ำพร้อมกับเช็ดตัวให้กับเด็กอ้วนที่ตอนนี้เอาแต่งอแงร้องไห้ไม่หยุดทุกคนคะฉันก็ไม่ได้เก่งขนาดรู้ทุกวิธีที่ดูแลเด็กหรอกนะคะแต่อันนี้ก็พอจะเดาได้อยู่ว่าต้องทำยังไง

 

" เกิดอะไรขึ้นคะคุณวุ้นเส้น !! " แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นท่าค่ะเพราะตอนนี้อัญชันไม่หยุดร้องไห้แถมยังร้องหนักกว่าเดิมอีกบวกทวีคูณไปด้วยความร้อนของร่างกายที่เริ่มร้อนขึ้นฉันเริ่มอยู่ไม่เป็นสุขแล้วนะคะ

 

" อัญชันน่าจะไม่สบายค่ะนมแจ่มนี่วุ้นเส้นก็พยายามเช็ดตัวให้ไปหลายรอบแล้วนะคะดูเหมือนไข้จะไม่ลดเลยค่ะ "

 

" ตายจริง !! แล้วนี่คนงานขับรถไปไหนหมดคะเดี๋ยวนมแจ่มให้พาไปโรงพยาบาลก่อนค่ะ "

 

" เห็นพี่แม่บ้านบอกค่ะว่าเอาเอกสารไปให้คุณอัคคีที่บริษัทยังไม่เห็นกลับเข้ามาเลย "

 

" ฮึก.. อย่าร้องไห้นะคะอันฉันพี่รู้สึกเจ็บหัวใจไปหมดแล้ว " ใครจะว่าฉันอ่อนแอก็ช่างค่ะแต่ฉันเลี้ยงของฉันมาตั้ง5เดือนจะไม่ให้รู้สึกผูกพันเลยก็เป็นไปไม่ได้นะดูตอนนี้เด็กน้อยตรงหน้าฉันสิคะอาการไม่ดีขึ้นเลยฉันควรรู้สึกยังไงที่ดูแลเด็กคนนี้ไม่ดี

 

' ปรี๊ดด '

 

" คุณอัคคีน่าจะมาแล้วนะคะนมหนูฝากนมดูอัญชันแป๊บนึงนะคะเดี๋ยวหนูไปเปิดประตูให้เขาเองแล้วจะบอกเรื่องอาการของน้องด้วย " ฉันบอกกับนมแจ่มพร้อมกับรีบวิ่งไปเปิดประตูให้คุณอัคคีทันทีนาทีนี้ฉันไม่รอช้าแล้วค่ะ

.

.

.

" คุณอัคคี!! ช่วยพาอัญชันไปโรงพยาบาลทีคะ !! " ฉันบอกกับคนที่ตอนนี้กำลังแสดงอาการหน้านิ่งอยู่อะไรของเขาเนี่ยอุตส่าห์พูดขนาดนี้ไม่มีท่าทีตกใจอะไรเลยหรือยังไงกัน

 

"...."

 

" คุณเร็วๆสิคะ !! " นี่ฉันเริ่มมีน้ำโหแล้วนะคะอะไรกันลูกเขานอนป่วยอยู่ในบ้านนะไม่คิดจะพาไปโรงพยาบาลหน่อยหรอ

 

" อัญชันเป็นอะไรทำไมจะต้องพาไปโรงพยาบาล " ถ้าสบายดีฉันจะให้พาไปโรงพยาบาลไหมล่ะคะ

 

" อัญชันตัวร้อนจี๋เลยค่ะ " ฉันบอกกับเขาแค่นั้นคนตัวสูงรีบก้าวขาฉับพลันเดินเข้าไปในตัวบ้านใหญ่ทันทีฉันไม่รู้หรอกนะคะว่าหลังจากนี้แล้วเขาจะแสดงอาการอะไรหรือเปล่าแต่เขาให้ทุกอย่างมันออกมาด้วยดีด้วยเถิด

 

อัคคี

 

" อุ๊แงๆๆๆ ฮึก ป๊ะๆๆ แง๊!! " ผมยืนมองเด็กน้อยที่ตอนนี้กำลังร้องไห้งอแงแถมเนื้อตัวยังแดงเถือกทำไมสภาพอัญชันถึงเป็นแบบนี้

 

" นมแจ่มครับทำไมอัญชันถึงเป็นแบบนี้ดูแลกันยังไงถึงปล่อยให้ป่วยได้ " ผมถามนมแจ่มออกไปแต่ก็ยังไม่ได้ก้าวเข้าไปหาตัวอัญชันแต่อย่างใด

 

" วันนี้อากาศค่อนข้างร้อนค่ะแถมช่วงบ่ายฝนจะตกหนักอีกด้วยคุณอัญชันน่าจะปรับสภาพไม่ทันเลยทำให้ป่วย "

 

" ป๊ะๆ😭😭😭 " ทำไมภาพตรงหน้ามันทำให้ผมรู้สึกหัวใจกระตุกแบบนี้วะไม่เคยเป็นแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนับตั้งแต่วันที่ผมเสียคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตผมไปไม่รวมถึงคุณแม่นะครับ

 

" ฮึกๆๆ อุแง๊ๆๆ " เสียงร้องนี้มันทำให้ขาของผมค่อยๆก้าวเข้าไปหานมแจ่มพี่ตอนนี้กำลังอุ้มอัญชันอยู่

 

" ป๊ะๆๆ ฮึก " ผมเจ็บครับเจ็บจริงๆยิ่งมาเห็นตัวอัญชันตอนนี้หัวใจของผมยิ่งเจ็บเข้าไปใหญ่ผมจะทำยังไงให้อัญชันหยุดร้องไหให้อัญชันกลับมาสดใสร่าเริงเหมือนเดิม

 

' อุ๊แง๊ ฮึกๆๆๆ '

 

' พรึ๊บ '

 

" ...... "

 

" 😯😯😯 "

 

" ไม่ร้องนะครับคนดีของพ่อเดี๋ยวพ่อพาหนูไปหาหมอนะครับ คนดีของพ่อจะต้องหายและกลับมาแข็งแรงนะครับ " ' พ่อ ' ใช่ครับทุกคนๆนี้หลุดออกมาจากผมสักทีผมรู้สึกผิดมาตลอดที่รู้สึกว่าตัวเองไม่เคยทำหน้าที่พ่อให้กับอัญชันเลยผมรู้ครับผมรู้ว่าผมผิด

 

" เธอขึ้นไปเตรียมของอัญชันฉันจะอุ้มอัญชันไปรอที่รถ " ผมบอกกับพี่เลี้ยงอัญชันให้ขึ้นไปเตรียมอุปกรณ์สำหรับไปโรงพยาบาลแน่นอนครับว่าครั้งนี้ผมคงต้องพึ่งเธอ

 

 

ทุกคนคะพี่อัคคีของเรากำลังจะเป็นคนดีหรือเปล่านะฮ่าๆๆมาแล้วจ้ามาดึกหน่อยนะคะวันนี้เข้ามาอ่านเข้ามาcommentกันเยอะๆนะคะมาดูกันว่าพี่อัคคีของเราจะทำยังไง ไม่ถึง 20 คอมเม้นต์ไม่อัพตอนต่อไป

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น