ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บท 26 ตัวเลือก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.3k

ความคิดเห็น : 34

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ต.ค. 2563 08:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บท 26 ตัวเลือก
แบบอักษร

หลายวันต่อมา...

 

บริษัท SI.

 

ไลออนนั่งถอนลมหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า คำพูดของเพื่อนสนิทลอยว่อนอยู่ในหัวจนแทบไม่เป็นอันทำงาน เขายอมรับว่าข้อเสนอของสเวนค่อนข้างได้ผล แต่คนที่เข้าล่อเหยื่อก็มีความเสี่ยงอันตรายสูงเช่นกัน

 

"ในเมื่อสองคนนั้นเป็นคนที่น้องสาวไอ้ติณณ์รัก และทั้งสองคนก็ดูรักเธอ จะเป็นไปได้ไหมถ้าเราให้น้องไปล้วงหาหลักฐานบางอย่างจากทั้งสองคน"

 

"..."

 

"คือแบบนี้ เท่าที่กูรู้มาหมอลูเซียโน่รักใบข้าวเหมือนลูกคนนึง เอ็นดูเธอมาตั้งแต่ยังแบเบาะ ส่วนเดนนิสรักเธอในฐานะคู่หมั้น กูมั่นใจว่าสองคนนี้ต้องรักใบข้าว และไม่กล้าทำอะไรเธ

 

"ไม่มีวัน" ดวงตาคมหรี่ลงในตอนที่เขาเค้นเสียงบอกกับตัวเอง เขายอมเป็นคนเห็นแก่ตัวให้เรื่องดำเนินไปอย่างล่าช้าดีกว่ารู้ผลลัพธ์เร็วไวด้วยการส่งเด็กสาวเข้าไปเสี่ยงชีวิต หากพูดเรื่องนี้กับเธออีกฝ่ายก็คงตอบตกลงโดยไม่คิดอะไรมากเพราะมัวแต่ห่วงคนอื่น

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

ห้องกว้างเงียบสงบถูกทำลายลงทันทีที่เสียงเคาะประตูจากหน้าห้องดังขึ้น เขาตวัดสายตาขึ้นมองบานประตูที่กำลังเปิดออกช้าๆ ก่อนใบหน้าจิ้มลิ้มจะชะโงกเข้ามาตามด้วยลำตัวของเธอ

 

"เรียกข้าวมามีอะไรหรือเปล่าคะ" ใบข้าวตั้งคำถามในขณะที่สองขาเดินกรีดกรายบนรองเท้าส้นสูงเข้ามาในห้อง

 

คนตรงหน้าขาดการติดต่อไปในช่วงหนึ่งซึ่งเธอรู้สึกอิสระและเเปลกใจในเวลาเดียวกัน เด็กสาวเลือกใช้ช่วงเวลาเหล่านั้นนัดทานข้าวกับคู่หมั้น และไปเยี่ยมเคลลี่กับลูเซียโน่ที่บ้านทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าทั้งสองคือผู้ต้องสงสัย โดยไม่รู้ตัวเลยว่าทุกการเคลื่อนไหวอยู่ภายใต้สายตาของชายหนุ่มตลอด

 

"ฉันเคยบอกว่าอะไร"

 

"อะไรคะ" เธอถามกลับด้วยความงุนงง

 

"ที่เคยห้ามมันทำยากนักใช่ไหม" น้ำเสียงดุเข้มทำให้เด็กสาวถอดสีหน้าอัตโนมัติ มือเล็กกระชับสายกระเป๋าสะพายข้างเอาไว้แน่นเมื่อทำตัวไม่ถูก

 

เธอเองก็มีส่วนผิดที่ฝ่าฝืนคำสั่งจนลืมคำนึงถึงความปลอดภัย แต่ก็ช่วยไม่ได้เพราะเขาเป็นฝ่ายขาดติดต่อเอง

 

เดี๋ยวนะ! นี่เธอกำลังประชดประชันหรือเรียกร้องความสนใจจากเขาหรือเปล่า

 

ไม่นะ! เธอไม่ได้รู้สึกกับเขา เขาเลวขนาดนั้นจะหวั่นไหวลงได้ยังไง

 

ใบข้าวทะเลาะกับตัวเองในความคิดจนกระทั่งไม่ได้ยินเสียงเรียกชื่อ ความรู้สึกเหมือนตอนนี้ภายในห้องมีใบข้าวสองคนที่กำลังยืนต้นเถียงกัน

 

"ลากเก้าอี้มานั่งตรงนี้" เขาใช้สายตาบอกตำแหน่งถัดออกไปเล็กน้อย ทำให้ใบข้าวเลื่อนเก้าอี้ตรงหน้าไปหยุดตำแหน่งนั้นแล้วนั่งลงข้างคนออกคำสั่งแต่โดยดี

 

"อ้ะ" เด็กสาวสะดุ้งเฮือกในตอนที่เขาวางแฟ้มขนาดใหญ่ลงบนหน้าตัก ความตกใจทำให้ใบข้าวรีบช้อนมือรับอัตโนมัติ

 

"อ่านกฎของไซริสให้หมด แล้วพรุ่งนี้ฉันจะมาเอาคำตอบ" เขาทิ้งท้ายเพียงเท่านั้นก่อนจะดันตัวลุกออกไปจากห้องโดยทิ้งความงุนงงให้กับใบข้าวมองตามแผ่นหลังกว้าง

 

แสงไฟวาบบนหน้าจอเรียกความสนใจให้ใบข้าวเอียงหน้ามองตามอย่างเลี่ยงไม่ได้ เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเป็นข้อความปรากฏขึ้นบนหน้าจอมือถือ

 

"นาเดียร์รอคุณอยู่ที่เก่า เวลาเดิมนะคะ"

 

"เหอะ" ใบข้าวกระแทกเสียงสะบัดหน้าหนีเมื่อได้อ่านข้อความแล้วเสร็จ ความเคืองใจถาโถมเข้าในเวลาเดียวกันอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน กระแทกแฟ้มลงบนโต๊ะโดยไม่สนสิ่งที่เขาทิ้งท้าย

 

มันไม่ใช่ความรู้สึกหึงหวงแบบคนรัก แต่ในเมื่อเธอยอมนอนกับเขาคนเดียวห้วงเวลานี้ ชายหนุ่มเองก็ควรนอนกับเธอเพียงคนเดียวสิ

 

เสียงเปิดประตูทำให้เด็กสาวรีบหยิบโทรศัพท์ตนขึ้นมาเปิดเล่นพลางๆกลบเกลื่อน เธอปลายสายตาในตอนที่ไลออนหย่อนตัวลงบนเก้าอี้ตัวเดิม มือหนายกโทรศัพท์ขึ้นมองเพียงนิดก่อนจะกอบกุมมันเหมือนกำลังชั่งใจ

 

"กลับเลยไหมเดี๋ยวให้เฟิร์สไปส่ง" เขาถามแบบนี้บ่อยครั้ง ซึ่งปกติแล้วเธอก็จะพยักหน้าไม่เรื่องมาก เพราะใจก็ไม่อยากอยู่ที่คุยกับเขาเสียเท่าไหร่นอกจากมันจะอันตรายต่อร่างกายแล้วเขายังมีอิทธิพลต่อหัวใจของเธอ

 

เพราะคิดว่าใบข้าวให้คำตอบด้วยความเงียบเหมือนทุกครั้งซึ่งเขาก็ชินกับพฤติกรรมของเธอ จึงหยัดกายลุกขึ้นยืนคว้าโทรศัพท์เหน็บไว้ในกระเป๋ากางเกงยีนส์สีดำ แล้วตั้งท่าจะลุกเดินนำหน้า

 

"จะไปไหนคะ" คำถามของใบข้าวทำให้ไลออนเอี้ยวหันมาสบตาด้วยความประหลาดใจ ทว่าเขากลับไม่แสดงความงุนงงผ่านสีหน้า

 

"ธุระ" เขาตอบเสียงเรียบเหมือนทุกครั้งที่ให้คำตอบ

 

"ไปธุระหรือว่านัดสาวกันแน่" ทั้งที่พยายามปรับเสียงไม่ให้ขุ่นเคืองแต่สีหน้าของเธอกลับไม่ให้ความร่วมมือ มันทำให้ไลออนเปลี่ยนทิศทางเดินเข้าหาเด็กสาวบนเก้าอี้อีกตัว ดวงตากลมมองอริยาบทของเขาด้วยสายตาเลิ่กลั่ก

 

ใบข้าวลนลานจับขอบเก้าอี้เอาไว้แน่นทำตัวไม่ถูกในตอนที่ไลออนโน้มใบหน้าคมลงมาใกล้ๆ กลิ่นบุหรี่อ่อนๆมันพานให้หัวใจดวงน้อยเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ

 

"อย่าทำตัวเหมือนกำลังหึง"

 

"ขะ..ข้าวไม่ได้หึง" เธอรีบหลบสายตาพูดตะกุกตะกัก

 

"แล้วที่ประชดคือ?"

 

"ข้าวนอนกับพี่ไลออนคนเดียว" ใบข้าวไตร่ตรองคำพูดต่อไปอย่างชั่งใจ "...พี่ไลออนก็ต้องนอนกับข้าวคนเดียวเหมือนกัน"

 

"หึ" ไลออนเค้นเสียงผ่านลำคอเมื่อได้รับคำตอบ "...สีหน้าเธอมันไม่เคยโกหกฉัน"

 

"..." ใบข้าวกัดปากเบาๆ นี่เธอกำลังแสดงสีหน้าออกไปขนาดนั้นเลยหรือ ความหงุดหงิดทำให้ดวงตากลมตวัดหนีออกไปด้านนอก ในขณะเดียวกันกระจกเงาช่วยสะท้อนให้เห็นสีหน้าบึงตึงของเธอในตอนนี้

 

"จะกลับบ้านไหม" ชายหนุ่มดึงตัวกลับยืนหลังตรง ตวัดท่อนแขนขึ้นกอดออกจ้องหน้าเด็กสาวเพื่อเอาคำตอบ ท่าทีลังเลใจของใบข้าวทำให้เขาถอยหลังกลับพิงสะโพกกับขอบโต๊ะทำงาน

 

"..."

 

"...สามนาที" เข็มนาฬิกาในหัวยังเดินต่อไปเรื่อยๆเพื่อจับเวลา ซึ่งปกติชายหนุ่มไม่ใช่คนใจเย็นรอได้นานขนาดนั้น

 

เสียงทุ้มของไลออนกระตุ้นให้ใบข้าวเร่งหาคำตอบ ส่งผลให้เธอควักกระเป๋าสะพายข้างมาวางบนตักอย่างชั่งใจ ดวงตาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือมันเป็นเวลาที่เธอควรถึงบ้านเรียบร้อยแล้ว

 

"...สองนาทีห้าสิบวิ" เขายังไล่เวลาอย่างใจเย็น ต่างจากอีกคนที่ใจร้อนรุ่มอย่างไม่ทราบสาเหตุ กลัวอีกฝ่ายไปมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับหญิงอื่น ใบข้าวกำหมัดแน่นเมื่อเผลอจินตนาการบทรักบนเตียงระหว่างไลออนกับผู้หญิงของเขา

 

"มีตัวเลือกไหมคะ" ใบข้าวโพล่งขึ้น

 

"...มี" เขาตอบอย่างใจเย็นพลางเหลือบมองเวลาบนข้อมือเป็นระยะ ยิ่งทำให้เธอรู้สึกระแคะระคายใจอย่างบอกไม่ถูก "หนึ่งกลับบ้าน... สองไปคาสิโนกับฉัน"

 

"สองค่ะ" ใบข้าวกระชากตัวลุกทันที สีหน้าและแววตาของเธอสื่อให้เขารู้ว่ากำลังจริงจัง ทำให้ไลออนเอียงหน้าครุ่นคิดเล็กน้อยแต่ถึงอย่างนั้นก็ยอมพยักหน้าแล้วเดินนำออกไปในที่สุด

____________________________________

น้อนไม่ได้หึ๊งงงงงงงง เสียงสูงเวอร์วังอลังการ

ทำความเข้าใจซะใหม่นะไลออน 5555

ความคิดเห็น