ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บท 25 มอง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.8k

ความคิดเห็น : 41

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ต.ค. 2563 08:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บท 25 มอง
แบบอักษร

Rrrr Rrrr Rrrr

 

โทรศัพท์หรูแผดเสียงบนโต๊ะทำงาน เรียกความสนใจจากประธานหนุ่มให้เขาตวัดดวงตาคมมองหน้าจอเพียงนิดก่อนคว้ามันมากดรับ

 

"มีอะไร"

 

[ห่างเหินกันเกินไปนะ เดี๋ยวนี้เจ้าพ่อมาเฟียเขาไม่คบเพื่อนกันแล้วหรอครับ] ปลายสายกระแนะกระแหนใส่ ตั้งแต่ไลออนขึ้นรับตำแหน่งแทนปู่ก็แทบไม่มีเวลาได้พูดคุยกันเลยสักครั้ง

 

"ไม่ว่าง" ชายหนุ่มพูดดักเพื่อนรักอย่างรู้ทัน

 

[ต้องว่าง กูนัดไอ้ครูซไว้แล้ว]

 

"..."

 

[...มันบอกว่ามีสินค้าใหม่ให้ดู และจะคุยเรื่องไอ้ติณณ์ด้วย] ปลายสายงัดไม้ตายเพราะรู้ว่ามาเฟียหนุ่มกำลังตามสืบเรื่องของเพื่อนสนิทอีกคน

 

"อืม นัดมา" เขาตอบรับทันที

 

[มหาลัยไอ้ครูซ ช่วงบ่ายโมง]

 

"อืม" ไลออนชิงตัดสายแล้ววางโทรศัพท์ลงตำแหน่งเดิม เขาพ่นลมหายใจพลางคว้าเอกสารขึ้นมาอ่านต่อ

 

 

มหาลัย

 

เสียงบานประตูห้องผู้อำนวยการกระแทกกับผนังรุนแรง ทำให้เจ้าของมหาลัยปลายสายตามองผู้กระทำไร้มารยาท เขาเลื่อนสายตากลับนั่งไขว่ห้างจิบไวน์ต่ออย่างใจเย็น ไม่สนใจเสียงฝีเท้าผู้มาใหม่ทั้งสองแต่อย่างใด

 

"ไร้มารยาท" ครูซเหน็บแนมในตอนที่สเวนและไลออนหย่อนสะโพกลงบนโซฟา

 

"มึงมีมารยาทตายล่ะ ยังไม่เคลียร์เรื่องเมื่อวานที่มึงบุกไปหากูในห้องผ่าตัดนะ" สเวนมองครูซด้วยสายตาคาดโทษ โชคดีที่เมื่อวานเขาผ่าตัดเสร็จเรียบร้อยแล้วก่อนเพื่อนรักจะทะเล่อทะล่าบุกเข้าไป จนบุคลากรการแพทย์ต่างตื่นตระหนก

 

"ช่วยไม่ได้ ผิดนัดกูเอง" คนถูกกล่าวหายักไหล่ไม่สะทกสะท้าน ก่อนจะควักปืนตัวใหม่จากกระเป๋าสีดำวางไว้บนโต๊ะเลื่อนไปตรงหน้าเพื่อนทั้งสองคนละกระบอก

 

"ตัวใหม่ล่าสุด?" แพทย์หนุ่มเลิกคิ้วมองหน้าครูซเพื่อเอาคำตอบ

 

"ใช่ ค่อนข้างมีน้ำหนักพอสมควร ส่วนกระสุนทำขึ้นเป็นพิเศษเหมาะสำหรับนักฆ่า" ผู้บริหารหนุ่มอธิบายอย่างใจเย็น

 

สเวนมองตามตาเป็นมันรีบคว้าขึ้นมาสำรวจไม่รีรอให้ผู้คิดค้นอนุญาต ไลออนเอื้อมหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบอย่างถือวิสาสะพลางตวัดขาขึ้นไขว่ห้าง เอนแผ่นหลังกว้างพิงพนักโซฟาอย่างผ่อนคลาย

 

"มีเรื่องให้เครียดหรอ" ครูซสังเกตเห็นสีหน้าเหนื่อยของไลออนครั้งแรก เขารู้ว่าการที่คนคนหนึ่งไปยืนตรงจุดที่ไลออนกำลังยืน มันทั้งเหนื่อยและต้องมีความรับผิดชอบกว่าพวกเขาหลายเท่าตัว จนแทบไม่มีเวลาว่างเป็นของตัวเอง

 

"..." คนถูกถามยื่นมือเคาะขี้บุหรี่ลงบนพื้นกระเบื้อง พ่นควันสีขาวคลุ้งออกจากริมฝีปากหยักเป็นคำตอบ

 

"เรื่องไอ้ติณณ์นี่มันยังไงกันแน่วะ มันก็มาเฟียคนนึงที่เก่งเลยนะ จะพลาดท่าถูกลักพาตัวไปได้ยังไง ไหนจะลูกน้องที่ติดตามมันอีก" ครูซชวนเพื่อนเข้าเรื่องเพื่อนอีกคนที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย พวกเขาตามสืบจนแล้วจนเล่าก็กลับมามือเปล่าในทุกครั้ง

 

"กูว่าคนใกล้ตัวมันนั่นแหละตัวอันตราย อีกอย่างลูกน้องมันจะไปช่วยอะไรได้ อย่าลืมสิว่าวันนั้นมันไม่ให้ผู้ติดตามไปด้วย" สเวนแสดงความเห็น

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

"เข้ามา" ครูซเปล่งคำอนุญาตในตอนที่สเวนวางปืนลงบนโต๊ะข้างกระสูน ก่อนเจ้าของเสียงเคาะประตูจะนำกาแฟและแก้วเปล่าพร้อมกับไวน์ราคาแพงมาเสิร์ฟบนโต๊ะ

 

"ไม่มีสาวๆมาให้กระชุ่มกระชวยหัวใจเลย" นายแพทย์หนุ่มพูดเล่นทีอย่างไม่จริงนัก ในตอนที่บอดี้การ์ดชุดดำวางเครื่องดื่มลงบนโต๊ะ เขาโน้มตัวไปคว้าแก้วกาแฟเลื่อนมาตรงหน้า เป็นจังหวะเดียวกับที่สายตามองผนังกระจกลงไปด้านล่าง เขาเพ่งสายตาจ้องเด็กสาวหน้าตาน่ารักท่ามกลางสาวสวยอีกสี่คน เธอผู้มีรอยยิ้มโดดเด่นที่สุดกำลังเดินผ่านหน้าตึกผู้อำนวยการ

 

"มองอะไร" ครูซมองตามสายตาสเวน ในขณะที่ไลออนปลายสายตามองเพียงนิดก่อนเอื้อมมือไปคว้าปืนตรงหน้าพร้อมกระสุนหนึ่งลูก

 

"อย่างแจ่ม"

 

"ใบข้าว? น้องไอ้ติณณ์" ครูซบอกอย่างไม่ใส่ใจนักต่างจากคนตรงข้าม

 

"น้องสาวไอ้ติณณ์มีแฟนยังวะ" สเวนชะเง้อมองตามร่างอรชรในขณะที่มือยังถือถ้วยกาแฟตั้งท่าจะดื่ม จนไม่ทันสังเกตสีหน้าของเพื่อนร่วมวงสนทนา

 

"..." ไลออนประคองด้ามปืนเพ่งพินิจเงียบๆ ไม่ได้มองตามเสียงของนายแพทย์หนุ่มแต่อย่างใด

 

"หุ่นแม่ง! น่ากินชะมัด" นายแพทย์หนุ่มพูดพร้อมทำท่าทางหมั่นเขี้ยว ลูบปลายคางเบาๆเเล้วเอี้ยวตัวกลับมาไม่วายพูดต่อว่า "เดี๋ยวถ้ากูเจออีกนะ พ่อจะจับกระทะ..."

 

ปัง!

 

"เฮ้ย!/เฮ้ย!" ทั้งสเวนและครูซร้องเสียงหลงอย่างพร้อมเพรียงกัน แก้วกาแฟในมือสะเทือนจนมันหกเลอะบนโต๊ะและหลังมือ ไอร้อนแผ่ซ่านจนสเวนรีบสะบัดมือออกไปคว้าทิชชู่มาเช็ด ในขณะที่คนลั่นไกทำสีหน้าเรียบเฉย

 

"นึกว่าปืนไร้เสียง"

 

"พวกอาจารย์คนอื่นคงแตกตื่นกันหมดแล้วมั้ง เสียงปืนดังขนาดนี้" ครูซมองรอยกระสุนบนโซฟาอีกตัวแทบกุมขมับ ในสถานศึกษาเขาพยายามสร้างภาพลักษณ์ให้เป็นสีขาวมาโดยตลอด แต่ดูเหมือนว่าจะพังลงในพริบตาเพราะเสียงปืนเมื่อครู่นี้

 

"คงไม่คิดว่าผู้บริหารถูกยิงตายหรอกใช่ไหม ผีไอ้ครูซคงเฮี้ยนหน้าดู ลูกเมียไม่มีรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจวิ่งชนฝาผนังตายก่อนวัยอันควร" สเวนเลิกคิ้วขอความเห็น ชักแม่น้ำทั้งสี่ห้าสายมาบรรจบเพื่อถาโถมเพื่อน

 

"ไม่กัดกูสักวันกาแฟที่กินเข้าไปมันจะกัดไส้มึงขาดรึไง" ครูซกระแทกแดกดัน พ่นลมหายใจมองมาที่ไลออนอย่างปลงตก

 

"อยากเจอไอ้ติณณ์" ไลออนนั่งเงียบอยู่นานพูดขึ้นทำลายความเงียบ ซึ่งเพื่อนทั้งสองก็มองหน้าคิดเหมือนกัน การที่สมาชิกคนหนึ่งหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยมันไม่แปลกที่พวกเขาจะรู้สึกเดือดเนื้อร้อนใจ

 

"กูสงสัยมานานแหละ ว่าไอ้คนที่จับตัวมันไปน่ะ จับไปทำไม" ครูซนวดคลึงขมับพยายามคิดแล้วคิดอีก

 

"ถ้าให้กูคาดเดาตามพฤติกรรมของคนแถวนี้นะ มันอาจจะจับไปเป็นพรรคพวกหรือไม่ก็ทำให้กลายเป็นบุคคลสูญหายอยู่ช่วงหนึ่งแล้วค่อยปล่อยตัว ไม่สิ! มันอาจจะจับไปทดลองอะไรบางอย่างก็ได้" สเวนวางแก้วกาแฟพลางทำหน้าครุ่นคิด

 

"มึงสงสัยใครไหมไลออน" ครูซตวัดสายตารอเอาคำตอบจากไลออน ผู้มีอิทธิพลใหญ่น่าจะสืบสาวราวเรื่องได้ง่ายกว่า

 

"มีแค่สองคน"

 

"สองคน?"

 

"อืม"

 

"ในเมื่อได้ผู้ต้องสงสัยมาขนาดนี้แล้ว ทำไมยังไม่ล็อคเป้า ...ไม่รู้ว่าป่านนี้ไอ้ติณณ์มันจะเป็นตายร้ายดียังไง รีบๆลงมือทำอะไรสักอย่าง เดี๋ยวจะสายเกินแก้เอา"

 

"กำลังแกะรอย"

 

"พวกกูเชื่อใจมึงนะ พาเพื่อนเรากลับมาให้ได้ มึงลุยวันไหนกูก็พร้อมลุยกับมึงวันนั้น" สเวนพูดเสียงนิ่งครั้งแรก สายตาเต็มไปด้วยความจริงจังและมุ่งมั่น

 

"ผีตัวไหนสิงเพื่อนกูวะ" ครูซพึมพำเบาๆเหลือบมองสเวนเป็นระยะ

________________________________

2 บทตามใจหนึ่งวัน บทนี้ต้องรีบมาเพราะไม่อยากให้นอนดึกกัน

เอาจริงๆรู้สึกเหมือนนักอ่านเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตเทียร์ไปแล้วอ่ะ เคยคิดจะเลิกเขียนแต่เวลาเห็นยอดวิวจากนักอ่านเงาและคอมเมนต์จากนักอ่านที่คอยเมนต์เป็นกำลังใจ ทำให้มีแรงลุกขึ้นมาปั่นต่อ

เพราะฉะนั้นมันไม่แปลกหากเทียร์จะบอกว่า ทุกท่านมีผลต่อเทียร์เสมอ

ดูแลสุขภาพกันด้วยนะคะ ฝันดีฮะ💕

ความคิดเห็น