email-icon facebook-icon Instagram-icon

เรื่องที่10ของไรท์นะคะฝากกดไลค์ กดติดตาม กดคอมเม้นเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์ตัวน้อยๆคนนี้ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ🙏🏻❤️😘😘😘

ตอนที่18(คิดถึงเหมือนกันไหม)

ชื่อตอน : ตอนที่18(คิดถึงเหมือนกันไหม)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.2k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ส.ค. 2563 20:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่18(คิดถึงเหมือนกันไหม)
แบบอักษร

 

คฤหาสน์ราชนาโยวงศ์ติชัย

21:30น.

เจ้าหญิง อัยย์ญาดา....

“น้องหญิงคะ”

“คะ คุณแม่?”ฉันละสายตาจากหนังสือเรียนและเงยหน้าขึ้นไปหาคุณแม่พร้อมกับเอ่ยขานท่าน ท่านก็มองหน้าฉันและยิ้มๆ

“หนูชอบขุนเขาไหมคะลูก?”คุณแม่เอ่ยถามฉัน ฉันก็มองหน้าท่านด้วยความสงสัย ทำไมอยู่ดีๆคุณแม่ถึงมาถามฉันล่ะว่าฉันชอบขุนเขาไหม ทั้งๆที่เราสองคนก็เป็นเพื่อนเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็กแล้ว

“ทำไมคุณแม่ถึงถามน้องหญิงแบบนี้ละคะ?”ฉันเอ่ยถามคุณแม่ไปด้วยความสงสัย ท่านก็ยื่นมือมาลูบศีรษะของฉัน

“ก็เมื่อวานขุนเขาเขามาบอกคุณพ่อของหนูว่าเขาจะดูแลน้องหญิงเองน่ะสิจ๊ะลูก^_^”

“ดูแลน้องหญิง?”ฉันเอียงคอมองท่านพร้อมกับขมวดคิ้วอย่างงุนงง

“ก็พรุ่งนี้พวกหนูจะไปเที่ยวกันแล้วไม่ใช่เหรอจ๊ะ?”คำพูดของคุณแม่ทำให้ฉันนึกออกทันทีว่าขุนเขาเขาหมายถึงอะไร เพราะพรุ่งนี้พวกเราจะไปเที่ยวกันแล้ว ไปทั้งชั้นเรียนเลย

“ใช่ค่ะ^_^”ฉันตอบคุณแม่ไปอย่างนึกโล่งใจที่ขุนเขาเขาไม่ได้บอกอะไรคุณพ่อฉันไป ไม่งั้นบางทีฉันอาจจะไม่ได้มานั่งคุยอยู่กับคุณแม่แล้วก็ได้หรือไม่บางทีพรุ่งเผลอๆฉันอาจจะไม่ได้ไปก็ได้

“จ๊ะ อย่างนี้พ่อกับแม่ก็ไม่ค่อยเป็นห่วงหนูสักเท่าไหร่เพราะน้องหญิงของแม่มีขุนเขาคอยดูแล^_^”คุณแม่เอ่ยบอกฉันพลางยื่นมือมาลูบผมยาวสลวยของฉัน ฉันก็ยิ้มให้ท่านเราสองคนยิ้มให้กัน

“ได้เวลาเข้านอนแล้วจ๊ะลูกจ๋า^_^”คุณแม่ที่ละสายตากลับมาจากนาฬิกาดิจิตอลที่ถูกแขวนไว้บนพนังกลับมาเอ่ยบอกฉัน เพราะเวลาตอนนี้ล่วงเลยมาเกือบๆจะสี่ทุ่มแล้ว พรุ่งนี้ฉันต้องออกเดินทางแต่เช้ามืดฉันควรจะไปนอนได้แล้ว

“ค่ะคุณแม่^_^”

“เดี๋ยวแม่ไปส่งหนูเข้านอนจ๊ะ^-^”

“ค่ะ^_^”ฉันตอบท่านไปและเราสองคนก็เดินกอดกันขึ้นห้องนอนชั้นสองของฉัน คุณแม่มักจะมาส่งฉันเข้านอนอยู่เป็นประจำทุกคืน ส่วนคุณพ่อยังคงเคลียร์เอกสารกองโตกับพี่ชายของฉันอยู่ในห้องทำงาน พี่ชายถึงเขาจะเรียนหมอแต่เขาก็ต้องคอยมั่นฝึกฝนงานที่บริษัทของคุณพ่อของฉันไปด้วย เพราะเขาโดนคุณแม่ของฉันทำโทษอยู่เรื่องที่เขาแอบออกไปแข่งรถตอนกลางคืน

“ฝันดีนะคะลูก^_^”คุณแม่เอ่ยขึ้นหลังจากที่ฉันนอนหงายอยู่บนที่นอนโดยมีคุณแม่นั่งอยู่บนเตียงนอนข้างๆฉัน

“ค่ะ คุณแม่ก็ฝันดีเช่นกันนะคะ^_^”

“จ๊ะลูกรัก แม่รักหนูนะฟอดด”คุณแม่เอ่ยบอกฉันพลางก้มศีรษะลงมาจุมพิตที่หน้าผากของฉัน ฉันก็หลับตารับสัมผัสของคุณแม่

“ฟอด ฟอด”ฉันยื่นหน้าขึ้นไปหมอแก้มของคุณแม่ทั้งสองข้างด้วยความรัก เราสองคนกอดกันแน่น

“แม่คงคิดถึงหนูแน่ๆ”คุณแม่เอ่ยบอกฉันหลังจากที่เราสองคนผละออกจากกันแล้ว

“หนูก็คิดถึงคุณแม่มากเหมือนกันค่ะ น้องหญิงจะโทรหาคุณพ่อคุณแม่ทุกวันเลย^_^”

“สัญญานะจ๊ะ^_^”

“สัญญาค่ะ^_^”ฉันตอบคุณแม่ไปพลางยิ้มหวานไปให้ท่าน ท่านก็ลูบผมฉันอย่างเอ็นดู

“นอนได้แล้วจ๊ะ^-^”

“ค่ะ^_^”

“แม่ออกไปก่อนนะจ๊ะ”คุณแม่หยิบผ้านวมมาคลุมร่างให้ฉันพลางเอ่ยบอกฉัน ฉันก็พยักหน้าให้ท่าน และท่านก็ยิ้มให้ฉันและเดินไปปิดไฟที่หัวเตียงและที่เพดานห้องพร้อมกับปิดประตูลงกลอนให้ฉันเสร็จสรรพ เมื่อคุณแม่ออกไปแล้ว ฉันก็ลุกขึ้นพร้อมกับเอื้อมมือไปเปิดไฟที่หัวเตียงทันที และรีบหยิบโทรศัพท์ของฉันจากใต้หมอนขึ้นมาดู

ปึก

“ป่านนี้คุณหมอแทนจะว่างรึยังนะ?”ฉันเอ่ยขึ้นอย่างนึกสงสัยและคิดถึงเขา เขาไม่ได้โทรมาหาฉันสองวันแล้วไม่รู้ว่าเขาไปไหนเหมือนกัน เขาจะคิดถึงฉันแบบที่ฉันคิดถึงเขารึป่าวนะ?

“จะโทรดีรึป่าวนะ?”ฉันเอ่ยขึ้นพลางหยิบโทรศัพท์มาดูและกดเบอร์คุณหมอแทนพลางจะจิ้มกดโทรออกแต่ฉันก็ไม่กล้าเพราะลังเลกลัวว่าฉันจะไปรบกวนเวลางานของเขา

“อื้อ เอายังไงดีละ?”

“โทรไม่โทร โทร”

“ว๊ายตะเถร!!!”ฉันร้องอุทานด้วยความตกใจที่ฉันมัวแต่กดนิ้วเข้านิ้วออกไปที่หน้าจอสัมผัสของโทรศัพท์เครื่องหรูของฉันจนมันเผลอกดจิ้มโทรออกไปหาคุณหมอแทนจริงๆ ฉันจึงต้องจำใจยกโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหู

ตื๊ดดดดดดดดด

“เอาไงดี?”ฉันเอ่ยขึ้นด้วยความตกใจและลังเลว่าฉันจะกดวางสายดีไหม แต่เมื่อฉันตัดสินใจได้ว่าฉันควรจะกดวางสาย ปลายสายดันมีคนรับสาย

“คะคุณหมอแทน”ฉันเอ่ยขึ้นด้วยนำ้เสียงกุกกัก

(ฮัลโหล ใครคะ?”ปลายสายเอ่ยตอบกลับมา เป็นนำ้เสียงของผู้หญิง ฉันรีบบกหน้าจอโทรศัพท์ออกจากหูตัวเองแล้วมาดูว่าฉันโทรผิดรึป่าวแต่ก็ไม่ผิด เพราะหน้าจอโชว์ชื่อคุณหมอแทนชัดเจน

“อ๋อสวัสดีค่ะไม่ทราบว่านั่นใช่คุณหมอแทนรึป่าวคะ?”ฉันเอ่ยถามปลายสายไปอย่างนึกสงสัย เพราะนี้อาจจะเป็นคุณพยาบาลหรือคุณหมอที่เข้ารวมเวรกับคุณหมอแทนก็เป็นได้

(คุณแทนน่ะเหรอคะ?)

“ใช่ค่ะ”

(พอดี เขาอาบนำ้อยู่นะคะ ไม่ทราบว่าคุณจะให้ฉันบอกเขาว่าใครโทรมาคะ?) คำพูดของเธอทำให้ฉันพูดอะไรไม่ออก นำ้ตาของฉันค่อยๆไหลรินออกมา ดวงใจของฉันเจ็บจี๊ดขึ้นมา

ตุ๊บ

(ฮัลโหล คุณคะ คุณแทนคะไม่รู้ว่าใครโทรมานะคะ พอดีว่าเบอร์ไม่ได้โชว์ชื่อไว้นะคะ ติ๊ด)

“ฮืฮๆอึก”ฉันร้องไห้ออกมาทันทีหลังจากที่ฉันได้ยินเสียงของผู้หญิงที่คุยโทรศัพท์อยู่กับฉันเอ่ยบอกคุณหมอแทนและถามเขาว่าใครโทรมา เขาไม่ได้บันทึกเบอร์ฉันอย่างงั้นเหรอ แล้วเราสองคนไม่ได้เป็นแฟนกันแล้วเหรอ? แล้วผู้หญิงคนที่รับโทรศัพท์ของฉันเป็นอะไรกับคุณหมอแทนเหรอ?

“ฉันงงไปหมดแล้ว นี่มันอะไรกันอึก”ฉันเอ่ยขึ้นด้วยนำ้เสียงสะอื้น ใจของฉันเจ็บจี๊ดจนฉันต้องยกมือขึ้นมาบีบหน้าอกตัวเองเพื่อให้มันผ่อนคลายความเจ็บนี้ลงได้บ้าง แต่มันก็ช่วยไม่ได้เลยสักนิด

ปัง แกร๊ก

“อึก อะไรน่ะ?”ฉันเอ่ยขึ้นด้วยความตกใจ และรีบหยิบหมอนหนุนขึ้นมากอดด้วยความกลัวเพราะเสียงเหมือนมีอะไรอยู่ตรงหน้าต่างห้องของฉัน และดูเหมือนจะมีอะไรวูบไหวเป็นเงารูปร่างคล้ายคนอยู่ตรงนั้นเพราะแสงสว่างจากดวงจันทร์ทำให้ฉันมองเห็นว่าอะไรคืออะไร แต่ฉันแค่ไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ฉันกำลังเห็นอยู่นี้ คือคนหรือผี

“ฮืฮๆๆๆๆ”ฉันร้องไห้หนักกว่าเดิม เมื่อเงานั้นทำท่าจะเปิดหน้าต่างห้องฉันเข้ามาและดูเหมือนเขาจะทำสำเร็จแล้ว

แกร๊ก

“ฮืฮๆๆๆๆ”ฉันร้องไห้หนักกว่าเดิมอีกเท่า ดวงตาทั้งสองข้างของฉันเต็มไปด้วยนำ้ตาและนำ้ตาของฉันกำลังไหลอาบเต็มสองแก้มของฉัน ทำให้ฉันมองสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าเป็นเงาเลือนลาง

“อย่าร้องนะครับคนดี”เสียงทุ้มนุ่มละมุนเอ่ยขึ้นพร้อมกับนำ้หนักกดลงมาบนที่นอนข้างๆฉัน ทำให้ฉันเงยหน้าจากหมอนไปมองคนที่มีนำ้เสียงที่แสนคุ้นเคย

“ร้องไห้ทำไมครับ?”สัมผัสอบอุ่นจากนิ้วมือนุ่มของเขาค่อยๆเช็ดคราบนำ้ตาของฉันที่ข้างแก้มทั้งสองข้างให้ฉันอย่างแผ่วเบา เขามาอยู่ที่นี้ได้ยังไงกัน?แล้วคนที่ฉันคุยด้วยเมื่อกี้นี้ เธอโกหกฉันอย่างงั้นเหรอ?

ตอนที่18มาแล้วนะคะ

1คอมเม้นของรีดเดอร์

เท่ากับ1ร้อยล้านกำลังใจของไรท์

ขอบคุณค่ะ🙏🏻😘❤️❤️😘😘

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว