email-icon facebook-icon Instagram-icon

เรื่องที่10ของไรท์นะคะฝากกดไลค์ กดติดตาม กดคอมเม้นเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์ตัวน้อยๆคนนี้ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ🙏🏻❤️😘😘😘

ตอนที่16(ผู้ชายลูกติด?)

ชื่อตอน : ตอนที่16(ผู้ชายลูกติด?)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.5k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ส.ค. 2563 15:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่16(ผู้ชายลูกติด?)
แบบอักษร

 

16:30น.

เพ้นท์เฮ้าส์A

แทนคุณ ธนาธิป...

“พ่อแทนงับ!”เสียงเล็กแหลมเอ่ยเรียกผมขึ้นด้วยความดีใจ ผมก็นั่งยองๆอ้าแขนทั้งสองข้างออกกว้างๆเพื่อรอรับร่างเล็กของลูกชายสุดที่รักของผม

พรึบ

“คิดถึงพ่อขนาดนั้นเลยเหรอครับ?”ผมกอดรัดร่างเล็กของลูกชายตัวเล็กของผมด้วยความคิดถึงเขาก็กอดผมแนบแน่นสุดเเรงน้อยๆของเขา

“งับ ฮืฮๆๆ”เสียงเล็กเอ่ยตอบผมมาพร้อมกับเสียงสะอึกสะอื้นไห้ผมก็ยิ้มและยกมือขึ้นมาลูบผมของลูกชายด้วยความเอ็นดู

“ไททัน!”เสียงดุๆที่แหลมคมของผู้หญิงเอ่ยขึ้นด้วยความไม่พอใจ ทำให้เด็กชายในอ้อมแขนของผมสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจรีบผละร่างออกจากผมทันที

“แม่งับ!”ไททันหันไปมองติช่าด้วยความตกใจเขาเอ่ยเรียกมารดาของเขาแววตาของเด็กน้อยเบิกโพรง ผมก็เงยหน้าไปมองผู้หญิงตัวเล็กในชุดนักศึกษาที่รัดติ้วกระโปรงที่สั้นแค่คืบของเธอทำให้ผมส่ายศีรษะไปมาและรีบไปคว้าร่างเล็กของเด็กชายขึ้นอุ้ม

“ไททันไปเล่นมาเนื้อตัวมอมแมมเหม็นสกปรกคุณแทนจะไปอุ้มแบบนั้นได้ยังไงกันค่ะ!”ติช่าโวยขึ้นมาและพร้อมกับรีบวิ่งเข้ามากระชากร่างของไททันให้หลุดจากอ้อมแขนของผม

“ฮืฮ แม่อย่าหยิกทั่น ทั่นเจ็บฮืฮๆๆๆ”ไททันร้องขึ้นด้วยความเจ็บปวดทำให้ผมมองไปยังต้นแขนเล็กของไททันที่มีรอยแดงที่ถูกขูดจิกจากเล็บที่ยาวของติช่าที่เธอทั้งหยิกทั้งตีต้นแขนเล็กของเด็กชายที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นลูกชายของเธอ

“ติช่า!!”ผมเรียกชื่อเธอด้วยความไม่พอใจ ดวงตาของผมมองเธอด้วยความเเข็งกร้าว ไททันเพิ่งจะอายุได้แค่สามขวบแต่ตามเนื้อตามตัวของไททันเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนที่ดูก็รู้ว่าเกิดจากคมเล็บของมนุษย์

“คุณตีลูกทำไม?”ผมเอ่ยถามติช่าไปในขณะที่เธอจ้องมองมาที่ผมแววตาของเธอเต็มไปด้วยความคิดถึง

“ก็มันดื้อ!!”ติช่าตอบผมแต่สายตาของเธอหันค้อนขวับกลับไปที่ไททันอย่างเอาเรื่อง ลูกชายตัวเล็กของผมหันหน้าหนีหน้าแม่ของเขาอย่างไว

“สอนเขาดีๆสิ คุณจะใช้กำลังทำไม?”ผมถามเธอไปพลางเดินอุ้มร่างเล็กที่กอดคอผมแน่นเดินเข้าไปภายในตัวเพ้นท์เฮ้าส์สุดหรูที่ผมเป็นคนซื้อให้ติช่าและลูกอยู่

“แล้วทำไมคุณถึงไม่มาหาติช่าเลยนะคะ?”เสียงหวานที่เริ่มเปลี่ยนเอ่ยถามผมขึ้นจากทางด้านหลังของผมเพราะเธอเดินตามผมมา

“ผมไม่ว่าง”ผมตอบเธอไปด้วยนำ้เสียงเรียบๆเป็นในจังหวะเดียวกันกับที่ผมอุ้มร่างเล็กของไททันมาถึงโต๊ะเขียนหนังสือตัวจิ๋วที่ผมเป็นคนซื้อให้เขาเป็นของขวัญวันเกิดเมื่อปีที่แล้ว เพราะปีนี้ไททันอายุสามขวบเต็มเขาต้องไปโรงเรียนเตรียมอนุบาลได้แล้วเพราะอายุครบแล้ว

“คุณดูโรงเรียนไว้มั่งรึเปล่า?”ผมเอ่ยถามติช่าไปในขณะที่เธอเดินก้มหน้าก้มตาตามหลังผมมา

“ยังเลยค่ะ ช่วงนี้ติช่าเรียนหนักมากค่ะ และก็ยุ่งๆอยู่กับโปรเจ็คด้วย”เธอเอ่ยตอบผม คำพูดของเธอทำให้ผมนึกสงสัยหันหน้ามองหน้าไททันเด็กน้อยตัวที่อยู่ในอ้อมแขนผมทันที ลูกชายของผมมองผอมลงไปเยอะเหมือนกันเหมือนคนไม่ค่อยได้กิน

“แล้วลูกอยู่กับใคร?”ผมเอ่ยถามติช่าไปในทันทีในขณะที่เธอกำลังจะพูดอะไรขึ้นมาอีก นำ้เสียงที่เรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความกรุ่นโกรธของผมทำให้ติช่าทำหน้าเลิ่กลั่กไม่กล้าสบตาของผม และผมไม่อยากให้เป็นอย่างที่ผมคิดเลย

“อยู่กับ”ติช่าเอ่ยปากจะตอบผมด้วยนำ้เสียงกล้าๆกลัวๆ

“อยู่กับใคร!!!”ผมหมดความอดทนตะโกนถามเธอไปด้วยนำ้เสียงเสียงดังจนไททันสะดุ้งตกใจจนตัวโยง ผมจึงต้องคว้ามือเข้าไปโอบลูกมาซบไหล่ของผมและเริ่มลูบแผ่นหลังเขาเพื่อให้เขาผ่อนคลายความตกใจลง นี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมกับติช่าเสียงดังใส่กันต่อหน้าลูก

“ผมถาม คุณไม่ได้ยินเหรอ?!”ผมพยายามระงับนำ้้เสียงและอารมณ์กรุ่นโกรธของผมให้เบาลงเพราะกลัวไททันจะตกใจ

“อยู่ที่ห้องนี้คนเดียวค่ะ”ติช่าตอบผมพลางก้มหน้าไม่สบสายตาผม คำพูดของเธอทำให้กำหมัดแน่นข่มตาลงระงับอารมณ์ของผมไม่ให้มันระเบิดออกมา เสียงสะอื้นไห้ของไททันทำให้ผมได้สติและอารมณ์เย็นลง ผมมองใบหน้าเนียนขนตาเป็นแพรยาวของลูกชายผมที่ตอนนี้หลับตาพริ้มลมหายใจผ่อนเข้าออกอย่างช้าๆทำให้ผมยิ้มออกมา

“ในเมื่อคุณดูแลเขาไม่ได้ ผมจะเอาเขาไปอยู่ด้วยเอง”ผมละสายตาจากโครงหน้าของไททันหันกลับไปมองหน้าของติช่าและเอ่ยบอกเธอถึงในสิ่งที่ผมต้องการ ติช่าเบิกตาโตขึ้นพลางส่ายศีรษะไปมา

“ได้ค่ะ ติช่าดูแลไททันได้ คุณแทนอย่าเอาไททันไปจากติช่าเลยนะคะ”แววตาของติช่าเอ่อคลอไปด้วยนำ้ตาคำพูดที่เป็นเชิงขอร้องของเธอทำให้ถอนลมหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย นี่น่ะเหรอที่เธอบอกว่าเธอเลี้ยงลูกได้ ทั้งๆที่นี้มีแม่บ้านแต่เธอก็ไล่แม่บ้านของผมออกหมดและเธอมักจะปล่อยปละละเลยไททัน จนเมื่อวานไททันเกือบเดินตกบันไดเพราะติช่าสะเพร่าไม่ล็อคห้องทำให้ไททันเปิดประตูออกมาจากเพ้นท์เฮ้าส์และเดินไปตามทางจนไปพบเจอเข้ากับบันได เขาจึงเดินลงไปตามบันไดเพ้นท์เฮ้าส์ของผมอยู่ชั้น20และบันไดของที่นี้ค่อนข้างไม่มีคนใช้เลยทำให้ราวมันพุพังและทรุมโทรมลง ไททันเอามือน้อยๆไปจับราวบันไดเพื่อเป็นที่ยึดแต่โชคร้ายที่ราวบันไดนั้นมันหักทำให้เด็กน้อยเสียหลักกำลังจะตกลงไปด้านล่างแต่ในความโชคร้ายนั่นยังมีความโชคดีอยู่เพราะมียามไปเดินตรวจตราพอดีและพบเข้ากับไททันทำให้เขาช่วยชีวิตลูกชายของผมไว้ได้

“คุณพูดแบบนี้มาสามปีแล้ว”ผมพูดขึ้นในสิ่งที่เป็นจริง ติช่าเงียบลงและมองหน้าผมและเธอกำลังจะยื่นมือมาจับแขนผมแต่ผมกลับถอยหลังหนีเธอ

“ทำไมละคะ คุณแทนไม่รักติช่าแล้วเหรอคะ?”เธอเอ่ยถามผม นำ้สีใสค่อยๆไหลรินออกมาจากดวงตาคู่สวย เธอมักจะถามผมแบบนี้มาเสมอ เธอไม่แฟนของผม เธอไม่ใช่คนรักของผม และเธอไม่ใช่คนที่ผมรัก เพียงแต่เธอเป็นแม่ของลูกผมแค่นั้นเอง

“คุณน่าจะรู้คำตอบนี้ดีอยู่แก่ใจ ผมไม่เข้าใจว่าทำไมคุณถึงยังจะถามผมกับคำถามเดิมๆซำ้ๆเพื่อทำร้ายจิตใจของตัวเองไปเพื่ออะไรกัน”ผมเอ่ยขึ้นพลางมองสบตาดวงตาคู่สวยมันทำให้ผมย้อนไปถึงวันที่เธอเข้ามาหาผมและบอกผมว่าเธอท้องกับผม เธอถามผมว่าเธอควรทำยังไงดี เธอจะไปเอาเด็กออกแต่ผมขอร้องเธอไม่ให้เอาเด็กออกและให้ใส่ชื่อของผมในนามบิดาของไททัน ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผมพลาดไปทำเธอท้องได้ยังไงกันทั้งๆที่เรามีอะไรกันแค่ครั้งเดียวและครั้งนั้นผมเมามาก ทำให้ผมจำอะไรไม่ได้ แต่ไม่เป็นไร ผมไม่ติใจเรื่องนี้อยู่แล้ว เพราะต่อให้ความเป็นไททันไม่ใช่ลูกของผม หรือเขาจะเป็นลูกของผมจริงๆผมก็รักเขาอยู่ดี

“อ๋อ แล้วถ้าคุณคิดที่จะใช้ไททันในการที่ทำให้ผมมาหาคุณบ่อยขึ้น ผมว่าคุณเลิกได้แล้ว เพราะผมตั้งใจที่จะมาพาไททันออกไปจากคุณตั้งนานเเล้ว แต่มันติดตรงที่ผมสงสารคุณเพราะเห็นว่าคุณเป็นแม่ของไททันผมไม่อยากพรากแม่พรากลูก”ผมพูดในสิ่งที่ผมคิดทำให้ติช่าหน้าเหวอไปทันที เธอเป็นคนสวยที่สวยมาก สาวสวยเปรี้ยวจี๊ดดูดีมีสง่ามีเสน่ห์มากๆจนทำให้ผู้ชายหลายๆคนชอบเธอ แต่หนึ่งในนั้นไม่ใช่ผม ผมมันเป็นคนที่ไม่มีหัวใจ หัวใจของผมมันตายด้านไปตั้งนานแล้ว

“ถ้าคุณคิดถึงไททันคุณก็ไปหาเขาได้เสมอ ผมอนุญาต”ผมตอบติช่าไปในขณะที่ผมกำลังจะเดินสวนกับเธอเพื่อออกมาจากเพ้นท์เฮ้าส์

“ที่นี้ผมยกให้คุณ คุณจะพาผู้ชายมานอนที่นี้กี่คนก็ได้ ผมไม่ห้าม”ผมเอ่ยขึ้นด้วยนำ้เสียงเรียบเฉยและค่อยๆเดินอุ้มร่างของไททันออกมาจากเพ้นท์เฮ้าส์หลังนี้เพื่อพาเขากลับไปอยู่ที่บ้านกับผม

“พ่อแทน ทั่นคิดถึงพ่อแทน”

“เมื่อไรพ่อแทนจะมาหาทั่น”

“พ่ออยู่นี้แล้วครับ ทั่น พ่อขอโทษนะ”ผมยกมือขึ้นมาเช็ดนำ้ตาที่โครงแก้มอวบของไททันพลางเอ่ยบอกลูกชายของผมที่ละเมอเพ้อเรียกหาแต่ผม เมื่อก่อนผมจะมานอนค้างกับไททันแทบจะทุกคืนจนไอนอฟมันถามว่าผมหายไปไหน บ้านไม่ค่อยกลับ แต่ผมก็ไม่ได้บอกมันหรอกว่าผมมานอนกับไททัน และในทุกคืนที่ผมมานอนกับไททัน ติช่าก็มักจะมานอนข้างๆผมและเธอพยายามทำให้ผมมีอะไรกับเธอ แต่เธอก็ทำไม่สำเร็จเพราะเธอไม่มีอะไรที่ปลุกอารมณ์ของผมได้เลยสักนิด เพราะผมรู้ว่านิสัยของเธอเป็นยังไง เธอเป็นผู้หญิงน่ากลัวแค่ไหน เเต่ผมก็ทำอะไรไม่ได้เพราะเธอขึ้นชื่อว่าเป็นแม่ของลูกผมหนิครับ เธอเพิ่งจะอายุ21ปีเองตอนที่เธอท้องนั่นเธอเพิ่งจะเข้ามาอยู่ในกรุงเทพได้ไม่นานเธอได้มารู้จักกับผมในสถานบรรเทิงแห่งหนึ่งผมมันเป็นพวกเอาไปทั่วอยู่แล้ว และผมมักจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ผมต้องการและอยากได้มาครอบครอง และตอนนี้ผมได้ของเล่นชิ้นใหม่ที่สดๆซิงๆแล้วน่ะสิครับ และอีกไม่นานของเล่นชิ้นใหม่ของผมก็จะตกเป็นของผมในอีกไม่ช้านี้แน่ๆหึๆๆ!!

ตอนที่16มาแล้วนะคะ

วันนี้วันที่16ไรท์ขอให้รีดเดอร์ทุกคนโชคดีค่ะ

1คอมเม้นของรีดเดอร์

เท่ากับ1ร้อยล้านกำลังใจของไรท์

ขอบคุณครับ🙏🏻❤️😘😘😘❤️

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว