email-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

'สามีป้อนยาภรรยา'

ชื่อตอน : 'สามีป้อนยาภรรยา'

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ค. 2564 11:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
'สามีป้อนยาภรรยา'
แบบอักษร

ร่างบอบบางภายใต้ผ้าห่มผืนใหญ่กำลังนอนขดกายอย่างสบายใจ ศีรษะโผ่พ้นออกนอกผ้าห่ม ไม่นานหนักเจ้าตัวก็เริ่มขยับตัวตื่นขึ้น ดวงตาสีน้ำตาลใสกระจ่างกวาดตามองรอบ ๆ ใบหน้างามไม่ซีดขาวเช่นเคย เเก้มสองข้างอมชมพูเปล่งปลั่งดูสุขภาพดี ริมฝีปากกลับมาชมพูเรื่อเช่นเดิม หลันผิงพลิกกายไปอีกฝั่ง จมูกชนเข้ากับของเเข็งบางอย่างจนต้องเงยหน้ามอง

 

'หนานเหยียน' ดวงตากลมโตจับจ้องใบหน้าคมไม่วางตา เเววตาเป็นประกายยินดี นิ้วเรียวลูบปลายจมูกโด่งเป็นสันของคนตรงหน้า พลางหัวเราะในลำคอ ก่อนจะลูบเปลือกตาที่ดูหนักอึ้งนั่นอย่างเบามือ

 

'โอ๊ะ! ' นางรีบชักมือกลับเมื่อบุรุษตรงหน้าเริ่มรู้สึกตัว ใบหน้างามเเสร้งหลับเหมือนว่าตนไม่เคยตื่นขึ้นมา

 

หนานเหยียนใช้หลังมืออังหน้าผากของคนเเกล้งหลับ นัยต์ตาคมคลายความกังวลลงหลายส่วน ก่อนจะกระชับกอดคนตัวเล็กให้มาใกล้ตัว หลันผิงรู้สึกว่าอ้อมกอดนี้เเน่นกว่าที่เคยนัก ร่างบางขยับตัวดุกดิกในอ้อมกอดเขา

 

"ตื่นเเล้วก็ลืมตา" ซุ่มเสียงทุ่มกระซิบข้างใบหูที่เริ่มมีริ้วเเดง ผ่อนเเรงเเขนที่รัดเอวคอดกิ่ว

 

หลันผิงลืมตาขึ้นมามองคนรู้ทัน กำปั้นเล็กทุบเข้าอกเขาเบา ๆ ริมฝีปากอวบอิ่มฉีกยิ้มละมุน ซบใบหน้าบนอกเเกร่ง ปลายนิ้วชี้เขี่ยคอเสื้อของเขาเล่น ในขณะดวงตาใสกระจ่างไล่มองใบหน้าคม

 

"ฮืม! " หนานเหยียนใช้ปากตนงับเข้าที่เเก้มนางอย่างหมั่นเขี้ยว อดไม่ได้ที่จะคิดเป็นอย่างอื่น ก่อนจะผละออกจากร่างนุ่มนิ่ม กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากหลันผิงชวนให้เขาผ่อนคลายอย่างยิ่ง เขาลุกขึ้นนั่ง หยิบตลับยาบนหัวเตียงเเล้วเปิดมันออก พบว่าเป็นยาลูกกลอน พลางนิ่งคิดชั่วครู่ ดูเเล้วนางคงจะไม่ยอมกินโดยง่าย นัยต์ตาสีนิลคล้ายคิดสิ่งใดได้ขึ้นมา

 

หลันผิงมองหนานเหยียนอย่างสงสัย คนตัวเล็กขยับตัวโชงกหน้าไปมอง ใบหน้าคมรับรู้ถึงการเเอบมองจึงเก็บตลับยาเข้าสาบเสื้อ ตวัดร่างบอบบางขึ้นเเนลอก

 

"ท่านจะทำอะไรเจ้าคะ! " เสียงใสร้องขึ้นอย่างตกใจ โอบคอเขาเเเน่น

 

"อาบน้ำ"

 

เขาตอบสั้น ๆ ทำคนฟังสดุ้งโหยง ใบหน้างามถอดสีทันที ได้เเต่อ้าปากค้างเเล้วหุบกลับไป หนานเหยียนก้มมองคนในอ้อมเเขน นัยต์ตาเป็นประกายลึกล้ำยากคาดเดา ก่อนจะพาตนเเละนางหายเข้าไปหลังเรือน หนานเหยียนวางคนในวงเเขนลงอย่างเบามือ ไอน้ำลอยขึ้นจากผิวน้ำสัมผัสได้ถึงน้ำอุ่น ๆ

 

เเก้มสองข้างขึ้นสีเเดงจัดไม่รู้เป็นเพราะอุณภูมิของน้ำหรือมีสิ่งใดทำให้เเก้มของนางเห่อร้อนขนาดนี้ หลันผิงกัดปากล่างตนเเน่น พลางจับหน้าตนเองเมื่อรู้ว่าเเท้จริงเเล้วไม่ใช่อุณภูมิของน้ำ ไม่กล้าเเม้เเต่จะหันไปสบหน้าเขา

 

"ทะ...ท่านก็ลงมาอาบ...ด้วยกันสิเจ้าคะ" นางเอ่ยเสียงเบาคล้ายพูดกับตนเองก็ไม่ปาน เมื่อเห็นคนข้างหลังเงียบไปจึงหันหน้าไปดู

 

"กับเจ้าหรือ? " เขาถามเพื่อความเเน่ใจ สะกดรอยยิ้มตนไม่ให้เเสดงออกมากเกินไป เเววตาเป็นประกายเจ้าเล่ห์ มองใบหน้างามพยักหน้าขึ้นลง ก่อนจะถอดอาภรณ์ตนออก วางอาภรณ์เเละตลับยาไว้ข้างบนบ่อ เเล้วก้าวลงน้ำ

 

นางในตอนนี้หน้าเเดงยังไม่พอ ใจยังเต้นเเรงอีกด้วย ดวงตากลมโตหลุบมองตัวเองในอาภรณ์ที่อยู่ครบ ส่วนหนานเหยียนนั้นไม่ต้องพูดถึงอาภรณ์ตัวบนเขาได้หายไปเเล้ว จะเหลือเพียงกางเกงที่เขายังสวมมันอยู่ หลันผิงตบอกตนอย่างโล่งใจ พลางคิดว่านางจะต้องถอดด้วยหรือไม่...

 

"เจ้าจะอาบน้ำทั้งที่ชุดยังไม่ถอดหรือ"

 

ใบหูเนียนเเดงขึ้นทันทีเมื่อเสียงทุ้มเอ่ยถาม มือบางกำอาภรณ์เเน่น ใจเต้นรัว ๆ ก่อนจะหลับตาถอดเสื้อตัวนอกออกเหลือเพียงอาภรณ์ตัวในสีเนื้อ เป็นครั้งเเรกที่นางเปลื้องผ้าต่อหน้าบุรุษ ถึงจะถอดเพียงตัวเดียวก็ตาม เเต่มันก็ทำให้ใบหน้าของนางนั้นเห่อร้อนมากกว่าเดิม ตามจริงอาบน้ำกับสามีมันก็เป็นเรื่องปกติ เพียงเเต่นางยังใจไม่กล้าพอก็เท่านั้น

 

หนานเหยียนขำท่าทางของคนข้างกาย นางเขินอายได้น่ารักยิ่ง ไม่รู้ว่าตอนนี้ความคิดของนางจะเตลิดไปถึงไหนเเล้ว ดวงตาคมเหม่อมองเสี้ยวหน้างาม เเก้มสองข้างของหลันผิงเเดงยิ่ง ปลายนิ้วหยาบลูบกรอบหน้าเนียนขาว เขาเพียงเก็บปอยผมนางก็เท่านั้น มุมปากหยักได้รูปยกยิ้ม

 

หลันผิงหันหน้าไปมองเขา ช้อนนัยต์ตาขึ้นสบอีกฝ่าย ก่อนจะขบเเม้มเรียวปากเเน่น เเก้มสองข้างเเดงคล้ายผลตำลึงสุก สัมผัสเเสบซ่าของเขาทำให้ขนกายลุกชัน กระนั้นก็อดจะเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอายไม่ได้ 'หนานเหยียนเขาคิดจะทำอะไรกันนะ' ใบหน้างามยิ่งเเดงมากกว่าเดิมเป็นเท่าตัว เมื่อนึกภาพที่ไม่ควรจะนึก

 

"เจ้าคงไม่ได้คิดว่าข้ากำลังคิดเรื่องนั้นหรอกนะ" หากเป็นเช่นนั้น เขาคงเป็นคนบ้ากามในสายตานาง หนานเหยียนเอี่ยวหน้ามอง พบว่าคนตรงหน้าเเดงเป็นอย่างมาก ดวงตามทอประกาบความขบขันมากกว่าเดิม

 

"ขะ...ข้าไม่ได้คิดเรื่องนั้นเจ้าค่ะ! " เสียงใสพลันสูงโดยไม่รู้ตัว นางอยากจะตบปากตนเองนัก หลันผิงพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ร่างบางเตรียมจะหันไปหาเขา เเต่ก็ต้องขมวดคิ้วหมุ่น ขาสองข้างชาจนขยับไม่ได้ มือบางเอื้อมไปบีบนวดขาทั้งสองข้าง

 

"เป็นอะไร" เสียงทุ้มเอ่ยถามด้วยความสงสัย สังเกตสีหน้าของนางที่ไม่ค่อยดีนัก

 

"ตะคิวเจ้าค่ะ"

 

หลันผิงเอ่ยขณะจดจ่ออยู่กับขาตนเอง ใบหน้างามหันไปมองหนานเหยียนที่กำลังบีบขาให้ตน นางจึงปล่อยให้เขานวดให้ ริมฝีปากอวบอิ่มเผยรอยยิ้มน่ามอง นัยต์ตาใสกระจ่างจับจ้องใบหน้าคม เเขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม เเผงอกบึกบึน หยดน้ำเเพรวพราวเกาะตามร่างกำยำ ฝ่ามือเนียนถูกวางบนไหล่กว้าง หลันผิงลอบยิ้มกับตัวเอง พลางมองสลับกับหนานเหยียนที่กำลังบีบขาให้ตน ตอนนี้ขานางเริ่มหายชาเเล้ว

 

"ดีขึ้นหรือไม่" เสียงทุ้มเอ่ยถามเมื่อเห็นใบหน้างามพยักหน้าน้อย ๆ จึงปล่อยมือออกจากเรียวขางาม

 

เเล้วเขาก็ลุกขึ้นเดินออกไปปล่อยให้หลันผิงได้ชำระร่างกาย

 

 

 

"อ้าปาก" เขาเอ่ยเสียงเข้ม มองหลันผิงที่ถอยหนีตนเอง

 

ฝ่ามือขาวผ่องยกขึ้นป้องปากตนเอง เห็นเพียงดวงตากลมโตมีความดื้อรั้นในนัยต์ตา ทั้งยังสะบัดหน้าหนีอย่างไม่ยินยอม นัยต์ตาสีนิลมองอย่างอับจนปัญญา เพราะหลันผิงไม่ยอมกินยาเสียที

 

"ไม่กินเจ้าค่ะ นอนพักเดี๋ยวก็หายเเล้ว ท่านอย่าบังคับข้าสิเจ้าค่ะ" เสียงใสกังวานเอ่ยอย่างไม่ชอบใจเท่าไหร่ พลางบ่นอุบอิบในลำคอ ร่างบางล้มตัวลงนอนบนเตียงหยิบผ้าห่มคลุมตัวเรียบร้อย

 

เขามองนางที่นอนคลุมผ้าอยู่ พลางส่ายหัวให้กับความดื้อของภรรยาตนเอง นางดื้อนัก! ไม่ยอมกินยาเหมือนเด็กน้อยเสียจริง เขาพูดก็เเล้วบ่นก็เเล้วหลันผิงนางก็ไม่กินอยู่ดี หรือเขายังดุนางไม่พอกัน หนานเหยียนผ่อนลมหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย

 

"จะกินหรือไม่..." เสียงเข้มเอ่ยสั่งเเกมบังคับ

 

"ไม่! "

 

"ต้องกิน"

 

"ไม่กิน! ถ้าท่านอยากให้ข้ากินมันนัก ท่านก็กินให้ข้าดูก่อนสิเจ้าค่ะ มันขมข้าไม่ชอบ" เสียงใสเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ นัยต์ตาสีอ่อนมองบุรุษตรงหน้าที่กำลังใช้สายตาแหลมคมมองมาเช่นกัน เรียวปากอิ่มน้ำเชิดปากเถียงอย่างเเง่งอนพลางขึงตาใส่

 

หนานเหยียนรู้สึกว่าตนในยามนี้ระงับอารมณ์ได้ดีนัก ไม่เหมือนตอนฝึกซ้อมทหารที่ลาน มุมปากกดรอยยิ้มลึก ชำเรืองหางตามองหัวกลม ๆ ผุบโผ่ในผ้าห่ม

 

เขายืนเต็มความสูง สองมือไขว่หลัง ก้าวเท้าเขาไปด้านหน้าก่อนจะกระชากผ้าห่มออก

 

ทุกอย่างรวดเร็วว่องไวร่างสูงใหญ่ก็ขึ้นค่อมกายคนตัวเล็กเสียแล้ว นางเบิกตากว้างมองเขาด้วยสีหน้าตกใจ หนานเหยียนอยู่บนตัวนางภาพที่เห็นยากจะชวนให้คิดเป็นอย่างอื่น นัยต์ตาคมเรียบนิ่งดูไม่ออกว่าเขากำลังคิกสิ่งใด จู่ ๆ ภาพบางอย่างพลันเเวบเข้ามาในหัวจนต้องเบือนหน้านี้ ริมฝีปากอวบอิ่มเผลอเม้มปากแน่น

 

"จะให้ข้าป้อนมัน หรือเจ้าจะกินเอง" ริมฝีปากบางเฉียบก้มลงจุ๊บปากคนหน้าที่กำลังมีสีหน้าตกใจ มือเล็กยกขึ้นปิดปากตนเอง เห็นเพียงนัยต์ตากลมโตที่มองสบมา

 

หลันผิงเห็นเขาจะก้มจูบตนอีกจึงรีบคว้าเม็ดยาเข้าปาก รับจอกชาจากเขาดื่มตามเข้าไป ก่อนจะพบว่ายามันขมยิ่งนัก ยาต้มว่าขมเเล้ว ยาลูกกลอนดูไม่ต่างกันเท่าใดนัก ใบหน้างามเเสดงอาการขมไม่ชอบเป็นอย่างมาก เเลบลิ้มจนเห็นปลายลิ้นชมพู ทันใดนั้นเองคนที่กำลังมองดูอยู่ก็ยัดก้อนบางอย่างมีรสหอมหวานเข้าปากนาง ความหอมหวานกระจายทั่วโพลงปากลืมรสความขมปร่าไปโดยปริยาย ใบหน้างามเเสดงอาการพึงพอใจเป็นอย่างมาก 'รสมันช่างหวาน อร่อยยิ่งนัก น่าจะเป็นน้ำผึ้งก้อน' หลันผิงคิดพลางพยักหน้าให้กับตนเอง เปลือกตาถูกเปิดขึ้นเเต่ก็ต้องปิดลงเช่นเดิม

 

"อื้อ" เสียงใสครางประท้วง กำปั้นน้อย ๆ ทุบไปมาที่เเผงอกกำยำหลายรอบ เเต่กระนั้นก็ไม่ได้ทำให้บุรุษตรงหน้าที่กำลังตักตวงความหวานจากริมฝีปากของนางสะทกสะท้านเเม้เเต่น้อย หัวใจดวงน้อยพลันอ่อนระทวยค่อย ๆ ปิดเปลือกตาลงขณะที่ขนตาสั่นไหว ความนุ่มนวลของเขาทำให้หัวใจของนางโอนอ่อนตามอย่างง่ายดาย

 

เขาผละใบหน้าออกมาไล่มองพวงแก้มแดงซ่าน เจ้าตัวหอบหายใจนำอากาศไปเลี้ยงปอดก่อนจะไล่หยุดที่ริมฝีปากอมชมพูระเรื่อนั้นอีกครั้ง แต่สายตาที่มองครั้งนี้กลับแสดงออกถึงความหึงหวง ในสมองฉายภาพบุรุษมากมายที่อาจเข้ามาเกี้ยวภรรยาของตนเอง ดังนั้นเขาจึงจำต้องประทับจูบตามลำคอขาวผ่อง ช่วงคอระหงส์ขาวดั่งหิมะถูกคนตรงหน้าประทับตราเป็นของตน รอยเเดงดั่งกลีบกุหลาบอยู่บนซอกคอขาว สีเเดงตัดเข้ากับสีขาวได้อย่างลงตัว หนานเหยียนถอนริมฝีปากตนออก ใบหน้าคมเเสดงสีหน้าความพึงพอใจ รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา

 

"ค่อยดูดีขึ้นมาหน่อย"

 

"ดีตรงไหนเจ้าคะ คอข้าเเดงไปหมดเเล้ว! " นางพลักเขาออก วิ่งไม่รักษากริยาไปหน้ากระจก เอียงคอซ้ายขวา ปรากฏรอยเเดงเล็ก ๆ สองสามจุดที่เขาประทับมันไว้ ใบหน้างามคล้ายจะร้องให้อยู่รอมร่อ นิ้วเรียวชี้หน้าเขาอย่างเอาเรื่อง เเต่ดูหนานเหยียนเขาคงไม่สะทกสะท้านเท่าใดนักเพราะเขาหน้าหนาเป็นทุนเดิม ดวงตากลมโตมองใบหน้าคมยิ้มกำชัยเหนือกว่าอยู่บนเตียงนอนพลางตบมือลงบนเตียงพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว