1คอมเม้น=1กำลังใจ ถ้าไม่ลำบากไปให้กำลังใจไรท์ด้วย ฝากผลงานอีก3เรื่องนะคะ^^

ตอนที่5: บทลงโทษแสนหวาน nc

ชื่อตอน : ตอนที่5: บทลงโทษแสนหวาน nc

คำค้น : กาฝากบำเรอรัก ภูมินทร์ น้ำเนตร

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 38.8k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 31 มี.ค. 2559 08:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่5: บทลงโทษแสนหวาน nc
แบบอักษร

บทลงโทษแสนหวาน

 

         ร่างกำยำกระชากร่างบางออกมาจากห้องจัดเลี้ยงอย่างไม่ปรานี แขนขาวๆแดงเถือกด้วยน้ำมือของคนตัวโต ใบหน้าสวยเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาที่ไหลออกมาไม่ขาดสาย มองคนตัวโตที่กำลังโมโหอย่างอ้อนวอน 

          "เลิกมารยาได้แล้ว ไม่มีใครสงสารเธอหรอก มีแต่จะสมเพช สมน้ำหน้า!"ภูมินทร์ตะคอกน้ำเนตรด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด หญิงสาวนึกสมเพชตัวเองที่โดนเขาหลอกจนได้ อยากจะหัวเราะให้กับความโง่ของตัวเองที่ยอมให้เขาหลอกจนอับอาย "ตบฉันอีกสิ ตบแบบที่เธอทำต่อหน้าแขกในงาน แล้วเธอจะได้รู้ว่านรกของจริงมันเป็นยังไง!"

          พูดจบภูมินทร์ไม่รอช้า กระชากแขนบอบบางขึ้นไปชั้นบนสุดของโรงแรมซึ่งนั้นคืออาณาเขตส่วนตัวของเขา ไม่มีใครสามารถย่างกรายเข้าไปได้หากไม่ได้รับคำอนุญาต หญิงสาวยื้อยุดสุดกำลัง แต่เหมือนจะน้อยนิดเมื่อเทียบกับแรงของภูมินทร์ เมื่อไม่มีทางเลือกเธอจึงก้มลงไปที่มือของชายหนุ่มแล้วใช้ฟันคมๆกัดจนสุดแรง ภูมินทร์ปล่อยมือออกจากแขนน้ำเนตรทันทีด้วยความเจ็บ หญิงสาวเมื่อเห็นร่างสูงกำลังเผลอก็รีบวิ่งหนีอย่างคนเอาตัวรอด แต่นั่นกลับเป็นการจุดไฟเผาตัวเอง เพราะภูมินทร์โมโหแบบเอาช้างมาฉุด ก็ฉุดไม่อยู่ วิ่งตามน้ำเนตรไปทันก่อนที่สาวน้อยจะเข้าลิฟต์ เขาดึงแขนร่างบางเข้าหาตัวแรงๆจนเธอเซเข้าอ้อมอกชายหนุ่ม

          "ฤทธิ์เยอะนักนะ"

          "ว๊าย! ปล่อยฉันนะคุณภูมินทร์...ฮึก..."

          ชายหนุ่มอุ้มน้ำเนตรขึ้นพาดบ่าและหาได้ฟังเสียงหวานสั่งกลับเร่งฝีเท้าให้ถึงห้องของเขาให้ถึงเร็วมากกว่าเดิม เพราะสาวน้อยเริ่มดิ้นแรงมากขึ้นเรื่อยๆ มือหนากดรหัสห้องอย่างรวดเร็วด้วยความคุ้นชิน เร่งพาร่างบางเข้าห้องทันทีที่ประตูถูกเปิดออกและกดปุ่มข้างประตูปิดและล็อกมันอย่างแน่นหนา 

          "คนบ้า! คุณพาฉันมาที่นี่ทำไมปล่อยฉันลงนะ!"

           "เก็บแรงไว้ยัยกาฝาก เธอได้ร้องหนักกว่านี้แน่!"

          ร่างกำยำสาวเท้าไปที่ห้องนอนอย่างรวดเร็วราวกับกลัวว่าหญิงสาวบนบ่าของเขาคิดจะหนีอีก 

          ปัง! คลิก!

          เสียงปิดประตูอย่างแรงตามด้วยการล็อกประตูอีกชั้น เพื่อป้องกันไม่ให้ร่างบางหนี ภูมินทร์เหวี่ยงน้ำเนตรไปบนเตียงคิงไซต์สุดนุ่ม คนถูกจับเหวี่ยงกลับจุกเพราะแรงกระแทก

          "อย่าทำอะไรฉันเลยนะคะ...ฮือ...ฉันขอโทษถ้าทำอะไรให้คุณโกรธ..."

          หญิงสาวรู้สถานะตัวเองในตอนนี้ดีว่ากำลังเป็นรอง จึงใช้น้ำเย็นเข้าลูบ ดวงตาตู่สวยมองไปยังภูมินทร์อย่างหวาดๆ หล่อนรู้ดีว่าเขาอยู่ในอารมณ์ที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อจึงไม่กล้าพูดจากระทบจิตใจชายหนุ่ม 

          "กลัวเหรอ? หรือกำลังแสดงละครตบตาฉันว่ากลัว ทั้งที่ดีใจจนเนื้อเต้นที่ฉันพาเข้ามาในห้องนอน"

          "คุณจะทำอะไร ฉันเป็นน้องของคุณนะคะ"

          น้ำเนตรเริ่มประท้วงเมื่อร่างกำยำเริ่มรุกขึ้นมาบนเตียง และพูดเตือนสติชายหนุ่มหวังให้เขาหยุดสิ่งที่จะกระทำในอีกไม่ช้า 

          "ฉันไม่เคยนับญาติกับเธอ ไม่เคยเห็นเธอเป็นน้อง เธอมันก็เป็นได้แค่กาฝากที่คอยแต่จะสูบเงินตระกูลฉัน!"

          "ฮือ...ปล่อย...ฉันเถอะคะ"

          ภูมินทร์ตะคอกใส่น้ำเนตรด้วยความเดือดดาล บัดนี้ไฟโทสะได้ลุกลามไปทั่วจิตใจของเขาแล้ว ไม่ว่าหญิงสาวตรงหนาจะพูดอย่างไรเขาก็ไม่สนใจทั้งนั้น ขอแค่ให้เธอทรมานเป็นพอ

          น้ำเนตรไม่เข้าใจว่าเหตุใดชายหนุ่มถึงเกลียดเธอนักหนา ทำไมชอบทารุณร่างกายและจิตใจของเธอ เธอไม่เข้าใจสักนิดหากเพียงเขาเอ่ยบอกสาเหตุ เธอก็จะยอมรับชะตากรรม 

          "มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก เธอจะต้องโดนลงโทษกับเรื่องที่ทำในวันนี้น้ำเนตร!!!"

          ไม่เปิดโอกาสให้ร่างบางได้หาข้ออุทธรณ์ภูมินทร์กระโจนเข้ากระชากร่างบางให้มาอยู่ในอ้อมอก ริมฝีปากร้ายฉกชิมเอาความหวานที่เขาเคยลิ้มลอง ปากหนาบดขยี้ปากนุ่มอย่างรุณแรง ทุกสัมปัสที่เขามอบให้เธอมีแต่ความป่าเถื่อน ไร้ซึ่งความอ่อนโยน มือหนาเคล้าคลึงดอกบัวสล้างอย่างมันมือ 

          "อื้อ...อ่อย(ปล่อย)"

          "อื้ม..."

          มือน้อยๆทุบรัวเข้าที่แผงอกกว้างสุดแรง แต่ภูมินทร์ก็ไม่ได้สะทกสะท้าน ลิ้นสากพยายามดุนเข้าโพรงปากเล็กแต่คนตัวเล็กกลับเม้มสนิท ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องเอาด้วยกล มือหนารูดซิปชุดราตรีออกอย่างรวดเร็ว แล้วดึงเกาะอกออกให้พ้นอกอวบเนียนสวย ดวงตาลุกวาวเมื่อเห็นเต้าเต่งตึงคู่สวย 

          "อ๊ะ! อย่ามองนะไอ้คนบ้า"

          "ไม่ต้องอายหรอกน่า ทำอย่างกับไม่เคย ร่านอย่างเธอคงผ่านมาเยอะแล้วอย่ามามารยาใส่ฉัน!"

          "อ๊ะ!"

          ไม่รอช้าปากร้อนเข้าครอบครองยอดทับทิมสีหวาน มือหนึ่งเค้นคลึงเต้างาม อีกมือลูบไล้ไปตามสะโพกอวบอัด คนตัวเล็กในยามนี้นอนหอบหายใจถี่ ปวดมวนท้องน้อยอย่างไม่เคยเป็น มือปัดป่ายสะเปะสะปะด้วยความทรมาน อกแอ่นเข้าหาคนบนร่างที่กำลังง่วนอยู่กับอกอวบอูม

          "สวย...หวานมากยัยเด็กร่าน อื้ม..."

          "อ๊ะ! คุณภูมินทร์ อย่าค่ะ...แบบนั้นมัน..."

          "มันอะไรยัยเด็กใจแตก บอกฉันสิ...'"

          เสียงแหบพร่าของทั้งคู่ถูกกลืนหายไปพร้อมๆกับจุมพิศแสนเร่าร้อน คราวนี้ลิ้นสากตวัดเข้าไปหยอกเอินลิ้นเล็กได้สบายๆ เพราะเธอเผลออ้าปากเปิดโอกาสให้เสือร้าย ลิ้นน้อยตอบรับสัมผัสแบบกล้าๆกลัวๆอย่างไม่อาจห้ามใจ คนตัวโตคำรามในลำคออย่างพอใจ มือหนาเริ่มซุกซนอีกครั้งเมื่อเขาดึงชุดเกาะอกออกจากเอวคอด เผยให้เห็นแพนตี้ลูกไม้สีขาวเข้ากับผิวขาวๆของน้ำเนตร ใจชายหนุ่มเต้นโครมครามราวกับเพิ่งแตกเนื้อหนุ่ม ไม่รอช้ามือหนาสัมผัสลูกไล้ไปตามพื้นที่ต้องห้ามทันที แม้จะมีแพนตี้ตัวน้อยกั้นอยู่แต่ก็ยังสร้างความเสียวให้น้ำเนตรจนเธอเผลอร้องครางเสียงหวานออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

          "อ่า...คุณภูมินทร์คะ หยุดเถอะ..."

          "นี่แค่เริ่มเอง ฉันยังไม่ทำอะไรเลยนะ อื้ม..."

          ปากพูดโต้ตอบหญิงสาวไปดูดเม้มยอดถันไป แล้วเลื่อนมาขบเม้มอย่างมันเขี้ยวแรงๆที่เนินออกอวบ นึกอยากตีตราเป็นเจ้าของสาวน้อยแต่เพียงผู้เดียว ปากพรมจูบเรื่อยลงมาถึงเขตสงวน นิ้วแกร่งค่อยๆเกี่ยวแพนตี้ออกไปข้างๆ มืออีกข้างเลื่อนจากบัวตูมมาจี้จุดกระสันให้สาวเจ้าเสียวเล่น 

          "เสียวหรือเปล่ายัยตัวดี หืม..."

          "อ๊ะๆ อย่า แบบนี้ทรมานค่ะ อ๊า..."

          "แล้วแบบไหนดีล่ะ แบบนี้ดีไหม"

          สิ้นคำลิ้นร้อนก็เข้าสำรวจร่องกุหลาบอย่างชำนาญ บางครั้งก็ชอนไชเกสรกุหลาบบ้าง ลิ้นร้อนละเลียดน้ำหวานที่เริ่มไหลออกมาจากดอกไม้ขึ้นลงนับครั้งไม่ถ้วน 

          "อ๊าย...คุณภูมินทร์ ฮือ..."

          "หวานมากเลยน้ำเนตร..."

          ภูมินทร์เกร็งลิ้นร้ายให้มากที่สุดแล้วแทรกสอดเข้าไปในช่องความสาว รู้สึกได้ถึงความคับแน่น ร่างเล็กครางกระเส่าอย่างทรมาน ลืมสิ้นทุกความอาย นิ้วแกร่งค่อยๆสอดแทรกเข้าแทนที่ลิ้นสาก จากหนึ่งนิ้วกลายเป็นสอง จนน้ำเนตรเบิกตากว้างด้วยควมเจ็บปวด บ้าชิบ แค่นี้ยังแน่นแล้วถ้าเป็นลูกชายฉันจะขนาดไหนวะ ชายหนุ่มสบถในใจ ภูมินทร์ค่อยชักนิ้วเข้าออกสำรวจช่องทางลึกลับอย่างค่อยๆเป็นค่อยๆไป จากจังหวะช้าเนิบนาบก็เพิ่มความเร็วขึ้นเรื่อย

          "ชอบไหม ยัยกาฝาก"

          "อ๊ะๆ อ๊าย..."

          ไม่มีคำตอบจากร่างเล็กแต่ชายหนุ่มก็สามารถรับรู้ได้จากเสียงหวานที่กำลังครวญครางด้วยความทรมาน ไม่นานร่างเล็กก็เกร็งกระตุก ภายในตอดรัดนิ้วภูมินทร์ถี่ยิบ เป็นสัญญาณว่าเธอแตะขอบสวรรค์แล้ว 

          ดวงตาหวานฉ่ำปรือตามองหน้าภูมินทร์ด้วยความเหนื่อยจากบทลงโทษที่เขามอบให้ ความคิดของภูมินทร์ในเวลานี้น้ำเนตรช่างเซ็กซี่เย้ายวนใจเป็นที่สุด ลำคอแห้งจนต้องลอบกลืนน้ำลาย เมื่อส่งเธอขึ้นสวรรค์แล้ว ของถึงคราวของชายหนุ่มบ้าง 

          "ถอดเสื้อผ้าให้ฉัน เร็ว!"

          "ไม่เอาค่ะ"

          "ถ้าไม่อยากให้ฉันใจร้ายลงโทษเธอหนักกว่าเดิมก็ถอดซะ"

          ดวงหน้าหวานมองภูมินทร์อย่างชั่งใจแล้วค่อยๆเลื่อนมือที่กำลังสั่นน้อยไปปลดเน็กไทออก จากนั้นจึงค่อยๆปลดกระดุมเสื้อสูทตัวนอกทีละเม็ด ทีละเม็ด ใจน้อยๆในอกเต้นไม่เป็นจังหวะ 

          ภูมินทร์มองการกระทำอันเชื่องช้าของน้ำเนตรโดยไม่คิดเบื่อหน่าย กลับคิดว่ามันเป็นการยั่วอารมณ์ที่กำลังโหมกระหน่ำในใจของเข้าให้ลุกโชนมากขึ้น เป็นครั้งแรกที่เขามองว่าน้ำเนตรมีเสน่ห์ อยากจะครอบครองเธอแค่เพียงผู้เดียว ระหว่างที่มือน้อยๆของสาวตรงหน้ากำลังจัดการกับเข็มขัด เจ้าลูกชายใจร้อนก็ขยายลำอย่างรวดเร็วเพียงแค่มือของหล่อนพลั้งไปโดนแค่นิดเดียว ใบหน้าคมคร้ามยิ้มกรุ่มกริ่มที่เห็นใบหน้าของหล่อนแดงจัดอย่างเห็นได้ชัด เย็นไว้ไอ้ลูกชาย รอให้เธอจัดการเสื้อผ้าพวกนี้ก่อนค่อยคิดบัญชีทบต้นทบดอก!

          ตอนนี้ภูมินทร์นอนหงายรอให้น้ำเนตรถอดกางเกงให้อย่างสบายอารมณ์ ไม่เห็นใจหญิงสาวที่หน้าร้อนผ่าว เขินจนตัวแทบระเบิดถึงกับต้องหันหน้าไปทางอื่นเพื่อถอดกางเกงให้ชายขี้แกล้ง ไม่นานอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายของชายหนุ่มก็หลุดพ้นขาของเขา ทันทีที่เธอหันหน้ากลับมาหาร่างกำยำ ก็ต้องตกใจรีบปิดตาเป็นพัลวัน เมื่อความเป็นชายผงาดค้ำโลกอยู่ตรงหน้า ภูมินทร์ลุกขึ้นพลิกร่างของน้ำเนตรให้ไปอยู่ใต้ร่างใหญ่ของตน ความเป็นชายเสียดสีกับเนินเนื้อสาวจนคนทั้งคู่ร้องครางออกมา 

          "จูบฉัน..."

          "ไม่ค่ะ ฉัน...ไม่กล้า"

          "ปากฉันนุ่มจะตายเธอก็รู้ ไม่น่ากลัวหรอก"

          ตอนนี้อารมณ์ของภูมินทร์ดีขึ้นเป็นกอง หลังจากที่เห็นความน่ารักของสาวที่เขาเกลียด น่าจับฟัดเสียจริง!

          น้ำเนตรหน้าแดงมากขึ้น เมื่อได้ฟังคำพูดของคนบนร่าง

          "คุณภูมินทร์จะไม่ทำอะไรนอกจากจูบใช่ไหมคะ?"

          เสียงหวานเอ่ยถาม

          "ไม่รับปาก แต่ถ้าเธอไม่จูบฉันจะทำเดี๋ยวนี้!"

          คนใต้ร่างหน้างอง้ำ แต่ก็ยอมจับคอภูมินทร์ให้โน้มลงมาจูบ เขาปล่อยให้เธอเป็นฝ่ายคุมเกม ยอมให้ลิ้นเล็กเข้ามาเก็บเกี่ยวความหวานจากโพรงปากของเขาบ้าง น้ำเนตรบดจูบไร้เดียงสาอย่างอ่อนโยน เกิดมา26ปียังไม่เคยจูบใครมาก่อน แต่ตาบ้านี่ดันมาบังคับให้เธอจูบเขาก่อน รู้ถึงไหนอายถึงนั่น!

          คนตัวโตคำรามกระหึ่มในลำคออย่างพอใจ รสจูบของน้ำเนตรทำให้เขาเหมือนเด็กเพิ่งเสียจูบแรก เขาไม่เคยรับสัมผัสแบบนี้กับใคร ที่ผ่านมามีแต่เร่าร้อนและรุณแรง แต่เธอแตกต่าง จูบนุ่มนวล อ่อนโยน ต่อให้อยู่แบบนี้ทั้งวันเขาก็ไม่มีทางเบื่อ

          "พอแล้วค่ะ พาฉันกลับบ้านได้แล้วนะคะ"

          "ใครบอกว่าจะพาเธอกลับ?"

          "เอ๊ะ! คุณภูมินทร์!"

          "เรายังไม่'เสร็จ'เลยนะ"

          น้ำเนตรทุบอกแกร่งด้วยความหมั่นไส้ที่คนหน้ามึนพูดมาได้ไม่อายปาก ว่ายังไม่ 'เสร็จ' 

          "นี่ต่างหากล่ะบทลงโทษที่เธอตบหน้าฉันต่อหน้าแขกในงาน"

           "อื้อ...!"

          ปากบางถูกคนร่างโตกว่าฉกชิมริมฝีปากไปเรียบร้อย เขาบดจูบร้อนแรงให้สาวใต้ร่าง มือหนาคลึงเค้นอกอวบอย่างเอาแต่ใจ 

          "อ่า/อ่า"

          ภูมินทร์ผละออกจากริมฝีปาก แล้วหอบหายใจเป็นเดียวกับน้ำเนตร

          "ส่วนนี่คือบทลงโทษที่เธอทำฉันทรมาน เธอต้องรับผิดชอบที่ปลุกไอ้ลูกชายของฉันขึ้นมา"

          พูดพลางถูแกนกายไปตามเนื้อสาว

          "ขอฉันนะน้ำเนตร..."

          "เอ่อ..."

          เพราะไม่อยากบังคับจิตใจหญิงสาวแต่อยากให้เธอเต็มใจ จึงต้องส่งสายตาเว้าวอนขอให้เธอช่วยปลดปล่อยความทุกข์ทรมาน เขาไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมไม่จับน้ำเนตรปล้ำไปซะ เพราะหากเขาคิดจะทำหล่อนไม่มีทางขัดขืนได้แน่นอน แต่ส่วนลึกในใจกลับสวนทาง แกบ้าไปแล้วแน่ๆไอ้ภูมิ!

          น้ำเนตรไม่ตอบคำถามที่ชายตรงหน้าเอ่ยขอ จะบอกว่าเธอก็ทรมานในสิ่งที่เขาปลุกเร้าเมื่อครู่ แต่ก็กระดากอายเกินกว่าจะพูด 

          "นะ อย่าทรมานฉันสิยัยกาฝาก"

          น้ำเนตรหลับตาพริ้มแล้วเอ่ยเสียงกระท่อนกระแท่นตอบอีกฝ่าย 

 

โปรดติดตามตอนต่อไป

ยังไงๆ หนูเนตรจะหยุดหรือเดินหน้าต่อดี 

 ติชมกันได้ตามสบายเลยนะคะ ฉาก nc อาจจะไม่ร้อนแรงมากแต่จะพยายามเพื่อรีดเดอร์ที่ชอบเรื่องนี้ทุกคนนะคะ คอมเม้นให้กำลังใจกันบ้างนะคะ จะได้มีกำลังใจอัพต่อ^^         

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว