email-icon facebook-icon Instagram-icon

เรื่องที่10ของไรท์นะคะฝากกดไลค์ กดติดตาม กดคอมเม้นเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์ตัวน้อยๆคนนี้ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ🙏🏻❤️😘😘😘

ตอนที่15(เป็นแฟนกันนะครับ?)

ชื่อตอน : ตอนที่15(เป็นแฟนกันนะครับ?)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.9k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ส.ค. 2563 19:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่15(เป็นแฟนกันนะครับ?)
แบบอักษร

 

วัดต่างจังหวัดA

14:30น.

เจ้าหญิง อัยย์ญาดา

“ถึงแล้วครับ น้องหญิง^_^”คุณหมอเอ่ยขึ้นพลางจอดรถที่บานจอดรถของวัดแห่งหนึ่งซึ่งวัดนี้เป็นวัดที่ไม่ค่อยใหญ่เท่าไหร่ ฉันก็ค่อยๆก้าวขาลงมาจากรถคันใหญ่ของเขาพลางถอดเสื้อหนังแจ็คเก็ตของเขาและพับเก็บไว้เป็นอย่างดีทั้งสองตัว

“อ่ะ!”ฉันร้องขึ้นอย่างตกใจที่อยู่ดีหมอแทนก็โน้มตัวมาใกล้ฉันเพื่อจะมาปลดหมวกกันน็อคที่ให้ฉัน เพราะฉันกดไม่ออก

แกร๊ก

“มันต้องกดตรงนี้ก่อนครับ^_^”

“อ๋อค่ะ ขอบคุณนะคะ^_^”ใบหน้าเราสองคนเกือบชิดใกล้กันจนฉันได้กลิ่นลมหายใจอ่อนๆของหมอแทนพร้อมกับลมหายใจอุ่นๆที่มากระทบเข้ากับใบหน้าของฉัน

“ยินดีครับ^_^”

“หมอแทนมาที่นี้บ่อยเหรอคะ?”ฉันเอ่ยถามหมอแทนไปในขณะที่เขาเดินนำหน้าฉันเข้ามายังในตัววัดเพื่อมุ่งไปยังตรงไหนสักแห่งหนึ่งในนี้

“ไม่ค่อยบ่อยหรอกครับ เดือนหนึ่งถึงจะได้มีโอกาสมาสักครั้ง^_^”หมอแทนหันมายิ้มพร้อมกับตอบคำถามของฉัน

“ค่ะ^_^”ฉันยิ้มให้เขาและเดินตามแผ่นหลังกว้างของหมอแทนไปอย่างเงียบๆสายตาของฉันก็มองแผ่นหลังกว้างที่ฉันเชื่อมั่นว่ามันต้องอบอุ่นและสามารถปกป้องฉันได้แน่นอน

“ใครเหรอคะรัฐศาสตร์ โรจน์จนาชน?”ฉันเงยหน้าไปมองหมอแทนที่พาฉันมาหยุดอยู่ที่เจดีย์ที่เก็บโกศบรรจุอัฐิและเฒ่ากระดูกของคนที่ชื่อปรากฎอยู่ที่หน้าโกศพร้อมกับชื่อและนามสกุลพร้อมรูปชายสูงวัยที่สวมสูทสีดำดูภูมิฐาน

“คุณพ่อของผมเองครับ”หมอแทนหันหน้ามาตอบฉัน แววตาที่เคยสดใสบัดนี้กับเศร้าหมองลง แล้วหมอแทนก็หันหน้าไปยังเจดีย์ที่อยู่ข้างๆเจดีย์ของคุณพ่อของเขาอีกหลายเจดีย์ที่อยู่ตรงนี้ ทำให้ฉันตกใจ

“ส่วนนั้นคุณแม่ของผม ถัดไปคือพี่สาวคนโต ถัดไปอีกคือพี่ชายคนรองและถัดไปอีกก็คือพี่ชายของผมอีกคนครับ ที่นี้คือครอบครัวของผมทั้งหมดครับ”หมอแทนตอบฉันมาด้วยนำ้เสียงที่เเฝงไปด้วยความเจ็บปวด มือของหมอแทนค่อยๆกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่มือของเขาปูดขึ้นมา ฉันจึงค่อยๆยื่นมือไปจับมือของคุณหมอแทนและค่อยๆทำให้เขาแบมือออก

“น้องหญิงเสียใจด้วยนะคะคุณหมอแทน”ฉันเอ่ยออกมาด้วยความเศร้าหมองและสงสารคุณหมอแทนจับใจที่เขาต้องสูญเสียคนในครอบครัวไปทั้งหมด เขาเก่งมากถ้าเป็นฉัน ฉันก็ไม่รู้จะใช้ชีวิตต่อไปยังไง

“ครับ ขอบคุณครับน้องหญิง^_^”หมอแทนคลี่ยิ้มให้ฉันและพร้อมกับเอ่ยขอบคุณฉัน ฉันก็ยิ้มให้เขา มือของเขาที่เคยกำหมัดแน่นตอนนี้เขาได้คลายมันออกแล้วพร้อมกับสอดมือของเขาเขามาผสานมือของฉันไว้แน่น

“คุณหมอแทนเก่งจังเลยนะคะที่ใช้ชีวิตอยู่คนเดียวได้”

“ก็ต้องเก่งสิครับ เพราะชีวิตของผมที่เหลือก็เพื่อพวกเขาทั้งหมดนี้”คุณหมอแทนเอ่ยขึ้นพลางหันมองไปยังเจดีย์หลายเจดีย์ที่ตั้งอยู่ที่นี้ คำพูดของคุณหมอแทนทำให้ฉันงุนงงและไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูด เขาหมายความว่ายังไง ชีวิตของเขาที่เหลืออยู่ก็เพื่อพวกเขาทั้งหมดนี้ ฉันไล่สายตาอ่านรายชื่อของแต่ละเจดีย์ไปพลางดูหน้าของพวกเขาไปด้วย

“เราไปกันดีกว่าครับ”อยู่ดีๆหมอแทนก็เอ่ยขึ้นพลางหันมามองหน้าฉัน ฉันจึงละสายตาขึ้นไปมองหมอแทนและพยักหน้าเห็นด้วยกับเขา

“ผมไปก่อนนะครับพ่อ แม่ พี่ๆ”หมอแทนหันไปเอ่ยลา

“น้องหญิงไปก่อนนะคะคุณลุงคุณป้าคุณน้าๆทั้งสาม^_^”ฉันปล่อยมือจากหมอแทนและยกมือไหว้ไปตามเจดีย์ตั้งหมดพลางไล่บอกลาแต่ละคน หมอแทนมองหน้าฉันด้วยสายตาที่ตกตะลึง ฉันจึงหันไปมองหน้าเขาและยิ้มหวานให้เขา

“ไปกันรึยังคะ น้องหญิงพร้อมซิ่งไปกับหมอแทนแล้วค่ะ^_^”

“ไปครับไป^_^”หมอแทนตอบฉันเสร็จก็จับมือฉันเดินกลับไปทางเดิมที่ผ่านมา เราสองคนจัดแจงใส่หมวกกันน็อคให้เรียบร้อยโดยที่หมอแทนเป็นคนใส่ให้ฉันเหมือนเดิม

ปรื้นๆๆๆๆ

“ขึ้นรถเลยครับ”หมอแทนที่ขึ้นไปนั่งคร่อมอยู่บนรถมอเตอร์ไซค์ของเขาก็หันมามองหน้าฉันพลางเอ่ยเชื้อเชิญฉันให้ขึ้นรถ

“ค่ะ”ฉันตอบเขาไปและค่อยๆเดินไปขึ้นรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ของหมอแทนในท่าเดิม

“กอดแน่นๆนะครับน้องหญิง”หมอแทนตะโกนบอกฉันขึ้นมา

“รับทราบค่ะ^_^”ฉันก็ตะโกนตอบหมอแทนไปพลางเอื้อมมือไปกอดเอวเขาเหมือนเดิม เสียงหัวเราะของหมอแทนที่ดังทำให้ฉันเผลอยิ้ม เขาค่อยๆบิดคันเร่งรถและขี่ออกมาจากสถานที่วัดแห่งนั้นมุ่งหน้าไปยังที่ไหนสักที่หนึ่ง ความกลัวการนั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ของฉันก่อนหน้านี้หายวับไปกับตาแปรเปลี่ยนเป็นความสุขขึ้นมาทันที

สถานที่แข่งมอเตอร์ไซค์ NNK

“ที่นี้ที่ไหนเหรอคะ?”ฉันเอ่ยถามหมอแทนไปอย่างสงสัย ในตอนที่เขาขึ้รถเครื่องมาจอดบนเนินเขาที่สูงแต่มันเป็นทางคอนกรีตมีเส้นที่ถูกทาไว้สีเหลืองสีขาว เหมือนที่นี้จะเป็นสนามแข่งรถมอเตอร์ไซค์น่ะ เพราะเส้นทางของที่นี้ค่อนข้างน่ากลัว มีเนินสูงหลายเนิน และเส้นทางคดเคี้ยว แต่ที่ตรงนี้สามารถมองเห็นสนามเเข่งทั้งหมดได้ ซึ่งมองไปยังข้างล่างนี้เป็นบ่อนำ้ขนาดใหญ่

“สนามแข่งรถของผมเองครับ”หมอแทนเอ่ยตอบฉันพลางเดินเข้ามาหาฉันที่ยืนเกาะขอบรั้วปูนที่สามารถนั่งได้เพื่อใช้กั้นไม่ให้รถตกลงไปในบ่อน้ำ

“ใหญ่จังเลยนะคะ”ฉันเอ่ยบอกเขาพลางมองไปรอบๆ ห่างออกไปมีอัฒจันทร์อยู่หลายอันเพื่อใช้เป็นที่ตั้งให้คนที่มาดูได้ขึ้นไปนั่งและดูการแข่งขันรถได้

“ขอบคุณครับ^_^”หมอแทนเอ่ยขอบคุณฉันพลางยิ้มให้ฉัน เขาเดินมานั่งบนขอบรั้วปูนใกล้ๆฉัน มือของฉันข้างหนึ่งที่วางไว้ถูกมืออันอบอุ่นของหมอแทนเอื้อมมาวางทับ ทำให้ฉันหันไปมองหน้าเขาทันที

“น้องหญิงครับ”หมอแทนเอ่ยเรียกชื่อฉันอย่างเเผ่วเบา แววตาที่เป็นประกายของเขาทำให้ใจของฉันเต้นโครมครามขึ้นมาทันที เราสองคนผสานสายตากันและกัน ฉันยิ้มให้เขา เขาก็ยิ้มให้ฉัน

“คุณหมอแทน^_^”ฉันเอ่ยเรียกชื่อเขา

“ครับ”เขาขานรับฉันพลางค่อยๆขยับใบหน้าหล่อๆของเขาเข้ามาใกล้ฉันเรื่อยๆจนทำให้ปลายจมูกของเราสองคนชนกันเบาๆ

“คบกับผมได้ไหมครับ?”เสียงแผ่วเบาของคุณหมอแทนเอ่ยขึ้น ริมฝีปากหยักคลอเคลียอยู่ใกล้ๆริมฝีปากของฉัน มือหนานุ่มเริ่มค่อยๆสอดแทรกเข้ามาโอบเอวของฉันเข้าไปแนบชิดกายเเกร่งของเขา

“เป็นแฟนกับผมได้ไหมครับ?”คุณหมอแทนเอ่ยขึ้นมาอีกครั้งเมื่อฉันไม่ยอมตอบเขา ใจน้อยๆของฉันเต้นตึกตักขึ้นด้วยความตื่นเต้น ใบหน้าของฉันร้อนผ่าวเขินอาย เกิดมาฉันไม่เคยเจอผู้ชายคนไหนใกล้ชิดกับฉันมากขนาดนี้

“น้องหญิงครับ”คุณหมอแทนเรียกฉันขึ้นด้วยนำ้เสียงที่เปล่งดังขึ้นกว่าเดิม นั่นทำให้ฉันเผลอยิ้มในความใจร้อนของเขา ฉันจึงค่อยๆยื่นมือขึ้นไปโอบรอบคอของคุณหมอแทนและเริ่มเขย่งปลายเท้าให้สูงขึ้น

“จุ๊ฟ”ฉันกดริมฝีปากแนบชิดไปกับริมฝีปากนุ่มนิ่มสีชมพูระเรื่อของหมอแทน

“น้องหญิงตกลงค่ะ^_^”ฉันเอ่ยขึ้นหลังจากที่ขยับริมฝีปากออกมาจากริมฝีปากของหมอแทนแล้ว หมอแทนก็มองหน้าฉันด้วยแววตาตกตะลึง ฉันก็ยิ้มกว้างๆให้เขาแต่เป็นรอยยิ้มที่เขินอาย ใบหน้าของฉันร้อนผ่าวขึ้นมา

“น้องหญิง^_^”เสียงเบาหวิวดังเล็ดลอดออกมทจากริมฝีปากสีชมพูระเรื่อกระจับสวยของหมอแทน ทำให้ฉันเองต้องหลบสายตากรุ่มกริ่มของเขาเพราะเขามองมาที่ฉันด้วยแววตาหวานเยิ้มจนใจของฉันที่มันเต้นโครมครามให้เต้นแรงขึ้นหนักกว่าเดิมอีกเท่า

“กลับกันเถอะครับนี่ก็ใกล้ได้เวลาแล้ว”คุณหมอแทนเอ่ยขึ้นคำพูดของเขาทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของฉันหุบลงแทบจะทันที นี้จะสี่โมงเย็นแล้วเหรอ เวลาของฉันกับคุณหมอแทนกำลังจะหมดแล้วเหรอ เมื่อก่อนฉันคิดว่าเวลาในแต่ละนาทีช่างเดินช้าซะเหลือเกิน แต่ตอนนี้ฉันว่ามันชักจะเดินเร็วขึ้นมาแล้วสิ อาจจะเป็นเพราะระยะทางจากโรงเรียนของฉันมาที่สนามแข่งรถแห่งนี้หลายกิโลเมตรอยู่เหมือนกันใช้เวลาในการขี่รถเกือบๆชั่วโมงครึ่ง

“ค่ะ^_^”ฉันแกล้งฝืนยิ้มและตอบหมอแทนไปพลางลุกขึ้นและจะเดินไปยังรถมอเตอร์ไซค์ของหมอแทนที่จอดอยู่ข้างหน้าฉัน แต่เอวของฉันก็โดนฝามือใหญ่ของคุณหมอแทนโอบกอดไว้ซะแน่น ทำให้แผ่นหลังของฉัน

“ผมจะยังมีโอกาสได้มาเที่ยวกับน้องหญิงแบบนี้อีกรึป่าวครับ?”เสียงแผ่วเบาของคุณหมอแทนเอ่ยกระซิบถามฉันที่ข้างหูของฉัน ทำให้มือของฉันที่ตอนแรกจะไปจับมือของเขาออกจากเอวฉันกลับเปลี่ยนไปจับมือของเขาแทน

“คุณพ่อคุณแม่ของน้องหญิงท่านเป็นห่วงน้องหญิงมาก ท่านคงจะโกรธน้องหญิงแน่ๆค่ะถ้ารู้ว่าน้องหญิงแอบหนีจากโรงเรียนมาเที่ยวกับผู้ชาย”ฉันพูดในสิ่งที่เป็นความจริงให้หมอแทนฟัง ฉันคิดว่าถ้าคุณแม่รู้ท่านจะโกรธฉันมาก ฉันอาจจะทำให้ท่านผิดหวังในตัวฉันไปเลยก็ได้ แต่ทำยังไงได้ล่ะ ก็ฉันชอบคุณหมอแทนนี่หน่า

“ครับผมเข้าใจครับ ผมจะไม่ทำให้น้องหญิงต้องหนีโรงเรียนเพื่อมาเที่ยวกับผมแบบนี้อีกแล้ว ผมขอโทษนะครับ”หมอแทนเอ่่ยขึ้นด้วยนำ้เสียงรู้สึกผิด พร้อมกับค่อยๆคลายอ้อมแขนที่โอบเอวฉันไว้ออกอย่างช้าๆทำให้ฉันเป็นอิสระ

“คุณหมอแทนเข้าใจน้องหญิงนะคะ”ฉันรีบหันไปถามคุณหมอแทนทันที เขาก็ยิ้มน้องๆให้ฉัน

“ครับผมเข้าใจ^-^”เขาพูดขึ้นพร้อมกับพยักหน้าเล็กน้อย ฉันก็ยิ้มให้เขาอย่างนึกโล่งใจ

“เรากลับกันดีกว่าครับ”

“ค่ะ”ฉันตอบเขาไปเขาก็ยิ้มให้ฉันและเราสองคนก็เดินไปยังรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ของคุณหมอแทนเขาหยิบหมวกกันน็อดมาสวมให้ฉันพร้อมกับกดล็อคความอ่อนโยนและความเป็นสุภาพบุรุษของคุณหมอแทนจะทำให้คุณพ่อกับคุณแม่ของฉันเข้าใจว่าฉันเลือกผู้ชายไม่ผิด ฉันคิดว่าคุณพ่อกับคุณแม่ต้องเข้าใจ ถ้าฉันรักใครพวกท่านก็คงจะรักผู้ชายของฉันด้วยเหมือนกัน

“กอดผมแน่นๆนะครับ”เสียงตะโกนของคุณหมอแทนดังขึ้นทำให้ฉันที่นั่งซ้อนท้ายเขาอยู่รีบเอื้อมแขนไปโอบเอวของคุณหมอแทนทันที

“หึๆ”เสียงหัวเราะของคุณหมอแทนดังขึ้นพร้อมกับเสียงเครื่องยนต์ของมอเตอร์ไซค์ที่คุณหมอแทนกดสตาร์ทมือก็คำรามขึ้นพร้อมกับล้อสองล้อค่อยๆเคลื่อนตัวไปตามเส้นทางที่คดเคี้ยวและวกวนของสนามแข่งที่นี้ แต่ตลอดเส้นทางที่หน้ากลัวกลับมีวิวบรรยากาศของลมเย็นๆที่พัดขึ้นมาจากแม่นำ้สายยาวที่อยู่รอบๆสนามแข่ง นำ้สีใสทำให้เย็นตาทำให้ฉันผ่อนคลายความตื่นกลัวกับเส้นทางที่หน้ากลัวที่จะเรียกว่าหฤโหดเลยก็ว่าได้ มือของฉันกำชายเสื้อของคุณหมอแทนแน่นทำให้เขาที่บิดคันเร่งเร็วรู้ว่าฉันกำลังกลัวจึงค่อยๆผ่อนมือที่บิดคันเร่งลง ฉันเข้าใจว่าเขาคงจะชินมือเพราะเขาเป็นนักแข่งรถนี่หน่า เขาคงไม่คิดที่จะทำให้ฉันตกใจกลัวก็ได้เพราะคุณหมอแทนของฉันเขาเป็นคนที่จิตใจดี มีเมตตาและสุภาพบุรุษเกินที่จะคิดทำร้ายใครได้ ฉันเชื่อแบบนั้น^_^

ตอนที่15มาแล้วนะคะ

ขอโทษรีดเดอร์ทุกๆคนที่ไรท์หายไปนาน

ไรท์ติดธุระหลายๆเรื่องต้องขอโทษด้วยนะคะ

ตอนนี้ไรท์กลับมาแล้วค่ะ

คิดถึงไรท์กันไหมคะ

1คอมเม้นของรีดเดอร์

เท่ากับ1ร้อยล้านกำลังใจของไรท์

ขอบคุณค่ะ🙏🏻😘❤️😘😘

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว