ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บท 9 ปฏิเสธ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.2k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.ย. 2563 13:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บท 9 ปฏิเสธ
แบบอักษร

"ทำอย่างกับไม่เคย" ไลออนเหยียดยิ้มอย่างเย้ยหยัน เอนสะโพกสอบพิงขอบโต๊ะ ยืนไขว้ขาสูบบุหรี่ต่ออย่างใจเย็น

 

"..." เด็กสาวกำหมัดแน่น นึกโกรธเคืองแต่ไม่สามารถโต้ตอบได้ ควันบุหรี่ทำให้เธอต้องเบือนจมูกหลบหลีกไปทางอื่น

 

"ฉันว่างหลังหนึ่งทุ่ม"

 

"..."

 

"ถ้าจะทำ ค่อยมาใหม่" สิ้นประโยคมาเฟียหนุ่มก็เดินกลับไปนั่งตำแหน่งเดิม หากเขาสังเกตเพียงสักนิดจะเห็นรอบดวงตากลมและปลายจมูกแดงก่ำ ผลพวงมาจากความรู้สึกข้างในที่เธอกำลังอัดอั้นไม่สามารถบอกใครได้

 

มือเล็กเกี่ยวสายกระเป๋าสะพายข้างขึ้นคล้องไหล่มน หยัดกายลุกขึ้นยืนบนรองเท้าส้นสูงขนาดห้านิ้ว สายตาไม่ละไปจากใบหน้าคมของคนตรงหน้า คนไม่มีหัวใจอย่างไลออนคงไม่คิดคำนึงถึงจิตใจผู้อื่น หากเขาจะยอมช่วยเหลือย่อมมีสิ่งของแลกเปลี่ยนราคาแพง

 

เสียงส้นรองเท้ากระทบกับพื้นในตอนที่ใบข้าวกรีดกรายเดินออกไปจากห้องทำงาน โดยไม่รู้ตัวเลยว่ามีสายตาคมคู่หนึ่งมองตามแผ่นหลัง จนกระทั่งร่างบางเดินพ้นกรอบประตูออกไป

 

เด็กสาวนั่งคิดทบทวนในรถเบนซ์หรูสักพัก ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเธอควรไปหาคู่หมั้นหนุ่ม ซึ่งเขาเพิ่งรับตำแหน่งประธานใหญ่หมาดๆเมื่อต้นปีที่แล้ว เธอก็ได้แต่ยินดีผ่านหน้าจอไม่สามารถเดินทางมาร่วมงานได้ เพราะครอบครัวเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยในช่วงนั้น

 

 

บริษัทเดนนิส

 

เสียงเดินของผู้มาใหม่เรียกความสนใจจากเหล่าพนักงาน ให้มองมาที่เธอสายตาเดียวกันทันทีที่ก้าวออกจากลิฟต์ ทุกคนต่างรู้จักเธอในนามคู่หมั้นของประธานหนุ่มบริษัทยักษ์ใหญ่ พวกเขาต่างก้มหัวทำความเคารพเธอตลอดทางจนถึงห้องทำงานของเดนนิส

 

เด็กสาวยิ้มกริ่มกุมลูกบิดในมือพอหลวมๆ เธออยากผลักประตูเข้าไปเซอร์ไพรส์แฟนหนุ่มให้เขาดีใจ เพราะตั้งแต่เมื่อวานเธอและเขาก็ยังไม่ได้พูดคุยกันเลย สงสัยช่วงนี้คู่หมั้นหนุ่มคงยุ่งงานหนักจนไม่มีเวลาโทรกลับ

 

แกร่ก~

 

"พี่ดะ!.." ใบข้าวชะงักเล็กน้อยเมื่อเปิดประตูเข้าไปพบหญิงสาวอีกคนยืนอยู่ในห้อง ชายคนรักนั่งตำแหน่งประธานกำลังทำงานอยู่ ทั้งเดนนิสเเละเธอคนนั้นมีสีหน้าตกใจเล็กน้อยที่เห็นใบข้าวพรวดพราดเข้ามาไร้การบอกกล่าว

 

"ออกไปก่อน" นานนับนาทีก่อนเดนนิสจะหันไปบอกพนักงานสาว ซึ่งเจ้าตัวก็เดินก้มหน้าก้มตาออกไป หากใบข้าวไม่ตาฝาดเมื่อครู่นี้เธอเห็นผู้หญิงคนนั้นกำลังร้องไห้ เธอเอี้ยวตัวมองตามจนพนักงานสาวคนนั้นเดินพ้นกรอบประตู

 

"ข้าว มาทั้งทีทำไมไม่บอกพี่ก่อนล่ะ" เสียงทุ้มจากคู่หมั้นหนุ่มดึงให้เธอหันกลับมาสบตาเจ้าของคำถาม เด็กสาวฉีกยิ้มบางๆ ไปนั่งเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานอย่างถือวิสาสะ พลางปลดกระเป๋าสะพายข้างวางบนหน้าตัก

 

"คิดถึงพี่เดย์ ก็เลยกะว่าจะมาเซอร์ไพรส์ค่ะ" ใบข้าวฉีกยิ้มจนตาหยี ไม่ว่าเธอจะทำใบหน้าอย่างไรก็ดูน่ารักสำหรับเขาอยู่วันยังค่ำ ความรักที่มอบให้เธอเป็นความรักที่บริสุทธิ์ปราศจากเรื่องอื่นแอบแฝง

 

"มาตั้งแต่เมื่อไหร่ทำไมพี่ไม่รู้"

 

"เมื่อวานโทรหาพี่เดย์แล้ว แต่แม่บ้านรับ บอกว่าพี่เดย์ออกไปทำงานสงสัยลืมโทรศัพท์"

 

"แม่บ้าน?" เขาทวนประโยคหลังอย่างครุ่นคิดก่อนจะเงียบไป

 

"ค่ะ วันนี้ข้าวเลยพาหัวใจมาเองเลย"

 

"ปากหวานนะเรา มานั่งนี่มา" เขาแสร้งตบหน้าตักเบาๆเรียก ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าเด็กสาวชอบปฏิเสธการนั่งแบบนี้ เพราะยึดขนบธรรมเนียมของประเพณีไทย ซึ่งเดนนิสก็เขาใจไม่เรื่องมาก

 

"ไม่เอาค่ะ" แก้มเนียนใสเปลี่ยนสีเป็นแดงระเรื่อ เพียงแค่คนรักหยอกล้อเลือดในร่างกายก็สูบฉีดด้วยความเขินอาย ไอร้อนแผ่ซ่านขึ้นทั่วใบหน้า

 

"เก็บความสดใสไว้อย่างนี้ตลอดไปนะ... พี่ชอบ" รู้สึกหลงรักทุกครั้งเมื่อตอนได้เห็นแก้มป่องแดงซ่านยามเธอเขินอาย มันดูน่ารักธรรมชาติไร้การปรุงแต่ง

 

"วันนี้ดื่มชาหรือยังคะ เดี๋ยวข้าวชงให้" เพราะจำได้ว่าเป็นเครื่องดื่มที่คู่หมั้นหนุ่มชอบดื่มเป็นประจำ แต่เมื่อเหลือบมองด้านขวามือของคนรัก กลับเป็นโกโก้ร้อนแทนน้ำชาที่เขาดื่มประจำ ความแปลกใจทำให้เธอตวัดสายตาขึ้นในขณะที่เดนนิสชะงักเล็กน้อย

 

"คือ... พี่นึกอยากลองอะไรใหม่ๆดู"

 

"ใหม่ๆนี่หมายถึงแฟนด้วยหรือเปล่าคะ ข้าวจะร้องแล้วนะ" ใบข้าวคว่ำปากเล็กน้อย แสร้งบีบน้ำตาอย่างไม่จริงนัก ทำให้คู่หมั้นหนุ่มหัวเราะชอบใจเมื่อเธอเล่นใหญ่ ไม่เคยรู้สึกรำคาญหรือเบื่อหน่ายทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้

 

"พี่รักข้าวคนเดียวพอครับ" เดนนิสมองหน้าคนรักแล้วอมยิ้มตามอย่างมีความสุข ก่อนจะเหลือบมองงานตรงหน้าแล้วทำมันไปพลางๆและพูดคุยกันไปบ้างพอสมควร จนกระทั่งบทสนทนาสิ้นสุดลงเงียบไปนานนับนาที

 

"พี่เดย์" น้ำเสียงอ่อนหวานดึงให้เขาละสายตาจากหน้าจอ มาให้ความสนใจกับเธอตรงหน้าแทน

 

"ว่าไงครับ" เดนนิสยังคงดูอบอุ่นเสมอต้นเสมอปลาย

 

"สมมุติ... ถ้าวันนึงข้าวไม่สะอาดแบบที่พี่คิด พี่ยังจะแต่งงานกับข้าวอยู่ไหม" เรียวเล็บสั้นจิกลงหลังมือตัวเองจนรู้สึกเจ็บหลังพ่นประโยคคำถามออกไป

 

"ถ้ามันเกิดขึ้นจริง นั่นก็คงเป็นแค่อดีต... แต่ในอนาคตข้าวจะเป็นเจ้าสาวพี่คนเดียว" เดนนิสส่งยิ้มให้คนรักด้วยความสัตย์จริง ไม่ถือหากเธอเคยผ่านเรื่องอย่างว่ามา ขอแค่เธอรักเขาแบบที่เขารักก็พอ

 

"ถ้าข้าวทำให้ผิดหวังล่ะ"

 

"ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ถึงยังไงพี่ก็ยังรักข้าวเหมือนเดิม" ความอบอุ่นส่งผ่านรอยยิ้มนั้น ตอกย้ำให้เธอรู้สึกละอายแก่ใจที่ต้องหักหลังคนรัก ด้วยการแบ่งเรือนร่างนั้นให้ชายอื่นครอบครองก่อนวันแต่ง

 

"พี่เดย์"

 

"หื๊ม?" คนถูกเรียกละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์อีกครั้ง พลางเลิกคิ้วเป็นเชิงคำถาม

 

"..." ใบข้าวให้คำตอบด้วยการลุกไปนั่งบนหน้าตัก จนเดนนิสเองถึงกับเลิ่กลั่กเมื่อท่อนเเขนเรียวคล้องลำคอหนาพอหลวมๆ เขาไม่คุ้นชินกับพฤติกรรมเหล่านี้ของคู่หมั้น ถึงจะคบกันนานหลายปีแต่เขาก็ยับยั้งชั่งใจไม่แตะเนื้อต้องตัวเธอ

 

"ข้าว... จะทำอะไร" เขาเห็นแววตาหวาดหวั่นผ่านดวงตากลมคู่นั้น ใบข้าวไม่ได้อยากทำเรื่องอย่างว่าเพื่อมัดใจคนรัก เธอไม่ใช่ผู้หญิงประเภทนั้น

 

"อยากมีอะไรกับข้าวไหม" หัวใจดวงน้อยเต้นแรงไม่เป็นส่ำเมื่อได้พูดประโยคนั้นออกไป มือเล็กเผลอกำปกเสื้อเชิ้ตสีขาว อยากน้อยครั้งแรกของเธอก็อยากเต็มใจให้กับคนรัก

 

"พี่จะรอวันแต่ง" เดนนิสเน้นย้ำ ดันตัวใบข้าวให้ลุกออก ผู้ชายทุกคนล้วนต้องการเรื่องบนเตียง แต่เพื่อรักษาสัญญาที่เคยให้ไว้ว่าเขาจะไม่แตะต้องตัวเธอจนถึงวันเข้าเรือนหอ ตามที่ได้ตั้งกฎเอาในวันแรกที่คบกัน ลูกผู้ชายพูดคำไหนย่อมไม่คืนคำ

 

"..."

 

"ข้าวทานมื้อเที่ยงหรือยัง" เมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบไปถึงชวนเธอพูดคุย

 

"ข้าวมีนัดกับเพื่อนค่ะ พรุ่งเราค่อยนัดกันใหม่นะคะ" เด็กสาวโกหกคำโตเพื่อต้องการหลบหน้า รู้สึกกระดากอายคำพูดเมื่อครู่นี้ ยิ่งอีกฝ่ายทำหน้าเคร่งขรึมตอนดันตัวเธอออกยิ่งรู้สึกอายที่คนรักปฏิเสธ

 

ใบข้าวเลือกออกไปเดินเล่นคนเดียว บอดี้การ์ดคอยคุ้มครองอยู่ห่างๆเพื่อเว้นความเป็นส่วนตัวให้ เด็กสาวเที่ยวเล่นตามลำพังจนถึงเวลามืดค่ำ ก่อนจะหลอกล่อให้เหล่าบอดี้การ์ดทั้งหมดกลับไปบ้านก่อน เพราะศัตรูของพ่อเธอก็จัดการได้เรียบร้อยแล้วไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง

 

กว่าลูกน้องของโจชัวจะยอมกลับไปก็เล่นเอาเธอพูดจนคอแหบคอแห้ง ใบข้าวรีบขับรถวนกลับไปยังคฤหาสน์โรฮาน หัวคิ้วมนขมวดเข้าหากันตลอดทางอย่างใช้ความคิด

 

ทันทีที่ขาเรียวก้าวลงจากรถ สายลมหนาวพัดโกรกใบหน้าและลำคอ บรรยากาศโอบล้อมไปด้วยความน่ากลัวและน่าเกรงขาม หางตาเหลือบมองชายชุดดำร่างสูงโปร่งยืนหน้าเคร่งขรึมราวกับรูปปั้น

 

"เฮ้อออ" เธอส่ายหน้าอย่างเบื่อหน่ายเพราะคุ้นชินกับภาพเหล่านี้ ภายในบ้านมีเพียงความเงียบเข้าปกคลุม ได้ยินแม้กระทั่งเสียงเดินทุกฝีก้าวของตนเอง ราวกับว่าในคฤหาสน์หลังใหญ่มีเพียงเธอเป็นสิ่งมีชีวิตที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่

 

เสียงคลื่นน้ำกระทบกับพื้นฝั่งด้านนอกทำให้เธอตัดสินใจเดินออกไปดู ก่อนจะพบว่าไลออนกำลังว่ายน้ำอยู่ในสระทั้งที่อากาศหนาวเย็น เพียงแค่เขาดีดตัวพ้นจากผิวน้ำปีนขึ้นขอบสระ เปิดโอกาสให้เด็กสาวได้สำรวจสรีระของชายหนุ่มสายตาเปิดเผย

 

ร่างกำยำอัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามเรียงสวยราวกับเทพเจ้าเนรมิตให้เขาเป็นผู้ชายหุ่นสมบูรณ์แบบ ไม่ว่าจะเป็นหน้าตารวมถึงสัดส่วนเขาดูดีไปเสียหมด แต่ช่างน่าเสียดายที่เทพเจ้าสร้างให้เขาเกิดมาโหดเหี้ยมเกินมนุษย์

____________________________

ทูลหัวของใบลาน กลับมาหาใบลานซะดีๆ☘ ใบข้าวมีคู่หมั้นแล้ว😆

อ่านจบแล้วกด Like และ comment เป็นกำลังใจให้กับผู้แต่งด้วยนะคร้าบบบ

Reaction เมื่อได้ฟังประโยคเดนนิส👇👇👇👇

Cr.Wattpad

 

ความคิดเห็น