email-icon facebook-icon Instagram-icon

เรื่องที่10ของไรท์นะคะฝากกดไลค์ กดติดตาม กดคอมเม้นเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์ตัวน้อยๆคนนี้ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ🙏🏻❤️😘😘😘

ตอนที่14(เห็นแก่ตัว?)

ชื่อตอน : ตอนที่14(เห็นแก่ตัว?)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.9k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ส.ค. 2563 13:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่14(เห็นแก่ตัว?)
แบบอักษร

 

โรงเรียนSS SCHOOLนานาชาติ

12:00น.

เจ้าหญิง อัยย์ญาดา...

“เจ้าหญิง!”เสียงของมินิทำให้ฉันสะดุ้งตกใจรีบหันกลับไปมองหน้าเธออย่างไว

“มินิ?”ฉันเอ่ยชื่อเธอพร้อมกับหัวใจที่ล่วงลงตาตุ่มของฉันเพราะกลัว กลัวว่ามินิจะรู้ว่าฉันกำลังจะหนีออกนอกโรงเรียน ซึ่งปกติฉันไม่เคยทำตัวเหลวไหลแบบนี้เลย

“เธอจะไปไหนเหรอ?”มินิเดินเข้ามาหาฉันพลางเอ่ยถามฉัน ฉันก็ทำสีหน้าเลิกลั่กใส่เธอ ฉันไม่รู้จะตอบเธอยังไงดี

“มาทำอะไรตรงประตูทางออกของโรงเรียนเหรอ?”มินิเอ่ยถามฉันมาพลางชี้มือไปยังบานประตูบานเล็กที่เป็นบานเหล็กที่ถูกเปิดอยู่เป็นประจำแต่ก็ไม่ค่อยมีเด็กนักเรียนใช้ช่องทางนี้ออกจากโรงเรียนหรอกเพราะว่าตรงนี้กว่าจะมาได้ต้องผ่านฝูงสุนัขพันธุ์ดุจำนวนสิบตัวซะก่อน แต่บังเอิญว่าฉันสนิทกับสุนัขพวกนั้นเลยสามารถเดินผ่านมายังตรงนี้ได้อย่างสบาย

“คือเรา เรา”ฉันเอ่ยขึ้นด้วยนำ้เสียงกระตุกกระตักเพราะฉันโกหกไม่เป็นและไม่อยากโกหกด้วย

ตื๊ดดดดด(เสียงโทรศัพท์เข้า)

“แปปรับโทรศัพท์แปป”มินิเอ่ยขึ้นพร้อมชูวโทรศัพท์เครื่องหรูของเธอที่ปรากฏชื่อคุณแม่ของเธอ

“จ๊ะ^_^”ฉันตอบเธอไป มินิก็ยิ้มให้ฉันและหันให้ความสนใจกับโทรศัพท์ของเธอต่อและพร้อมกับกดรับสายคุณแม่ของเธอ เธอคุยกับเเม่ของเธออย่างเคร่งเครียด โดยที่เธอไมาได้สนใจฉัน ฉันจึงใช้จังหวะนั้นค่อยๆก้าวขาของฉันถอยหลังไปอย่างช้าๆและเรื่อยๆพยายามทำเสียงให้เบาที่สุดเท่าที่ทำได้

“วู้วววววว”ฉันชูปากอย่างโล่งใจที่เดินออกมาจากตรงนั้นได้โดยปลอดภัย

พรึบ

“อื้ออออออ”ฉันเบิกตาโตขึ้นด้วยความตกใจที่อยู่ดีๆก็มีมือของใครไม่รู้มาปิดปากฉันจากทางข้างหลังพร้อมกับเอาแขนอีกข้างมาล็อคตัวฉันไม่ให้หนีไป ฉันก็ดีดดิ้นตัวให้หลุดออกจาคนปริศนานี้แต่ก็ไม่เป็นผล

“ชู้วววว ผมเองครับ หมอแทน”เสียงอันคุ้นหูกระซิบบอกฉันที่ข้างหู ทำให้ฉันหลุดดิ้นรนมือทั้งสองข้างที่ทุบตีท่อนแขนแกร่งหยุดชะงักลง

“คุณหมอแทนเล่นอะไรค่ะเนี่ย”ทันทีที่คุณหมอแทนปล่อยฉันให้เป็นอิสระฉันก็หันไปถามเขาแทบจะทันที หัวใจของฉันเกือบจะวายเพราะตกใจ

“ผมขอโทษครับที่ทำให้ตกใจ เพียงแค่ว่าผมอยากจะช่วยน้องหญิง”หมอแทนเอ่ยบอกฉันด้วยนำ้เสียงแผ่วเบาและเขาก็ชำเลืองหางตามองไปยังประตูหลังของโรงเรียนที่ฉันเพิ่งจะหนีออกมา

“ผมขอโทษนะครับที่ทำให้น้องหญิงต้องทำแบบนี้”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ น้องหญิงไม่มีเรียนพอดีแต่ทางโรงเรียนเขาไม่อนุญาตให้เด็กๆออกนอกโรงเรียนนะคะ”ฉันตอบคุณหมอไปและพลางมองการแต่งตัวที่แปลกตาของหมอแทนที่ฉันไม่เคยพบเห็น เขาสวมเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีกางเกงรัดรูปสีดำรองเท้าผ้าใบสีขาวแว่นตาดำที่เขาใส่อยู่อีก ดูรวมๆแล้วมีเสน่ห์เหลือเกิน^_^(มาเป็นเพลง)

“ผมรู้สึกผิดจัง”หมอแทนมองหน้าฉันพร้อมกับค่อยๆยื่นมือไปหยิบแว่นกันแดดออกและเขาก็เดินมาหาฉัน

“แต่ผมก็ยอมเห็นแก่ตัว”คุณหมอแทนเอ่ยขึ้นคำพูดของเขานำ้เสียงและเเววตาของเขาสื่อมาที่ฉันอย่างมีความหมาย ฉันก็มองหน้าเขาอย่างสงสัยว่าเขาหมายถึงอะไรที่ว่าเขายอมเห็นแก่ตัว

“เพราะถ้าผมไม่ทำแบบนี้ น้องหญิงกับผมคงไม่มีโอกาสได้เจอกันและไปเที่ยวด้วยกัน”หมอแทนยื่นมือมาจับมือฉันไปกุมไว้พลางยิ้มบางๆให้ฉัน

“ถ้าการที่ทำให้ผมได้อยู่กับน้องหญิงมันเป็นการทำให้คนอื่นมองผมเป็นคนเห็นแก่ตัว ผมก็ยอมเป็นครับขอแค่ผมได้อยู่ใกล้ๆน้องหญิงแบบนี้ก็พอ^_^”คุณหมอแทนเอ่ยขึ้นพลางคลี่ยิ้มละมุนมาให้ฉัน ฉันก็ยิ้มให้เขาอย่างเขินๆ

“น้องหญิงพร้อมที่จะผจญภัยไปพร้อมกับผมรึยังครับ?”หมอแทนเอ่ยขึ้นพลางหันข้างไปทางข้างหลังเขา ฉันก็มองตามเขาไป ก็พบกับรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่สีดำที่จอดอยู่ตรงริมฟุตบาท

“นั้นคืออะไรเหรอคะ?”ฉันชี้นิ้วไปที่รถเครื่องคันใหญ่และหันหน้ากลับมาเอ่ยถามหมอแทน หมอแทนก็ยิ้ม

“นั่นคือลูกชายสุดที่รักของผมเองครับ^_^”หมอแทนตอบฉันพร้อมกับยิ้มกว้างแววตาเป็นประกาย

“เราไปดูใกล้ๆกันเถอะครับ”

“ค่ะ”ฉันตอบหมอแทนไปเขาก็จับมือพาฉันเดินไปยังรถเครื่องคันใหญ่ทันที

“มันคือลูกชายของผมและเป็นตัวแทนที่พ่อของผมเหลือไว้ให้ดูต่างหน้าครับ”หมอแทนเอ่ยขึ้นทันทีที่เราเดินมาหยุดอยู่ตรงรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ของเขาแล้ว

“เพียงอย่างเดียวที่ผมเหลือคือมัน”เขาเอ่ยขึ้นอีกนำ้เสียงของหมอแทนฟังดูเศร้า ฉันจึงบีบมือเขาเบาๆเพื่อให้กำลังใจเขา

“คุณหมอ”ฉันเอ่ยเรียกเขาด้วยความเป็นห่วงเพราะคุณหมอแทนบีบมือฉันกลับเเรงมากแต่ก็แค่แปปเดียวเพราะเขาผ่อนแรงลงไปแล้ว

“ผมขอโทษครับที่บีบมือน้องหญิงแรงไป”

“ไม่เป็นไรค่ะ^_^”ฉันตอบเขาไปพลางยิ้มให้เขา เขาก็ยิ้มให้ฉัน

“ก่อนที่คุณหมอแทนจะพาน้องหญิงไปเที่ยวน้องหญิงขอไปที่หนึ่งก่อนได้ไหมคะ?”ฉันเอ่ยถามหมอแทนไปทันที เขาที่หันไปหยิบหมวกกันน็อคก็หันมามองฉันพลางเลิกคิ้วอย่างนึกสงสัย

“ก็ได้ครับ ไม่มีปัญหาสำหรับน้องหญิง^_^”

“ค่ะ ขอบคุณนะคะ^^”ฉันเอ่ยขอบคุณหมอแทนไปและยิ้มขึ้นมาพลางมองการกระทำของหมอแทนที่หยิบหมวกกันน็อคมาสวมใส่ให้ฉัน

“ใส่เสื้อของผมนะครับ แดดร้อนเดี๋ยวผิวของน้องหญิงจะโดนแดดทำให้ผิวสวยๆของน้องหญิงเสีย”หมอแทนเอ่ยขึ้นพลางยื่นเสื้อเเจ๊คเก็ตหนังสีดำที่เขาหยิบมาจากใต้เบาะระมาให้ฉัน

“ค่ะ ขอบคุณนะคะ”ฉันขอบคุณหมอแทนไปพลางหยิบเสื้อมาสวมทับชุดนักเรียนของฉันทันที

“นี่เอาปิดกระโปรงนะครับ”หมอแทนเอ่ยขึ้นอีกครั้งเมื่อเขาได้ถอดเสื้อนอกหนังเเเจ๊คเก็ตที่เขาสวมอยู่ออกและยื่นมาให้ฉัน

“อ๋อค่ะ”

“ครับ^_^”หมอแทนยิ้มให้ฉันและเขาก็ขึ้นคร่อมรถเครื่องของเขาอย่างทะมัดทะเเมง

“ขึ้นเลยครับน้องหญิง”หมอแทนเปิดกระจกหมวกกันน็อคมาเอ่ยบอกฉันและชี้มือไปที่ข้างหลังของเขาที่เป็นที่นั่งสำหรับคนซ้อนท้าย

“คะค่ะ”ฉันตอบคุณหมอแทนไปด้วยนำ้เสียงกระกุกกระกักเพราะฉันไม่เคยนั่งซ้อนมอเตอร์ไซค์มาก่อนเลยน่ะสิ ฉันเดินไปยังมอเตอร์ไซค์ของหมอแทนด้วยขาสั่นๆ หมอแทนก็มองฉัน

“น้องหญิง ผมทำให้น้องหญิงต้องลำบากใจรึป่าวครับ?”หมอแทนเอ่ยถามฉันด้วยนำ้เสียงเป็นกังวล ฉันจึงมองไปยังหมอแทน

“ไม่เลยค่ะ น้องหญิงไม่ลำบากอะไรเลย เต็มใจด้วยซำ้ค่ะ^_^”ฉันพูดรัวเร็ว และเดินไปยังข้างรถมอเตอร์ไซค์ของหมอแทนอย่างไว สูดหายใจเข้าปอดลึกๆๆสามสี่ทีและหันไปยิ้มให้หมอแทน หมอแทนก็ยิ้มให้ฉัน

“แน่ใจนะครับ?”

“แน่ใจค่ะ^_^”

“จับไหล่ผมครับและค่อยๆเอาเท้าเหยียบไปตรงนี้และดีดตัวขึ้นมาเลยครับ”หมอแทนอธิบายให้ฉันขึ้นยังไง เหยียบอะไรซึ่งฉันก็ไม่ค่อยจะเข้าใจแต่ฉันก็ยอมทำตามที่เขาบอก และที่สำคัญคือรถของหมอแทนสูงมากและใหญ่มากจนฉันรู้สึกกล้าๆกลัวๆเกร็งๆๆยังไงไม่รู้

พรึบ

“อื้อ”

“เก่งมากครับ^_^”หมอแทนเอ่ยชมฉันเมื่อฉันสามารถขึ้นมานั่งซ้อนท้ายเขาได้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว โดยที่ฉันนั่งท่านั่งข้าง โดยใช้เสื้อของหมอแทนคลุมขาฉันไว้เพื่อไม่ให้กระโปรงของฉันเปิด

“โอเคนะครับน้องหญิง?”หมอแทนเอ่ยถามฉัน ฉันก็ชะโงกหน้าไปมองเขา

“โอเคค่ะ”

“ครับ เรามีเวลากี่ชั่วโมงครับ?”หมอแทนเอ่ยถามฉันอีก

“เวลาที่เราจะได้อยู่ด้วยกัน”หมอแทนเอ่ยขึ้นอีก ฉันก็ยิ้มและเข้าใจในคำถามที่เขาถามฉัน ว่าเรามีเวลากี่ชั่วโมง ตอนนี้เที่ยงตรงและฉันต้องกลับมาให้ทันเวลาที่พี่ชายมารับคือสี่โมงเย็น

“สี่ชั่วโมงค่ะแต่คุณหมอช่วยพาน้องหญิงไปที่วัดก่อนนะคะ^_^”ฉันตอบหมอแทนไป

“ได้เลยครับ สี่ชั่วโมงที่มีค่าสำหรับผม^_^”หมอแทนเอ่ยขึ้นพลางยื่นมือของเขามาจับมือฉันให้ไปกอดเอวเขาไว้

“กอดเอวผมแน่นๆๆนะครับเจ้าหญิง^_^”หมอแทนเอ่ยขึ้นพร้อบกับรอยยิ้มกว้าง ฉันก็ยิ้มให้เขาและยื่นมืออีกข้างไปกอดเอวของเขา

ปรื้นนนนนน

หมอแทนบิดคันเร่งรถจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว

ปรื้นนนนน

“ไปเล้วนะครับ”หมอแทนตะโกนถามฉันแข่งกับเสียงท่อรถของเขาที่ดังคำราม

“ค่ะ!!”ฉันตะโกนตอบกลับหมอแทนไป เขาก็ยื่นมือมาปิดกระจกหมวกกันน็อคและเริ่มบิดคันเร่งและใส่เกียร์จนล้อทั้งสองล้อค่อยๆเคลื่อนตัวออกไปอย่างช้าๆและเริ่มเร็วขึ้นตามลำดับ

“อื้อออ”ฉันกัดริมฝีปากแน่นและร้องอยู่ในลำคะ ทั้งตื่นเต้นทั้งหวาดเสียวและสนุกไปในตัว หมอแทนเริ่มซอกแซกปาดไปปาดมาตามท้องถนนเพื่อหลบหลีกรถยนต์คันใหญ่คันโตไปตามทาง ฉันไม่กล้าดูเพราะฉันกลัวหมอแทนขี่รถคันนี้ล้ม ฉันจึงซบหน้าไปกับแผ่นหลังกว้างของหมอแทนเพื่อไม่อยากมองวินาทีหวาดเสียวที่เขาปาดหน้ารถลรรรทุกขนาดใหญ่และหลบหลีกเปลี่ยนเลนอย่างผู้เชี่ยวชาญ มือของฉันก็กอดเอวหมอแทนแน่น ใจของฉันเต้นตึกตักด้วยความหวาดเสียวและตื่นกลัว เกิดมาฉันไม่เคยได้นั่งรถมอเตอร์ไซค์เลยสักครั้ง นี่เป็นครั้งแรกเลย

ปรื้นนนนน บรึ้มมมมมมม

เสียงคำรามของท่อรถมอเตอร์ไซค์ของหมอแทนยังคงคำรามอยู่ นี่ขนาดฉันใส่หมวกกันน็อคแล้วน่ะเนี่ย ยังได้ยิน ฉันไม่รู้ว่าหมอแทนกำลังจะพาฉันไปที่วัดไหน แต่ฉันอยากจะพาเขาไปเข้าวัดเพื่อทำจิตใจให้สงบฉันไม่อยากให้หมอแทนจมอยู่กับความทุกข์ ถึงมันจะเป็นเรื่องอยากที่จะไม่ให้เขาคิดถึงคุณพ่อของเขาแต่ฉันก็ไม่อยากเห็นเขาทุกข์ ฉันอยากให้เขามีความสุขกับเวลาที่เหลือของเขามากกว่า อย่าไปจมปรักกับอดีตเลย อดีตที่เต็มไปด้วยความทุกข์ ฉันสงสารเขาจัง ถึงฉันจะไม่เคยรู้เรื่องของเขา แต่ฉันอยากจะบอกเขาว่าไม่ว่ายังไง ฉันจะคอยให้กำลังใจเขาอยู่ข้างๆแบบนี้ตลอดไป แต่เขาจะยอมให้ฉันอยู่ข้างๆเขารึป่าวน่ะ นั่นแหละที่ฉันเป็นห่วงและคิดมาก

ตอนที่14มาแล้วนะคะ

1คอมเม้นของรีดเดอร์

เท่ากับ1ร้อยล้านกำลังใจของไรท์

ขอบคุณค่ะ🙏🏻😘❤️😘😘

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว