email-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เกลียดชัง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ค. 2564 11:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เกลียดชัง
แบบอักษร

 

รถม้าขับเข้าจอดข้างป่า รอบ ๆ บริเวณเต็มไปด้วยป่าไผ่สีเขียวที่กำลังไหวลู่ตามเเรงลม ลมหนาวพัดเสียดสีจนเกิดเป็นเสียงสะท้อนดังทั่วป่า สาวรับใช้ไม่ภักดีลงจากหลังม้าก้าวฉับ ๆ ไปที่ประตูรถลากสาวรับใช้คนสนิทของสตรีที่กำลังสลบไม่ได้สติอยู่ลงจากรถ หิ้วปีกสองข้างไปยังสถานที่นัดเจอ นางวางร่างสาวใช้จินจินที่ชอบบจู้จี้ขี้บ่นพิงกับต้นไผ่ ก่อนจะเดินวนกลับไปรถม้าเพื่อเอาตัวฮูหยินน้อยจวนเเม่ทัพมา

 

สาวใช้นามฟานฟานจับทั้งสองมัดเข้ากับต้นไผ่อย่างรีบร้อน ก่อนจะผิวปากส่งสัญญาณ

 

"ได้ตัวมาเเล้วหรือ" ร่างอ้อนเเอ้นในชุดสีดำทั้งตัวเดินออกมาจากที่หลบซ่อนอย่างรวดเร็ว เดินเยื่ยงย่างหยุดลงเบื้องหน้าสตรีสองนางที่กำลังสลบไสล ใบหน้าภายใต้ผ้าคุมเห็นเพียงดวงตาเรียวสวยมองสตรีในชุดสีขาวตรงหน้าอย่างเกลียดชัง ก่อนจะย่อกายลง

 

"ให้ข้าจัดการพวกนางเลยหรือไม่เจ้าคะ" คนที่ยืนอยู่ด้านหลังเอ่ยถาม พร้อมกับหยิบมีดออกมาจากข้างเอว

 

"ไม่ต้อง! ให้ข้าสะสางเรื่องของข้าก่อน หากไม่ทำตามคำสั่งข้าจะจัดการเจ้าซะ" เสียงเย็นยะเยือกเอ่ยสั่งทว่าน้ำเสียงบ่งบอกชัดว่าหากคนผู้นีไม่ทำตามจะมีจุดจบเช่นไร

 

คนที่ถูกขู่รีบเก็บมีดเข้าไป เชิดใบหน้าใส่อย่างกรุ่นโกรธเเต่ก็ทำอันใดไม่ได้ ถอยห่างไปยืนอีกมุมคอยสังเกตการเเทน

 

มือขาวผ่องยกขึ้นปลดผ้าคลุมหน้าออกเผยให้เห็นใบหน้าเรียวหวานรูปไข่ นัยต์ตาดำขลับมองสตรีเบื้องหน้าภายในเเววตาสะท้อนความรังเกียจอย่างปิดไม่มิด

 

'เจ้าก็เเค่นางเเพศยาคนหนึงเหตุใดคนที่ข้ารักจะต้องรักเจ้าด้วยซู่หลันผิง เหตุใดต้องเป็นเจ้า! หากไม่มีเจ้าสักคนท่านพี่เป่ยจะต้องรักข้าเเน่" มือบางกำเเน่นจนเห็นเส้นเลือด ก่อนเเววตาของความเกลียดชังจะเเจ่มชัดขึ้นเมื่อสตรีตรงหน้าเริ่มขยับตัว

 

เปลือกตาสีอ่อนถูกเปิดขึ้น ดวงตากลมโตมองโดยรอบที่เต็มไปด้วยป่าไผ่ด้วยความงุนงง 'เหตุใดนางจึงมาอยู่ที่นี้' หลันผิงคิดในใจก่อนจะได้สตินึกได้ว่าภาพสุดท้ายที่เห็นคือฟานฟานสาวรับใช้ผู้นั้น หลังจากนั้นนางก็ไม่ได้สติอีกเลย ตื่นมาก็อยู่ที่นี้เสียเเล้ว ใบหน้างามขบคิด 'จินจิน! ' หลันผิงพยายามใช้มือที่ถูกมัดด้วยเชือกถูกับต้นไผ่มองสาวรับใช้คนสนิทอย่างเป็นห่วง

 

"คุณหนู..." จินจินเรียกคุณหนูตนอย่างอ่อนเเรง พร้อมรอยยิ้มโล่งใจที่คุณหนูไม่เป็นอันใดก็รู้สึกดีใจ

 

"จินจินเจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม"

 

เสียงใสเอ่ยอย่างเป็นห่วง ร่างบางขยับกายก่อนจะเจ็บเเปลบที่ไหล่ขวา ใบหน้างามเริ่มซีดเเต่ยังคงเก็บอาการ ริมฝีปากชมพูเรื่อบัดนี้ซีดเซียวยิ่งนัก หลันผิงหายใจด้วยความเหนื่อยอ่อน สบสายตากับสาวใช้ตนที่กำลังมองมาอย่างเป็นห่วง นางจึงได้เเต่ยิ้มรับ อากาศเริ่มหนาวทั้งยังมีหิมะโปรยปรายนางกลัวว่าร่างกายนางจะไหว ร่างบางพ่นลมหายใจออกมาเป็นไอสีขาว ใบหน้าซีดลงถนัดตา

 

"จับข้ามาเหตุใดต้องหลบซ่อน" หลันผิงเอ่ยอย่างอ่อนเเรง พิงศีรษะกับต้นไผ่ ไม่นานคนที่ซ่อนตัวอยู่หลังต้นไผ่ก็เผยตัวออกมา ดวงตาคู่งามกะพริบตาถี่ ๆ มองสตรีในชุดสีดำปกปิดใบหน้าเห็นเพียงดวงตาอย่างสงสัย

 

"ข้าไปทำอะไรเจ้า" นางเอ่ยขึ้นนัยต์ตามีเเววสงสัยเเละเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

 

"จำข้าไม่ได้หรือ ซู่หลันผิง" ผู้ที่ถูกถามปลดผ้าคลุมหน้าออกเดิมทีนางคิดจะใส่ไว้อย่างนี้จนกว่าสตรีผู้นี้จะจากไป เเต่พอมาคิดอีกทีการค้างคาใจมันเป็นอะไรที่น่าอึดอัดไม่ใช่หรือ ถึงอย่างไรหลันผิงนางก็ต้องตายอยู่เเล้วจะให้เห็นหน้าหน่อยจะเป็นไร

 

"หวงสวี่เฟยเหตุใดถึงเป็นเจ้า" ใบหน้างามเริ่มเเสดงความฉงนยิ่งขึ้นเมื่อคนตรงหน้าคือหวงสวี่เฟย นางมองใบหน้าหวานของคนตรงหน้าด้วยความไม่เข้าใจจ้องนัยต์ตาหวานที่มีร่องรอยของความเกรียดชังในเเววตา สวี่เฟยเยียดยิ้มให้สตรีตรงหน้าพร้อมกับออกเเรงบีบที่ไหล่

 

จินจินมองสตรีตรงหน้าที่กำลังทำร้ายคุณหนูตนอย่างโกรธเคืองเเต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ได้เเต่ทนมองคุณหนูที่เป็นผู้ถูกกระทำ ร่างเล็กสบัดเเขนไปมาสุดเเรงอยากที่จะเข้าไปผลักสตรีตรงหน้าเสียเต็มประดา มองคุณหนูข่มกลั้นความเจ็บ ดวงตาเล็กเริ่มเอ่อคลอหยาดน้ำตา

 

"คนที่อยากเป็นภรรยารองน่ะหรือหากคนผู้นี้ข้าจำได้" หลันผิงกัดฟันตอบไม่เเสดงอาการว่าตนเจ็บเเต่อย่างใด จ้องหน้าสวีเฟ่ยพร้อมกับใช้สายตาเเน่วเเน่ถึงเเม้ว่าตอนนี้นางจะเจ็บไหล่เป็นอย่างมากเเละหนาวเกินทนก็ตาม ใบหน้างามฉุกคิดถึงคนผู้หนึ่งเขารอกินข้าวอยู่ 'หนานเหยียนเจ้ารอข้าก่อนนะ...'

 

เรียวปากซีดโค้งยิ้มเบาบางยามนึกถึงใบหน้าหล่อเหลาที่บอกให้ตนรีบกลับมา ตอนนี้เขาอาจกำลังรอนางอยู่

 

สวี่เฟยมองหลันผิงที่กำลังยิ้มใจพลันมีเเรงโทสะมากยิ่งขึ้น คิ้วขมวดอย่างโกรธเคืองบวกกับใจที่คิดว่านางคงกำลังคิดว่าท่านพี่เป่ยจะมาช่วยเป็นเเน่! ใบหน้าวานบิดเบือนด้วยเเรงริษยาออกเเรงบีบไหล่คนตรงหน้าโดยไม่รู้ตัว

 

จวนเเม่ทัพ

 

ร่างสูงยืนอยู่นอกชานเรือนมองหิมะเริ่มโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้าด้วยความกังวล อากาศหนาวเช่นนี้เขากลัวว่านางจะไม่สบาย ดวงตาคมมองไปที่ประตูจวนจนเเล้วจนรอดนางก็ยังไม่กลับ นัยต์ตาสีนิลเจือความเป็นห่วงภายในเเววตา ก่อนจะตัดสินใจออกไปตาม

 

ร่างองอาจบนหลังอาชาควบม้าด้วยความเร็ว ใบหน้าคมเรียบนิ่งทว่าเเววตากับมีความระส่ำระส่าย เหตุใดเขาจึงรู้สึกร้อนรนเช่นนี้ มือหนากำบังเหียนเเน่นก่อนจะใช้เเส้ตีหลังม้า

 

"ย่ะ! "

 

"ท่านเเม่ทัพ! " บ่าวชายเฝ้าประตูจวนเอ่ยอย่างตกใจเหตุใดท่านเเม่ทัพจึงมาจวนลู่ได้

 

"ชะ...เชิญข้างในก่อนขอรับ" เขารีบไปเปิดประตูให้ท่านเเม่ทัพเข้าไป

 

หนานเหยียนเข้าไปด้านในโดยไม่รีรอ กวาดตามองหาภรรยาตนไปรอบ ๆ จนกระทั่งสหายของหลันผิงเดินออกมา

 

"ท่านเเม่ทัพ..." หมิงอันเรียกคนบุรษตรงหน้าด้วยความสงสัย

 

คิ้วเข้มขมวดหมุ่นมองที่ที่สตรีผู้นี้เดินออกมาเเต่กลับไม่พบภรรยาเขา

 

"หลันผิงเล่า นางอยู่ไหน" เสียงทุ้มเอ่ยถามทว่าสหายหลันผิงมีสีหน้าเเปลกใจ

 

"หลันผิงนางมาที่นี่หรือเจ้าคะ" หมิงอันเชง้อคอมองพร้อมกับมองรอบจวนเเต่ก็ไม่พบร่างของสหายตน

 

"เเย่เเล้ว! " ทันใดนั้นเองเขาก็ได้รู้ว่าจดหมายฉบับนั้นคือกลลวงล่อให้หลันผิงออกไปพบ ใครกันถึงได้บังอาจเช่นนี้ เขาขบกรามเเน่นก่อนจะรีบหมุนกายเดินออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้คนที่ยืนอยู่สงสัยเป็นกังวลมากกว่าเดิม

 

หมิงอันมองท่านเเม่ทัพควบม้าจากไปอย่างรวดเร็ว 'เหตุใดท่านเเม่ทัพถึงมาตามหลันผิงที่นี่ เเย่เเล้วที่เขาพูดหมายความเช่นไร หรือว่ามีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับหลันผิง! ' สหายคนสนิทเดินย่ำอยู่กับที่อย่างร้อนรน รีบกลับเข้าไปในเรือนสวมชุดคลุมเดินออกมาอย่างรีบร้อนก่อนจะขึ้นรถม้าไปอย่างเร่งรีบ

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว