ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 4 กลับบ้าน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 112

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ค. 2563 09:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 4 กลับบ้าน
แบบอักษร

Chapter 4 

กลับบ้าน 

[*ต้นฉบับยังไม่ผ่านการพิสูจน์อักษร จึงอาจมีคำผิดปรากฏอยู่บ้าง]

 

 

 “ช่วงนี้ทนแออัดอยู่กับผมไปก่อนนะครับ”

เฉินหยางเกาหัวอย่างอายๆ ท่าทางหัวเราะแหะๆ แบบนั้น เหมือนเด็กโง่ไร้เดียงสามากจริงๆ

เฉินหยางถือกระเป๋าเดินทางเดินเข้าไปในอาคารเก่าๆ เฉินอันเหลือบมองราวบันไดที่เขรอะด้วยสนิม อาคารหลังนี้น่าจะมีอายุราวๆ 20 ปีได้

พอมาถึงชั้นสี่ เฉินหยางเอากุญแจออกมาเปิดประตูเหล็กที่ส่งเสียงดังแสบแก้วหู แล้วห้องขนาดเล็กแต่สะอาดสะอ้านก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเฉินอัน

เขากวาดตามองไปรอบห้อง ประเมินจากสายตาแล้วน่าจะมีขนาดไม่ใหญ่ไปกว่าห้องน้ำที่แมนฮัตตันของเขาเลย

ภายในห้องมีห้องนอน ห้องรับแขก ห้องครัว และห้องน้ำ อย่างละหนึ่งห้อง ปกติเฉินหยางอยู่คนเดียว ห้องนอนมีขนาดเล็กแค่พอวางเตียงได้หนึ่งหลัง แต่ยังมีโต๊ะหนังสือกับตู้ที่มีหนังสือวางจนเต็มอยู่อีกหนึ่งตู้ เสื้อผ้าก็ถูกแขวนอัดกันอยู่ในตู้เสื้อผ้า

“ผมต้องไปเรียนก่อน นี่กุญแจบ้านครับ มีของกินอยู่ในตู้เย็น ถ้าเบื่อก็ออกไปเดินเล่นได้นะครับ เดี๋ยวผมเลิกเรียนตอนบ่ายแล้วจะกลับมาทำกับข้าวให้”

เฉินหยางวางกระเป๋าเดินทางลง ก้มหน้าดูนาฬิกา พูดกำชับเฉินอันเสร็จก็รีบออกไปมหาวิทยาลัย

เฉินอันเดินสำรวจรอบห้อง ภายในห้องสะอาดสะอ้านและตกแต่งเรียบง่าย ไม่มีแม้แต่ก้นบุหรี่หรือขี้บุหรี่

เขาเดินไปริมหน้าต่าง เห็นเฉินหยางกำลังวิ่งไปยังมหาวิทยาลัยที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล เขาไม่ได้รู้สึกอะไรมากมายกับ “หลานชาย” คนนี้ แต่ดูท่าเด็กหนุ่มผู้ไม่ประสีประสาคนนี้น่าจะเป็นคนกตัญญูรู้คุณอยู่บ้าง

เฉินอันนั่งลงบนโซฟาห้องนั่งเล่น เปิดโทรทัศน์ที่ไม่รู้ว่าไปขุดมาจากร้านขายของเก่าร้านไหน ในโทรทัศน์กำลังฉายซีรี่ส์แนวชิงรักหักสวาทของนักแสดงไอดอลชื่อดัง

ดูอยู่สักพัก เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรน่าสนใจ เฉินอันก็เลยลุกเข้าไปในห้องนอนของเฉินหยางที่มีโน้ตบุ๊กวางอยู่หัวเตียง

เขาเดินเข้าไปนั่งลงบนเตียง เอาโน้ตบุ๊กมาเปิด เยี่ยมมาก ไม่ได้ตั้งรหัสผ่าน

พิมพ์ชื่อ “เฉินฉางอัน” ลงไปบนอินเทอร์เน็ต สิ่งที่ปรากฏขึ้นมามีแต่เรื่องไร้สาระ และไม่มีข่าวการตายของเขาอย่างที่คาดไว้

เฉินอันหลับตาลง สูดหายใจลึก เริ่มประมวลผลแผนการในอนาคตอย่างรวดเร็ว ในเมื่อยังมีชีวิตอยู่ เขาก็ไม่อยากจะตายอีกครั้ง

ลู่เฟิง—

เฮอะ! เขาจะให้คนทรยศได้ชดใช้

ตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลก็ยังไม่อาบน้ำจริงจังเลยสักครั้ง เฉินอันยืนหลับตานิ่งอยู่หน้าห้องน้ำขนาดเล็กที่รองรับแค่สองคนก็น่าจะแทบระเบิด 

ถึงจะรังเกียจ แต่เขาก็ไม่มีที่อื่นให้อาบน้ำแล้ว เพราะงั้นจึงต้องฝืนใจหน่อย

ระหว่างอาบน้ำ เฉินอันยังคงรู้สึกว้าวุ่นใจ โดยเฉพาะตอนที่ลูบมือไปเจอชั้นไขมันบนร่างกายของตัวเอง เขาอยากเอามีดมาหั่นออกให้รู้แล้วรู้รอดจริงๆ ตอนนี้รู้สึกเหมือนกำลังอาบน้ำให้หมูไม่มีผิด

อาบน้ำเสร็จ เฉินอันก็พันผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่วิ่งเข้าไปเปิดกระเป๋าเดินทาง “เฉินอัน” คนก่อนน่าจะพอมีเงินอยู่บ้าง เสื้อผ้าบางส่วนก็เป็นแบรนด์เนม ติดก็แต่ดูเชยไปหน่อยเท่านั้น

พอเจอเสื้อผ้าเรียบๆ ชุดหนึ่ง เฉินอันก็กลับเข้าห้องนอนไปเปิดโน้ตบุ๊กค้นหาต่อ

มีสำนวนว่าไว้ว่า กระต่ายเจ้าเล่ห์มีสามโพรง เงินทุนส่วนใหญ่ของเขาน่าจะถูกไอ้ลูกกระต่ายลู่เฟิงนั่นควบคุมไปนานแล้ว แต่จิ้งจอกเจ้าเล่ห์อย่างเขาย่อมต้องมีทางหนีทีไล่ไว้ให้ตัวเอง

ในเมื่อตอนถูกลู่เฟิงขัง เขาก็ยังหาปืนมาฆ่าตัวตายได้ ในสถานการณ์เลวร้ายแบบนี้ เขาก็ต้องหาเงินให้ตัวเองได้เช่นกัน

“เจอแล้ว!”

ดวงตาราวกับนกฟีนิกซ์เป็นประกายวาววับ ทว่าไม่นานรอยยิ้มบนใบหน้าก็แข็งค้าง

ไม่ใช่เพราะเงินทุนมีปัญหา แต่เป็นเพราะเขาเห็นภาพสะท้อนเลือนรางของใบหน้าเหมือนหัวหมูของตัวเองในหน้าจอคอมพิวเตอร์

ขั้นแรกของการหวนกลับสู่บัลลังก์จระเข้ยักษ์ [1] นักค้าอาวุธ ได้แก่ ลดน้ำหนัก!

 

ติดตามตอนต่อไป... 

#เกิดใหม่อีกครั้งก็ยังร้าย 

 

 

[1] หมายถึง คนมีอำนาจ มีอิทธิพล 

ความคิดเห็น