Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP21 (รีไรท์)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.3k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.พ. 2564 19:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP21 (รีไรท์)
แบบอักษร

04:50

 

ฮ้าว~ ผมตื่นขึ้นมาอย่างสดชื่น ก็เพราะว่าหลับสบายนั่นแหละครับ แต่ทำไมตอนนี้ผมถึงรู้สึกเหมือนมีอะไรมารัดตัวผมเลยวะ.....เห้ย!!! ผมที่ลืมตาขึ้นมามองดีๆก็พบกับว่าตอนนี้ผมได้นอนเกยตื้นอยู่บนตัวไอ้หมีควายมันครับ คือผมมาอยู่ในท่านี้ได้ยังไงกันวะ มิหนำซ้ำมันยังกอดผมแน่นอีกด้วยอะ แล้วผมว่าผมคงต้องรีบชิ่งแล้วแหละครับ เดี๋ยวมันตื่นขึ้นมาซะก่อน

 

จากนั้นผมก็เงยหน้าขึ้นไปมองมันว่ามันจะตื่นหรือยัง แต่แม่งนอนยังเสือกหล่อ หมั่นไส้ฉิบหายเลยว่ะ และผมที่เห็นว่ามันยังคงไม่ตื่นง่ายๆ ผมก็ค่อยๆจับแขนมันออกจากเอวของผมพร้อมกับบิดตัวไปทางซ้าย และแล้วผมก็สามารถหลุดออกมาได้ครับ หลุดออกมาได้แล้วผมก็ไม่รอช้า รีบลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปอาบน้ำทันที คือเอาง่ายๆผมต้องรีบหนีมันครับ ผมคงไม่รอให้ป๊าผมมาตัดริบบิ้นให้หรอก

 

10นาทีผ่านไป.....

 

ผมอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ เอาจริงๆป่ะเหมือนผมวิ่งผ่านน้ำมากกว่าอะ จากนั้นผมก็ได้เดินย่องออกมาจากห้องน้ำ ส่วนไอ้หมีควายมันยังไม่ตื่นครับ แล้วทำไมผมต้องมาเดินย่องในบ้านตัวเองด้วยวะ และผมที่เห็นว่ามันยังไม่ตื่นก็เลยรีบเดินไปหยิบโทรศัพท์กับกระเป๋านักเรียนพร้อมกุญแจรถพลางเดินออกมาจากห้องนอนอย่างเงียบๆ

 

"บอสจะไปเรียนแต่เช้าเลยเหรอครับ" พี่วันแกพูดถามผมด้วยน้ำเสียงนอบน้อม หลังจากที่ผมเดินลงมาข้างล่างก็เจอเข้ากับพี่วันและก็พี่ทูแก แต่ผมลืมไปว่าเวลานี้พวกพี่แกฝึกกันอยู่นี่หว่า จะมาเจอตอนเช้าๆแบบนี้ก็ไม่แปลก

 

"ครับ ผมมีงานที่โรงเรียนนิดหน่อย" ซะที่ไหนล่ะ ผมแค่ไม่อยากเจอไอ้หมีควายมันต่างหาก

 

"งานอะไรครับ ทำไมไปโรงเรียนตั้งแต่ตีห้า" พี่ทูแกพูดถามผมด้วยน้ำเสียงสงสัย ส่วนผมก็ยังสงสัยเหมือนกันเลยครับ เหมือนผมรีบไปช่วยภารโรงแกเปิดประตูอะ

 

"งานกีฬาสีน่ะครับ" ผมพูดตอบพี่ทูแกอย่างยิ้มๆพลางสะพายกระเป๋าเข้าที่หลังให้ดีๆ

 

"อ๋อครับ แล้วบอสจะมาฝึกให้พวกผมเมื่อไหร่ครับ" พี่วันแกก้มหน้าลงมาพูดถามผมด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ที่พี่วันแกต้องก้มเพราะว่าผมนั่งมัดเชือกรองเท้าอยู่ครับ

 

"ตอนนี้พวกพี่ก็ฝึกไปตามที่ผมบอกก่อนนะ เดี๋ยวถึงเวลาเมื่อไหร่ผมจะฝึกของจริงให้เลย" ผมพูดตอบพี่วันแกด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆพลางลุกขึ้นยืนและเดินตรงมาที่โรงจอดรถพร้อมกับพวกพี่มัน

 

"ตามนั้นก็ได้ครับ" พี่วันแกพูดด้วยน้ำเสียงนอบน้อม แต่ทำไมต้องสุภาพขนาดนี้ด้วยวะ แปลกๆแฮะ

 

"เอ่อ...พวกพี่ ทำไมพวกพี่ถึงเรียกผมว่าบอสบ่อยจังอะ เแถมยังสุภาพโคตรๆเลย ผมไม่ชินว่ะ ตอนแรกพวกพี่ยังกวนตีนผมอยู่เลยอะ" ผมที่เดินมาถึงโรงจอดรถก็ได้หันไปพูดถามพวกพี่แกด้วยน้ำเสียงสงสัย

 

"บอสก็คือบอส พวกผมจะไม่เคารพได้ยังไงล่ะครับ" พี่วันแกพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ส่วนความรู้สึกของผมมันไม่ผิดจริงๆด้วย ไม่คิดเลยว่าพวกพี่แกจะเอาจริง

 

"พวกพี่จะบ้าเหรอ บอสของพวกพี่ก็คือป๊าผมต่างหากล่ะ" ผมพูดพลางจ้องมองพวกพี่แกอย่างจริงจัง

 

"ตอนนั้นน่ะใช่ แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว" พี่ทูแกพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

"พวกผมมีสิทธิ์ที่จะเลือกเจ้านายของตัวเอง ถึงมันจะทำให้พวกผมเป็นพวกที่หักหลังเจ้านายของตัวเองก็เถอะ แต่ผลที่จะออกมามันต้องดีกว่าแต่ก่อนแน่นอน เพราะงั้นพวกผมเลือกบอสครับ" พี่วันแกพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังอย่างยาวเหยียดพลางก้มหัวให้ผมเล็กน้อยพร้อมกับพี่ทูแก แต่ถ้าป๊าแกรู้เรื่องนี้แหละก็ ผมว่าความฉิบหายมาเยือนแน่นอนอะครับ

 

"เฮ้อ~ แค่พวกพี่ก็ไม่เป็นไร พวกพี่อยากเรียกอะไรก็เรียกเถอะ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงเป็นกังวลพลางเดินไปคร่อมรถ

 

"ไม่ใช่แค่พวกผม แต่เกือบทั้งหมดของการ์ดแห่งเฮอร์คิวลิสแล้วครับ" พี่วันแกพูดด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ แล้วนี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะเนี่ย แม่งเกือบทั้งหมดจะบ้าเหรอครับ

 

"เห้ย! พวกพี่จะบ้าเหรอ ถ้าป๊าผมรู้เป็นเรื่องแน่" ผมพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน

 

"ไม่เป็นไรครับ ตอนนี้พวกผมที่อยู่ฝั่งบอสก็มีประมาณแปดสิบเปอร์เซ็นต์แล้วครับ เพราะงั้นพวกผมพร้อมสู้" ห๊ะ?! นี่ไอ้พี่ทูมันแค่กวนตีนผมใช่ป่ะ แม่งแปดสิบเปอร์เซ็นต์จะบ้าเหรอ ตอนนี้ฝั่งป๊าผมก็มีแค่สิบเปอร์เซ็นต์เองอะดิ ส่วนอีกสิบเปอร์เซ็นต์ที่ผมสังเกตมาก็น่าจะเป็นกลางอะครับ

 

"พวกพี่ล้อผมเล่นใช่ป่ะ ถ้าป๊าผมรู้เรื่องนี้ ป๊าผมต้องฆ่าพวกพี่จริงๆแน่" ผมพูดด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล

 

"พวกผมปรึกษากันแล้ว พวกผมจะไม่ทำอะไรเกินหน้าเกินตาแน่นอน" พี่วันแกพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ แต่นี่ขนาดไม่ทำเกินหน้าเกินตายังมองข้ามหัวป๊าผมได้ถึงขนาดนี้ ถ้าพวกพี่แกทำเกินหน้าเกินตาป๊าผมขึ้นมาจริงๆ คงไม่พ้นเดินข้ามหัวป๊าผมเลยเหรอครับ

 

"ผมก็ไม่รู้แล้วครับพี่วัน พวกพี่จะทำอะไรก็คิดดูให้ดีๆก่อนนะครับ งั้นผมไปแหละ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพลางหยิบหมวกกันน็อกขึ้นมาใส่

 

"ครับบอส" พวกพี่แกพูดพลางก้มหัวให้ผมอย่างนอบน้อม ดูท่าแล้วพวกพี่แกจะเอาจริงเว้ย เรื่องวุ่นๆคงไม่เกิดอีกนะเว้ย

 

ณ เซเว่น 05:45

 

ผมที่ขับรถออกมาก็ได้มาจอดที่หน้าเซเว่นเพื่อที่จะมาหาอะไรกินพลางเดินเข้าไปข้างใน ผมก็ได้เดินไปหยิบกาแฟดำพร้อมกับแซนวิชครัวซองค์เบคอนไข่ สงสัยผมคงจะอยู่ในร่างนี้ละมั้งเลยทำให้ผมแดกเยอะแบบนี้ จะทำยังไงได้อะเนอะ ก็ผมมาอยู่ที่ใหม่ๆแล้ว อยากลองทำอะไรใหม่ๆดูมั่งอะครับ

 

"ทั้งหมดสี่สิบเก้าบาทค่ะ" ผมที่ได้ของมาเรียบร้อยแล้วก็ได้เดินมาจ่ายเงินพลางเดินออกมาจากเซเว่นทันที

 

"น้องสาวมาทำอะไรตรงนี้แต่เช้าจ๊ะ" ผมที่เดินออกมานั่งบนเบาะรถพลางกินของที่ผมซื้อมาด้วย แต่แล้วก็ได้มีพวกนักเลงสามคนเดินเข้ามาหาผม

 

"สาวเชี้ยอะไร กูผู้ชาย!" ผมตะโกนบอกพวกมันที่เดินเข้ามาหมายจะจับตัวของผม

 

"จุ๊ๆ น้องสาวอย่าตะโกนสิจ๊ะ" สิจ๊ะพ่อมึงดิ แม่งตอนนี้ก็เสือกไม่มีใครอีก สงสัยยังเช้าอยู่ครับ

 

"หึ ถ้าพวกมึงยังไม่รีบไป อย่าหาว่ากูไม่เตือน" ผมพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกพลางลุกขึ้นยืนจากรถดีๆ

 

"เห้ยพวกมึง น้องสาวเขาดุด้วยเว้ย ฮ่าๆ!!!" หนึ่งในพวกมันพูดพลางพากันหัวเราะอย่างชอบใจ....เฮ้อ~ ขอให้คนรีบมากันเร็วๆทีเถอะ ก่อนที่ผมจะฆ่าพวกแม่งตายซะก่อน

 

หมับ!

 

"หึ กูถือว่าบอกพวกมึงแล้วนะ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงแสยะยิ้ม หลังจากที่พวกมันเข้ามาจับแขนของผม

 

"จะทำอะ....."

 

 ปั้ก!!! ผลัวะ!!! พลั่ก~!!!

 

ผมที่ไม่รอให้พวกมันพูดอะไรต่อ ก็ได้จับหัวของไอ้คนที่เข้ามาจับแขนของผมกระแทกเข้ากับหัวเข่าของผม จนทำให้มันปล่อยมือจากแขนของผม และผมก็ไม่รอช้ารีบต่อยเข้าไปที่จมูกของคนที่วิ่งเข้ามาหมายจะจับผมพร้อมกับกระโดดถีบเข้าไปที่ลูกกระเดือกของคนที่สามทันที ก็พวกแม่งอยากมาหาเรื่องผมเองอะ เพราะงั้นช่วยไม่ได้ครับ

 

"อั่ก!!....ไอ้เชี้ยตากู!!!" ไอ้คนแรกมันพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเจ็บปวดพร้อมกับนั่งจับตาของตัวเองอยู่ที่พื้น ก็เพราะผมกระแทกหัวเข่าไปที่ตาของมันอย่างแรงเลยอะครับ สงสัยคงจะเจ็บน่าดู

 

"โอ๊ย!!! จมูกกู!!" ไอ้คนที่สองที่ผมต่อยจมูกมัน มันก็ไม่ต่างอะไรกับคนแรกเลยครับ มันนั่งจับจมูกตัวเองอยู่ที่พื้น ผมว่าตอนนี้จมูกมันคงได้หักไปแล้วแน่ๆ เพราะเลือดมันไหลเต็มเลยอะ

 

"แค่กๆ!!! กะ..กู...หาย...ใจ..ไม่อะ...ออก" ไอ้คนที่สามที่ผมถีบไปที่ลูกกระเดือกของมัน มันพูดด้วยน้ำเสียงติดขัดพร้อมกับนอนจับคอของตัวเองอย่างทรมาน แต่อุ๊ยฉิบหายละ! ผมลืมไปว่าตรงนั้นถ้าทำแรงเกินไปมันจะทำให้รู้สึกหายใจลำบากหรือหายใจไม่ออกเลย และถึงกับตายได้เลยน่ะครับ ซวยอีกแล้วผม อีกอย่างผมยังไม่อยากมีปัญหาตอนนี้ด้วย โทรให้รถพยาบาลมารับพวกมันดีกว่า พูดละผมก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออกทันที

 

"สวัสดีครับ มีคนเจ็บอยู่ที่xxxครับ"

 

(ครับ คนเจ็บมีกี่คนครับ)

 

"สามคนครับ"

 

(คุณอยู่กับผู้บาดเจ็บไหมครับ)

 

"อยู่ครับ"

 

(ผู้บาดเจ็บยังตื่นและหายใจอยู่ไหมครับ)

 

"ครับ"

 

(ผู้บาดเจ็บมีโรคประจำตัว......)

 

"ผมไม่รู้ครับ ผมแค่เป็นคนผ่านมาเท่านั้น พวกคุณรีบมาเถอะครับ.....ติ๊ด" ผมพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆพลางตัดสายไปทันที ไม่รู้ว่าจะถามอะไรนักหนา คนยิ่งรีบๆอยู่

 

ผมเดินเข้าไปหาพวกมัน และตอนนี้คนก็เริ่มจะมากันแล้วครับ พนักงานในเซเว่นก็ออกมาดูแล้วด้วย คือตอนที่ผมอยากให้มาก็ไม่เสือกมากัน ตอนที่ไม่อยากให้มาก็เสือกมากันจริง

 

"พวกมึงอย่าปากโป้งละ ไม่งั้นพวกมึงเจอกับนรกแน่" ผมที่เดินไปหาไอ้คนแรกก็ได้นั่งลงยองๆพลางพูดด้วยน้ำเสียงโหดๆพร้อมกับบีบหน้าของมันไว้ ส่วนมันมองผมอย่างหวาดกลัว แต่ผมว่าผมก็ยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะเว้ย ทำไมต้องกลัวขนาดนั้นวะ

 

จากนั้นผมก็ได้รีบลุกขึ้นและเดินไปที่รถของตัวเอง เพราะว่าตอนนี้คนเริ่มมามุงดูกันแล้วครับ

 

ณ โรงเรียนอ.ท. 06:20

 

หลังจากที่ผมรีบขับรถออกมาจากเซเว่น ตอนนี้ผมก็ได้มาถึงโรงเรียนแล้วครับ เอาจริงๆป่ะมีแต่เรื่องทำให้อารมณ์เสียตั้งแต่เช้าเลยว่ะ

 

"เห้ย! ไอ้เซนทำไมมึงมาแต่เช้าเลยวะ" ผมที่กำลังเดินขึ้นห้อง แต่แล้วก็ได้มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาซะก่อน

 

"เอ่อ...ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่มาเช้าเฉยๆ แล้วเฮียมาทำไมแต่เช้า" ผมที่หันไปมองว่าเป็นใคร ก็ปรากฏว่าเป็นไอ้บิ๊กและก็เพื่อนของมันอีกคนครับ

 

"พวกมอหกต้องมาเตรียมสถานที่จัดงานน่ะ" ไอ้บิ๊กพูดด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆพลางเดินเข้ามาหาผมพร้อมกับยกแขนขึ้นมากอดคอของผมเอาไว้ ถ้าเป็นตอนที่ผมไม่รู้ว่ามันชอบไอ้เซน ผมคงเฟรนลี่ให้มันกอดอะ แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วไง และอีกอย่างกอดคอมันมีอยู่สองแบบ คือหนึ่งกอดคอแบบเว้นระยะห่างและสองกอดคอแบบลึกซึ้ง แล้วไอ้เชี้ยบิ๊กเนี่ยมันกอดคอผมแบบอย่างที่สองอะครับ แม่งกอดโคตรแน่นเลย แถมยังเสือกก้มหน้าลงมาแถวๆหัวของผมอีกอะ

 

"อ๋อครับ งั้นผมไปเก็บกระเป๋าก่อนนะ" ผมพูดพลางย่อตัวลงมาให้ออกจากอ้อมกอดของไอ้บิ๊กมัน แม่งชอบเนียน ต้องอยู่ห่างๆมันเอาไว้ซะแล้ว

 

หมับ!

 

"จะรีบไปไหน เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยมาคุยกับกูเลย" ไอ้บิ๊กมันพูดด้วยน้ำเสียงหงอยๆพร้อมกับจับแขนของผมเอาไว้

 

"ผมยุ่งๆอะ เฮียไม่มีอะไรแล้ว งั้นผมไปละ บาย" ผมพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆพลางจับมือมันออกจากแขนของผมและวิ่งขึ้นบันไดมาเลยครับ ถ้าผมทำอะไรลงไป แล้วมันทำให้ไอ้บิ๊กมันมีความหวังขึ้นมา ไอ้ผมก็รู้สึกผิดสิครับ ผมไม่ได้รังเกียจอะไรเลย แค่ไม่รู้ว่าต้องทำตัวยังไงกับคนที่มาแอบชอบแบบนี้ ถึงเขาจะแอบชอบไอ้เซนมันก็เถอะ แต่ตอนนี้ร่างของไอ้เซนมันคือผมไงครับ

 

ณ ห้องเรียน

 

หลังจากที่ผมวิ่งขึ้นมาบนห้อง ตอนนี้ผมก็ได้เข้ามาในห้องเรียนแล้วครับ ส่วนเก้าอี้กับโต๊ะของในห้องผมตอนนี้ถูกจัดให้อยู่ติดกับกำแพงของห้องเรียนเรียบร้อยแล้ว เลยทำให้ตอนนี้ห้องของพวกผมโคตรกว้างอะ แล้วผมจะไปนั่งตรงไหนวะเนี่ย

 

จากนั้นผมก็ได้เดินไปที่โต๊ะตัวหนึ่งและกระโดดขึ้นมานั่งบนโต๊ะ โต๊ะตัวนี้มันติดริมหน้าต่างพอดีเลยครับ ส่วนผมที่คิดว่าจะพักสายตาสักหน่อยก็ได้เอาหลังไปพิงกับกำแพงของหลังห้องเอาไว้พร้อมกับหยิบหูฟังขึ้นมาใส่ เอาง่ายๆเล่นเอ็มวีไปอีกอะผม แต่แล้วผมก็ต้องคิดถึงเรื่องเก่าๆขึ้นมา ตอนนั้นผมก็แปลกใจน่ะครับว่าทำไมอาร์มันโด้ต้องสอนทุกอย่างให้กับพวกผมด้วย อย่างเช่นกีฬากับดนตรีก็สอนนะ ผมไม่รู้ว่าพวกเขาจะสอนเรื่องนี้ไปทำไม ยิ่งสอนเรื่องพวกนี้ มันจะยิ่งทำให้พวกผมมีความรู้สึกสนุกกว่าเดิมอีก แล้วไหนบอกว่าอย่ามีความรู้สึกไงวะ ครั้งหนึ่งผมก็เคยถามน่ะครับว่าทำไมต้องสอนเรื่องพวกนี้ให้ด้วย มันไม่เกี่ยวอะไรเลยกับการเป็นมือสังหารของพวกผม อาร์มันโด้ก็ตอบแต่ว่า เพราะพวกผมต้องเก่งทุกรอบด้าน ขนาดวิธีเลี้ยงไก่พวกผมยังต้องรู้เลยอะครับ ถามจริงๆเถอะ เพื่อ?!!!

 

08:30

 

"ไอ้เชี้ยเซนมึงมานอนอะไรตรงนี้เนี่ย" ผมที่นั่งฟังเพลงพลางพักสายตาเล็กน้อย แต่แล้วก็ได้มีเสียงของไอ้ซันดังขึ้นมาตรงข้างๆหูของผม

 

"เห้ย! ไอ้ซันทำไมมึงมาโรงเรียนเร็วแบบนี้วะ ทำไมไม่พักผ่อนก่อน แล้วค่อยมา" ผมพูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงพลางกระโดดลงจากโต๊ะพร้อมกับเดินไปหาพวกเพื่อนของผมที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้อง

 

"กูหายดีแล้ว มึงไม่ต้องเป็นห่วงหรอก" ไอ้ซันพูดด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆพลางเดินไปนั่งที่พื้นตรงมุมหลังห้อง

 

"แล้วมึงเถอะไอ้เซนมาเชี้ยอะไรแต่เช้า ทั้งอาทิตย์เขาไม่มีเข้าแถวนะเว้ย" พวกผมที่นั่งลงตามไอ้ซันมัน ไอ้กี้ก็ได้พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสงสัย

 

"กูตื่นเช้าไปหน่อยว่ะ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ และผมก็ต้องตอบไปแบบนั้นแหละครับ ถ้าให้ผมบอกไปว่า 'เห้ยจริงเหรอวะ กูไม่รู้เลย' พวกมันก็สงสัยผมอีกสิครับ

 

"นอนไม่หลับไง" ไอ้เชนที่นั่งอยู่ข้างๆผมก็ได้หันมาพูดถามผมด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

"ก็นิดหน่อยว่ะ" ผมหันไปพูดตอบไอ้เชนมัน แต่ผมนี่อยากจะบอกมันเหลือเกินว่าหลับสบายมาก ไม่รู้สึกเชี้ยอะไรเลย เหมือนซ้อมตายซะมากกว่าอะ แถมผมที่อยู่ในร่างของไอ้เซนนิสัยตอนที่ผมเป็นศูนย์ศูนย์หนึ่งแม่งก็เริ่มหายไป เช่นเวลานอนจะต้องระวังตัวตลอดเวลา แบบบางครั้งนั่งหลับแล้วเอาปืนหรือมีดมาไว้ข้างๆตัวก็มีน่ะครับ แต่ตอนนี้ผมสามารถหลับได้แบบไม่ต้องคิดอะไรเลยอะ เอาง่ายๆปล่อยตัวเกินไปนั่นแหละครับ

 

"พวกมึงแดกอะไรกันมายังวะ ไปหาอะไรแดกรอพวกไอ้เอเถอะ กว่าพวกแม่งจะมาก็เก้าโมงนู่น" ไอ้กายพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจังพลางลุกขึ้นยืน

 

"เออๆ กูก็ยังไม่ได้แดกอะไรมาเลย" ไอ้ซันมันพูดพลางเก็บโทรศัพท์เข้าไปในกระเป๋ากางเกงและลุกขึ้นเดินไปที่หน้าประตูพร้อมกับคนอื่นๆ....เฮ้อ~ ส่วนผมที่กินมาแล้ว ก็คงได้แต่เดินตามพวกมันไปนั่นแหละครับ

 

ณ โรงอาหาร

 

"กูได้ข่าวว่าไอ้คนที่ยิงกูอะโดนเล่นเกือบตายเลย" พวกผมที่มาถึงโรงอาหารและซื้อของกินอะไรกันเสร็จสรรพพลางพากันเดินมานั่งที่โต๊ะพร้อมกับที่ไอ้ซันก็ได้พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

"เห้ยจริงดิ! ไอ้เชนมึงทำเหรอวะ" ไอ้กี้พูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

 

"เปล่า กูไม่ได้ทำอะไรเลย ถามไอ้เซนดูดิ" ไอ้เชนพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆพลางก้มหน้าลงไปกินข้าวอย่างเงียบๆ แต่แหมไอ้สัส เสือกโยนขี้มาให้กูอีก

 

"เออ กูจัดการเองแหละ" ผมพูดพลางก้มหน้าลงมาเล่นเกมส์ต่อ

 

"เชี้ย! มึงทำได้ไงวะไอ้เซน ตอนมันเห็นกูที่โรงพยาบาลมันแทบจะลงมากราบตีนกูอยู่แล้วอะ" ไอ้ซันมันพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น....โอ้โห่~ ผมไม่คิดเลยว่าไอ้ใต้มันจะเป็นถึงขนาดนั้นอะ

 

"มึงสู้มันได้ไงวะ ถึงตอนนี้มึงอาจจะเก่งขึ้นมานิดนึงก็เถอะ แต่มึงจะเล่นแม่งถึงตายได้เลยเหรอวะ" ไอ้กายมันหันมาพูดถามผมด้วยน้ำเสียงสงสัย แต่อีกแล้วไอ้เชี้ยกาย มันทำให้ผมต้องหาเรื่องแถตลอดเลยอะ

 

"กูไม่ได้ทำเอง กูให้ป๊าจัดการให้" ผมพูดตอบมันด้วยน้ำเสียงที่น่าเชื่อถือที่สุด ส่วนป๊าครับ ขอกระผมยืมชื่อป๊าหน่อยนะ

 

"ถึงว่า ถ้าเป็นอาคริสคงเล่นถึงตายแบบนั้นนั่นแหละ ดีนะที่ป๊ามึงยังไม่ทำให้ถึงตายอะ" ไอ้ซันพูดพลางหยิบน้ำขึ้นมาดูด แต่โอ้โห่ เชื่อง่ายจริงๆเลยเพื่อนผม

 

"พวกมึงแดกเสร็จยัง นี่ก็เก้าโมงละ ไปขึ้นห้องกันเถอะ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆพลางลุกขึ้นยืนและเอาโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกง

 

"เออไปดิ รอแป๊บกูไปเก็บจานก่อน" ไอ้เชนมันพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆพลางลุกขึ้นเดินไปที่เก็บจานแล้วก็เดินกลับมาหาพวกผม

 

หลังจากนั้นพวกผมก็พากันขึ้นมาบนห้อง ที่ห้องตอนนี้มีพวกเพื่อนห้องของผมกับห้องอื่นที่อยู่สีเดียวกันมานั่งกันเต็มไปหมดเลยครับ

 

"กว่าจะมากันได้ พวกกูรอพวกมึงอยู่กลุ่มเดียวเลย" ไอ้ชายพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเหม็นเบื่อ แต่ผมละงงกับสิ่งที่ผมคิดเอาไว้จริงๆ สิ่งที่ผมคิดเอาไว้พวกหัวหน้าห้องมันต้องเป็นพวกเด็กเนิร์ดเหมือนในหนังไม่ใช่เหรอวะ ยิ่งพวกเด็กห้องคิงนี่ไม่มีใครจะเหมือนเด็กเนิร์ดสักคนเลยอะครับ แถมดูท่าแล้วเด็กทั้งห้องหนึ่งถึงห้องสี่ไม่มีใครที่เข้าข่ายว่าจะเป็นเด็กเนิร์ดเลย ส่วนไอ้เอที่เป็นหัวหน้าห้องของผมถึงมันจะใส่แว่น แต่แม่งโคตรห้าวโคตรเถื่อนเลยอะครับ เหมือนมันใส่แว่นแฟชั่นซะมากกว่าอะ

 

"โทษไอ้เชี้ย พวกกูลืมดูเวลาไปหน่อย" ไอ้กี้มันพูดด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆพลางเดินไปนั่งลงกับพื้นพร้อมกับพวกผมที่พากันตามไปนั่งลงข้างๆ

 

"เออทีนี้ก็มากันครบละ เข้าเรื่องเลยแล้วกัน วันนี้คาบเช้าของพวกเราจะสรุปเรื่องทุกอย่าง ส่วนคาบบ่ายจะลงมือทำกันเลย" หลังจากที่พวกผมนั่งลงกันเรียบร้อยแล้ว ไอ้เอมันก็ได้พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงนิ่งๆโดยนั่งชันเข่าอยู่บนโต๊ะ แต่แม่งทำไมไอ้พวกหัวหน้าห้องถึงได้นั่งบนโต๊ะวะ เดี๋ยวผมก็ลุกขึ้นไปตบให้คว่ำตกโต๊ะแม่งเลย เก้าอี้ก็มีไม่เสือกนั่งกันไอ้ฉิบหาย

 

"ไอ้เซนแล้วเรื่องธีมจะเอายังไง" ไอ้จีนมันหันมาพูดถามผมด้วยน้ำเสียงสงสัย

 

"ก็เอาตามที่กูบอกนั่นแหละ เดี๋ยวตอนทำกูค่อยบอกอีกที....แล้วเรื่องอาร์ตมีใครในพวกเราวาดรูปเก่งบ้างวะ ส่วนเรื่องออกแบบเดี๋ยวกูทำเอง" ผมพูดตอบไอ้จีนพลางหันหน้าไปพูดกับทุกคนด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ไอ้ผมก็พอวาดรูปได้อยู่หรอก แต่ผมไม่ค่อยชอบอะครับ ผมชอบลงสีซะมากกว่า ถึงขั้นลงสีสวยมากๆเลยละ เอาเป็นว่าผมไม่พูดดีกว่า เดี๋ยวผมพูดมากเกินไปก็หาว่าผมโม้อีก ฮ่าๆ

 

"ก็มีแหละ แต่แม่งตอนนี้อยู่มอหกแล้วไง แถมปีนี้พวกมอหกก็แค่เตรียมที่จัดงานให้เท่านั้น จะไม่มาช่วยอะไรพวกเราเลย" โอ้โห่~ อะไรกันวะเนี่ย แม่งยุ่งยากอีกละ

 

"........" หลังจากที่ไอ้เอมันพูดจบทุกคนก็พากันเงียบกริบเลยครับ

 

"เห้ยพวกมึงไม่ต้องห่วง กูจะเข้าสถาปัตย์ว่ะ วาดรูปแค่นี้จิ๊บๆ" จู่ๆก็ได้มีเพื่อนห้องของผมคนหนึ่งพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงติดจะขี้เล่น แล้วแต่แรกมันจะเงียบทำเชี้ยอะไรวะ

 

"โอ๊ยไอ้โอ! ทำไมมึงไม่พูดให้เร็วกว่านี้วะ....เพียะ!" ไอ้กายหันไปตะโกนใส่ไอ้โอที่ผมเพิ่งรู้ชื่อมันเมื่อกี้พลางตบหัวของมันอย่างไม่แรงมาก

 

"เอองั้นก็ตามนี้ เดี๋ยวกูลงสีให้เอง"

 

หลังจากที่ผมพูดเสร็จ พวกผมก็ได้พากันพูดคุยเรื่องงานว่าจะทำให้ออกมาแบบไหน และใครจะเป็นเฮดของฝ่ายไหน เรื่องสปอนเซอร์กับเรื่องสแตนด์ต่างๆ

 

"เออเรื่องกลองอะ ตอนนี้พวกเราก็มีกลองทอมแล้วสามตัว แต่คือกูไปสืบมาแล้วเว้ยว่าปีนี้ทุกสีแม่งใช้กลองทอมหมดเลย แบบนี้สีเราแม่งก็ไม่เด่นดิว่ะ" ไอ้กี้พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง แล้วถ้าเป็นแบบที่ไอ้กี้มันพูดจริงๆ เปอร์เซ็นต์ชนะของสีพวกผมมันคงมีน้อยนิดแน่นอนอะ อีกอย่างผมก็ไม่ชอบความพ่ายแพ้ด้วยสิครับ

 

"เอากลองชุดมาเพิ่มดิว่ะ จะยากเชี้ยอะไร" ผมพูดบอกไอ้กี้ด้วยน้ำเสียงงงๆพลางหันหน้าไปมองว่าทุกคนจะเห็นด้วยไหม

 

"เรื่องนั้นกูก็คิดอยู่ แต่ประเด็นคนที่ตีกลองชุดได้แม่งเสือกแขนหักอะดิ" ไอ้เต้พูดด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย

 

"เชี้ยเถอะ แล้วมีใครตีเป็นอีกมั่ง" ไอ้เชนพูดด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล

 

"กู" ผมพูดพร้อมกับยกมือขึ้น จนทำให้ทุกคนพากันหันมามองที่ผมเป็นจุดเดียวเลยอะ อะไรวะ?! ผมทำไรผิด แค่อยากจะช่วยเฉยๆ

 

"มึงเนี่ยนะไอ้เซนจะเล่นดนตรีเป็น?!" ไอ้ชายพูดด้วยน้ำเสียงติดจะอึ้งๆ แล้วเชี้ยเถอะครับ ผมลืมไปว่าไอ้เซนแม่งฉลาดแค่เรื่องเรียนอย่างเดียว

 

"กูเล่นเป็นแล้วกัน แต่ถ้าจะให้กูเล่นจริงๆ กูมีข้อแม้ว่าสีพวกเราจะต้องชนะเท่านั้น เรื่องจะชนะยังไงเดี๋ยวกูบอกอีกที" ผมพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังพลางลุกขึ้นและเดินไปที่หน้าห้อง ส่วนพวกมันจะสงสัยอะไรก็ช่าง เพราะผมขอแค่ให้สีผมชนะก็พอครับ แล้วถ้าชนะสีของไอ้หมีควายได้ยิ่งดีกันไปใหญ่เลย

 

"โห่~ ไอ้เซนที่หยิ่งๆหายไปไหนแล้ววะ แม่งแค่ช่วยเรื่องธีมกูก็ตกใจโคตรๆละ แล้วนี่ยังจะมาช่วยอะไรหลายๆอย่างอีก" ไอ้เต้พูดด้วยน้ำเสียงตกใจ แล้วที่ผมช่วยพวกมันมาตั้งนานละ พวกมันเพิ่งจะมาตกใจกันตอนนี้อะเหรอ แถมไอ้เซนมันหยิ่งจริงๆเหรอวะ ถึงทำให้พวกเพื่อนตกใจกันถึงขนาดนี้เนี่ย

 

"เออน่า เอาเป็นว่าทำตามที่กูบอกก็พอ"

 

หลังจากที่ผมพูดจบ ทุกคนก็ต่างพากันเห็นด้วย จากนั้นผมก็เริ่มบอกวิธีที่จะทำยังไงให้น้องๆขึ้นไปบนสแตนด์กันอย่างเต็มใจ และเรื่องนักกีฬาว่าจะส่งใครลงไป แล้วก็เรื่องคฑากรที่ผมเพิ่งรู้จากไอ้เอเมื่อกี้ว่าโรงเรียนผมไม่มีเชียร์ลีดเดอร์ชายแต่จะเป็นคฑากรแทนทั้งหมด

 

18:00

 

พวกผมที่พากันพูดเรื่องนู้นเรื่องนี้และทำนู่นทำนี่พร้อมกับเคลียร์เรื่องทุกอย่างให้เสร็จจนทำให้ตอนนี้เวลาร่วงเลยมาถึงหกโมงเย็นแล้วครับ

 

"เห้ย! ตั้งแต่พรุ่งนี้พวกเราต้องนอนที่โรงเรียนนะเว้ย เตรียมอะไรมาให้เรียบร้อยล่ะ" ก่อนที่พวกผมจะแยกย้ายกัน ไอ้เอก็ได้พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง แล้วต้องนอนที่นี่จริงๆเหรอวะเนี่ย แต่ไม่เป็นไร ถ้ามันจะทำให้งานเสร็จเร็ว ถึงไม่นอนผมก็ทำได้ครับ

 

"เออๆ!!!" ทุกคนพากันตะโกนตอบกลับอย่างเสียงดังลั่น

 

"พวกมึงไปแดกชาบูกันเปล่า" พวกผมที่พากันมาที่โรงจอดรถ ไอ้กายก็ได้พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

"เห้ยไปดิ ที่ไหนวะ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ก็พวกของกินผมไม่มีทางพลาดหรอกครับ

 

"ห้างแถวๆนี้แหละ"

 

หลังจากที่ไอ้กายพูดบอกพวกผมเสร็จ พวกผมก็พากันขับรถไปที่ห้าง

 

ณ ห้างแห่งหนึ่ง

 

"ไอ้เชี้ยกายแล้วมันอยู่ชั้นไหนกันแน่เนี่ย เดินมาสองรอบแล้วไอ้สัส" ไอ้เชนมันหันไปโวยวายกับไอ้กาย หลังจากที่พวกผมมาถึงห้างก็เดินหาร้านชาบูกันไม่เจอสักที แต่ถามจริงเถอะทำไมไม่ถามคนแถวนี้วะ?!

 

"เฮ้อ~ พวกมึงโง่หรือควายกันแน่วะ ทำไมไม่ถามคนแถวนี้ หรือดูโลเคชั่นของร้านก็ได้" ผมพูดด้วยน้ำเสียงเหม็นเบื่อพลางเดินไปนั่งที่เก้าอี้แถวๆนี้ อีกอย่างผมก็อยากจะบอกพวกมันตั้งนานแล้วแหละ แต่แค่ผมอยากรู้ว่าพวกมันจะแก้ไขปัญหากันยังไงก็แค่นั้นเองครับ แล้วไม่คิดเลยว่าพวกมันจะเสือกซื่อกันซะขนาดนี้ เหนื่อยใจจริงๆเว้ย!

 

"เอ้าไอ้เซน ทำไมมึงไม่บอกตั้งแต่แรกห๊ะ ให้พวกกูเดินหาตั้งนานไอ้สัส" ไอ้กี้พูดอย่างหัวเสียพลางเปิดโทรศัพท์หาโลเคชั่นของร้าน

 

"สัส! ความผิดกูเหรอ ไปได้แล้ว กูหิวไอ้เชี้ย!" ผมหันไปโวยใส่ไอ้กี้พลางพากันเดินไปที่ร้านชาบูที่ไอ้กี้เพิ่งหาโลเคชั้นเจอ

 

"คนเยอะฉิบหาย จะนั่งตรงไหนกันดีวะ" ไอ้ซันพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังพลางหันไปมองรอบๆร้าน แต่ก็จริงของไอ้ซันมันครับ เพราะคนเยอะมากมีทั้งนักเรียนและก็นักศึกษาเต็มไปหมดเลยละ

 

"โต๊ะนั้นดีกว่ามึง" ผมพูดพลางชี้นิ้วไปที่โต๊ะว่างตรงหลังร้าน เป็นโต๊ะที่ติดกับกระจกของร้านด้วยครับ

 

"เออไปดิ" ไอ้เชนพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆพร้อมกับที่พวกผมพากันไปนั่งที่โต๊ะรอคนมารับออร์เดอร์

 

ร่างบางกับเพื่อนๆไม่รู้เลยว่าคนส่วนใหญ่ในร้านตอนนี้มีแต่พวกเด็กจ.ท.ทั้งนั้น แถมยังมีบอสใหญ่จ.ท.กับพวกเพื่อนของเขาที่นั่งกันอยู่อีกฝั่งหนึ่งของร้านด้วย......

 

"ไอ้เซนมึงจะแดกหมดเหรอวะ สั่งมาซะเยอะขนาดนี้" ไอ้เชนพูดด้วยน้ำเสียงสงสัย หลังจากที่พวกผมพากันสั่งนู่นสั่งนี่ แต่ผมเล่นสั่งเกือบหมดร้านเลยอะครับ ก็มันมีแต่ของน่ากินทั้งนั้นเลยนี่ครับ แล้วถ้าไม่อ้วนก็ให้มันรู้ไป

 

"เอาน่าไอ้เชน กินหมดอยู่แล้ว " ผมหันไปพูดกับไอ้เชนด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆพลางทุบหน้าอกตัวเองอย่างเบาๆ เหมือนผมมั่นใจว่ากินหมดอะครับ แต่คอยดูแล้วกันของแค่นี้ทำไมผมจะกินไม่หมด

 

"เออๆ แล้วตกลงเอายังไงกับเรื่องกลองอะ" ไอ้เชนพูดพลางเอาผักใส่ลงไปในน้ำซุป

 

"กูก็ไม่รู้ว่ะ จะเช่าหรือจะซื้อเลยดีวะ" โอ้โห่~ แค่กลองใช้ในงานกีฬาสีไอ้กายมันถึงกับจะซื้อกลองชุดเลยเหรอวะ แถมมันไม่ใช่ถูกๆเลยอะ โรงเรียนผมก็มีแต่จะมีสิทธิ์ใช้ได้แค่พวกนักดนตรีของโรงเรียนเท่านั้นครับ

 

"ซื้อเลยก็ได้ เดี๋ยวกินเสร็จไปซื้อเลย" ไอ้เชนมันพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังพลางคีบหมูเข้าปาก แล้วดูมันสิครับ ผมรู้ว่ามันรวยมาก แต่มันจะมาใช้จ่ายฟุ่มเฟือยแบบนี้ไม่ได้เว้ย

 

"ไอ้เชนมึงจะบ้าเหรอ จะซื้อมาทำเชี้ยอะไรใช้แค่ครั้งเดียว" ผมหันไปโวยใส่มันด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

"หรือมึงไม่อยากชนะ ยังไงกูก็จะซื้อ" เฮ้อ~ ดูมันสิครับ เอาแต่ใจฉิบหาย

 

"ถึงกูห้ามมึงไป มึงก็ไม่ฟังอยู่ดี มึงอยากทำอะไรก็เรื่องของมึงเลย" ผมพูดด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย และผมว่าผมคงต้องดัดนิสัยของไอ้เชนมันสักหน่อยแล้วแหละ

 

"แดกๆเข้าไปพวกมึงอะ อย่าทะเลาะกัน" ไอ้ซันพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงดุๆพลางคีบหมูมาให้พวกผม

 

"เห้ยๆ พวกมึงนั่นมันไอ้คนที่ยิงไอ้ซัน" จู่ๆไอ้กี้ก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงตกใจพลางชี้นิ้วไปที่ไอ้ใต้ที่กำลังเดินเข้ามาในร้านแล้วตรงมาแถวๆโต๊ะของพวกผม

 

"เห้ยพวกมึงรอกูนานเปล่าวะ" ไอ้ใต้เดินมาที่โต๊ะข้างๆพวกผมพลางพูดด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ หรือว่าไอ้โต๊ะเด็กมหาวิทยาลัยข้างๆพวกผมนี่เป็นเพื่อนของมันเหรอวะ แล้วทำไมพวกมันถึงไม่เห็นไอ้ซันอะ สงสัยพวกมันคงไม่ได้สังเกตมั้ง แถมตอนนี้ไอ้ใต้มีแต่แผลฟกช้ำเต็มไปหมดเลยครับ

 

"ไม่ว่ะ...มาๆ นั่งเร็ว"

 

"เออ เขยิบ....เหี้ย!!!" ไอ้ใต้มันพูดพลางกำลังจะเข้าไปนั่งข้างใน แต่แล้วมันก็ได้หันมาเห็นผมจนอุทานออกมาอย่างเสียงดังลั่นร้าน คนทั้งร้านนี่หันมามองมันเป็นตาเดียวเลยอะครับ

 

"พวกมึงรีบไปจากที่นี่เร็วไอ้เชี้ย!!!" ไอ้ใต้มันพูดด้วยน้ำเสียงหวาดกลัวพลางกระชากแขนของพวกเพื่อนมันให้ลุกขึ้น แล้วอะไรแม่งจะกลัวผมขนาดนั้นวะ ผมก็ไม่ได้ทำอะไรมันแรงเลยนะเว้ย จริงๆนะ! แล้วทำไมเสียงผมถึงสูงวะ

 

"มึงเป็นอะไรไอ้ใต้?!" เพื่อนคนหนึ่งของไอ้ใต้พูดถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงพร้อมกับพวกเพื่อนของไอ้ใต้ก็พากันลุกขึ้นออกมาจากโต๊ะ และพวกคนในร้านก็มุงดูกันให้เต็มเลยด้วย แม่งไปนั่งแดกชาบูกันต่อไป! ไม่อะไรหรอกครับมันยิ่งทำให้เป็นจุดสนใจมากกว่าเดิมอีก

 

"กูขอร้องละรีบไปจากที่นี่เถอะ!" ไอ้ใต้พูดด้วยน้ำเสียงหวาดกลัว

 

"พวกมึงใช่ไหมที่เล่นงานเพื่อนกู?!!" อยู่ดีๆก็มีเพื่อนของไอ้ใต้คนหนึ่งเดินมาตะโกนใส่โต๊ะพวกผม แล้วแม่งจะตะโกนทำเชี้ยอะไรของมันวะ อยู่ใกล้กันแค่นี้เอง แต่ที่มันมาพูดแบบนี้แสดงว่ามันไม่รู้ว่าไอ้ใต้มายิงเพื่อนผมก่อนสินะ ถึงว่าล่ะทำไมพวกมันถึงไม่รู้จักไอ้ซัน

 

"พี่พูดอะไรครับ มาตะโกนแบบนี้มันเสียมารยาทน่ะครับ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆพลางเดินออกไปจากโต๊ะ แถมตอนนี้ผมเห็นมีแต่คนหยิบโทรศัพท์ออกมาถ่ายอะไรพวกผมก็ไม่รู้อะ

 

"มึงกูกราบละ ไปจากที่นี่กันเถอะ!!" ไอ้ใต้พูดพลางเข้ามาดึงแขนเพื่อนของมัน

 

หมับ!

 

"พี่เป็นอะไรหรือเปล่าครับ" ผมเดินเข้าไปจับบ่าของไอ้ใต้มันพลางพูดถามด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ แต่ไอ้ใต้แม่งสั่นเป็นเจ้าเข้าเลยอะครับ ผมว่าหน้าของไอ้เซนมันก็ไม่ได้โหดอะไรเลยนะเว้ย ทำไมมันต้องกลัวถึงขนาดนี้ด้วยวะ

 

"เห้ย! มึงออกไปห่างๆเพื่อนกูไอ้สัส!!!" เพื่อนมันตะโกนใส่ผมพลางปัดมือผมออกจากบ่าของไอ้ใต้ ส่วนไอ้ใต้แม่งก็ตัวใหญ่กว่าผมมากเลยนะ ทำไมมันถึงได้ใจปลาซิวแบบนี้วะ

 

"พวกคุณอย่าทะเลาะกันในร้านนะครับ" มีพนักงานคนหนึ่งวิ่งเข้ามาหยุดตรงกลางระหว่างผมกับพวกไอ้ใต้พลางพูดด้วยน้ำเสียงหวาดกลัว

 

"กูไม่รู้แล้วเว้ย ถ้าพวกมึงไม่อยากตายก่อนเรียนจบก็ออกจากที่นี่เดี๋ยวนี้เลย!!!" ผมไม่รู้ว่าไอ้ใต้มันกลัวผมถึงขนาดไหน ถึงได้ตะโกนออกมาลั่นร้านขนาดนี้ และมันพูดบอกเพื่อนมันเสร็จ มันก็วิ่งออกไปจากร้านทันทีเลยครับ แต่โอ้โห่ร่างของไอ้เซนดูน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอวะ ผมว่าผมก็ไม่ได้เล่นมันแรงเลยนะเว้ย แค่เกือบตายเท่านั้นเอง ถ้าผมยังไม่ได้พูดว่าเหมือนตายทั้งเป็น อย่างไอ้ใต้ก็ยังถือว่าเล็กมากเลยครับ

 

"ขอโทษครับที่เสียมารยาท" หลังจากที่ไอ้ใต้วิ่งออกไปพร้อมกับพวกเพื่อนของมันที่พากันวิ่งตามออกไป ผมก็ได้หันไปพูดบอกพนักงานคนหนึ่งที่เข้ามาห้ามพวกผม

 

"ไม่เป็นไรครับคุณลูกค้า" พนักงานพูดบอกผมด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆพลางเดินออกไปทันที

 

"ไอ้เซนมึงไปทำอะไรกับมันกันแน่วะ" ผมที่หันไปหาพวกเพื่อนของผมที่โต๊ะ ไอ้ซันมันก็ได้พูดถามผมขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสงสัย

 

"กูเปล่า มันกลัวไปเองหรือเปล่าวะ หน้ากูก็ไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นไหม" ผมพูดด้วยน้ำเสียงงงๆพลางเดินไปนั่งลงที่เดิมของตัวเอง

 

"ฮ่าๆ ไอ้เหี้ย ป๊ามึงแม่งสุดอะ ถึงทำให้มันกลัวจนเหมือนเจ้าเข้าแบบนั้น" ไอ้กี้พูดด้วยน้ำเสียงชอบใจ

 

"เออ เชื่อกูยังไงมันก็ไม่มายุ่งกับไอ้ซันแล้ว รีบกินแล้วไปซื้อของที่ต้องการเถอะ" ผมรีบพูดตัดบทพลางก้มหน้ารีบกิน เพราะจะได้ออกจากร้านนี้สักที ก็ตอนนี้มีแต่คนมองพวกผมทั้งร้านเลยอะครับ ผมไม่ค่อยชอบสักเท่าไหร่

 

"ขึ้นไปอีกชั้นจะเป็นร้านขายของเครื่องดนตรี" หลังจากที่พวกผมรีบกินและไปจ่ายเงิน พวกผมก็พากันออกมาจากร้านชาบู และไอ้กายก็ได้พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงติดจะนิ่งๆ แถมตอนที่ผมจะออกมาจากร้าน ผมเห็นเหมือนไอ้หมีควายมันอยู่ในร้านด้วยครับ แต่ผมไม่รู้ว่าใช่ไหม เพราะตรงนั้นมันเป็นมุมหลังร้านอีกฝั่งหนึ่ง ผมอาจจะตาฝาดไปเองก็ได้ครับ

 

ร่างบางกับเพื่อนๆที่เดินออกไปนั้นไม่รู้เลยว่าทุกอย่างได้อยู่ในสายตาของพวกจ.ท.ทั้งหมดแล้ว......

 

"จะให้ช่วยอะไรดีครับ" พวกผมที่พากันมาถึงร้านเครื่องดนตรี ก็ได้มีพนักงานเดินเข้ามาพูดถามพวกผมด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร

 

"พวกผมอยากได้กลองชุดครับ" ไอ้เชนพูดบอกพี่พนักงานแกด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

"นี่ครับกลองชุดทั้งหมดแล้ว พวกน้องอยากได้เสียงแบบไหนล่ะ" พี่พนักงานพาพวกผมมาที่โซนกลองชุดพร้อมกับพูดอย่างยิ้มๆ ส่วนกลองมีหลายยี่ห้อมากเลยแหละครับ ตอนที่ผมฝึกตีกลองผมชอบกลองอันนั้นมากเลย แต่ผมจำชื่อยี่ห้อมันไม่ได้แล้ว ผมจำได้แต่เสียงของมันอะครับ

 

"ขอโทนเสียงกลางแหลมและโทนเสียงตำ่ที่มีพลังหน่อยครับ" ผมพูดบอกพี่พนักงานแกไปพลางเดินตามพี่แกมาที่กลองชุดที่เขียนยี่ห้อเอาไว้ว่า Yamaha

 

"รุ่นนี้เป็น yamaha stage custom เป็นเสียงที่น้องอยากได้เลยครับ"

 

"งั้นเอารุ่นนี้เลยพี่ มีสีแดงไหมครับ" ห๊ะ?!! ไอ้เชนแม่งจะเอาเลยอะครับ ยังไม่ถามอะไรดีๆเลยนะเว้ย ราคาแม่งก็ยังไม่ถามอะ

 

"มีครับ รุ่นนี้มีฉาบกับเก้าอี้กลองแถมให้ด้วยครับ ส่วนราคาก็ห้าหมื่นเก้าพันห้าร้อยบาทครับ และค่าจัดส่งสองร้อยแปดสิบบาทครับ" เหยดแม่ง! โคตรแพงอะครับ กลองเชี้ยอะไรครึ่งแสนวะเนี่ย?!!

 

"งั้นจัดการเลยครับ" ไอ้เชนพูดพลางเดินไปนั่งที่โซฟา คือมันใช้เงินโคตรฟุ่มเฟือยอะครับ

 

"ไอ้เชนมันจะไม่แพงไปหน่อยเหรอวะ ใช้แค่งานกีฬาสีเองนะเว้ย" ผมเดินไปหามันที่นั่งอยู่โซฟาพลางพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่พวกเพื่อนคนอื่นของผม พวกมันพากันเดินไปดูพวกเครื่องดนตรีกันหมดแล้วครับ แม่งเอาง่ายๆคือทิ้งผมกันเลยอะ มาช่วยเคลียร์กับไอ้เชนก่อนเว้ย!

 

"ก็มึงบอกอยากได้เสียงแบบนั้น กูก็แค่ซื้อ แล้วไม่ได้ใช้แค่ครั้งเดียวสักหน่อย ปีหน้าก็ใช้ได้อีก เพราะงั้นอย่าบ่น" โห่ไอ้สัส! ดูมันครับ แม่งเอาแต่ใจ ผมจะไม่คุยกับมันแหละ เหนื่อยใจว่ะ

 

"เออ เรื่องของมึงเลย" ผมพูดพลางเดินไปดูเครื่องดนตรีอื่นๆเพื่อรอเรื่องกลองเสร็จ

 

ตอนนี้ผมก็ได้มาอยู่ที่โซนกีตาร์แล้วครับ มันทำให้ผมคิดถึงกีตาร์ตัวเก่าของผมที่ถูกไอ้สิบแปดมันทำพัง เพราะว่าวันนั้นผมมีนัดเล่นเกมส์กับมัน แต่บอสเรียกผมเข้าไปคุยซะก่อนเลยทำให้ต้องกลับไปช้า ตอนผมกลับไปถึงห้อง ทุกคนรู้ไหมครับว่าไอ้สิบแปดแม่งทำเชี้ยอะไรกับกีตาร์ของผม ไอ้ผมที่เข้าไปในห้องปั๊บ ไอ้สิบแปดมันก็ปากีตาร์ของผมลงพื้นต่อหน้าต่อตาผมเลยครับ กีตาร์ของผมหักเป็นสองท่อนเลยอะ ผมนี่โกรธมันเป็นอาทิตย์ เพราะอย่างนี้ไงทำไมผมถึงโมโหตอนที่ไอ้หมีควายมันปาของ

 

"ไอ้เซนเสร็จแล้ว กลับกันเถอะ" ผมที่เดินดูนู่นดูนี่ จู่ๆไอ้ซันก็ได้เดินเข้ามาเรียกผม

 

"โอเค" ผมพูดด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ หลังจากนั้นพวกผมก็พากันจัดการอะไรกันเสร็จสรรพและแยกย้ายกันกลับบ้าน แต่ผมขออย่าให้ป๊าแกบ่นอะไรผมเลยเถิด! เพราะตอนนี้เป็นเวลาสามทุ่มเกือบจะสี่ทุ่มแล้วครับ

 

 

 

 

กลองของพวกน้องเซน

 

 

 

 

น้องเซนนะจ๊ะ น่ารักมาก!!! ก.ล้านตัว

ขอบคุณคุณไข่เยี่ยวม้ามากๆนะคะ❤️

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว