Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP15 (รีไรท์)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.6k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ม.ค. 2564 09:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP15 (รีไรท์)
แบบอักษร

18:55 

 

หลังจากที่พวกผมมาถึงงานเลี้ยง ก็กำลังพากันเดินไปที่หน้างาน ส่วนที่งานตอนนี้มีคนเยอะมากเลยอะครับ เยอะกว่าปีที่แล้วอีกด้วยอะ แต่ก่อนที่ผมจะลงมาจากรถนี่สิ เล่นทำเอาเหนื่อยเลยละ ก็ไอ้หมีควายมันไม่ยอมปล่อยผมเลยอะครับ พูดก็แล้วขอร้องให้มันปล่อยมือผมก็แล้ว ทว่ามันก็ยังคงเมินเฉยกับคำพูดของผม จนผมทนไม่ไหว ก็เลยต่อยไปที่หน้าท้องของมันอย่างแรง ไอ้หมีควายนี่ถึงกับตัวงอเลยอะครับ สงสัยน่าจะเจ็บมาก แต่ทำไงได้ล่ะ ก็แม่งไม่ยอมฟังผมเองอะ

 

"เห้ย! ไอ้เชนโว้ย~!" พวกผมที่พากันเดินมาถึงที่หน้างาน และมีหลายตระกูลที่กำลังเดินเข้าไปงานเลี้ยงครับ แต่ทว่าสายตาของผมกลับหันไปเห็นไอ้เชนมัน ไม่รู้ว่ามันมาที่นี่ได้ยังไง ผมก็เลยตะโกนเรียกมันอย่างเสียงดังลั่น

 

"เหี้ย! ไอ้เซน!!!" ไอ้เชนหันมามองผมพลางอุทานออกมาอย่างตกใจ แต่เสียงแม่งดังมากอะครับ คนที่กำลังเดินเข้าไปในงานนี่หันมามองพวกผมกันเต็มไปหมด 

 

จากนั้นพวกผมที่พบเจอกันก็ได้วิ่งเข้าหากันเหมือนชีวิตนี้จะไม่ได้เจอกันอีก....ซะที่ไหนล่ะครับ ไอ้เชนมันเล่นวิ่งหนีผมเข้าไปในงานแล้ว ไม่รู้ว่ามันจะหนีผมทำไม 

 

พลั่ก~!!! 

 

"มึงจะหนีกูทำเชี้ยอะไรห๊ะ?!" ผมพูดถามไอ้เชนด้วยน้ำเสียงดุๆ หลังจากที่ผมเห็นว่ามันวิ่งเข้าไปในงาน ผมก็ไม่รอช้ารีบวิ่งตามมันเข้ามาแล้วกระโดดถีบหลังของไอ้เชนมันทันที โทษฐานที่มันวิ่งหนีสุดหล่ออย่างผม เหมือนกับที่พวกเจ้าหนี้จะมาทวงเงินมันอย่างงั้นแหละ 

 

"โอ๊ย~ ไอ้เซนมึงถีบกูทำไมเนี่ย?!!!" ไอ้เชนจับไปที่หลังของตัวเองพลางพูดถามผมด้วยน้ำเสียเจ็บปวดพร้อมกับลุกขึ้นยืนจากพื้น

 

"แล้วมึงหนีกูทำเชี้ยอะไรล่ะห๊ะ?!!" ผมพูดถามมันด้วยน้ำเสียงดุๆ แถมไอ้เชนมันหลบหน้าผมตั้งแต่เมื่อวานแล้วด้วยครับ

 

หมับ!

 

"โถ่เพื่อนเลิฟ~ กูจะหนีมึงทำไมกัน ตอนนั้นกูแค่ต้องรีบเข้างาน" ไอ้เชนเดินมากอดคอผมพลางพูดด้วยน้ำเสียงติดจะขี้เล่น แต่แหมไอ้สัส ดูเหมือนผมเชื่อมันตายอะ 

 

"ไม่ต้องมาเนียนเลย มึงเป็นอะไรกันแน่เนี่ย โกรธอะไรกูก็บอกดิ อย่าหลบหน้ากันแบบนี้ได้ป่ะวะ กูไม่ชอบ!" ผมพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

"ขอโทษครับ~ เชนจะไม่ทำอีกแล้วครับ" ไอ้เชนพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพลางดันหัวผมให้เข้ามาชิดกับหน้าอกของมัน แต่ทำไมผมรู้สึกเหมือนลืมอะไรไปหรือเปล่าวะ??

 

"พวกลูกรู้จักกันด้วยเหรอจ๊ะ....ทำไมแกไม่บอกฉันเลยยัยเจน" อยู่ๆก็ได้มีเสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นมา แล้วนี่ผมลืมไปได้ไงวะ ว่าพวกผมไม่ได้อยู่ที่โรงเรียนแต่อยู่ที่งานเลี้ยงกัน แถมยังมีพวกตระกูลมาเฟียที่ใหญ่ที่สุดอยู่เต็มไปหมดอีก ผมไม่น่าเผลอทำตัวเด็กๆไปเลยว่ะ

 

"ฉันก็ไม่รู้ น้องเซนไม่เคยพาเพื่อนมารู้จักกับคนที่บ้านเลย" ม๊าผมหันไปพูดกับน้าผู้หญิงคนเมื่อกี้ด้วยน้ำเสียงสงสัย แล้วไอ้เซนไม่เคยพาเพื่อนไปที่บ้านเลยเหรอวะ นี่เอาจริงดิ ไอ้เซนมันคบกับพวกไอ้เชนมาตั้งแต่มอหนึ่งเลยนะเว้ย ทำไมมันถึงไม่เคยพาไปบ้านวะ ผมสงสัยไปก็คงจะไม่รู้คำตอบหรอก เดี๋ยวผมค่อยไปถามพวกเพื่อนไอ้เซนมันทีหลังก็แล้วกันครับ

 

"สวัสดีครับคุณอา คุณน้า" ไอ้เชนพูดพลางยกมือไหว้ป๊ากับม๊าของผม

 

"อืม"

 

"สวัสดีจ้ะ"

 

 ป๊ากับม๊าผมพูดตอบไอ้เชนมัน แต่ทำไมป๊ากับม๊าแกดูเหมือนไม่รู้จักไอ้เชนเลยวะ ต่างจากพวกเพื่อนของไอ้เซนที่เหมือนจะรู้จักป๊ากับม๊าแกเป็นอย่างดีเลยครับ

 

"ยัยมาย นี่ลูกคนเล็กฉันชื่อเซน ส่วนคนนั้นคนโตชื่อโซน และนั่นคนกลางชื่อแซ็ค" ม๊าแกพูดแนะนำพวกผมให้คุณน้าคนนั้นที่ชื่อว่ามาย และน่าจะเป็นแม่ของไอ้เชนมันนั่นแหละครับ น้าเขาสวยใช่เล่นเลยละ พอๆกับม๊าของผมเลยครับ

 

"สวัสดีครับ" ผมและพวกพี่ชายของผมพูดด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆพลางยกมือไหว้คุณน้าแกอย่างนอบน้อม

 

"นี่ลูกคนโตของฉันชื่อลินดา นั่นคนเล็กชื่อเชน" คุณน้าแกพูดด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ แต่โอ้โห่! ไอ้เชนแม่งมีพี่สาวโคตรสวยเลยอะครับ สวยจนผมอยากเป็นพี่เขยไอ้เชนเลยอะ ฮ่าๆ

 

"สวัสดีค่ะ/ครับ" ไอ้เชนกับพี่สาวของมันก็ได้พูดพลางยกมือไหว้ครอบครัวของผมอย่างนอบน้อม

 

แล้วหลังจากนั้นทุกคนก็พากันแนะนำตัวและทำความรู้จักกัน แถมอีกเรื่องที่ผมเพิ่งรู้มา ไอ้เชนมันเป็นลูกของ แม็กซ์ แกนนอน กับ มายด์ แกนนอน เป็นตระกูลลำดับสามจากสิบตระกูลใหญ่ครับ ตอนแรกผมก็คุ้นๆหน้าของพ่อไอ้เชนอยู่หรอก แต่ผมคิดว่าครอบครัวของไอ้เชนมันคงอยู่ต่ำกว่าลำดับห้าลงไป ไม่คิดเลยว่าครอบครัวของไอ้เชนจะติดท็อปในสามลำดับแบบนี้ แล้วผมเองก็ไม่ค่อยสนใจตระกูลแกนนอนสักเท่าไหร่ด้วย ก็เลยไม่ค่อยได้สืบประวัติของตระกูลนี้อะครับ 

 

"ไอ้เชน ทำไมมึงไม่บอกกูห๊ะ ว่ามึงก็อยู่ลำดับสาม?!" ผมหันไปพูดถามไอ้เชนด้วยน้ำเสียงสงสัยพลางจ้องหน้ามันอย่างหาเรื่อง 

 

พลั่ก~! 

 

"พ่อมึงสิ มึงรู้ตั้งนานละไอ้สัส มึงแม่งขี้ลืมอีกแหละ" ไอ้เชนมันผลักหัวของผมอย่างหมั่นไส้พลางพูดด้วยน้ำเสียงเหม็นเบื่อ แต่ผมนี่สิปล่อยไก่อีกแล้วอะครับ 

 

"ป๊ากูก็อยู่นั่นไง....ป๊าครับ ไอ้เชนมันชมป๊าว่าหล่อด้วยอะครับ ฮ่าๆ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงติดจะขำๆพลางวิ่งไปหลบหลังของป๊าแกพร้อมกับที่พวกผมพากันเดินเข้าไปในห้องโถงของงานเลี้ยง

 

"ไอ้เซน มึงมานี้เลยนะ! เก่งจริงก็ออกมาดิวะ เดี๋ยวกูตีตูดลายเลยนี่!" ไอ้เชนพูดด้วยน้ำเสียงดุๆ แต่ให้มันมาเถอะครับ ผมไม่กลัวมันหรอก แล้วตอนที่ไอ้เชนพูดว่าจะตีตูดผม ผมเห็นไอ้หมีควายแม่งมองผมเหมือนกับจะฆ่าผมให้ตายเลยอะครับ นี่ผมทำอะไรผิดอีกวะ?! แต่ก็ช่างแม่งเถอะ ผมยังโกรธมันอยู่ครับ ที่มันทำกับผมแบบนั้นตอนที่อยู่บนรถ....เฮ้อ~ พูดแล้วก็หัวร้อนว่ะ 

 

"คิดว่ากูกลัวเหรอ กูชอบเรียนคณิตอยู่แล้ว เพราะงั้นกูพร้อมบวกทุกเมื่อครับ พร้อมแล้วก็เข้ามาเลยดิ" ผมเดินออกไปจากหลังของป๊าแกพลางพูดบอกไอ้เชนด้วยน้ำเสียงกวนๆ

 

"หยุดๆ เข้าไปนั่งที่กันได้แล้ว คนอื่นมองกันหมดแล้วเนี่ย เล่นเป็นเด็กๆกันไปได้" ป๊าแกพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงโหดๆ จากนั้นทุกคนก็พากันเดินไปนั่งที่โต๊ะของตระกูล แต่ก่อนที่ผมจะไปนั่งตามคนอื่นๆ ก็ได้มีเสียงดังขึ้นมาจากด้านหลังของผมซะก่อนครับ 

 

"บอสครับ!!!" เสียงที่เรียกผมไว้ก็เป็นของพวกพี่วันกับพี่ทูเองครับ แต่พวกพี่แกมาทำไมกันวะเนี่ย

 

"เห้ย! พวกพี่มายังไงเนี่ย" ผมพูดถามพวกพี่แกด้วยน้ำเสียงสงสัย

 

"ไม่ใช่แค่พวกผมหรอกครับที่มา พวกไอ้ก้องกับไอ้เบิ้มก็มา ที่มาก็เพราะพวกผมเป็นตัวแทนการ์ดของตระกูลเฮอร์คิวลิสครับ" พี่วันพูดบอกผมด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ แล้วผมขอละ อย่าให้มีเรื่องที่น่าปวดหัวเข้ามาด้วยเถอะ ยิ่งป๊าแกไม่ค่อยชอบให้ผมไปยุ่งกับพวกพี่การ์ดแกอยู่ด้วยครับ

 

"อ๋อครับ แต่แหมวันนี้พวกพี่หล่อผิดปกตินะเนี่ย แก่แล้วยังหล่ออีกอะ....ตุ๊บๆ" ผมที่เห็นว่าพวกพี่แกหล่อผิดปกติ ก็เลยอดที่จะชมไม่ได้ โดยพูดด้วยน้ำเสียงติดจะขี้เล่นพร้อมกับยื่นมือขึ้นไปตบบ่าของพวกพี่แกอย่างชอบใจ

 

"บอสก็พูดไป พวกผมยังไม่แก่กันสักหน่อยครับ พวกผมก็เพิ่งจะสามสิบต้นๆกันเอง" พี่ทูพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่แหมไอ้พี่ทูครับ ผมเห็นนะว่าพี่มันกัดฟันพูดอะ ผมรู้นะเว้ยว่าพวกพี่แกอยากปล่อยหมาในปากออกมาวิ่งเล่นกันแค่ไหนแล้ว แต่คงทำไม่ได้แหละครับ เพราะตอนนี้ไม่ได้อยู่กันแค่พวกผม

 

"แหม~ พูดซะเพราะเลย....แล้วพวกพี่ท่อนไม้อยู่ไหนกันล่ะ" ผมพูดแซวพวกพี่แกด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆพลางถามหาพี่ท่อนไม้กับพี่เบิ้มแกอย่างนิ่งๆพร้อมกับมองไปที่ด้านหลังของพวกพี่แก 

 

"พวกนั้นสแตนด์บายกันอยู่ข้างนอกครับ เดี๋ยวรอจนทุกคนเข้ามากันหมด พวกนั้นคงเข้ามากันครับ" พี่ทูพูดตอบผมด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

"อ๋อ งั้นผมไปละ อย่าทำอะไรพิเรนทร์กันอีกล่ะ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

"ครับบอส!!!" โอ้โห่! พวกพี่แกเล่นตะโกนซะเสียงดังลั่นเลยอะครับ เมื่อกี้ผมก็เพิ่งบอกไปเองนะเว้ย 

 

"เมื่อกี้มันไอ้วันกับไอ้ทูใช่ไหม ป๊าขอสั่งห้ามเซนไปยุ่งกับพวกการ์ดอีก แกอยู่คนละชั้นกับพวกมัน" ผมที่เดินมาตรงโต๊ะของตระกูล ป๊าแกก็ได้พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงดุๆ และเพราะอย่างนี้หรือเปล่าที่ทำไมพวกพี่การ์ดถึงได้ไม่เคารพป๊าแกอะ ก็ป๊าแกชอบดูถูกลูกน้องของตัวเองอย่างนี้ไงครับ 

 

"ครับ" ผมพูดตอบอย่างนิ่งๆ และผมเองก็เหนื่อยกับป๊าแกจริงๆเลยละครับ ไม่รู้ว่าจะทำให้ป๊าแกเปลี่ยนนิสัยนี้ได้ยังไงกัน

 

"จะยืนอีกนานไหมไอ้เซน" ไอ้หน้าปลาทูมันพูดถามผมด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก จากนั้นผมก็ได้เดินไปนั่งลงข้างๆไอ้เชน แต่ทำไมพวกผมถึงได้นั่งรวมโต๊ะกันวะ ตระกูลคนอื่นๆเขาก็นั่งกันคนละโต๊ะไหม และเพราะอย่างนี้โต๊ะพวกผมก็เลยกลายเป็นจุดเด่นไปทันทีเลยอะครับ ผมเองก็ไม่ได้อะไรหรอก แค่ผมรู้สึกว่าคนที่โต๊ะของผมมันเยอะไปเฉยๆ แถมผมยังเห็นอีกว่า ที่โต๊ะของพวกผมยังมีที่ว่างอยู่อีกด้วยครับ นี่คงจะไม่มีใครมาอีกนะเว้ย?!

 

"เห้ย เป็นไงบ้างวะไอ้คริส ไอ้นิกซ์ ไอ้แม็กซ์ ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลย" ผมที่พูดยังไม่ทันขาดคำ ก็ได้มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาทักป๊าผมกับพวกเพื่อนของป๊าแกครับ และด้านหลังของลุงแกก็ได้มีผู้หญิงคนหนึ่ง น่าจะเป็นเมียของลุงแกนั่นแหละครับ แถมยังมีผู้ชายอีกสองคนที่หน้าตาเหมือนกันเป๊ะๆยืนอยู่ข้างๆด้วย สงสัยคงจะเป็นลูกของพวกเขานั่นแหละ แถมผู้ชายสองคนนั้นหน้าตาเหมือนกันมาก แต่มีแค่สีผมเท่านั้นที่ไม่เหมือนกัน เพราะอีกคนหนึ่งผมสีดำ อีกคนหนึ่งผมสีน้ำตาล มาทรงแบบนี้ก็คงจะเป็นฝาแฝดกันนั่นแหละครับ แล้วตั้งแต่ที่ไอ้กายแม่งพูดเรื่องแฝดกับผม ผมก็เจอกับพวกฝาแฝดทั้งนั้นเลยอะครับ 

 

"เออๆ มานั่งก่อนมึง" ป๊าผมหันไปพูดบอกลุงแกด้วยน้ำเสียงนิ่งๆพร้อมกับครอบครัวของลุงแกก็เดินไปนั่งตรงที่ว่างของโต๊ะ และนั่นไงครับ! ผมว่าแล้ว แม่งคนยิ่งเยอะเข้าไปกันใหญ่เลยทีนี้ แต่ทำไมผมถึงรู้สึกว่าครอบครัวของลุงแกมันแปลกๆวะครับ 

 

"ไอ้เชน พวกนี้ใครวะ" ผมหันไปกระซิบถามไอ้เชนด้วยน้ำเสียงสงสัย

 

"อาอลัน เป็นเพื่อนสนิทของป๊ามึงอีกคน แล้วก็อยู่ลำดับที่สี่" ไอ้เชนมันหันมากระซิบตอบผมด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่อะไรวะเนี่ย ป๊าผมนี่เหมือนเลือกคบเพื่อนเลยอะ มีแต่พวกลำดับสูงๆทั้งนั้นเลยครับ

 

"พวกกูสบายดี แล้วมึงอะไอ้ลัน มึงกลับมาตอนไหนวะ" ป๊าแกพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ส่วนผมที่เห็นแววตาของลุงแก ก็ทำให้ผมรู้ได้ทันทีเลยว่า มันเป็นแววตาที่ไม่ได้หวังดีแน่ๆอะครับ

 

"ก็ดีว่ะ แล้วกูก็เพิ่งกลับมาได้ไม่นานนี่เอง และนี่ก็ลูกๆกู คนนั้นเป็นพี่ชื่อสิงโต แล้วก็นั่นคนน้องชื่อเสือ" 

 

"เออนี่ก็ลูกๆกู นั่นคนโตชื่อโซน คนนั้นคนกลางชื่อแซ็ค และนี่คนเล็กชื่อเซน" ป๊าแกที่พูดแนะนำพวกผมเสร็จ ผมกับพวกพี่ชายก็ได้ยกมือไหว้ลุงแก แต่ทำไมไอ้แฝดน้องที่ชื่อว่าเสือแม่งถึงมองผมแบบนั้นวะ ผมสังเกตมันมาสักพักแหละว่ามันจ้องจะหาเรื่องผมครับ

 

"ไงไอ้ตุ๊ด ยังขาดความอบอุ่นอยู่เปล่าวะ" อยู่ๆไอ้คนที่ชื่อเสือมันก็ได้พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย แล้วมันจะอะไรนักหนาวะ แต่มาเรียกคนอื่นว่าตุ๊ดแบบนี้ ก็ไม่ไหวนะไอ้สัส! 

 

"ใครวะไอ้เชน?!" ผมหันไปพูดถามไอ้เชนด้วยน้ำเสียงสงสัย แถมผมไม่ได้กระซิบให้เสียเวลาด้วย และนั่นเลยทำให้ทุกคนได้ยินกันหมดอะครับ 

 

"ไอ้เสือที่เคยเล่นงานมึงไง เรียนอยู่เทคนิคช่างกล แล้วกูก็ว่ามันนี่แหละ ที่มีส่วนเรื่องของไอ้ซันด้วย" ไอ้เชนมันหันมากระซิบบอกผมด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่เดี๋ยวนะ นี่ไอ้เชนมันรู้เรื่องของไอ้ซันแล้วเหรอวะ แล้วทำไมมันถึงไม่บอกผมเลยล่ะ

 

"มึงรู้เรื่องไอ้ซันแล้วทำไมถึงไม่บอกกูสักคำเลยวะ" ผมพูดถามมันด้วยน้ำเสียงสงสัย เพราะตอนที่ผมอยู่บนรถตู้ ไอ้กี้มันทักแชทมาบอกผมว่า ให้ผมเป็นคนบอกไอ้เชนเองครับ ก็ไอ้กี้มันบอกผมว่ามันไม่กล้าบอกไอ้เชนอะครับ แต่ไม่คิดเลยว่าไอ้เชนจะรู้เองแบบนี้ 

 

"เฮ้อ~ ก็กูไม่อยากให้มึงคิดมากอะ เดี๋ยวค่อยคุยกันตอนเสร็จจากงานเลี้ยงก็แล้วกัน" ไอ้เชนพูดด้วยน้ำเสียงหงอยๆพลางทำหน้าสำนึกผิด

 

"แล้วเสือทำไมลูกถึงพูดแบบนั้นกับน้องล่ะ" แม่ไอ้เสือหันไปพูดถามมันอย่างงงๆ แต่ดูไอ้เสือแม่งทำหน้าเข้าสิครับ กวนตีนฉิบหายอะ สงสัยมันคงอยากถูกผมตบสักครั้ง

 

"หึ เป็นตุ๊ดแล้วยังทำอวดเก่งอีก!" มันพูดด้วยน้ำเสียงแสยะยิ้มอย่างเยาะเย้ย แถมมันพูดดูถูกผมยังไม่พอ มันยังดูถูกคนที่เขาอยากจะเป็นเพศแม่ของมันอีกอะครับ ผมละเกลียดที่สุดเลยไอ้พวกที่ชอบเหยียดเพศที่สามเนี่ย 

 

พิ๊ว~!!! ปั่ก!!  

 

"ถ้าคุณมีปากแล้วพูดอะไรดีๆไม่ได้ ก็เก็บไว้อมเหรียญเถอะครับ!" ผมที่ไม่สนใจอะไรอีกแล้ว ก็ได้หยิบมีดที่อยู่บนโต๊ะขึ้นมาและปาเฉียดแก้มไอ้เสือมันไปปักที่กระถางต้นไม้ด้านหลังของมันพลางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก จนทำให้ตอนนี้ทั้งห้องโถงได้ตกอยู่ในความเงียบ

 

"หึ มึงสู้กูไม่...."

 

ปั่ก!!!!

 

"โอ๊ย~!!!" 

 

ผมที่ไม่ปล่อยให้มันพูด ก็ได้หยิบแก้วน้ำปาไปใส่กลางหัวของมันเลยครับ ก็มันอยากเสือกมาทำให้ผมโมโหเองนะ เพราะงั้นช่วยไม่ได้ครับ  

 

"ถ้าเมือกี้เป็นลูกปืน คุณคงไม่ได้อยู่กินข้าวอีกแล้วละครับ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

 

จากนั้นไอ้เสือมันก็มองผมอย่างตกตะลึง แต่ไม่ใช่แค่มันคนเดียวที่ตกตะลึงหรอกครับ เพราะคนทั้งห้องโถงเลยก็ว่าได้ แล้วนี่ผมจะซวยอีกไหมวะ แต่ช่างแม่งสิ ก็ไอ้เหี้ยเสือมันอยากมาดูถูกผมก่อนทำไมล่ะครับ

 

"คุณเคยได้ยินประโยคนี้ไหมครับ....เสือกไม่เข้าท่า ระวังเบ้าหน้ามึงไม่เข้าที่นะ!" ผมพูดด้วยน้ำเสียงติดจะนิ่งๆพลางจ้องหน้ามันอย่างกดดันพร้อมกับเอามือขึ้นมาเท้าคางไว้บนโต๊ะ 

 

"ไอ้ตุ๊ด! มึงอย่ามาอวดเก่งให้มันมากนัก!!!" ไอ้เสือพูดด้วยน้ำเสียงโมโห แต่แหมคุณครับ เอาเวลาที่มาด่าผมเนี่ย ไปทำแผลก่อนไหมครับ เลือดแม่งจะออกหมดตัวอยู่แล้วนั่น

 

"หึ พามันไปทำแผลซะ" ผมมองเลยไปที่พี่วันกับพี่ทู ที่มายืนอยู่ด้านหลังของไอ้เสือตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ครับพลางพูดสั่งให้พวกพี่แกพาไอ้เชี้ยนี่ไปทำแผลด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

"ครับบอส" พี่วันกับพี่ทูพูดพลางก้มหัวให้ผมอย่างนอบน้อม และจากนั้นก็เข้าไปจับตัวของไอ้เสือมันพร้อมกับกระชากออกมาจากเก้าอี้ทันที

 

"ปล่อยกู!!! กูไม่ไปไอ้สัส!" ไอ้เสือตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

 

"มันจะมากไปแล้วไอ้คริส!!! ลูกมึงมาทำแบบนี้กับลูกกูได้ยังไง?!" ไอ้ลุงลันที่เริ่มรู้สึกตัว ก็ได้หันไปตะโกนใส่ป๊าผมด้วยน้ำเสียงโมโห

 

"คุณลุงครับ คุณลุงไม่มีสิทธิ์มาตะโกนใส่ป๊าผมแบบนี้ และอีกอย่างลูกของคุณลุงอยากเริ่มสงครามกับผมก่อนเอง ถ้าคุณลุงเข้ามายุ่ง อย่าหาว่าผมไม่เตือนนะครับ!" ผมลุกขึ้นยืนพลางพูดด้วยน้ำเสียงโหดเหี้ยม สงสัยตอนนี้ผมคงกลับไปเป็นไอ้ศูนย์ศูนย์หนึ่งเหมือนอย่างเดิมแล้วแหละครับ 

 

"ไอ้เด็กอวดดี! มันจะมากไปแล้วนะ!!" ลุงแกพูดด้วยน้ำเสียงโกรธๆพลางวิ่งเข้ามาหมายจะทำร้ายผม แต่มันช้าไปครับลุง! เพราะผมได้เตะสกัดขาลุงแก จนลุงแกล้มลงไปคุกเข่าอยู่กับพื้นเป็นไปที่เรียบร้อยแล้วครับ 

 

"หึ อย่าคิดว่าผมไม่รู้ ว่าคุณคิดจะทำอะไรกับตระกูลของผม ผมขอเตือนอีกครั้งว่าอย่ามาเล่นลิ้นกับผม เพราะผมทำอะไรได้มากกว่าที่คุณคิด!" ผมยื่นมือไปบีบคางของลุงแกพลางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกพร้อมกับจ้องมองลุงแกด้วยแววตาที่ผมชอบใช้เวลาที่อยากจะฆ่าเหยื่อให้ตาย ผมไม่สนหรอกว่าลุงแกจะอายุเท่าไหร่ เพราะขนาดเด็กผมยังเคยฆ่ามาแล้ว และกับอีแค่ลุงแก่ๆที่หน้าแม่งโคตรหล่อ หวังแค่ผลประโยชน์จากป๊าผม ทำไมผมถึงจะฆ่ามันไม่ได้ล่ะครับ

 

"พ่อช่วยผมด้วย!....พี่สิง! แม่ครับ! ช่วยเสือด้วย!" ผมหันไปมองไอ้เสือที่ถูกพี่วันกับพี่ทูจับเอาไว้อยู่ โดยที่เมื่อกี้มันได้ตะโกนบอกพวกครอบครัวของมันอย่างบ้าคลั่ง แล้วไอ้คนเมื่อกี้ ที่ยังกล้าด่าผมป่าวๆแม่งหายไปไหนแล้ววะ?!!

 

พรึ่บ~!

 

"อ๋อ! คุณคงชอบคำว่าตุ๊ดมากใช่ไหม เดี๋ยวผมจัดให้ครับ.....พี่ทู พี่คงรู้น่ะว่าต้องทำอะไร" ผมสะบัดมือออกจากหน้าของลุงแกพลางหันไปเผชิญหน้ากับไอ้เสือมันพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

"ครับบอส.....เดินไปสิว่ะ มึงอยากมาเล่นกับบอสกูเองนะ!" พี่วันกับพี่ทูพูดตอบผมอย่างนอบน้อมพลางกระชากไอ้เสือให้เดินไปที่ประตูห้องโถงพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงโหดๆ แต่ก่อนที่จะออกไป ก็ได้มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาซะก่อนครับ

 

"พวกมึงปล่อยน้องกูซะ ไม่งั้นกูยิง!!" ไอ้สิงโตหรือแฝดพี่ของไอ้เสือมันนั่นแหละครับ อยู่ๆมันก็ตะโกนขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจังพร้อมกับชักปืนขึ้นมาและเล็งไปที่พี่วันกับพี่ทูแก

 

"คุณยิงเลยครับ กับอีแค่ถือปืนคุณยังถือผิด อย่าหวังเลยว่าคุณจะกล้ายิงใครเขาได้ ถ้าคุณยังไม่อย่างเป็นเหมือนน้องของคุณแล้วละก็ มาช่วยพยุงพ่อคุณก่อนมา!" ผมพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆปนจริงจังพลางชี้นิ้วไปที่ลุงแก ที่ยังคุกเข่าอยู่กับพื้นอย่างอึ้งๆ สงสัยลุงแกยังคงไม่มีแรงมั้งครับ แถมเป็นถึงมาเฟียตระกูลใหญ่ซะเปล่า แต่กลับทำตัวน่าสมเพชชะมัดเลยอะ และผมก็เห็นว่าพวกการ์ดของลุงแกจะเข้ามาช่วยหลายทีแล้ว แต่ถูกพวกพี่ท่อนไม้กับพี่เบิ้มขัดขวางไว้อยู่ครับ 

 

"พ่อครับ ลุกขึ้นไหวไหมครับ" ไอ้สิงมันเก็บปืนไว้ที่ข้างเอวพลางเดินเข้ามาช่วยพ่อของมันพร้อมกับแม่ของมันนั่นแหละครับ แล้วพูดถามลุงแกด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง 

 

"ไอ้คริส! ต่อจากนี้เราเป็นศัตรูกัน!!!" ลุงแกยืนขึ้นจากพื้นพลางหันไปพูดบอกป๊าผมด้วยน้ำเสียงจริงจัง 

 

หลังจากที่ลุงแกประกาศเสียงดังลั่นไปทั่วทั้งห้องโถง ก็ได้พาครอบครัวของตัวเองเดินออกไปทันทีพร้อมกับพวกการ์ดที่ถูกพวกพี่ท่อนไม้กับพี่เบิ้มปล่อยออกมา แต่เฮ้อ~ นี่ผมทำแรงไปหน่อยหรือเปล่าวะ.......

 

ร่างบางไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้คนทั้งงานเลี้ยง พากันคิดเป็นเสียงเดียวกันว่า 'ใครกัน?! ทำไมถึงได้น่าเกรงขามขนาดนี้?!' และ 'พวกเขาจะไม่มีวันเป็นศัตรูกับเฮอร์คิวลิสแน่นอน!'.......

 

ผมที่รู้สึกตัวว่าทำอะไรลงไป ก็ได้หันไปมองรอบๆห้องโถง ที่ตอนนี้ทุกคนในห้องโถงกำลังจ้องมองผมด้วยแววตาที่สงสัยปนกลัวๆ เช่นป๊ากับม๊าผมที่กำลังมองผมด้วยแววตาที่อึ้งๆ และพี่โซนกับไอ้หน้าปลาทูกำลังมองผมด้วยแววตาที่สงสัยอะไรสักอย่าง ส่วนไอ้หมีควายมันมองผมด้วยแววตาที่ต้องการคำอธิบายจากผมแบบสุดๆเลยละครับ แต่กลับแววตาของไอ้เชนมันนี่ แม่งพร้อมที่จะเสือกแบบโคตรๆเลยอะ

 

"ฮ่าๆ ต้องขอโทษทุกคนด้วยนะครับ พอดีญาติๆเขาทะเลาะกันนิดหน่อยครับ" ผมพูดบอกทุกคนในห้องโถงด้วยน้ำเสียงติดจะขี้เล่นพลางก้มหัวให้อย่างนอบน้อมพร้อมกับลูบท้ายทอยของตัวเองไปมา 

 

"เซน ป๊าว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันยาวแล้วละ" หลังจากที่ผมได้หย่อนบั้นท้ายของตัวเองลงบนเก้าอี้ปั๊บ ป๊าแกก็ได้พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก เอาแล้วไง! ซวยแน่ๆเลยผม ไม่น่าเลยจริงๆ 

 

"แหะๆ ครับป๊า" ผมพูดด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ และผมก็แค่ตอบป๊าแกไปอย่างงั้นแหละ เพราะเดี๋ยวผมค่อยหาเรื่องแถป๊าแกทีหลังครับ แถมตอนนี้ทุกคนก็มองผมอย่างกดดันสุดๆไปเลยละครับ

 

"ไอ้เซน มึงแม่งเปลี่ยนไปจริงๆนั่นแหละ เปลี่ยนไปมาก ไม่ใช่ไอ้เซนคนเดิมอย่างที่ไอ้กายมันบอกจริงๆด้วย" ไอ้เชนหันมาพูดกับผมด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่เอาไงดีวะเนี่ย ผมไม่น่าปล่อยไก่ไปเยอะเลยวะ 

 

"ป๊าครับ ผมขอตัวไปสูดอากาศข้างนอกก่อนนะครับ" ผมหันหน้าไปพูดบอกป๊าแกด้วยน้ำเสียงนิ่งๆพลางลุกขึ้นยืนและเดินออกไปจากห้องโถงทันที โดยที่ไม่รอให้ป๊าแกอนุญาตอะไรเลยสักนิด ก็เพราะตอนนี้ผมเครียดมากเลยไงครับ และอยากสูบบุหรี่แบบสุดๆไปเลยอะ ก็เวลาที่ผมเครียด ผมจะชอบสูบครับ และผมก็ไม่ได้ติดบุหรี่ด้วย ผมจะสูบหรือไม่สูบก็ได้ครับ อีกอย่างที่ผมเลือกสูบแค่ตอนเวลาที่ผมเครียด เพราะสูบเยอะมันจะไม่ดีต่อสุขภาพของผมยังไงล่ะ ส่วนเวลาที่ผมเครียด แล้วได้น้องบุหรี่มาเป็นตัวช่วย มันนี่ช่วยผมเบาหัวได้มากเลยแหละครับ ถึงมันจะเป็นวิธีที่ผิดก็ตาม.......

 

ร่างบางนั้นไม่รู้เลยว่า ตรงที่มุมห้องโถงมืดๆ ได้มีร่างผู้ชายสูงใหญ่สามคนยืนดูเหตุการณ์นั้นทั้งหมดแล้ว และพวกเขาก็ได้พูดขึ้นมาพร้อมกันว่า.....

"เป็นไปไม่ได้ นั่นศูนย์ศูนย์หนึ่งงั้นเหรอ?!!!" 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว