Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP11 (รีไรท์)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 29.1k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ม.ค. 2564 01:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP11 (รีไรท์)
แบบอักษร

​ณ คฤหาสน์แห่งหนึ่ง 16:00

 

ผมที่กลับมาถึงก็กำลังจะเข้าไปในบ้าน แต่ก่อนเข้าไปผมก็ได้เดินไปกอดลูกรักของผมด้วย ก็ลูกรักของผมมันหล่ออะ ช่วยไม่ได้นี่ครับ ลูกรักก็รถของไอ้เซนั่นแหละ แล้วถ้าผมมีเวลาผมคงมาอาบน้ำให้ลูกรักของผมทุกวันเลยละ 

 

"ป้าครับ ทุกคนหายไปไหนกันหมดเหรอครับ" ผมที่เดินเข้ามาในบ้านก็พบเข้ากับป้าแกพลางพูดถามด้วยน้ำเสียงสงสัย เพราะผมไม่เห็นใครอยู่ในบ้านเลย 

 

"คุณท่านกับคุณหญิงยังไม่กลับมาค่ะ ส่วนคุณชายใหญ่กับคุณชายรอง ป้าก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ" 

 

"อ๋อครับ....แล้วที่นี่มีจักรยานไหมครับ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ แล้วก่อนที่จะมาถึงบ้านผมก็ได้คิดมาตลอดทางเลยว่าจะไปซื้อชาไข่มุกกับลูกชิ้นปลาของโปรดผมมากินดีไหม เพราะเมื่อเช้าผมขับผ่านร้านๆหนึ่งอยู่ครับ ไม่ไกลจากบ้านของผมสักเท่าไหร่ 

 

"มีค่ะ คุณหนูถามทำไมคะ" ป้าแกพูดถามด้วยน้ำเสียงสงสัย

 

"ผมจะขอยืมหน่อยครับ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ

 

"ได้เลยค่ะ คุณหนูตามป้ามาเลย" ป้าแกพูดพลางพาผมเดินมาที่บ้านพักของคนงาน ที่ห่างออกไปจากตัวบ้านผมอยู่พอสมควร แล้วผมก็ยังไม่มีเวลาได้มาสำรวจบ้านหลังนี้เลยนี่หว่า เดี๋ยวไว้ว่างๆผมค่อยมาเดินเล่นดีกว่าครับ

 

"นี่ค่ะคุณหนู...จักรยานของป้าเอง เอาไว้ขี่ไปซื้อของที่ตลาดค่ะ " ป้าแกพูดพลางชี้ไปที่จักรยานคันหนึ่ง มันเป็นจักรยานสีเขียวครับ แถมยังโคตรแบ๊วเลยอะ และผมขอย้ำว่ามันเป็นสีเขียวครับ เป็นสีที่ผมเกลียดที่สุด แล้วถ้าผมขี่ไปผมจะดวงซวยไหมเนี่ย?!! 

 

"ป้ามีคันอื่นไหมครับ" ผมที่ก้มลงไปดูจักรยานก็ได้เงยหน้าขึ้นมาพูดถามป้าแกด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล 

 

"ไม่มีหรอกค่ะคุณหนู คนอื่นขับแต่มอเตอร์ไซค์กันทั้งนั้นเลยค่ะ" ป้าแกพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าหมอง...เฮ้อ~งั้นผมก็คงต้องเอาคันนี้ไปนั่นแหละครับ แล้วทำไมผมถึงไม่ขับรถตัวเองไปน่ะเหรอ เพราะผมอยากเปลี่ยนบรรยากาศบ้างไงครับ ขับแต่รถมันน่าเบื่อ อีกอย่างผมก็อยากชมวิวด้วยครับ 

 

"งั้นไม่เป็นไรครับ ขอบคุณมากครับป้า" ผมพูดด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย...เอาว่ะ! เพื่อความชิลของผม งั้นไม่เป็นไรก็ได้ครับ ปั่นๆไปเถอะ จะเรื่องมากทำไมของผมก็ไม่รู้ 

 

จากนั้นผมก็ได้เอาจักรยานของป้าแกมาพลางปั่นจักรยานออกมาจากบ้านอย่างชิลๆ ถึงจักรยานจะดูแบ๊วไปนิด แต่ไม่เป็นไร เพื่อของกินผมทำได้ครับ  

 

ตอนนี้ผมก็ได้ปั่นจักรยานมาถึงร้านของชานมไข่มุกแล้วครับ แถมข้างๆยังมีร้านลูกชิ้นทอดด้วย ผมเห็นแล้วน้ำลายถึงกับไหลเลยอะ....ทำไมหนูถึงได้น่ากินแบบนั้นนะ แต่ถ้าป๋ากินหนูเข้าไป หนูอย่ามาติดคอป๋าอีกนะเว้ย ป๋ายังไม่อยากตายอีกรอบอะ 

 

"ลุงครับ ชาเขียวไข่มุกแก้วหนึ่งครับ" ผมที่เดินเข้ามาในร้านก็ได้พูดบอกลุงแกที่ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ แต่ดีนะที่ผมมาคนยังไม่ค่อยเยอะ ผมเลยไม่ต้องรอนานครับ 

 

"ได้ๆ ลื้อไปนั่งรอก่อน เดี๋ยวอั๊วรีบทำให้" หืม? ลุงแกเป็นคนจีนเหรอ ทำไมหน้าไม่เหมือนเลยวะ 

 

"ไม่เป็นไรครับแป๊ะ อั๊วรอได้" ผมพูดอย่างยิ้มๆพลางเดินมานั่งรอที่โต๊ะใกล้ๆ แล้วก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นโซเชียลไปพลาง แถมผมเพิ่งเล่นเป็นครั้งแรกด้วยครับ ตอนแรกก็เอ๋อๆด๊าๆหน่อย แต่ตอนนี้เรียกได้ว่าชอบมากเลยแหละครับ มีอะไรให้ทำ ให้ดูตั้งเยอะแยะไปหมดเลย และไอ้เซนมันก็ดังอยู่พอตัวเลยด้วย มีคนติดตามเป็นแสน มีเพื่อนก็เยอะ มันน่าจะเฟรนลี่มากๆเลยอะ แต่ทำไมในชีวิตจริงมันถึงไม่เฟรนลี่เหมือนกันกับในโลกออนไลน์เลยวะ แล้วเมื่อเช้าก็มีเพจหนึ่งครับ ไอ้เพจคิวท์ๆอะไรนี่แหละ ผมก็จำไม่ได้เหมือนกัน เพจเขาทักมาว่าให้ผมส่งรูปไปให้ทางเพจบ้างหรือลงรูปหน่อยและเขาจะขอยืมไปลงในเพจ ไอ้ผมก็ไม่ได้ตอบอะไรไปหรอกครับ จะกดเข้าไปอ่านให้ละเอียดกว่านี้ผมก็ยังไม่กล้าเลย 

 

5นาทีผ่านไป....

 

"ลื้อได้แล้ว....ยี่สิบห้าบาท " ลุงแกพูดบอกผมที่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ที่โต๊ะด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ

 

"ครับ นี่ครับ" ผมพูดพลางยื่นเงินไปให้ลุงแกพร้อมกับหยิบแก้วชาเขียวของผมและเดินออกมาจากร้านทันที แถมวันนี้ผมก็เอางบมาแค่หกสิบบาทเองครับ ก็ผมขี้งกอะ สำหรับผมแค่สิบบาทก็ถือว่าแพงมากแล้ว ถ้าไม่ได้มาซื้อของโปรดของผมจริงๆแล้วละก็ อย่าหวังเลยว่าจะได้เห็นเงินของผมออกมาจากกระเป๋าตังค์อะครับ 

 

"ป้าครับ ลูกชิ้นไม้ละกี่บาทครับ" ผมที่เดินออกมาจากร้านชานมไข่มุก ก็ได้เดินตรงมาที่ร้านข้างๆ ที่มีป้าแกยืนขายลูกชิ้นอยู่พลางพูดถามป้าแกด้วยน้ำเสียงติดจะร่าเริง

 

"ฝั่งนั้นสิบบาทจ้ะ ส่วนฝั่งนี้ห้าบาท" ป้าแกพูดจบ ผมก็ได้เดินไปหยิบลูกชิ้นปลาของโปรดผมมาสองไม้กับฮอทดอกแดงมาอีกสองไม้ 

 

"หนูลูก จะเอาน้ำจิ้มอะไร เผ็ดหรือหวานดีจ๊ะ" ป้าแกหันมาพูดถามผมอย่างยิ้มๆ

 

"เอาผสมกันเลยครับ" ผมพูดตอบ จากนั้นป้าแกก็ได้หันกลับไปตักน้ำจิ้มราดใส่ในถุงลูกชิ้นของผม

 

"ได้แล้วหนู ทั้งหมดสามสิบบาทจ้ะ" ป้าแกพูดพลางยื่นถุงลูกชิ้นมาให้ผมพร้อมกับที่ผมยื่นเงินไปให้ป้าแก แต่โอ้โห่~เงินผมเหลือแค่ห้าบาทเองอะ ผมนี่ก็ใช้เงินเยอะเหมือนกันว่ะ น้ำตาจะไหลเลย...กระซิกๆ 

 

จากนั้นผมก็ได้เดินมาคร่อมจักรยาน เพื่อที่จะปั่นไปสวนสาธารณะต่อครับ ส่วนสวนสาธารณะมันก็อยู่แถวๆนี้แหละ ไม่ค่อยไกลอะไรมากหรอก

 

ผมที่ปั่นจักรยานมาถึงที่สวนก็ได้ปั่นชมนกชมวิวไปพลางหยิบลูกชิ้นขึ้นมากินพร้อมกับดูดชาเขียวไข่มุกไปด้วย อะไรมันจะช่างฟิน ละมุนลิ้นขนาดนี้วะ ดีต่อใจพี่หนึ่งจริงๆเลยว่ะ 

 

เอี๊ยด~!!!!! 

 

"พ่อมึงตาย!" ผมอุทานออกมาอย่างตกใจ หลังจากที่ผมปั่นมองโน่นมองนี่พลางดูดน้ำชาเชียวอย่างเอร็ดอร่อย อยู่ๆก็ได้มีรถคันหนึ่งมาจอดตัดหน้าผมครับ แต่แล้วผมก็ต้องอึ้งมากกว่าเดิม ก็เพราะรถมันแม่งโคตรสวยและโคตรแพงแสนแพงเลยครับ ไม่อยากจะเชื่อว่ารถระดับนี้จะมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน รถที่ผมว่าก็คือ bugatti chiron สีดำนั่นแหละครับ 

 

ปัง!!

 

เสียงปิดประตูรถดังสนั่นไปทั่วสวนสาธารณะ โดยฝีมือของผู้ชายที่ผมโคตรไม่อยากจะเจอมันเลยอะครับ แล้วคือโลกแม่งจะกลมไปไหนวะ เพราะผู้ชายที่ผมไม่อยากเจอก็คือไอ้หมีควายนั่นแหละ แถมรถยังหล่อไม่พอ เจ้าของยังเสือกหล่ออีกอะ ผมกับรถลูกรักของผมนี่ชิดซ้ายเลยละ  

 

"เอ่อ...มีอะไรเหรอ" ผมพูดถามมันด้วยน้ำเสียงติดขัด แต่ผมนี่อยากจะตะโกนใส่หน้ามันจริงๆเลยว่า มึงมีเหี้ยอะไรกับกูห๊ะไอ้หมีควาย?! จะมาขัดขวางชีวิตอันแสนชิลของกูทำไม?!!! 

 

"......." มันไม่ตอบพลางจ้องมองหน้าผมอย่างดุๆ

 

"มึงมีอะไรเนี่ย ถ้าไม่มีอะไรกูขอตัวก่อนนะ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดพลางกำลังจะปั่นจักรยานออกมา แต่แล้วไอ้หมีควายมันก็ได้ดึงแฮนด์จักรยานของผมเอาไว้ซะก่อนครับ 

 

"หึ กูเคยบอกมึงว่าไง?!" ไอ้หมีควายพูดด้วยน้ำเสียงโหดๆ แล้วมันจะเสียงดังทำไมเนี่ย เกรี้ยวกราดจริงๆเลยพ่อคุณ!! 

 

"บอกอะไร ถอยดิกูจะไปแล้ว" ผมพูดพลางพยายามดึงจักรยานออกจากมือของมัน 

 

"เฮีย" อยู่ๆมันก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่อะไรของมันวะ ผมเริ่มจะหงุดหงิดแล้วนะเว้ย

 

"อะไร?" ผมเงยหน้าขึ้นไปจ้องมองมันพลางพูดด้วยน้ำเสียงสงสัย เพื่อที่จะให้มันขยายความมากกว่านี้หน่อย แล้วคือแบบมันพูดออกมาแค่คำเดียวว่าเฮีย ใครมันจะไปรู้ล่ะวะ ว่าไอ้หมีควายมันต้องการอะไร 

 

"เรียกกูว่าเฮีย" ไอ้หมีควายพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ แต่จะให้ผมเรียกมันว่าเฮียอะนะ ผมถามจริง...เพื่อ?! แถมมันเป็นคู่อริของไอ้หน้าปลาหมึกก็น่าจะอยู่มอหก แสดงว่ามันห่างจากผมแค่ปีเดียว! แล้วเรื่องอะไรผมจะเรียกมันว่าเฮียวะ ถึงคำว่าเฮียจะแปลว่าพี่ก็เถอะ แต่ผมจะใช้เรียกแค่คนที่อายุเยอะกว่าผมสามถึงสี่ปีโน่น ดังนั้นไอ้หน้าปลาหมึกมันเป็นกรณียกเว้น เพราะเดี๋ยวแม่งสงสัยผมครับ และอีกอย่างผมก็แก่กว่าพวกมันเป็นสิบปี จะให้เรียกว่าพี่หรือเฮียมันก็ยังคงยากไปสำหรับผม ถ้าหากผมไม่ได้อยู่ในร่างไอ้เซนอย่าหวังเลยว่าผมจะนับถือพวกแม่งอะ 

 

"ทำไมกูต้องเรียก มึงกับกูเป็นอะไรกันเหรอ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงกวนๆพลางมองหน้ามันอย่างหมั่นไส้ ก็ดูมันสิครับ มาปั๊บแม่งแย่งซีนผมไปหมดเลยอะ ขนานป้าๆยังหันมามองที่มันเลย แล้วสาวๆจะเหลือเหรอครับ แถมดูมันกับผมแต่งตัวสิ ผมที่ใส่ชุดนักเรียนธรรมดาๆเอาเสื้อออกนอกกางเกงกับใส่รองเท้าแตะ ส่วนมันนี่มาแบบซุปเปอร์สตาร์เลยครับ มันใส่เสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนส์ขาดเข่าสีดำที่โคตรแพงและรองเท้ายี่ห้อดังพร้อมกับแว่นกันแดด ray-ban Aviator ที่คาดอยู่บนหัวของมัน ดูก็รู้แล้วว่าทั้งตัวแม่งเกือบแสน ผมนี่อยากวิ่งไปต่อยหน้ามันจริงๆเลยครับ แค่เสื้อผ้ามันจะใส่เชี้ยอะไรเป็นแสนวะ ใช้เงินโคตรฟุ่มเฟือยอะ

 

"กูสั่ง มึงก็ต้องทำ" โถ่~ไอ้เผด็จการ แถมมันไม่ได้พูดโหดๆอย่างเดียวด้วยสิครับ มันแม่งเล่นยื่นมือมาบีบหน้าผมด้วยอะ แต่มือของไอ้หมีควายมันใหญ่กว่าหน้าของผมมากเลยอะ หรือหน้าของไอ้เซนมันเล็กไปวะ

 

"เอออ่อยอู้! (เออปล่อยกู!)" ผมพูดพลางพยายามดึงมือมันออกจากหน้าของผม แล้วถ้าเป็นคนอื่นนะ ไม่มีใครได้แตะผมหรอกครับ แม้แต่ปลายนิ้วก็ไม่มีทาง แต่นี่ทำไมกับไอ้หมีควายผมถึงกลัวมันก็ไม่รู้ดิ ไม่อยากจะเชื่อว่าคนอย่างผมที่ไม่เคยกลัวใครมาก่อน กลับกลัวมันเนี่ยนะ?! 

 

"บีบมาได้น่ะไอ้สัส!" หลังจากที่ไอ้หมีควายปล่อยหน้าผมให้เป็นอิสระ ผมก็ได้พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดพลางลูบแก้มทั้งสองของตัวเองไปมา

 

"หึ เอาจักรยานไปจอดไว้ตรงนั้น" ไอ้หมีควายมันพูดพลางชี้ไปที่เก้าอี้ตรงริมแม่น้ำ

 

"มึง...เอ้ย!...เฮียจะบ้าหรือไง เดี๋ยวจักรยานผมก็หายหรอก" ผมพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ก็แม่งจะเอาอะไรกับกูนักหนาก็ไม่รู้ 

 

"แล้วนี่อะไร...อย่าโง่ รีบไปแล้วมาขึ้นรถซะ" ไอ้หมีควายมันหยิบกุญแจล็อคล้อที่อยู่ในตะกร้าขึ้นมาให้ผมดูพลางพูดด้วยน้ำเสียงดุๆ แล้วยังเสือกมาด่าว่าผมโง่อีกอะ เดี๋ยวพ่อก็ต่อยซะหรอก!! ถ้าผมไม่เกรงใจคนที่เดินไปเดินมาแถวนี้นะ ผมจะไปกระโดดถีบขาคู่แม่งเลย และรถมันจะเด่นไปไหนวะ คือในนี้ไม่มีใครเอารถเข้ามาสักคันอะครับ มีแต่ไอ้หมีควายนี่แหละที่ขับรถเข้ามา 

 

"จะไปไหน ผมต้องกลับบ้าน" ผมพูดถามมันด้วยน้ำเสียงสงสัย แต่ไอ้ร่างกายตัวดีของผมนี่สิกลับทำตามที่มันบอกอย่างว่าง่ายเลยครับ อะไรของผมวะเนี่ย?!! 

 

"ไปตลาด อย่าถามมาก ล็อคเสร็จแล้วก็มาขึ้นรถ" ไอ้หมีควายพูดด้วยน้ำเสียงดุๆพลางเดินไปขึ้นรถของมัน....โอ้โห่คุณพี่~ สั่งเอาๆเลยเนอะ ลูกชิ้นผมก็ยังกินไม่หมดเลยอะ แต่ก็ช่างสิ ผมจะเอาไปกินบนรถของมันด้วย ถ้าเลอะขึ้นมาล่ะก็ ถือซะว่าผมได้แก้แค้นให้ลูกรักของผมละนะ....หึ ร้ายจริงๆเลยผม

 

10นาทีผ่านไป....

 

"กินป่ะเฮีย อร่อยม๊าก~.....งั๊ม~!" หลังจากที่ผมเดินมาขึ้นรถ ไอ้หมีควายก็ได้ขับรถออกมาสิบกว่านาทีได้ละ แต่ก็ยังไม่ถึงอีกอะ ผมก็เลยหยิบน้ำชาเขียวขึ้นมาดื่มที่ตอนแรกโคตรเย็นแต่ตอนนี้เริ่มจะร้อนแล้วครับ พร้อมกับหยิบลูกชิ้นขึ้นมากินโชว์ไอ้หมีควายมันอย่างเอร็ดอร่อย 

 

"มองอย่างนี้อยากกินอะดิ" ไอ้หมีควายที่หันมามองผม ผมก็ได้หันไปพูดถามมันด้วยน้ำเสียงติดจะขี้เล่น แต่มันกลับทำหน้านิ่งใส่ผมเฉยเลยอะ แถมเมื่อกี้ผมเห็นว่ามันกลืนน้ำลายด้วยแหละครับ 

 

"เออ แต่กูขับรถอยู่กินไม่ได้" ไอ้หมีควายพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆพลางหันกลับไปมองที่ถนนเหมือนอย่างเดิม แล้วที่มันพูดแบบนี้คือจะให้ผมป้อนมันใช่ป่ะ?? 

 

"จะให้ป้อนก็ไม่บอก มาๆ" ผมพูดพลางยื่นไม้ลูกชิ้นที่มีลูกชิ้นปลาลูกสุดท้ายป้อนใส่ปากมัน คือผมเป็นคนชิลๆเฟรนลี่ไงก็เลยไม่คิดอะไรมากครับ

 

"หึ" ไอ้หมีควายยกยิ้มมุมปากอย่างชอบใจ แล้วเวลามันจะยิ้มเนี่ยทำไมมันต้องเสือกทำเท่ด้วยวะ งงกับมันแปป....แต่เอ๊ะ! เดี๋ยวก่อนนะ ผมสงสัยอย่างหนึ่งวะ 

 

"เฮียแบล็ค แถวบ้านเฮียเขานิยมมาตลาดกับคู่อริกันด้วยเหรอ แถมผมเนี่ยโดนเฮียกระทืบมาแล้วนะเว้ย อย่าลืมดิ"  ผมพูดถามด้วยน้ำเสียงสงสัย

 

"หึ อย่าถามมาก จะถึงแล้วเตรียมตัวลง" ไอ้หมีควายพูดด้วยน้ำเสียงดุๆ แต่มันจะเปลี่ยนเรื่องทำเชี้ยอะไรของมันเนี่ย ผมรู้ละครับว่าตอนที่อยากจะรู้อะไร แล้วอีกคนชอบเปลี่ยนเรื่องเนี่ยมันน่าหงุดหงิดแค่ไหน และรู้สึกอยากเดินเข้าไปต่อยหน้าสักหมัดด้วยอะครับ 

 

ไอ้หมีควายที่จอดรถตรงหน้าตลาด พวกผมก็ได้พากันลงมาจากรถ แต่ผมว่ามันเหมือนถนนคนเดินมากกว่าอะครับ 

 

"เฮียเร็วๆดิ " ผมหันไปพูดบอกไอ้หมีควายอย่างรีบร้อน เพราะตอนนี้ผมได้มาอยู่ที่ถนนคนเดินแล้วครับ โอกาสแบบนี้หายากมาก อีกอย่างผมก็อยากมานานแล้วด้วยแต่ผมก็ไม่เคยได้มาสักที เอาแต่ฝึกและก็ทำภารกิจไม่มีเวลาให้มาทำอะไรแบบนี้หรอกครับ 

 

"มึงจะรีบอะไรขนาดนั้นห๊ะ  ตลาดมันไม่ไปไหนหรอก" ไอ้หมีควายพูดด้วยน้ำเสียงติดจะดุๆ แต่ผมไม่สนอะไรอีกแล้วครับ ผมรีบวิ่งไปที่ร้านขายเครปแห่งหนึ่ง มีแต่ของน่ากินทั้งนั้นเลยครับ 

 

"ป้าครับ เอาพริกเผาหมูหยองหนึ่งอันครับ" ผมพูดบอกป้าแกอย่างตื่นเต้นพลางเตรียมเงินจะออกมาจ่าย แต่ลืมไปว่าไม่ได้เอาเงินมานี่สิครับ ที่ตัวผมก็มีอยู่แค่ห้าบาทเอง แล้วแบบนี้ผมจะทำไงดีวะ 

 

"เฮีย~ ผมขอยืมตังค์หน่อยดิ ไม่ได้เอาตังค์มาอะ เดี๋ยวถึงบ้านผมคืนให้" ผมหันไปพูดถามตัวช่วยสุดท้ายด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ ส่วนตัวช่วยของผมก็คือไอ้หมีควายนั่นแหละครับ มันเพิ่งจะเดินตามผมมาเมื่อกี้นี้นี่เอง

 

"อืม" มันพูดตอบผมอย่างนิ่งๆ แล้วผมที่ได้ยินแบบนั้น ก็ยิ้มกว้างเลยสิครับ 

 

"ยี่สิบบาทจ้ะ" ป้าแกพูดพลางยื่นเครปมาให้ผม ผมก็ได้รีบคว้ามาอย่างเร็วเลยครับพร้อมกับที่ไอ้หมีควายมันก็ได้หยิบเงินออกมาจ่ายป้าแก 

 

"Damn! so yummy~ (โคตรอร่อยอะ!) " ผมเดินพลางกัดเครปกินอย่างเอร็ดอร่อยพร้อมกับมองโน่นมองนี่ไปเรื่อยๆ

 

"เอาๆเฮียกินเปล่า อร่อยนะเว้ย" ผมพูดพลางยื่นเครปไปจ่อที่ปากของมัน

 

"ไม่ กูไม่ค่อยชอบ" ไอ้หมีควายพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ แต่ก็ดีสิ ผมจะได้ไม่ต้องแบ่งใคร กินคนเดียวอิ่มกว่าเยอะครับ

 

"โอ้โห่~ น่ากินมาก!....หมับ!...พรึ่บ~!!" ผมพูดออกมาอย่างตื่นเต้น หลังจากที่สายตาของผมเบนไปเห็นร้านลอดช่องสิงคโปร์ร้านหนึ่ง จากนั้นผมก็ไม่รอช้าและกำลังจะรีบวิ่งไป แต่ก็ต้องชะงักไปซะก่อน ก็เพราะไอ้หมีควายมันเล่นดึงคอเสื้อจนผมปลิวกลับมากระแทกเข้าที่หน้าอกอันแน่นไปด้วยมัดกล้ามของมันเลยครับ แม่งแรงคนหรือแรงควายวะเนี่ย?!!

 

"อ๊ะ!...โอ๊ย~เฮียดึงผมทำไมเนี่ย?!" ผมร้องออกมาอย่างเจ็บปวด ก็แม่งเล่นดึงซะแรงเลยอะครับ

 

"มึงอย่าวิ่งและก็อย่าเดินไปก่อนกูด้วย เข้าใจ?!" ไอ้หมีควายพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆปนดุๆพลางเอาแขนขึ้นมากอดคอของผมไว้พร้อมกับดึงตัวผมเข้าไปชิดกับหน้าอกของมัน แต่คือแบบใกล้ไปแล้วมั้งไอ้สัส จะผลักมันออกก็ไม่ได้ เดี๋ยวคนยิ่งมองเข้ากันไปใหญ่ครับ แถมตอนนี้ก็มีแต่คนมองพวกผมมากอยู่แล้วด้วย ไม่รู้ว่าพวกเขามองอะไรกัน 

 

"ครับ~ ไปเถอะเฮีย อันนั้นโคตรน่ากินอะ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ เพราะถ้าไอ้หมีควายมันเฟรนลี่กับผม ผมก็จะเฟรนลี่กับมันเหมือนกันครับ และอีกอย่างผมกับมันจะได้ไม่ต้องเป็นคู่อริกันอีก ทีนี้ผมก็จะได้ใช้ชีวิตแบบชิลๆของผมสักที 

 

"ลอดช่องสิงคโปร์แก้วเล็กหนึ่งครับป้า" พวกผมที่เดินมาถึงหน้าร้าน ผมก็ได้พูดบอกป้าแกด้วยน้ำเสียงร่าเริงพลางมองไปที่ถังของลอดช่องที่มีหลากหลายสีจนน่ากินมากครับ

 

หลังจากที่ผมซื้อเสร็จ ผมกับไอ้หมีควายก็ได้เดินซื้อนู่นซื้อนี่ แต่ดูเหมือนผมจะซื้ออยู่คนเดียวซะมากกว่า ก็มันมีแต่ของน่ากินทั้งนั้นเลยอะครับ ผมก็เลยห้ามใจตัวเองไม่ไหว

 

"เซน มึงพอหรือยัง จะแดกอะไรเยอะขนาดนี้วะ" ไอ้หมีควายพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ แต่เอ๊ะ! ผมหูแว่วไปหรือเปล่าวะ เหมือนเมื่อกี้ไอ้หมีควายมันเรียกชื่อผมด้วยครับ 

 

"พอก็ได้...เฮ้อ~กลับไปต้องซิทอัพสักหน่อยแล้ว ยิ่งไม่ค่อยมีอยู่ แต่ตอนนี้คงเป็นพุงไปหมดแล้วมั้ง แปะๆ!" ผมพูดตอบไอ้หมีควายมันพลางก้มหน้าพูดบ่นกับตัวเองพร้อมกับถกเสื้อขึ้น และตบลงไปที่ซิกแพคอันน้อยนิด ที่ตอนนี้ได้กลายเป็นพุงไปเรียบร้อยแล้วครับ คือเอาง่ายๆหมดหล่อเลยอะ

 

พรึ่บ! 

 

"มึงทำเชี้ยอะไร?! จะถกเสื้อขึ้นมาทำไมห๊ะ เห็นไหมไอ้เหี้ยพวกนั้นมองอะ!" โอ๊ย~ อะไรของมันอีกวะเนี่ย อยู่ๆมันก็กระชากเสื้อของผมลงพลางพูดด้วยน้ำเสียงโหดๆ แต่มันเล่นกระชากซะแรงเชียว เดี๋ยวเสื้อผมก็ขาดหมดหรอก 

 

"อะไรของเฮียอีกเนี่ย ผมจะถกแล้วมันจะทำไม ผู้ชายป่ะมีไรให้อาย ฝรั่งเมื่อกี้เขายังถอดเสื้อเดินเลย แล้วผมทำแค่นี้มันจะเป็นอะไรไป....เนี่ยๆดูสิไม่เห็นเป็นไรเลย"ผมเงยหน้าขึ้นไปพูดบอกไอ้หมีควายพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังพลางเปิดพุงโชว์แม่งเลย

 

"พวกมึงมองเหี้ยอะไรเด็กกู?!! ถ้าไม่อยากตายนั่งแดกข้าวไปไอ้เหี้ย!!!....ไม่ต้องเดินต่อละ กลับ!" ห๊ะ?! ผมงงไปหมดแล้วนะเว้ย อะไรอีกวะเนี่ย อยู่ๆไอ้หมีควายก็ตะโกนว้ากไปที่ร้านข้าว ที่มีพวกผู้ชายวัยรุ่นนั่งกินข้าวกันอยู่ และใครเด็กมันวะ?! ผมไปเป็นเด็กมันตอนไหนอีกเนี่ย แล้วมันจะโมโหผมทำไมอะ....เฮ้อ~ไอ้ผมงงนะเนี่ย ไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อนเลย 

 

"เฮียเป็นไรวะ โกรธผมทำไม" ผมเงยหน้าขึ้นไปพูดถามไอ้หมีควายด้วยน้ำเสียงสงสัย ที่ตอนนี้กำลังกระชากผมไปที่รถของมัน

 

"มึงแม่งอ่อยไปทั่ว " ว๊อท!? ตอนไหนวะ คือผมยังไม่รู้เลยว่าไปอ่อยใครตอนไหน ผมก็อยู่กับมันตลอดเวลาอะ แล้วผมจะมีเวลาไปอ่อยใครด้วยเหรอวะ

 

"ตอนไหนวะเฮีย" พวกผมที่พากันขึ้นมานั่งบนรถ ผมก็ได้หันไปพูดถามไอ้หมีควายมันด้วยน้ำเสียงสงสัย

 

"........" เอ้า! มันไม่ตอบผมอะครับ เมนส์แม่งมาไงวะ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายหรือมันเป็นไบโพล่าร์เหรอ ถ้ามันไม่ตอบผม ผมก็เลยว่าจะอ่านแววตามันครับ แต่ผมกลับอ่านแววตาของมันไม่ออกเลย นี่ฝีมือผมตกงั้นเหรอ ไม่ได้การละ ผมทำตัวชิลเกินไปแน่ๆเลย ไอ้ผมเนี่ยนะจะอ่านแววตาของใครไม่ออก เป็นไปไม่ได้เลยอะครับ!

 

"นั่งดีๆ แล้วบอกมาว่าบ้านมึงอยู่ไหน" ไอ้หมีควายพูดบอกผมด้วยน้ำเสียงนิ่งๆพลางขับรถออกไปจากบริเวณตลาด

 

"อยู่ที่xxxxอะ" ผมพูดบอกมันด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ จากนั้นพวกผมก็นั่งเงียบกันมาตลอดทางเลยครับ ผมได้แต่หันไปมองข้างนอกกระจกรถ แล้วทำไมเหมือนผมรู้สึกน้อยใจมันเลยวะ....เห้ยๆ คิดอะไรของผมอยู่วะเนี่ย?!! 

 

ณ คฤหาสน์แห่งหนึ่ง 20:30

 

"เฮียรอผมแปปนะ เดี๋ยวไปเอาเงินมาให้" ตอนนี้พวกผมก็ได้มาถึงที่บ้านของผมแล้วครับพลางพูดบอกไอ้หมีควายด้วยน้ำเสียงจริงจังพร้อมกับหยิบของที่ผมซื้อมาไว้ในมือ

 

"ไม่ต้อง กูเลี้ยง" ไอ้หมีควายพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ แต่อีกแหละ ทำไมแม่งมีแต่คนอยากเลี้ยงผมเหลือเกินวะ 

 

"เห้ยไม่ได้เฮีย รอแปปเดียวเอง" ผมพูดด้วยน้ำเสียงรีบร้อนพลางรีบลงมาจากรถของมัน

 

"กูบอกว่าไม่ต้องก็คือไม่ต้อง ทำไมดื้อห๊ะ?!" ไอ้หมีควายพูดด้วยน้ำเสียงโหดเหี้ยม 

 

"เฮ้อ~ แล้วแต่เฮียเลย ขอบคุณมากที่มาส่ง" ผมพูดด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่ายพลางปิดประตูรถของมันทันที 

 

"เออ ฝันดีนะไอ้ตัวเล็ก" ผมที่ปิดประตูรถ ไอ้หมีควายก็ได้ลดกระจกรถลงมาพลางพูดบอกผมด้วยน้ำเสียงติดจะขี้เล่น แต่เชี้ยอะไรคือตัวเล็กวะ?! ถึงร่างนี้จะเตี้ยกว่ามันมาก แต่มาพูดอย่างนี้เหมือนหยามหน้ากันชัดๆเลยอะ แล้วทำไมหน้าของผมต้องร้อนตอนที่มันพูดด้วยเนี่ย...ใช่ๆผมคงเดินเยอะไปหน่อยเลยร้อนครับ ไม่มีอะไรหรอก ผมว่าเลิกคิดแล้วเข้าบ้านกันดีกว่า หวังว่ามีพี่การ์ดหรือคนงานอยู่แถวนี้ด้วยนะ เพราะเดี๋ยวผมจะเข้าบ้านไม่ได้ครับ 

แต่เอ๊ะ! ผมว่าผมลืมอะไรไปหรือเปล่าวะ ทำไมมันดูเหมือนขาดๆเกินๆยังไงก็ไม่รู้ แต่ช่างเถอะ ไม่มีไรหรอกมั้ง.....

 

 

 

 

 

รถเฮียแบล็ค

 

 

 

ชุดที่เฮียแบล็คใส่

 

 

 

เครปของน้อง

 

 

 

ลอดช่องก็ของน้องอีกเช่นเคย

 

 

 

จักรยานของป้าแม่บ้าน

 

 

 

 

 อันนี้เป็นแค่หน้าบ้านน้องนะจ๊ะ เผื่อใครคิดภาพไม่ออก

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว