1คอมเม้น=1กำลังใจ ถ้าไม่ลำบากไปให้กำลังใจไรท์ด้วย ฝากผลงานอีก3เรื่องนะคะ^^

ตอนที่1:ฝันร้าย

ชื่อตอน : ตอนที่1:ฝันร้าย

คำค้น : กาฝากบำเรอรัก ภูมินทร์ น้ำเนตร วาริน ตะวัน

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 27.4k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 17 เม.ย. 2559 20:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่1:ฝันร้าย
แบบอักษร

ฝันร้าย

          ในค่ำคืนที่ฟ้าไร้ดวงดาว พระจันทร์ถูกบดบังไปด้วยกลุ่มเมฆหนาคล้ายว่าฝนจะตกในอีกไม่ช้านี้ ยังมีร่างบางนอนกระสับกระส่ายไปมาบนที่นอนแสนอบอุ่น เหงื่อไหลไปตามไรผมทั้งที่ภายในห้องเปิดแอร์เย็นเฉียบ

          "แม่จ๋า พ่อจ๋า..."

          เสียงเบาหวิวคล้ายกระซิบดังออกมาจากริมฝีปากสวยได้รูป เธอละเมอหาผู้เป็นบิดาและมารดาเหมือนกับว่าคิดถึง และแสนห่วงหาเหลือเกิน 

          "อย่าไป...อย่าทิ้งหนูไป..."

          หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงแห่งความทุกข์ทรมาน น้ำตาเอ่อล้นออกมาจากดวงตาคู่สวยที่ยังคงหลับตา ละเมอหาผู้มีพระคุณอย่างน่าสงสาร 

           "ฮือ...ลูกขอโทษ..."

           บรรยากาศภายนอกเริ่มเย็นยะเยือกต่างกับจิตใจหญิงสาวที่รุ่มร้อนทรมานเพราะความคิดถึง ในที่สุดเม็ดฝนก็ตกลงมาราวกับจะมาช่วยชโลมจิตใจหญิงสาวให้เย็นขึ้นแม้ว่าเธอจะร้อนรุ่มเพราะละเมอก็ตาม

          เปรี้ยงงง!!!

           "กรี๊ดดดดด...!!!"

          เสียงฟ้าผ่าลงมาราวกับจะปลุกหญิงสาวให้ตื่นจากฝันร้าย เธอหอบหายใจถี่ พลางนึกทบทวนว่าเธอฝันอะไร เมื่อนึกได้หยาดน้ำตาแห่งความคิดถึงและความสำนึกผิดก็ไหลลงมาอาบแก้มทั้งสอง ความรู้สึกของเจ้าหล่อนผสมปนเปกันไปหมด ทั้งกลัว ทั้งคิดถึง ทั้งสำนึกผิด เธอยกมือทั้งสองกอดตัวเองพร้อมกับหลอกตัวเองว่า พ่อและแม่ยังกอดเธออยู่ สักครู่ดวงหน้าหวานก็หันออกไปนอกหน้าต่าง จึงเห็นว่าฝนกำลังเทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก

          "ลูกคิดถึงพ่อกับแม่เหลือเกิน...ฮื่อ..."

          เปรี้ยงงง!!!

          ราวกับฟ้ามีตาทันทีที่หญิงสาวพูดจบก็ผ่าลงมา  เหมือนกับบอกให้หญิงสาวหยุดร้องไห้เสียที 

           "พ่อกับแม่เหรอคะ ลูกขอโทษที่ร้องไห้ ต่อไปลูกจะเข้มแข็ง แต่ตอนนี้ลูกคิดถึงพ่อกับแม่เหลือเกิน ขอให้ลูกอ่อนแออีกสักวันนะคะ..."ร่างบางหลับตาลงร้องไห้หนักกว่าเดิม"ไม่มีพ่อกับแม่แล้ว ลูกเหงามากเลย อยู่บ้านเขาก็ไม่สุขใจเท่าบ้านเราแม้คุณหญิงท่านจะเมตตา"

          ฝนกระหน่ำลงมาหนักกว่าเก่าเหมือนรับรู้สิ่งที่หญิงสาวพูดออกมา เสียงสะอื้นไห้แข่งกับเสียงฝนตกจนเกือบรุ่งสางของเช้าวันใหม่ ร่างบางอ่อนเพลียที่ต้องตื่นมาเพราะฝันร้ายแล้วยังต้องร้องไห้จนเกือบเช้าก็เข้าสู่ห้วงนิทรา

 

          ก๊อก ก๊อก ก๊อก

          "คุณน้ำเนตรคะ คุณหญิงนภาพรรณให้มาตามค่ะ"

          เสียงสาวใช้ในบ้านเอ่ยเรียกร่างบางที่กำลังนอนคุดคู้อยู่ใต้ผ้าห่มนวมผืนใหญ่ ทำให้เจ้าหล่อนบิดตัวเล็กน้อยด้วยความอ่อนเพลียจากการร้องไห้หนักเมื่อคืน พร้อมกับเอ่ยเสียงหวานขานกลับไปตอบสาวใช้

           "ค่ะพี่ติ๋ว"

          ร่างอรชรลุกจากเตียงไปล้างหน้าเรียกความสดชื่น และเพิ่งสังเกตเห็นตาของตัวเองว่ามันบวมมาก

          "ตายล่ะ! ถ้าคุณหญิงเห็นต้องถามแน่ๆ ทารองพื้นไปก่อนละกัน"

          เมื่อสำรวจทุกอย่างบนใบหน้าเรียบร้อยแล้ว ร่างบางจึงรีบไปหาคุณหญิงนภาพรรณ ซึ่งเธอรู้อยู่แล้วว่าคุณหญิงจะรอเธออยู่ที่ไหน

          "เอ่อ...หนูขอโทษคุณท่านด้วยนะคะที่ให้รอนาน"

          "ไม่เป็นไรๆ แล้วก็เลิกเรียกแม่ว่าคุณท่านได้แล้ว หนูเป็นลูกบุญธรรมแม่นะ ถึงหนูจะไม่ยอมให้แม่ทำเอกสารให้ถูกต้องก็เถอะ"

          "ค่ะ หนูจะไม่เรียกแบบนั้นค่ะ"

          หญิงสาวรับคำอย่างนอบน้อมต่อผู้มีพระคุณผู้เปรียบเสมือนแม่อีกคน ถ้าไม่มีคุณหญิงนภาพรรณเธอก็ยังไม่รู้เลยว่าจะได้มีชีวิตอย่างวันนี้หรือไม่

          "เอาล่ะๆ เข้าเรื่องเลยนะจ๊ะ วันนี้แม่จะให้หนูไปงานเลี้ยงครบรอบบริษัทของเราแทนแม่ เพราะแม่ต้องไปทำธุระที่เกาหลี โอเคนะจ๊ะเนตร"

          "เอ่อ...เนตรไม่เคยไปงานแบบนี้มาก่อนกลัวว่าจะทำให้คุณท่า...เอ่อ คุณแม่ขายหน้าเปล่าๆค่ะ"

          "ไม่ต้องกลัวหรอกเพราะแม่ไม่ได้ให้หนูไปคนเดียว อีกอย่างจะได้เป็นการเปิดตัวกับวงการธุรกิจไปในตัวว่าหนูเป็นลูกสาวแม่อีกคน"

          หญิงสาวงุนงงกับสิ่งที่ได้ฟังจากปากของคุณหญิงนภาพรรณ หากไม่ให้เธอไปคนเดียวแล้วจะให้เธอไปกับใคร? หรือจะเป็นพี่ชิตคนขับรถ? นายกรินบอดี้การ์ดสุดหล่อ? เห็นทีจะเป็นข้อหลังหญิงสาวคิด

          "จะให้หนูไปกับพี่กรินใช่ไหมคะ?"

          "คนที่จะไปงานกับหนู เจ้าตัวเขาเดินมานู่นแล้ว"

          คุณหญิงนภาพรรณยิ้มบางๆพร้อมกับพยักพเยิดหน้าไปทางผู้มาใหม่ ร่างบางเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นคนที่จะไปงานเลี้ยงกับเธอในค่ำคืนนี้

          "มาประจบสอพลอคุณแม่ฉันแต่เช้าเลยนะ น้ำเนตร!!!"

          "คุณภูมินทร์!"

          นี่สิเขาถึงจะเรียกว่าฝันร้ายในความเป็นจริง!

 

โปรดติดตามตอนต่อไป

นักเขียนมือใหม่ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ ติชม ให้กำลังใจกันได้นะคะ ผิดว่าไปตามผิดไรท์ไม่ว่ากันค่ะ จะได้นำไปปรับปรุงให้ถูกใจรีดเดอร์ที่รัก 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว