email-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ข้าจะไป!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ค. 2564 11:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ข้าจะไป!
แบบอักษร

หลังจากที่หนานเหยียนไปทำตามคำขอของนางหลายวันมานี้เขาก็ไม่คิดจะทำอะไรด้วยตัวเองเเม้กระทั้งอาบน้ำที่ต้องเป็นนางอาบให้ กินข้าวก็ให้นางป้อน ถ้าให้นางอาบน้ำให้นางไม่ว่าเพราะมันเป็นหน้าที่ภรรยาเช่นนางที่ต้องปรนบัติสามีอยู่เเล้ว เเต่กินข้าวเองไม่ได้นี่สิ เฮ้อ...เเต่ก็ต้องทำเพราะนางได้ทำข้อตกกับเขาไว้ว่าหากหนานเหยียนไปขอร้องกับฝ่าบาทนางจะทำตามทุกอย่าง

 

 

ร่างบางเดินวนๆ อยู่หน้าประตูในมือถือถาดน้ำชาที่เตรียมจะเอาไปให้หนานเหยียนในห้องหนังสือ

 

 

"คุณหนูทำไมไม่เข้าไปล่ะเจ้าคะ" สาวใช้คนสนิทเอ่ยถามด้วยความสงสัยเห็นร่างบางเดินไปมาจนเวียนหัวแทนก็ไม่มีท่าทีจะเข้าไปเสียที

 

 

"เจ้าเอาเข้าไปให้ทีข้าอยากไปตลาด เมื่อตอนบ่ายสาวใช้ที่กลับมาจากจ่ายตลาดบอกว่ามีร้านขายขนมเปิดใหม่ ข้าอยากไปดู" หลันผิงเริ่มไม่อยู่สุกเดินวนไปมา

 

 

"ไม่ได้เจ้าค่ะ" สาวใช้คนสนิทส่ายหน้าไปมา

 

 

"ทำไมล่ะ" หลันผิงหน้างอง้ำเมื่อสาวใช้ตนเองส่ายหน้าไม่ยินยอมให้ไป

 

 

"ขอบ่าวไปด้วยนะเจ้าคะ" ใบหน้าเล็กยิ้มจนตาหยี

 

 

"งั้นไปกันเดี๋ยวขนมจะหมดก่อน" นางพูดเสียงเบาเเทบกระซิบ ก่อนจะวางถาดน้ำชาไว้หน้าประตู

 

 

"จะไปไหนกัน" ประตูถูกเปิดออกร่างสูงทะมึนยืนอยู่หน้าประตู ใบหน้าคมก้มมองร่างบางที่กำลังวางถาดน้ำชาลง

 

 

"ได้ยินว่าจะออกไปซื้อขนม? " เสียงทุ้มเอ่ยถามดวงตาคมมองหลันผิงที่พยักหน้าทำตาเเป่วพลันปรากฎความคิดดีๆ ออก

 

 

"ข้าไม่ให้ไป ยกน้ำชาเข้ามาเเล้วช่วยฝนหมึกให้ที" หนานเหยียนพูดเสร็จก็หมุนกายเดินเข้าไปนั่งอ่านหนังสือเช่นเดิม ทิ้งให้ผู้ที่กำลังมองมาทางตนอย่างไม่ชอบใจ

 

 

"ไม่ข้าจะไป! " หลันผิงยืนยันเสียงเเข็ง ดวงตากลมโตมองคนที่อ่านหนังสือไม่สนใจคำพูดของตนอย่างไม่สบอารมณ์บวกกับความไม่ได้ดั่งใจ ร่างบางกระเเทกเท้าเเรง ๆ หนึ่งทีเรียกความสนใจก่อนจะส่งเสียงฮึดฮัดไม่พอใจ

 

 

"ข้าโกรธท่านเเล้วนะ" เสียงใสเอ่ยมองคนด้านในที่ไม่สนใจตนเอง

 

 

"ข้าโกรธท่านจริง ๆ เเล้วนะ" หลันผิงย้ำอีกที ใบหน้างามหน้ามุ่ย ขมวดคิ้วมุ่น

 

 

"ยังไม่เข้ามาอีก! " เสียงเข้มเอ่ยดุคนที่ยืนไม่พอใจอยู่หน้าประตู

 

 

"ฮึ! " หลันผิงส่งเสียงฮึไม่พอใจก่อนจะก้มหยิบถาดน้ำชามาถือเเล้วเดินเข้าไปด้านใน

 

 

ร่างเล็กที่ยืนอยู่กระเทิบกายหลบหลบข้างประตูเรือนถอยห่างเดินจากไปอย่างเงียบเชียบ 'หรือว่านางจะออกไปซื้อให้คุณหนูทานดีนะ งั้นรอคุณหนูออกมาก่อนดีกว่าจะได้ไปหรือไม่ขึ้นอยู่กับคุณหนูเเล้วเเหละ' จินจินคิด

 

 

"หนานเหยียนข้าอยากไปตลาด" หลันผิงเอ่ยเสียงหวาน ฝนหมึกอย่างตั้งใจกะพริบตาปริบ ๆ มองคนที่อ่านหนังสืออยู่

 

 

"ไม่" เขาชำเลืองมองเล็กน้อยขณะตวัดพู่กัน

 

 

"หนานเหยียน... เหยียนเหยียน" นางเอ่ยเสียงหวานมากกว่าเดิม ใบหน้างามบูดบึ้งเมื่อคนตรงหน้าไม่สนใจ มือบางวางที่ฝนหมึกในมือลงจ้องหน้าเขาตรง ๆ

 

 

"จะให้ไปหรือไม่ ถ้าไม่ให้ไปวันนี้ท่านต้องนอนพื้นนะเจ้าคะ" หลันผิงเอ่ยพร้อมกับกอดอก

 

 

"คืนนี้ก็ไม่ต้องมากอดข้าด้วย" ไปหน้างามกอดอกหันหน้าไปทางอื่น

 

 

"ให้สาวใช้เจ้าไปซื้อไม่ได้หรือเหตุใดต้องไปเอง" เสียงทุ้มอ่อนลงหลายส่วน

 

 

"ก็ข้าอยากไปนี่เจ้าคะอีกอย่างตั้งเเต่เเต่งงานข้าก็ยังไม่ได้ออกไปไหนเลยอยู่เเต่ในจวน" ใบหน้างามเศร้าสลดลงยามเอ่ยท้ายประโยค ดวงตาคู่งามช้อนสายตาสบนัยต์ตาคม ปากเล็กเริ่มเม้มเข้าหากันน้อยๆ

 

 

"ไปก็ไป" หนานเหยียนเอ่ย ทนมองใบหน้างามเศร้าไม่ได้ มือหนาหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านต่อ

 

 

"ข้ารักท่านที่สุดเลยไว้ข้าจะซื้อมาฝากนะเจ้าคะ" เสียงใสเอ่ยอย่างดีใจเรียวเเขนพาดบนไหลกว้างก่อนริมฝีปากอวบอิ่มจะหอมข้างเเก้มเขาเเล้วลุกวิ่งออกไป

 

 

ใบหน้าคมนิ่งข้างกว่าจะรู้สึกตัวอีกทีก็คว้าได้เพียงอากาศ มือหน้ายกเเตะเเก้มตนเองสัมผัสถึงจูบเมื่อครู่ คิ้วกระบี่เลิกขึ้นมุมปากยกยิ้ม

 

 

ณ ตลาด

 

ร่างบางเดินเบียดเสียดผู้คนพร้อมสาวใช้ข้างกายที่เดินตามมาติด ๆ ตลาดวันนี้ดูครึกครื้นเป็นพิเศษโดยเฉพาะเเผงขนมด้านหน้านางที่ต่อเเถวกันยาวเหยียด รวมถึงนางที่กำลังต่อเเถวซื้อ

 

 

"คุณหนูให้บ่าวต่อเเถวซื้อให้ก็ได้เจ้าค่ะเดี๋ยวจะร้อนเอาเปล่าๆ " สาวใช้ข้างกายสกิดเรียกคนด้านหน้าที่กำลังเชง้อคอมองขนม

 

 

"เมื่อเช้าสาวใช้ที่จวนบอกว่าขนมอะไรนะ" หลันผิงถามขณะเชง้อคอมองขนมก่อนจะหันดูว่าตนอยู่คนที่เท่าไหร่

 

 

จินจินมองคุณหนูตนที่กำลังนับจำนวนคน "คนสุดท้ายเจ้าค่ะ" เอ่ยขึ้นพร้อมกับยิ้มเเห้ง

 

 

"หมดเเล้วนะขอรับคุณหนูคุณชายทุกท่านพรุ่งนี้จะมาขายอีกทีตอนเช้าตรู่มากันให้ไว มาเร็วได้เร็วมาช้าหมดไม่ได้กิน" เสียงพ่อค้าขายขนมเอ่ยเสียงดังทั่วตลาด คนที่มาต่อเเถวอยู่กระจายตัวออกเดินออกด้วยสีหน้าผิดหวัง เว้นเสียเเต่สตรีอาภรณ์ชมพูข้างกายมีสาวใช้ที่ยืนนิ่ง หลันผิงมองเเผงขายสลับกับพ่อค้าอย่างเสียดาย ใบหน้างามดูผิดหวังเป็นอย่างมากนึกโทษหนานเหยียนที่ไม่ให้นางมาไวกว่านี้ไม่งั้นก็ได้สักชิ้นไปกินเเล้ว

 

 

"ไว้พรุ่งนี้ตอนเช้าตรู่บ่าวจะออกมาซื้อให้นะเจ้าคะ" จินจินเอ่ยปลอบคนตรงหน้า เเตะเเขนคุณหนูเบาๆ

 

 

นางพยักหน้ารับเตรียมหมุนกายเดินไปขึ้นรถม้าที่จอดรอไว้ หลันผิงเดินก้มหน้าใช้เท้าเเตะก้อนหินเล่น

 

 

"เเม่นางไม่ทราบว่าท่านอยากจะทานมันอยู่หรือไม่" ชายร่างสูงดูสมส่วน ใบหน้าหล่อเหลาผิวขาวดูเจ้าสำอางมืออีกข้างถือพัดยื่นขนมให้

 

 

"ให้ข้าหรือเจ้าคะ" นิ้วเรียวชี้เข้าหาตัวเอียงคอเล็กน้อยเมื่อเห็นเขาพยักหน้านางจึงยิ้มบาง ๆ สกิดจินจิน

 

 

"เอ่อ..."

 

 

"รับไปเถิดข้าเห็นเเม่นางอยากทานตั้งเเต่เมื่อครู่เเล้วมิใช่หรือ ขนมนี้ข้าซื้อมากินคนเดียวคงไม่หมดมิสู้ให้เจ้าไม่ดีกว่าหรือ" รอยยิ้มเเพรวพราวประดับมุมปากสำรวจมองสตรีตรงหน้าก่อนจะหลุบตาลง

 

 

"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะขอบคุณท่านมาก จินจินไปกันเถอะ" หลันผิงตัดสินใจไม่รับไว้ไม่รู้ว่าคนผู้นี้หวังดีหรือไม่ อีกอย่างนางออกเรือนเเล้วมันจะดูไม่เหมาะเท่าใดนักหากจะรับขนมนั้นไว้ มือบางจับจูงสาวใช้เดิน

 

 

'กึก'

 

 

"มีอะไรหรือเจ้าคะ" จินจินเดินเอาตัวไปบังคุณหนูตนพร้อมกับเเสดงสีหน้าไม่ชอบใจ

 

 

"ไม่ทราบว่าพวกเจ้ามากันเเค่สองคนหรือ ให้ข้าไปส่ง..."

 

 

"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะรถม้าของเราจอดอยู่ด้านหน้านี้เอง คาดว่าท่านเองก็คงมีธุระข้ากับคุณหนูขอตัวก่อนเจ้าค่ะ" จินจินพูดด้วยน้ำเสียงเเข็งกระด้างพลางสำรวจมองชายสูงศักดิ์ตรงหน้าก่อนจะพาคุณหนูเดินไปขึ้นรถม้า

 

 

"ไปสืบมาว่านางเป็นคุณหนูตระกูลใด" ใบหน้าหล่อเหลาเจ้าสำอางยิ้มพรายมองเเผ่นหลังบางที่เดินจากไป สายตาจ้องมองร่างเพียวบางชนิดที่ว่ากำลังคิดสิ่งใด

 

 

"พ่ะ.....ขอรับ"

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว