ยินดีตอนรับเข้าสู่โลกนิยายของสุวนันท์ทารา ขอให้ทุกท่านอ่านอย่างมีความสุขค่ะ❤

บทที่ 8.4 ตกท่อกระชับความสัมพันธ์

ชื่อตอน : บทที่ 8.4 ตกท่อกระชับความสัมพันธ์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.8k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ค. 2563 20:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 8.4 ตกท่อกระชับความสัมพันธ์
แบบอักษร

บทที่ 8.4 ตกท่อกระชับความสัมพันธ์

 

“ไปยูเจือ...ปายดูเจือ...โฮ่ง”

“นั้นเสือหรือหมาร้องพี่ตุลย์ เสือที่ไหนร้องโฮ่งกันครับ” สารถีขับรถถามอารมณ์ขัน หลังจากได้ยินพี่ตุลย์พูดมาตลอดทาง อดที่จะแซวขึ้นไม่ได้ เหลือบตามองกระจกมองหลังเป็นครั้งคราว มองสองน้าหลานที่คุยกันกะหนุงกะหนิงน่ารักตั้งแต่ขึ้นรถมาแล้ว ไม่รู้ว่ามีนาไปพูดอะไรกับหลานชายถึงดี๊ด้าดีใจจะไปดูเสือ

“เจือ! พาพี่ตุลย์ไปดูเจือ” ดวงตากลมโตบ้องแบ๊วให้ไปมองมารดาที่นั่งข้างตัว ยิ้มแฉ่งเห็นฟันครบทุกซี่ รอคำยืนยันจากปากมารดา

“ใช่ค่ะ พาพี่ตุลย์ไปเที่ยวดูเสือ แต่เราไปหาพี่อินก่อนเนอะ” คุณแม่ยังสาวอดมันเขี้ยวในความน่ารักลูกชายไม่ได้ เขี้ยจมูกรั้นเบาๆ

ตอนนี้พวกเธอทั้งหมดกำลังมุ่งตรงไปยังมหาลัย เพื่อเอาแฟลชไดรฟ์ไปให้อินทิราที่ลืมไว้ ต้องใช้พรีเซ็นต์งานบ่ายสองครึ่งนี้

“ไปดูเจือ..ไปเที่ยว..เย้!!” น้ำเสียงเจื้อยแจ้วร้องลั่นรถ ดีใจที่จะได้เที่ยวหลังจากนอนอุดอู้อยู่โรงพยาบาลหลายวัน มารดาเด็กน้อยจึงถือโอกาสพาไปเที่ยวสวนสัตว์เสียเลย ตามสัญญาที่เคยให้ไว้กับลูกชาย แต่ยังหาโอกาสพาไปไม่ได้ วันนี้จึงถือเป็นโอกาสที่ดี

“พี่ตุลย์ลุงเทียถามอะไรหน่อยสิครับ” อิทธิฤทธิ์ถามแทรกขึ้น

“ไย....”

“อ่ะๆ พูดดีๆ นะคะ”

มีนาส่ายนิ้วไปมา มองใบหน้าน่ารักที่ทำตาล่อกแล่ก อมยิ้มน้อยๆ เหมือนต้องการจะแกล้งให้เธอดุ

เจ้าเล่ห์นักนะ เหมือนพ่อไม่มีผิด

ดวงตาเรียวรีเหลือบไปมองคนที่เป็นสารถีขับรถอยู่ด้านหน้าคนเดียว ความรู้สึกอุ่นซ่านอบอุ่นไปทั้งหัวใจมีความสุข ทำให้เธออยากยืดเวลานี้ออกไปให้นานๆ

“ไยค้าบยุงเทีย” ตุลาเปลี่ยนคำพูดใหม่หัวเราะคิกค้ากพอใจ

เด็กแสบ

“พี่ตุลย์เสือมันร้องคำรามยังไงนะครับ”

“โฮ่ง” ตุลาทำเสียงร้องคำราม พร้อมทำมือขู่ไปด้วย ด้วยการกางมือทั้งสองข้าง ยามร้องก็กำมือลง อย่างน่าเอ็นดู

“แล้วหมาล่ะมันร้องยังไง”

“บ๊อกๆ”

อิทธิฤทธิ์รอฟังคำตอบจากเด็กชายอย่างใจจดใจจ่อ ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่นออกมา เมื่อเจ้าตัวเห่าเป็นหมาอย่างน่ารัก ทำเอาเขาที่ไม่เคยเอ็นดูเด็กคนไหนมาก่อน ถึงกับใจบางเด็กอะไรน่ารักได้ขนาดนี้

“ฮ่าๆ เออเนอะ เลี้ยงลูกยังไงทำไมน่ารักขนาดนี้ได้”

“ก็มีแม่น่ารักนี่เนอะ ลูกไม้มันจะหล่นไปไกลต้นได้ยังไง” มีหรือมีนาจะพลาดโอกาสชมตัวเองได้ หัวเราะครื้นเครงกันลั่นรถทั้งสามคน ตุลาที่เห็นผู้ใหญ่พากันหัวเราะกันลั่นรถก็หัวเราะตาม แม้จะไม่เข้าใจก็ตาม จวบจนรถยนต์คันขาวมาจอดนิ่งสนิทอยู่หน้าคณะนิติศาสตร์ที่อินทิราเรียน

“มีนทักบอกน้องรึยังว่าเรามาถึงกันแล้ว” อิทธิฤทธิ์ถามขึ้นระหว่างที่ทั้งสองกำลังเดินเท้าไปยังหน้าคณะอินทิรา โดยมีนาอุ้มลูกชายเข้าเอว เพราะหน้าคณะเหมือนกำลังล้างท่อระบายน้ำอยู่ เธอจึงไม่อยากให้พี่ตุลย์เดินเอง เดี๋ยวไปวิ่งซนตกท่อเอาได้ ช่วงนี้ยิ่งซนเป็นลูกลิงอยู่

“ทักบอกแล้วค่ะ อินกำลังเดินลงมา”

“อู้ววว...ทำไยกันนะ...ยักดูจัง” นั่นปะไร ผิดจากที่เธอคาดไว้เสียที่ไหน อ้าปากกว้างร้องอู้วเสียงยานคาง ตาเบิกโตด้วยความสนใจใคร่รู้ คอยืดคอยาวชี้ไม้ชี้มือไปทางฝ่าท่อที่ถูกเปิดมีชายวัยกลางคนสามสี่คนกำลังทำงานกันอยู่ขะมักเขม้น

อิทธิฤทธิ์มองตามนิ้วป้อมที่ชี้มือพร้อมเอี้ยวตัวไปด้วย จนคุณแม่ตัวเล็กที่สูงร้อยหกสิบเศษต้องเอียงตัวตาม ส่ายหน้าน้อยๆ กับความตื่นตาตื่นใจไปหมดทุกอย่างของพี่ตุลย์ ที่เห็นอะไรผิดแปลกไม่ได้ ต้องขอดูตลอด

“เดี๋ยวแม่พากลับมาดูค่ะ เอาของไปให้พี่อินก่อน”

“ม่ายเอาดูก่อนจิจุนแม่...แม่จ๋า” เด็กชายส่ายหน้าหวือ ไม่ยอมท่าเดียวออดอ้อนสุดฤทธิ์ อยากเข้าไปดูใกล้ๆ กะพริบตาปริบๆ น่ารัก

“มีนพาพี่ตุลย์ไปดูเถอะ ท่าจะอยากดูจริง เดี๋ยวพี่เดินเอาไปให้อินเองกำลังมาพอดี” อิทธิฤทธิ์เสนอตัวเดินเอาแฟลชไดรฟ์ไปให้น้องสาวเธอเอง เมื่อเห็นไวๆ ว่าเป็นอินทิรากำลังเดินมาทางที่พวกเขายืนกันอยู่ และที่สำคัญเขาทนความอ้อนของเด็กชายไม่ไหว นี่ขนาดอ้อนแม่นะ เขายังใจอ่อนเลย ถ้ามาอ้อนเขานะ มีอะไรคงยกให้หมด

ไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะมาหลงลูกชายพี่ชายมีนาได้ขนาดนี้

“เอางั้นก็ได้ค่ะ เดี๋ยวมีนพาพี่ตุลย์ดูเขาล้างท่อรอ เด็กอะไรก็ไม่รู้อยากรู้อยากเห็นไปหมดเสียทุกอย่าง” มือเล็กส่งแฟลชไดรฟ์ให้กับอิทธิฤทธิ์ถือ

เดินเลี่ยงพาลูกชายเข้าไปดูใกล้ๆ แต่เป็นท่อที่เขาล้างเสร็จแล้ว แต่ยังไม่ได้ปิดฝาไร้ผู้คน จึงยอมปล่อยให้เจ้าตัวแสบที่ดีดดิ้นจะลงยืนเอง ได้ยืนเองแต่มีมือเธอที่คอยจับมือป้อมๆ ไว้แน่นไม่ปล่อย

“แม่ดู...แม่ดูจิมีปลาโด้ย” ตุลาดีดดิ้นบอกมารดาน้ำเสียงตื่นเต้น กระตุกมือมารดาชี้ให้ดูปลาในจินตนาการตัวเอง

“ปลาที่ไหนล่ะพี่ตุลย์ นั่นใบไม้ครับ” เธอบอกให้ลูกชายเข้าใจว่าสิ่งที่เจ้าตัวเห็นนั้นเป็นใบไม้ไม่ใช่ปลา

“ม่ายช่าย ปลาจะยาม” น้ำเสียงไม่ชัดถ้อยชัดคำเถียงมารดาคอเป็นเอ็น มารดาจึงเออออห่อหมกไปด้วย ไม่อยากขัดจินตนาการลูกชายมาก

แกร๊ก.........

“เฮ้ยมีนระวัง!!”

น้ำเสียงเข้มร้องตะโกนดังลั่น ใบหน้าตื่นตระหนกหัวใจหล่นไปถึงตาตุ่ม เป็นที่สนใจของผู้คนบริเวณนั้น

เมื่อเดินกลับมาอีกสองก้าวก็จะถึงตัวทั้งสองน้าหลานแล้ว แต่ทว่าอยู่ดีๆ กิ่งไม้ขนาดใหญ่ที่ไม่มีลมอะไรพัดก็หักลงมาตรงที่สองน้าหลานยืนอยู่พอดิบพอดี

โครม!!

 

 

ตอนนี้อัปจากการตั้งเวลาไว้นะคะ 

วันหยุดยาวขออนุญาตเที่ยวก่อนค่า เจอกันหลังวันหยุดประมาณวันที่7นะคะ ขอบคุณที่ติดตามค่า รักๆ

ความคิดเห็น