ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บท 6 การหายตัว

ชื่อตอน : บท 6 การหายตัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.6k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ค. 2563 06:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บท 6 การหายตัว
แบบอักษร

เวลาต่อมา...

 

ใบข้าวเดินกลับขึ้นมาบนห้องเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าจนเสร็จสรรพ เมื่อเหลือบมองนาฬิกาก็บอกเวลาหกโมงครึ่งโดยประมาณ เด็กสาวตั้งท่าจะเดินออกไปจากห้องนอนเป็นต้องหยุดชะงัก

 

Rrrr Rrrr Rrrr

 

โทรศัพท์หรูแผดเสียงขึ้นบนเตียงทำให้เจ้าของเหลือบมองกลับไปอย่างครุ่นคิด ปกติแล้วเธอเองก็แทบจะไม่ได้คุยหรือติดต่อกับทางครอบครัว แต่เมื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมองหน้าจอยิ่งขมวดคิ้วแปลกใจเข้าไปใหญ่

 

"แม่หรอ?" จู่ๆก็รู้สึกใจคอไม่ดีอย่างบอกไม่ถูก ลางสังหรณ์บอกกับเธอว่ากำลังมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น เด็กสาวยืนชั่งใจอยู่สักพักก่อนจะรีบปัดรับในที่สุด

 

"ค่ะแม่"

 

[ข้าว ฮึก..พี่หายไปลูก พี่หายไป ฮือ...]

 

"ห้ะ!" เด็กสาวแทบช็อกไปชั่วขณะ รู้แค่ว่าครอบครัวเธอเพิ่งจะพ้นจากอันตราย แต่เหตุใดอยู่ๆพี่ชายเพียงคนเดียวถึงได้หายตัวไป

 

[ข้าว..ฮึก.. แม่จะทำยังไงดี] เสียงสะอื้นปลายสายดึงสติเด็กสาวให้กลับมาอีกครั้ง ใบข้าวหลับตาลงเพื่อเรียกสมาธิของตัวเอง ก่อนจะเอ่ยถามคนเป็นแม่อย่างใจเย็น

 

"แม่คะ ใจเย็นๆก่อนนะคะแม่ พี่หายไปตั้งแต่วันไหนคะ" เด็กสาวพยายามประคับเสียงไม่ให้สั่นเครือ ใจของเธอร้อนรุ่มไม่ต่างจากปลายสายหลังทราบข่าว

 

[สะ..สามวันแล้วลูก อึก พี่เขาหายไปสามวันแล้ว]

 

"แจ้งตำรวจรึยังคะ"

 

[แจ้งแล้ว ตอนนี้เดนนิสก็กำลังช่วยตามหาอีกแรง]

 

"เดี๋ยวข้าวจะรีบกลับไปนะคะ แม่เพิ่งคิดอะไรมากนะ" เด็กสาวบอกมารดาด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใย แม้ปากจะพร่ำบอกไปให้อีกฝ่ายสบายใจ แต่เธอเองกลับทำไม่ได้เหมือนปากพูด

 

[จ้ะ / ผมบอกแล้วไงว่าอย่าเพิ่งบอกข้าว] เสียงดุเข้มของคนเป็นพ่อแทรกขึ้นก่อนสายจะถูกตัดไป และนั่นยิ่งทำให้เธอแทบอยู่ไม่เป็นสุข

 

เมื่อตั้งท่าจะเดินออกจากห้องเป็นต้องชะงักเมื่อเห็นไลออนยืนพิงกรอบประตูห้องอยู่สีหน้านิ่งเฉย สายตาเขามองมาเต็มไปด้วยข้อความที่อ่านยาก เธอไม่แปลกใจที่เขาจะเปิดประตูห้องเธอได้เพราะมันเกิดขึ้นบ่อยครั้งจนเธอชินชา

 

"พี่เธอหายตัวไป?" เขาเลิกคิ้วถามอย่างไม่ใส่ใจนัก พลางเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ

 

"ค่ะ" เด็กสาวตอบเสียงนิ่งไปตามความจริง เพราะรู้ดีว่าไม่มีสิ่งไหนที่คนอย่างเขาอยากรู้แล้วไม่รู้ และไม่มีสิ่งไหนที่คนอย่างเขาต้องการเเล้วไม่ได้

 

"คนแถวนั้นยิ่งจิตไม่ปกติ" เขาตวัดดวงตาขึ้นสบตา ในขณะเดียวกันคำพูดนั้นยิ่งสร้างความงุนงงให้กับใบข้าว

 

"กำลังจะบอกอะไรหรือเปล่าคะ?" ใบข้าวตัดสินใจถามออกไป

 

เท่าที่เธอพอจะรู้คร่าวๆเกี่ยวกับไลออน เขาคือคนนึงที่ค่อนข้างมีเส้นสาย และยิ่งถ้าเขาขึ้นไปคล้องตำแหน่งแทนปู่ของเขา คงไม่ใช่เรื่องยากที่เขาจะครอบครองพื้นที่แทบทุกส่วนของประเทศมาเป็นของตัวเอง ด้วยความสามารถและอำนาจมืด

 

"..." ชายหนุ่มเดินออกไปจากห้องไร้ซึ่งคำตอบให้เด็กสาว ทำให้คนภายในห้องมองตามแผ่นหลังกว้างด้วยคำถามที่หลากหลายเต็มหัวสมอง ในเมื่อเขาไม่ให้คำตอบเธอเองก็ไม่อยากเซ้าซี้

 

วันต่อมา...

 

ใบข้าวมานั่งรอแอนลีนตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อจะคุยธุระสำคัญ ในขณะเดียวกันชายหนุ่มลูกชายเจ้าของบ้านก็เดินเข้ามานั่งโซฟาถัดจากเธอ เขาวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะราวกลับมองไม่เห็นเธอ

 

เพียงไม่นานเสียงรถก็เคลื่อนตัวเข้าจอดบริเวณหน้าบ้าน ทำให้เด็กสาวรีบลุกวิ่งออกไปดู ใบหน้าจิ้มลิ้มชะโงกซ้ายขวาเมื่อเห็นแอนลีนลงจากรถเธอจึงยิ้มกว้างด้วยความดีใจ

 

"อ้าว หนูข้าว ตื่นแต่เช้าเชียวนะ" แอนลีนเดินเข้ามาทักทายเด็กสาวพลางก้มถอดรองเท้าส้นสูงออก แล้วสวมสลิปเปอร์เดินเข้าไปในบ้านพร้อมกับเด็กสาว

 

"หนูมีธุระจะคุยกับคุณอาค่ะ" เธอตัดสินใจเข้าเรื่องอย่างไม่อ้อมค้อมเพราะมีเวลาไม่นานนัก ขาเรียวยังทำหน้าที่เดินตามเจ้าของบ้าน

 

แอนลีนเดินเข้ามาหยุดอยู่ภายในห้องนั่งเล่น ปลายสายตามองไลออนเพียงนิด ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งถัดจากลูกชายทำให้เด็กสาวเดินเข้าไปนั่งตาม ไม่ลืมหันหน้ากลับมาเข้าเรื่องของเด็กสาว

 

"หนูข้าวมีธุระอะไรกับม๊าล่ะ" เธอยังคงใช้สรรพนามนี้แทนตัวเองอยู่วันยังค่ำ เพราะเอ็นดูใบข้าวเหมือนลูกสาวคนหนึ่ง และอยากได้เธอมาเป็นลูกสาวเต็มทน

 

"คุณอาคะ ข้าวว่าจะกลับอังกฤษพรุ่งนี้" มือเรียวเล็กประสานกันไว้แน่นบนหน้าตัก

 

"ห้ะ! เกิดอะไรขึ้นลูก ทำไมถึงรีบกลับกะทันหันแบบนี้ล่ะ" แอนลีนถามหน้าตาตื่น ไม่ลืมตวัดหางตาจับผิดไปยังไลออนที่นั่งไขว่ห้างนิ่งๆ

 

"พี่ชายข้าวหายไปค่ะ ตอนนี้ยังตามหาตัวไม่เจอเลย ข้าวเป็นห่วงแม่"

 

"ให้พี่ไลออนช่วยตามสิลูก เดี๋ยวพี่เขาก็กลับไปอังกฤษเหมือนกัน ฝั่งโน้นบารมีคุณปู่ค่อนข้างกว้างขวาง"

 

"หายไปแบบลี้ลับ ...ไม่ตาย ก็กลายเป็นอีกคน" ไลออนพูดเสียงเรียบในท่าทีปกติ ราวกับว่าเขาชินชากับการหายตัวของมนุษย์

 

"ไลออนนน..." แอนลีนลากเสียงยาวดักลูกชาย เธอพอรู้ว่าไลออนกำลังจะสื่อสารกับเด็กสาวเรื่องใด และคนเคยอยู่ที่นั่นมาก่อนย่อมรู้ ว่าคนที่อยู่บริเวณนั้นเป็นคนประเภทใด

 

"มีอะไรหรือเปล่าคะ" ความสงสัยทำให้ใบข้าวตัดสินใจเอ่ยถาม ทำให้แอนลีนเลือกที่จะเบนความสนใจเด็กสาว

 

"เอาแบบนี้ดีไหม ให้ไลออนกลับพร้อมกับหนู พี่เขาจะได้ช่วยตามหาอีกแรง ไลออนน่ะโชกโซนเรื่องเลวๆ น่าจะสืบเรื่องได้เร็ว"

 

คนที่กำลังตั้งท่าจะจิบกาแฟในแก้วเป็นต้องวางแก้วลงตำแหน่งเดิม และหันกลับมาเรียกชื่อมารดาลากเสียงยาวเพื่อค้านกลายๆ

 

"ม๊า..."

 

"ม๊าพูดเล่นจ๊ะ ไลออนน่าจะช่วยได้นะ เชื่อม๊า" แอนลีนแสร้งยิ้มกลบเกลื่อนแม้ในใจอยากจะบอกว่า ที่เธอพูดคือเรื่องจริงทั้งหมด

 

"เอ่อ... ข้าวเกรงใจค่ะ ไว้ให้พี่ไลออนกลับตามกำหนดดีกว่าค่ะ" เธอพูดออกไปด้วยความเกรงใจจริงๆ ถ้าไลออนต้องกลับก่อนกำหนดเพราะช่วยครอบครัวเธอ นั่นเท่ากับว่าเธอกำลังเป็นภาระให้เขา

 

"ไม่ต้องเกรงใจหรอกลูก ถึงไลออนจะขยันสร้างเรื่อง แต่เวลาจริงจังเขาก็คือคนคนนึงที่เราสามารถพึ่งได้เชียวนะ" แอนลีนยกมือลูบหัวเด็กสาวอย่างปลอบโยน เธอมั่นใจว่าลูกชายเองก็คงยินดีช่วย เพราะคนที่หายไปคือเพื่อนของไลออนเช่นกัน

____________________________________

ม๊าก็หลอกด่าลูกตั้งแต่เลโอยันไลออนอ่ะนะ 55555

ย้ำอีกที! เรื่องนี้มีเรื่องเกี่ยวกับคนประเภทจิตด้วยนะคะ ไม่ใช่พระเอกของเรื่องเท่านั้นแต่มันจะมีมากกว่านั้น

เรื่องนี้เทียร์อยากให้มันออกมาครบองค์ประกอบที่วางไว้ที่สุด

***แอบสปอยไว้เพราะไม่เหมาะกับคนจิตอ่อนจริงๆ!

ความคิดเห็น