ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ทุกคนคือความสุขของเราสัญญาว่าจะเขียนให้ดี แล้วน้อมรับทุกคำติชมของทุกคนนะคะ(แต่อย่าเเรงมาก555) เม้นกันเยอะๆนะคะ

42ตามหาพ่อเด็ก

ชื่อตอน : 42ตามหาพ่อเด็ก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ค. 2563 11:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
42ตามหาพ่อเด็ก
แบบอักษร

.... 

“ผมต้องขอบคุณ ญาติคนไข้ด้วยนะครับที่พาคนป่วยมาหาหมอ” หมอหนุ่มใบหน้าหวานเจ้าของขวัญใจพยายาบาบเอ่ยชมคนตรงหน้า  

“พอดีพึ่งมีเวลาว่างตรงกันน่ะสิคะ ว่าแต่พี่พิมพ์เป็นอะไรหรอคะ” เอื้อยลองถามผู้เป็นหมออีกครั้งเพื่อความแน่ใจ แม้ตัวของเธอจะทราบดีอยู่แล้วก็ตาม 

“ผมคงต้องแสดงความยินดีกับคุณด้วยนะครับพี่สาวของคุณตั้งท้องได้4เดือนกว่าแล้วนะครับ” หมอหนุ่มส่งยิ้ม 

"ท้องจริงๆใช่ไหมคะ ไม่ได้ตรวจผิดใช่ไหมคะ" เอื้อยยิ้มร่าดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ อยู่ดีๆเธอก็จะมีหลานตัวน้อยๆแม้จะไม่ใช่หลานแท้ๆแต่เธอก็ดีใจไม่ต่าง 

"จริงสิครับผมตรวจจนแน่ใจแล้ว" หมอหนุ่มยืนยันคำตอบเดิม 

"แต่มีสิ่งหนึ่งที่ผมเป็นห่วง" 

หมอหนุ่มเอ่ยขึ้น 

รอยยิ้มของคนตรงหน้าหุบลงทันที ก่อนจะได้ฟังคำจากปากของผู้เป็นหมอที่เธอมองดูก็รู้ไม่ดีเท่าไหร่ 

"เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ" 

"หมอคงต้องขอพูดตามตรงว่าผู้ป่วยมีร่างกายที่อ่อนเพลียแถมยังพ้วงมาด้วยอาการเสี่ยงแท้ง ซึ่งหมอเกรงว่าคนไข้อาจจะเสียเด็กน้อยไปได้" 

สิ้นคำวินิจฉัยของผู้เป็นหมอ ร่างของเอื้อยเเถบทรุดลงไม่มีเรี่ยวเเรง เธอไม่หยักรู้ว่าคนที่เป็นดั่งพี่สาวจะเป็นเอาการมากขนาดนี้รวมถึงเด็กน้อยในท้องที่กำลังจะลืมตาดูโลกด้วย 

"พอจะมีวิธีที่รักษาทั้งแม่และลูกให้กลับมาเเข็งแรงดั่งเดิมใช่ไหมคะ" 

"โอกาสหายก็มีครับแต่ผมต้องขอความร่วมมือจากทางคนไข้ด้วย เพราะต่อจากนี้ผมคงต้องนัดเจอคนไข้ทุกเดือนและทางที่ดีผมแนะนำให้คนไข้นอนที่โรงพยาบาลจนกว่าจะหายดีนะครับ" 

"ค่าใช้จ่ายคงหลายบาทแน่เลยใช่ไหมคะ..." 

ต่อให้เธอจะรักเด็กตัวน้อยนั่นมากแค่ไหนแต่ลำพังตัวเธอเองคงมีเงินไม่พอที่จะดูเเลทั้งสองคนนั้นได้  

"ค่าใช้จ่ายค่อนข้างสูงแต่ถ้าเราไม่รีบก็อาจจะเกิดความเสี่ยงต่อเด็กในท้องได้นะครับ" 

ร่างบางนิ่งงันนั่งคิดจมปักอยู่ในภวังค์ของตัวเอง คิดหาวิธีแก้ปัญหาช่วยทั้งสองแต่ยิ่งคิดก็ยิ่งตัน'แล้วฉันจะหาเงินมาจากที่ไหนช่วยพวกพี่ดี' เธอได้แต่พูดกับตัวเองในใจ 

"ถ้าไม่มีอะไรผมขอตัวนะครับ" 

"คะ...ค่ะ" ร่างบางกล่าวเสร็จก่อนจะลุกขึ้นยืนให้ผู้เป็นหมอเดินผ่าน แต่ก็ไม่วายคิดหาทางแก้ไปด้วย 

'ถ้ามีลูกได้ก็ต้องมีสามีและเราจะไปหาแฟนพี่พิมพ์ได้ที่ไหน โอ้ยยยยปวดหัวจัง' 

มือบางยกขึ้นทึ่งผมตัวเองจนฝู 

'เห้ยหรือว่าแฟนพี่พิมพ์จะเป็นเจ้าของโรงแรมนั้น' ร่างบางนึกถึงโรงแรมที่เธอเคยไปส่งพิมพ์ประภัสขึ้นได้ทันควันก่อนจะรีบวิ่งตรงไปยังรถโดยลืมคนที่นอนป่วยไปเลย 

<<<<<<<<<<<<< 

รถอีแก่คู่ใจขับอย่างเร็วเข้าไปจอดในโรงแรมหรูใจกลางเมืองอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเผยร่างบางอรชรที่รีบวิ่งเข้าไปในตัวโถงใหญ่ที่ใช้ต้อนรับแขกผู้เข้าพัก 

"มีอะไรให้บริการหรือเปล่าคะ" พนักงานสาวที่เห็นเธอรีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง 

"พอดีฉันต้องการขอเข้าพบเจ้าของโรงแรมที่นี่ค่ะ" 

"ไม่ทราบว่าได้นัดหมายไว้หรือเปล่าคะ" พนักงานสาวเอ่ยถามอีกครั้ง 

"ไม่ได้นัดไว้ค่ะ" 

"ถ้าเป็นแบบนั้นเราคงให้คุณขึ้นเข้าพบไม่ได้นะคะ" 

"แต่ฉันมีเรื่องสำคัญที่ต้องคุยกับเขาจริงๆนะคะ นี่มันเป็นเรื่อในครอบครัวของเขาเลยนะคะ" 

พนักงานสาวต่างมองหน้ากันด้วยความตกใจว่าเธอควรให้ผู้หญิงตรงหน้าขึ้นไปหรือไม่ 

"ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรคะ" 

"เอื้อยค่ะฉันชื่อเอื้อย" ปากหยักได้รูปยิ้มหราเมื่อเห็นคนตรงหน้ายกโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาอีกคน 

นานกว่าห้านาทีกว่าเธอจะถูกนำตัวขึ้นมายันชั้นบนสุดที่เป็นชั้นเกี่ยวกับเเผนกบริหาร เธอถูกนำเข้าไปในห้องใหญ่ใจกลางชั้นที่ภายในมีชายหนุ่มลูกครึ่งจับจ้องมาที่เธอ 

"เธอออกไปได้" น้ำเสียงเยือกเย็นเอ่ยไล่เรขาสาวออกไป 

"เธอมีอะไรจะคุยกับฉันกันแน่แม่นักต้มตุ๋น" เคเลนลองหยั่งเชิงพูดตัดหน้าคนตรงหน้า 

"ห้ะ...นักต้มตุ๋นหรอหึคุณมากกว่ามั้ง" 

"ฉันหรอ ฮ่าๆๆตลก ทั้งชีวิตฉันไม่เคยหลอกใครมีแต่เธอเนี่ยแหล่ะที่กำลังจะมาหลอกฉันเท่าที่ฉันจำได้ฉันไม่เคยเจอเธอที่ไหนนะ" 

"คนอย่างคุณจำคนอื่นได้ด้วยหรอขนาดเมียท้องได้ตั้งสี่เดือนคุณยังไม่รู้เลย" 

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันทีที่อีกฝ่ายพูดจบ เขาพึ่งจะเจอลูกกับเมียเองยังต้องมีเรื่องแบบนี้อีกหรอ 

"เธอพูดบ้าอะไร" ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเดินมุ่งหน้ามายังทางที่หญิงสาวยืนอยู่ 

เอื้อยเห็นท่าทางไม่ดีรีบเดินถอยหลังหนี ใบหน้าคมดูหน้ากลัวขึ้นจนใจเธอสั่นกลัว 

หมับ มือเเกร่งจับแขนเรียวไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะเปิดประตูก่อนจะดึงลากกลับเข้ามาในห้องดั่งเดิม 

"ฉันต้องการฟังเรื่องทั้งหมดอย่างละเอียด ขืนถ้าเธอมาโกหกฉันฉันจะเอาปืนที่อยู่ตรงนั้นเป่าหัวเธอ" สายตาหวานมองไปตามมือของเคเลนที่ชี้ไปยังปืนพกที่วางอยู่บนโต๊ะด้วยใจเต้นรัว 

"ดะ..ได้" เธอสบัดข้อมือออกจากการจับกุมก่อนจะถอยห่างกว่าเดิม 

"ฉันขอเข้าเรื่องเลยแล้วกันคือตอนนี้ลูกกับเมียคุณนอนอยู่ที่โรงบาลแล้วทั้งสองต้องใช้เงินจำนวนมะ......," 

"ฮ่าๆๆๆ ฉันคิดไว้แล้วเชียวเธอต้องเป็นพวกหลอกเอาเงิน" ยังไม่ทันที่เอื้อยจะพูดจบชายหนุ่มก็เอ่ยแทรกขึ้น 

"นี่คุณฉันไม่ได้ล้อเล่นนะตอนนี้พี่พิมพ์กับหลานของฉันต้องการความช่วยเหลือจริงๆคุณเป็นพ่อคุณก็ควรทำเพื่อลูกสิ" 

"ฉันไม่เคยมีเมียชื่อพิมพ์ หนิ่แม่สาวน้อยเธอหน่ะโกหกทั้งเพ" 

"ถ้าคุณไม่เชื่องั้นคุณก็ดูรูปภาพนี้สิเผื่อจะนึกขึ้นได้" เอื้อยยื่นโทรศัทพ์ที่เปิดรูปหญิงสาวที่นอนสลบอยู่บนเตียงให้คนตรงหน้าดู 

เคเลนรับไปดูตามคำพูดของคนตรงหน้า ก่อนดวงตาจะเบิกโพรงด้วยความตกใจ 

"จำได้แล้วใช้ไหม" หญิงสาวพูดขึ้นก่อนจะดึงโทรศัพท์กลับมาดังเดิม 

"ตอนนี้เธอพักอยู่ที่ไหน"  

"ฉันจะพาคุณไปเองรีบตามมา" เอื้อยพูดเสร็จก็เดินนำหน้าเคเลนออกมาทันที พร้อมที่มีเคเลนเดิมตามหลังมาไม่ห่าง 

ทั้งสองรีบมุ่งหน้าตรงไปยังโรงพยาบาลทันทีโดยที่ไม่ได้คุยอะไรกันเลยตลอดทาง 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว