facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

เมื่อระฆังวิวาห์ลั่นแบบสายฟ้าฟาด เธอและเขาจึงต้องสวมบทบาทคู่สามีภรรยาจำเป็น

ตอนที่ 31 ทำไมคุณถึงกินอาหารขยะแบบนี้

ชื่อตอน : ตอนที่ 31 ทำไมคุณถึงกินอาหารขยะแบบนี้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.8k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 29 มิ.ย. 2563 15:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 31 ทำไมคุณถึงกินอาหารขยะแบบนี้
แบบอักษร

กู้จิ้งเจ๋อยิ้มเมื่อเขามองดูเธอ ชายหนุ่มรู้ดีว่าเขาจะต้องเกิดอาการผื่นคันทันทีที่เขาสัมผัสถูกตัวเธอ นี่เป็นสาเหตุที่ทำให้เขาไม่เคยปรารถนาที่จะแตะเนื้อต้องตัวโม่ฮุ่ยหลิง แต่ถึงอย่างนั้นตอนนี้เขาก็ยังอดรู้สึกอึดอัดไปทั่วทั้งตัวเหมือนกับว่าตัวเองจะมีอาการผื่นคันขึ้นมาไม่ได้อยู่นั่นเอง เขาขมวดคิ้วเมื่อหันไปมองดูเธอ “นี่เธอทำอะไรกับห้องหรือเปล่าน่ะ ทำไมฉันถึงรู้สึกว่ามันอึดอัดแปลกๆ” 

โม่ฮุ่ยหลิงชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะตอบว่า “ฉัน...ฉันฉีดน้ำหอมนิดหน่อยน่ะค่ะ” 

กู้จิ้งเจ๋อถอนหายใจแล้วมองดูเธอ “ฮุ่ยหลิง เธอบอกฉันตรงๆ ก็ได้ว่าเธออยากให้ฉันมาหา เธอหลอกฉันว่าตัวเองป่วยแบบนี้ทำไมกัน” 

กู้จิ้งเจ๋อถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เพราะเขารู้ตั้งแต่นาทีแรกที่ก้าวเข้ามาในห้องแล้วว่าเธอแกล้งป่วย 

โม่ฮุ่ยหลิงตกใจด้วยไม่คาดคิดว่าเขาจะจับไต๋เธอได้ แต่ถึงอย่างนั้นหญิงสาวก็ยังคงกัดริมฝีปากและพูดว่า “ก็ฉันคิดว่าคุณไม่อยากมาหาฉันนี่คะ ฉันก็เลย...” 

กู้จิ้งเจ๋อก้มหน้าลง เพียงเพื่อที่จะได้เห็นว่าตัวเองเริ่มมีร่องรอยของผื่นปรากฏออกมาให้เห็น 

เมื่อโม่ฮุ่ยหลิงเห็นกู้จิ้งเจ๋อเหลียวมองไปรอบๆ ห้องด้วยสีหน้าไม่พึงใจ เธอจึงรีบพูดว่า “ออกไปนั่งคุยกันข้างนอกเถอะค่ะ” 

โชคดีที่เธอเลือกสวมชุดนอนสวยเซ็กซี่นี่เอาไว้ เธอลุกขึ้นแล้วจัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่สวยงาม กู้จิ้งเจ๋อทอดสายตามองเรือนร่างของอีกฝ่าย แล้วก็ได้พบว่าชุดที่โม่ฮุ่ยหลิงสวมอยู่นั้นออกจะอวดเนื้อหนังมังสามากไปอยู่สักหน่อย แต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้พูดว่าอะไร เขายิ้มให้เธอและเดินนำออกไป 

กู้จิ้งเจ๋อรู้ดีว่าโม่ฮุ่ยหลิงนั้นดูเซ็กซี่อย่างมากในเสื้อผ้าเช่นนี้ แต่อาจจะเป็นเพราะเขารู้ดีว่าตัวเองจะต้องผื่นขึ้นทันทีที่แตะต้องตัวเธอ เขาจึงไม่เคยรู้สึกดึงดูดหรือเย้ายวนใดๆ ไม่ว่าเธอจะดูสวยแค่ไหนก็ตาม 

เมื่อเห็นว่ากู้จิ้งเจ๋อไม่แม้แต่จะปรายตามอง โม่ฮุ่ยหลิงก็เริ่มที่จะรู้สึกผิดหวังขึ้นมานิดๆ ไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ค่อนข้างจะคุ้นชินกับเรื่องนี้และคิดว่าถึงอย่างไรกู้จิ้งเจ๋อก็เป็นเช่นนี้ไม่เปลี่ยน ตั้งแต่เขาล้มป่วยด้วยโรคดังกล่าว เขาก็ไม่รู้สึกเร้าอารมณ์กับผู้หญิงหน้าไหนอีกเลย 

เขาไม่สนใจในตัวเธอ แล้วเขาก็ไม่สนใจยัยหลินเช่อนั่นด้วยเหมือนกันนั่นแหละ 

เธอบอกกู้จิ้งเจ๋อว่า “กินข้าวเป็นเพื่อนฉันก่อนคุณกลับหน่อยนะคะ” 

กู้จิ้งเจ๋อตอบ “ได้สิ ฉันเองก็ยังไม่ทันได้กินอะไรก่อนจะมาที่นี่เหมือนกัน” 

เมื่อได้ยินว่าเขาวิตกมากที่ได้ยินว่าเธอป่วยทำให้โม่ฮุ่ยหลิงยิ้มออกมาอย่างยินดี “ดีเลยค่ะ งั้นเดี๋ยวฉันจะสั่งให้คนทำสเต็ก คุณต้องชดเชยให้ฉันด้วยการดินเนอร์ใต้แสงเทียนนะคะ” 

อย่างไรก็ตามสาวใช้ที่เข้ามากลับแจ้งให้ทราบว่า “คุณผู้หญิงคะ บ้านถูกตัดไฟค่ะ ไม่สามารถทำอาหารอะไรได้เลย” 

โม่ฮุ่ยหลิงตะโกนอย่างโกรธจัด “จะเป็นไปได้ยังไงกัน ลองโทรไปถามซิ จัดการเรื่องนี้ให้ฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ!” 

สาวใช้ตอบด้วยน้ำเสียงร้อนรน “คุณผู้หญิงคะ ไฟดับไปครึ่งเมืองได้น่ะค่ะ พวกเขาบอกว่าไฟฟ้าถูกตัดระหว่างที่กำลังซ่อมบำรุงแผงวงจร ตอนนี้ก็กำลังรีบซ่อมกันอยู่” 

โม่ฮุ่ยหลิงโกรธจนทนไม่ไหว ทำไมถึงเกิดเรื่องเฮงซวยนี่ได้นะ นานๆ ทีกู้จิ้งเจ๋อจะยอมมาหาเธอถึงนี่ เธอกับเขาน่าจะได้กินอาหารเย็นด้วยกัน ดื่มไวน์ แล้วก็ถ้าเขาเกิดเหนื่อยเกินไป เขาก็อาจจะค้างที่นี่กับเธอก็ได้ 

เมื่อคิดว่าเขามีภรรยาที่อาศัยอยู่ในบ้านหลังเดียวกัน เธอก็รู้สึกไม่สบอารมณ์เสียแล้วที่จะปล่อยให้เขากลับบ้านไป 

กู้จิ้งเจ๋อบอกว่า “ไม่เป็นไรหรอก ฮุ่ยหลิง อย่าให้พวกเขาต้องวุ่นวายเลย” เขายังไม่ได้กินอาหารเย็นและก็รู้สึกหิวอย่างมาก หลังจากคิดอยู่เป็นครู่ เขาก็หันไปบอกสาวใช้อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยว่า “ถ้ามีเตาที่ใช้เชื้อเพลิงก้อนได้อยู่ละก็ ช่วยออกไปซื้อบะหมี่ถ้วยมาให้พวกฉันแทนก็แล้วกัน” 

สาวใช้ทำตาโตอยู่เป็นครู่ใหญ่เมื่อได้ยินเช่นนั้น โม่ฮุ่ยหลิงเองก็ไม่ต่างกัน เธอถามขึ้นด้วยความประหลาดใจว่า “คุณอยากกินบะหมี่ถ้วยเหรอคะ” 

กู้จิ้งเจ๋อตอบ “ใช่ ฮุ่ยหลิง ถ้านานๆ เธอได้กินบะหมี่ถ้วยสักทีมันก็อร่อยดีอยู่เหมือนกันนะ” จากนั้นเขาจึงหันไปสั่งสาวใช้ด้วยเสียงจริงจังขึ้นว่า “แค่ออกไปซื้อบะหมี่ถ้วยมาก็พอ” 

ด้วยไม่อาจขัดขืนคำสั่ง สาวใช้จึงรีบออกจากห้องไป 

โม่ฮุ่ยหลิงมองหน้ากู้จิ้งเจ๋ออย่างไม่สู้แน่ใจ “ทำไมอยู่ๆ ถึงอยากจะกินของแบบนี้ขึ้นมาละคะ” 

กู้จิ้งเจ๋อตอบ “อร่อยดีออก ลองกินดูสิ แล้วเธอจะรู้” 

แน่ละว่าโม่ฮุ่ยหลิงไม่ได้อยากกิน คนที่โตมาในสถานะอย่งพวกเธอจะให้มากินอาหารขยะชั้นต่ำแบบนั้นได้อย่างไรกัน 

แต่ถึงกระนั้นจะให้ปฏิเสธก็ทำไม่ได้ เพราะกู้จิ้งเจ๋อเป็นคนเสนอเอง 

ไม่ช้าสาวใช้กลับมาพร้อมบะหมี่ถ้วย นำเข้าไปในห้องครัวและเตรียมปรุงให้สุกภายในเวลาไม่นาน กลิ่นของมันแรงจนกลบกลิ่นน้ำหอมราคาแพงลิบบนตัวเธอไปจนหมด นั่นยิ่งทำให้โม่ฮุ่ยหลิงนึกรังเกียจมากขึ้นไปอีก 

หญิงสาวทำหน้านิ่วเมื่อบะหมี่ถูกยกมาเสิร์ฟ แม้ว่ามันจะถูกตกแต่งและจัดใส่ถ้วยมาอย่างสวยงาม แต่แค่ต้องมองมันก็ทำให้เธอสะอิดสะเอียนเสียแล้ว 

เมื่อได้เห็นเขารับประทานมันอย่างเพลิดเพลิน โม่ฮุ่ยหลิงก็ยิ่งช็อกหนัก เมื่อลองหันกลับไปมอง เธอก็ยังฝืนกลืนมันไม่ลงอยู่ดีนั่นเอง 

จะให้คนระดับเธอมากินบะหมี่ถ้วยแบบนี้ได้ยังไง มันไม่ใช่พาสต้านะ 

เมื่อรับประทานอาหารในชามของตัวเองจนหมดแล้วนั่นแหละ กู้จิ้งเจ๋อถึงได้สังเกตว่าโม่ฮุ่ยหลิงเพิ่งจะตักอาหารใส่ปากไปได้เพียงสองคำเท่านั้น เขาเงยหน้าขึ้นแล้วถามว่า “ทำไมล่ะ ไม่อร่อยเหรอ” 

โม่ฮุ่ยหลิงไม่อาจซ่อนแววเหยียดหยามในสีหน้าเอาไว้ได้ “จิ้งเจ๋อคะ นี่มันเป็นอาหารขยะนะคะ คุณเองก็ไม่ควรจะกินเหมือนกัน มันไม่ดีต่อร่างกาย แถมยังสกปรกด้วย” 

ความอยากอาหารของกู้จิ้งเจ๋อแทบจะหายวับไปด้วยคำพูดดังกล่าว เขามองหน้าโม่ฮุ่ยหลิง ถึงแม้จะรู้ดีว่าเธอกำลังหมายถึงบะหมี่ถ้วย แต่เขากลับรู้สึกราวกับเธอกำลังด่าทอหลินเช่อว่าเป็นของสกปรก 

ทำไมเขาถึงเอาบะหมี่ถ้วยมาโยงกับหลินเช่อได้ก็ไม่รู้เหมือนกัน 

เขารู้ดีว่าเขาไม่สามารถบังคับโม่ฮุ่ยหลิงให้กินในสิ่งที่เธอไม่ชอบได้ แต่เขาก็ยังอดผิดหวังนิดๆ ไม่ได้อยู่ดี เขาไม่คิดเลยว่าเธอจะเกลียดมัน ชายหนุ่มจึงเพียงแต่พูดเรียบๆ ว่า “ถ้าเธอไม่ชอบก็ไม่ต้องกิน ฉันรู้ว่ามันเป็นของไม่ดีต่อสุขภาพ” 

เขาเข้าใจดี ถึงอย่างไรโม่ฮุ่ยหลิงก็เหมือนกันเขา ถูกเลี้ยงดูและให้การศึกษามาเป็นอย่างดีตั้งแต่วัยเด็ก มันทำให้พวกเขาไม่คุ้นเคยกับอาหารอย่างบะหมี่ถ้วยพวกนี้ 

เมื่อเห็นว่าโม่ฮุ่ยหลิงสบายดีแล้ว เขาก็ผุดลุกขึ้นแล้วบอกว่า “ฉันอิ่มแล้ว ถ้าไม่มีอะไรแล้วละก็ ฉันจะกลับก่อนละ” 

หลินเช่อยังอยู่ในโรงพยาบาล การที่เขาจะหายตัวมาในช่วงระหว่างวันนั้นก็พอจะทำได้อยู่ แต่สำหรับตอนกลางคืนนี่สิ เจ้าหล่อนนอนดิ้นเกินไป เขาไม่ไว้ใจที่จะปล่อยให้ใครเป็นคนเฝ้าเธอตอนนอนหลับ ถ้าหลินเช่อเผลอทำแผลเปิดเข้าละก็ รอยแผลเป็นบนขาจะต้องใหญ่กว่าเดิมแน่ 

แบบนั้นคงน่าเกลียดเกินไปสำหรับผู้หญิง 

อีกอย่าง ผิวของเธอก็สวยเหลือเกิน ทั้งขาวนุ่มเนียนและขาวผุดผาดราวกับหิมะ เขาทนไม่ได้เลยที่จะต้องเห็นตำหนิใดๆ บนผิวสวยๆ นั่น 

“คุณงานยุ่งเหรอคะ” โม่ฮุ่ยหลิงไม่อยากให้เขากลับ เธอส่งสายตาวิงวอนให้ 

เมื่อกู้จิ้งเจ๋อได้เห็นสีหน้าชวนให้สงสารนั้น เขาก็เริ่มที่จะลังเล แต่เมื่อคิดถึงหลินเช่อ การตัดสินใจของเขาก็กลับมาแข็งแกร่งอีกครั้ง 

“ฮุ่ยหลิง ฉันก็จะมาอยู่เป็นเพื่อนเธอตอนที่สะสางธุระต่างๆ เสร็จหมดแล้วก็แล้วกันนะ” 

เมื่อได้เห็นว่าเขายืนยันหนักแน่นเช่นนั้น โม่ฮุ่ยหลิงก็ทำได้เพียงบุ้ยปากและเดินมาส่งเขาจนถึงข้างนอกตัวบ้าน เธอรู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเปลี่ยนใจผู้ชายคนนี้ทันทีที่เขาได้ตัดสินใจลงไปเรียบร้อยแล้ว 

หลังจากกู้จิ้งเจ๋อกลับไป โม่ฮุ่ยหลิงก็หันกลับมาหาชามใส่บะหมี่ทั้งสอง เธอสั่งสาวใช้ด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดว่า “ใครที่ไปซื้อมา เอาไปโยนทิ้งให้หมดเลยนะ กล้าดียังไงมาซื้อของสกปรกพรรค์นี้แล้วยังกล้าเอาเข้าบ้านฉันอีก...กลิ่นชวนอ้วกสิ้นดี ทำความสะอาดทั้งห้องนี่ด้วย ฉันไม่ต้องการให้มีหลงเหลือกลิ่นอยู่แม้แต่นิดเดียว” 

เมื่อไม่มีอะไรจะทำขณะอยู่โรงพยาบาล หลินเช่อก็ไล่กดดูช่องโทรทัศน์ต่างๆ เพื่อดูข่าวบันเทิง เธอได้เห็นกู้จิ้งอวี่ให้สัมภาษณ์ในระหว่างการถ่ายทำซีรีส์ เพราะอาการบาดเจ็บของเธอ ทำให้หญิงสาวขอลาพักสองสามวัน ซึ่งทางทีมงานก็อนุญาตโดยทันทีและทำให้การหยุดงานของเธอไม่มีปัญหาแต่อย่างใด 

เมื่อได้เห็นว่ากองถ่ายยังคงบุกตะลุยทำงานกันอย่างไม่หยุดยั้ง เธอก็อดร้อนใจขึ้นมาไม่ได้และอยากที่จะกลับไปร่วมถ่ายทำเร็วๆ นี่เป็นโอกาสสำคัญสำหรับเธอ และเธอก็ไม่อยากที่จะยอมปล่อยมันไปง่ายๆ ด้วย 

ขณะที่หลินเช่อกำลังนั่งวิตกอยู่นั้นเอง กู้จิ้งเจ๋อก็กลับมาและเห็นเธอกำลังนั่งดูทีวีอยู่ เขาก้าวเข้ามาในห้องพลางถามว่า “เธอกินอาหารเย็นหรือยัง” 

หลินเช่อตอบด้วยเสียง “อ้อ” เมื่อมองเห็นท่าทางสดชื่นของอีกฝ่าย เขาคงจะไปหาโม่ฮุ่ยหลิงมาละสิ แต่เธอก็ไม่ได้พูดออกไป “กินแล้วค่ะ แล้วก็กินยาแล้วด้วย” 

“ดีแล้ว” 

“หมอบอกว่าพรุ่งนี้ฉันก็กลับไปนอนพักที่บ้านได้แล้วนะคะ” เธอบอก 

กู้จิ้งเจ๋อขมวดคิ้ว “จริงรึ ฉันว่าเธอน่าจะอยู่ให้หมอดูแลต่ออีกสักสองสามวันนะ” 

ที่จริงหมอก็พูดแบบนั้นนั่นแหละ แต่หลินเช่ออยากจะกลับไปทำงานใจจะขาดแล้ว 

เธอจะอยู่เป็นคุณผู้หญิงตระกูลกู้ไปได้แค่ไม่กี่ปีเท่านั้น ไม่ช้าก็เร็วเธอก็ต้องหย่ากับเขา เพราะฉะนั้นเธอจะต้องหาทางยืนด้วยลำแข้งของตัวเองให้ได้ 

ความคิดเห็น