ยินดีตอนรับเข้าสู่โลกนิยายของสุวนันท์ทารา ขอให้ทุกท่านอ่านอย่างมีความสุขค่ะ❤

บทที่ 7.3 ใจลังเล

ชื่อตอน : บทที่ 7.3 ใจลังเล

คำค้น : รัก โรแมนติค ดราม่า ท้อง มีลูก

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.9k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 05 เม.ย. 2564 18:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 7.3 ใจลังเล
แบบอักษร

บทที่ 7.3 ใจลังเล 

 

ข้าวสารกำลังจะเป็นข้าวสุกอยู่แล้วเชียว

ทว่ายังไม่ทันที่อิทธิฤทธิ์จะได้ตะล่อมหญิงสาวใหม่ เสียงเคาะประตูเป็นจังหวะก็ดังขัดขึ้น

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...

“ไอ้เทียกูเอาเสื้อผ้ามาให้เปลี่ยน” กีรติร้องเรียกเสียงดัง พลางไขปลดล็อกแม่กุญแจไปด้วย เพื่อที่จะเอาชุดเสื้อผ้ามาให้เพื่อนได้ผลัดเปลี่ยน

“ไอ้เทียได้ยินไหม”

“พี่เทียตอบเพื่อนพี่สิคะ”

“กูไม่เอา!” อิทธิฤทธิ์ร้องตะโกนบอกอย่างอารมณ์เสีย เมื่อเพื่อนมาขัดอารมณ์ กำลังตะล่อมให้เข้าด้ายเข้าเข็มอยู่แล้วเชียว มองสบตากับหญิงสาวที่หน้าตื่นเลิ่กลั่กพยายามดันตัวเขาลงจากการคร่อมทับตัวเธอ

“แล้วมึงจะใส่อะไรนอน”

“กูจะแก้ผ้านอน!”

อิทธิฤทธิ์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ปลงตก บ่งบอกอารมณ์หงุดหงิด สีหน้าเหมือนคนโดนบังคับให้กินยาเบื่อหนูก็ไม่ปาน พลิกตัวลงนอนหงาย มือก่ายหน้าผาก ข้างกายหญิงสาว ปรายตามองเธอตาละห้อย ที่กำลังกุลีกุจอลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยใบหน้าที่แดงจัด

“พี่เทียลุกไปเปิดประตู ไปเอาเสื้อผ้ากับเพื่อนพี่สิเร็วๆ” มีนาสั่งชายหนุ่มด้วยเสียงที่เข้มขึ้นมากกว่าโทนเสียงปกติ เมื่อเขาทำตัวเอ้อระเหยไม่ยอมลุก อิดออดอยู่ได้ ปล่อยให้เพื่อนรอนาน

“อะไรอ่ะมีน” ถึงจะว่าอย่างนั้นแต่ชายหนุ่มก็ยอมลุกขึ้นแต่โดยดี ปลดผ้าขนหนูสีขาวที่พันพาดสะโพกกำลังจะหลุดอยู่ออก เพื่อพันรอบเอวสอบใหม่ โดยไม่แคร์สายตาของหญิงสาวที่มองอยู่

มีนาได้แต่หน้าแดงก่ำ กัดฟันกรอด เมื่อเบี่ยงหน้าหนีไม่ทัน ทำให้ได้เห็นในสิ่งที่ไม่ควรเห็น เหยียดเป็นลำยาวน่ากลัว แม้ในอดีตจะเคยเห็นมันมาแล้วก็ตาม แต่เธอก็ยังไม่ชินอยู่ดี

อิทธิฤทธิ์เลิกคิ้ว ยิ้มกริ่ม หัวเราะในลำคอพึงพอใจกับท่วงท่าของหญิงสาว ใบหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู มันดูน่ารักน่าฟัดไปหมด

“เห็นแล้วเปลี่ยนใจยอมเป็นของพี่ได้นะ ไม่คิดถึงมันเหรอ แต่ก่อนมันให้ความสุขมีนเกือบทุกวัน”

“ทุเรศพี่เทีย เลิกพูดแล้วไปเปิดประตูเดี๋ยวนี้เลย พูดพล่ามแต่เรื่องลามก” ในหัวเขาคงมีแต่เรื่องสิบแปดบวกในหัวสินะ พูดอะไรถึงได้วกเข้ามาแต่เรื่องอย่างว่าตลอด

มีนามองค้อนชายหนุ่มวงใหญ่ที่เดินหัวเราะลั่นมีความสุขไปเปิดประตู รับชุดจากเพื่อนสนทนากันอยู่ครู่ใหญ่ และหนึ่งในบทสนทนาของทั้งสองที่ทำให้เธออยากจะไปหาค้อนมาฟาดหัวเขาเสียเหลือเกิน

“มึงไม่ต้องล็อกประตูแล้วนะ เมียกูหายงอนแล้ว ขอบใจมากเว้ยเพื่อน” พร้อมด้วยเดินลอยหน้าลอยตากลับเข้ามาในห้อง ปิดประตูลงกลอนอย่างดี ส่งยิ้มหวานให้เธออีกด้วย วางชุดเสื้อผ้าลงปลายเตียง

“มันไปแล้ว เรามาต่อกันไหม” อิทธิฤทธิ์เลิกคิ้วถามคนที่นั่งพิงพนักหัวเตียง ห่มผ้าห่มถึงคอ มองเขาอย่างหวาดระแวง

“ไม่มีตงไม่มีต่ออะไรกันทั้งนั้นแหละ หยุดคิดไปได้เลย” มีนาว่าเสียงสูงปรี๊ด ค้อนปะหลับปะเหลือบ กระชับผ้าห่มให้แน่ขึ้น แม้รู้ว่ามันไม่ได้ช่วยป้องกันจากอิทธิฤทธิ์เลย ถ้าเขาจะทำอะไร แต่เธอก็ทำเพื่อความสบายใจของตัวเอง

“แต่พี่ยัง........” อิทธิฤทธิ์เว้นจังหวะการพูด ใช้สายตาลดต่ำลงไปที่กลางร่างสื่อแทนคำพูด มองหญิงสาวตาละห้อย กะพริบตาปริบๆ ให้น่าสงสาร เผื่อเธอจะเห็นใจยอมช่วยเขา

“มีนไม่สงสารมันเหรอ”

“มือก็มี ห้องน้ำก็มี เชิญค่ะ” ว่าพลางผายมือไปทางห้องน้ำ ใบหน้าจริงจังไร้แววล้อเล่น ทำเอาอิทธิฤทธิ์อ่อนล้าห่อเหี่ยวไปทั้งร่างกายและจิตใจ มองต่ำยังส่วนกลางกายตัวเอง ถอนหายใจเสียงดัง เหมือนคนหมดอาลัยตายอยาก

“โธ่มีน......มันก็ไม่เหมือนมีนช่วย”

“อย่าหวังค่ะ ที่ได้ไปก็มากเกินพอแล้ว มีโรคอะไรติดมาด้วยหรือเปล่าก็ไม่รู้ ก่อนมาเจอมีน” เธอไม่หวังอยู่แล้วว่าระหว่างที่เลิกกันไป อิทธิฤทธิ์จะไม่มีหญิงอื่น ขนาดเธอก็ยังมีคนคุยใหม่เลยระหว่างที่เลิกกันกับเขา แต่คุยได้ไม่ถึงเดือนก็มีอันที่ต้องเลิกรากันไป เพราะเวลาส่วนใหญ่ของเธอทุ่มเทมอบมันให้กับลูกชายและงาน นับประสาอะไรกับผู้ชายที่มีทั้งรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูดี ฐานะร่ำรวยอย่างเขา ผู้หญิงคงเขาหาไม่ขาดสาย

มีนาแอบเคืองหึงหวงในใจลึกๆ ไม่รู้ตัว จนแสดงออกมาทางสีหน้าบึ้งตึง ให้ชายหนุ่มที่มองอยู่ฉงน

“อย่าห่วงเรื่องนั้นเลย พี่ปลอดภัยไม่มีโรคติดต่ออะไรแน่นอน พี่ป้องกันอย่างดีตลอด” เขาบอกน้ำเสียงระรื่นให้ความมั่นใจกับหญิงสาว เพราะมีอะไรกับใครเขาป้องกันตลอดและป้องกันอย่างดี และที่สำคัญเขาไม่ได้มั่ว อย่างมากก็มีแค่เฟร์น วิส เบน-อิฟิท ไม่กี่คนช่วงที่เรียนต่อปริญญาโท

“ไม่เชื่อ! แล้วก็เลิกพูดเรื่องนี้ด้วย มีนปวดหัวจะนอน”

“โธ่..มีนครับ...คนดี ที่รัก” น้ำเสียงเข้มออดอ้อน มาพร้อมกับสายตาที่หวานเยิ้ม จ้องมองหญิงสาวที่ใบหน้าราบเรียบ ด้วยความกระหายใคร่

“ไม่ต้องมาเรียก เข้าห้องน้ำไปจัดการตัวเองเลยนะพี่เทีย มีนจะนอนแล้ว อย่ารบกวน” ว่าแล้วหญิงสาวก็ล้มตัวลงนอน เพื่อเป็นการตัดบทสนทนา ดึงผ้าห่มคลุมหัว ทิ้งให้คนที่ยังไม่ได้ปลดปล่อยความต้องการค้างเติ่งอยู่ มองหญิงสาวด้วยสายตาคลั่งไคล้ลุ่มหลง

“มีนครับ..เอาจริงเหรอ”

“........”

“มีน......” อิทธิฤทธิ์ถอนหายใจเสียงดัง ปลงตกกับชีวิตที่กำลังจะได้เข้าด้ายเข้าเข็มอยู่แล้วเชียว แต่ตอนนี้ต้องมาช่วยตัวเอง

อิทธิฤทธิ์ยอมล่าถอยไปแต่โดยดี หายเข้าไปในห้องน้ำอยู่ร่วมสามสิบนาที แต่ก็ไม่วายส่งเสียงให้คนที่พยายามข่มตานอนให้หลับ ได้ขุ่นเคืองปนอับอาย เมื่อเสียงที่ดังออกมาจากห้องน้ำ เป็นเสียงครวญครางแหบพร่าเรียกชื่อเธอ

“มีนนอนหลับยัง” อิทธิฤทธิ์ที่ออกมาจากห้องน้ำ หลังจากจัดการตัวเองเสร็จพร้อมอาบน้ำใหม่ เรียกชื่อหญิงสาวเสียงเบา เมื่อไฟในห้องถูกปิดลงแล้ว พร้อมนั่งลงบนเตียงนอนชิดใกล้หญิงสาว

เธอไม่ตอบ แต่พลิกตัวออกห่างจากร่างเย็นชื่นจากการอาบน้ำ ชายหนุ่มจึงทิ้งตัวลงลากร่างนุ่มเข้ามากอดไว้แน่น จุมพิตหน้าผากเนียนขาวเบาๆ หลับตาลงนอนตามหญิงสาวไป

“ฝันดีครับ พี่รักมีนนะ”

 

จะพยายามมาอัปให้ได้ทุกวันนะคะ ขอบคุณสำหรับการติดตามและคอมเมนท์พูดคุยกันค่า 

ความคิดเห็น