ยินดีตอนรับเข้าสู่โลกนิยายของสุวนันท์ทารา ขอให้ทุกท่านอ่านอย่างมีความสุขค่ะ❤

บทที่ 6.5 วันวานที่ย้อนกลับมา (สุดท้าย)

ชื่อตอน : บทที่ 6.5 วันวานที่ย้อนกลับมา (สุดท้าย)

คำค้น : รัก โรแมนติค ดราม่า ท้อง มีลูก

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.7k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 19 มิ.ย. 2563 21:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 6.5 วันวานที่ย้อนกลับมา (สุดท้าย)
แบบอักษร

บทที่ 6.5 วันวานที่ย้อนกลับมา (สุดท้าย) 

  

“ทำไมพูดไม่เข้าใจ ก็บอกแล้วไงว่าไม่เคยนอกใจ ตอนนั้นก็แค่ไปเที่ยวไปกินไปดื่มกับเพื่อนแค่นั้น ทุกครั้งก็กลับมานอนห้องกับมีนตลอด เหนื่อยที่จะพูดจะอธิบายแล้วนะมีน ทำไมไม่ทำความเข้าใจอะไรบ้าง” 

เขาเบื่อคำว่าเจ้าชู้ของมีนาเหลือเกิน เขาไม่รู้เลยว่าตัวเองทำผิดพลาดตรงไหน หญิงสาวถึงได้ยัดเยียดคำนี้ให้เขาอยู่เรื่อย ตอนนี้เขามืดแปดด้านไปหมด ไม่รู้ว่าจะง้อหญิงสาวยังไงแล้ว ในเมื่อเธอใจแข็งปิดกั้นไม่ยอมเปิดใจรับฟังอะไรจากเขาเลย หรือเขาต้องยอมปล่อยเธอไปจริงๆ .......... 

ใบหน้าคมคายตึงเครียด แววตาคุกรุ่นโมโห จับจ้องใบหน้านวลที่เชิดขึ้นสูง 

“แล้วทำไมคุณไม่มูฟออนไปจากฉันล่ะ มาจมปลักอยู่กับฉันทำไม” หญิงสาวเชิดหน้ายืนกราน ไม่แคร์ว่าชายหนุ่มจะรู้สึกยังไงกับคำพูดที่เปล่งออกไป เหมือนที่เขาเคยทำ....... เคยพูดกับเธอโดยไม่แคร์ว่าเธอจะรู้สึกยังไง 

“ก็คนมันยังรักอยู่จะให้มูฟออนยังไง คิดว่าไม่อยากมูฟออนรึไง มันเหนื่อยนะที่ต้องมาวิ่งตามอยู่อย่างนี้ ไม่รู้ว่าจุดหมายปลายทางมันอยู่ตรงไหน” อิทธิฤทธิ์บรรยายเสียงห้วนจัดด้วยสีหน้าเกรี้ยวกราด  

  

ถ้าไม่รักคิดว่าเขาจะตามง้ออยู่อย่างนี้หรือ เขาขอแค่โอกาส เธอไม่ต้องเปิดใจให้เขาทั้งหมดตอนนี้ก็ได้ ขอแค่ให้เขาได้รู้ว่ายังมีพื้นที่ว่างเหลือให้มีความหวัง ว่าเขายังมีสิทธิ์ที่จะกลับยืนอยู่เคียงข้างเธอ 

ดวงตาเรียวรีไหววูบ เคลือบพราวด้วยน้ำตาสีใส ความอดทนแกล้งทำเป็นแกร่งมลายหายสิ้น โมโหจนอยากจะร้องไห้ออกมา ที่เขาพูดเหมือนโยนความผิดในความสัมพันธ์ที่เขาก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้มันพัง มาให้เป็นความผิดของเธอคนเดียว 

แล้วเธอผิดตรงไหนล่ะ ที่จะสร้างเปลือกแข็งหุ้มเกาะป้องกันความรู้สึกตัวเอง เธอไม่อยากกลับไปเริ่มนับหนึ่งใหม่กับความรู้สึกเดิมๆ เหมือนคนโง่อีกแล้ว 

ถ้าเกิดวันหนึ่งเขาเบื่อเธอขึ้นมาอีกล่ะ แล้วกลับไปใช้ชีวิตเสเพลเที่ยวเตร่แบบเดิมๆ เธอจะใช้ชีวิตเริ่มต้นนับหนึ่งใหม่ยังไง เธอไม่ได้ตัวคนเดียวอีกแล้ว กว่าจะตัดสินใจก้าวออกมาจากเขาได้ เธอก็เจียนตายเหมือนกัน 

“ถ้ามันเหนื่อยก็พอ พรุ่งนี้ฉันจะยื่นใบลาออก แล้วจ่ายค่าผิดสัญญาให้กับคุณทั้งหมดเอง ต่อจากนี้เราก็จบกัน ไม่ต้องมีเรื่องอะไรมายุ่งเกี่ยวกันอีก” 

“ไม่ให้ออก! ฝันไปเถอะว่าจะปล่อยให้ไปไหนอีก” น้ำเสียงเข้มห้าวขุ่นมัวหงุดหงิด เผลอพูดด้วยน้ำเสียงที่ดังเข้ม 

ก่อนจะรู้ว่าตัวเองเดินเกมผิดไป ที่เผลอโมโหพูดเสียงดังใส่หญิงสาว เมื่อร่างเล็กลุกขึ้นยืน สะบัดผ้าห่มพันกายทิ้งอย่างไม่ไยดี ผายผันมุ่งตรงไปที่ประตูห้องไม่เอื้อนเอ่ยคำใด หรือโวยวายอะไรออกมา 

อิทธิฤทธิ์กุลีกุจอรุดตามหลังหญิงสาวรวดเร็ว  โผเข้าสวมกอดร่างเล็กที่ยืนแข็งทื่อจากด้านหลัง มือหนาสอดรัดรอบเอวคอดแน่น ใบหน้าหล่อเหล่าซุกซบเข้ากับซอกคอหอมรัญจวน 

“มีนพี่ขอโทษที่ตะคอกเสียงดังใส่เรา....อย่าโกรธพี่เลยนะ” เสียงทุ้มนุ่มน่าฟังเอ่ยง้องอนหญิงสาวที่ไร้ปฏิกิริยาตอบกลับ 

“ถ้าพี่พิสูจน์ได้ว่าไม่เคยนอกใจมีนสักครั้ง มีนให้โอกาสพี่แล้วเรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม เริ่มกันใหม่อีกสักครั้ง พี่สัญญาว่าจะไม่ทำมันพังอีก ไม่ทำให้มีนต้องเสียใจ ไม่กลับไปติดเที่ยว ติดเพื่อนหรือละเลยมีนอีกแล้ว ที่ผ่านมาพี่ขอโทษนะครับ ขอโอกาสให้พี่ได้แก้ตัวอีกสักครั้งเถอะนะ มีนไม่ต้องรักหรือดีกับพี่ก็ได้ ขอแค่มีนเปิดใจให้พี่สักหน่อย......พี่อยู่โดยไม่มีมีน พี่ไม่มีความสุขเลย” ชายหนุ่มพรั่งพรูคำพูดชิดริมหูด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือแต่แฝงไปด้วยความมั่นคง สร้างความปั่นป่วนสับสนให้กับร่างเล็กที่ยืนนิ่งปล่อยให้เขากอดโดยไม่ขัดขืน 

“.......” 

“พี่ไม่เคยนอนกับใครเลยหลังจากที่เราคบกัน กับผู้หญิงคนนั้นก็ไม่เคย เขาชื่ออะไรพี่ยังจำไม่ได้เลย มีนก็รู้ว่าถ้าพี่เมา พี่ไม่มีอารมณ์จะทำอะไรกับใครทั้งนั้น กับมีนพี่ยังไม่มีอารมณ์เลย นับประสาอะไรกับคนอื่น แล้วทุกครั้งพี่ก็กลับไปนอนกับมีนตลอด ถ้ามีนไม่เชื่อพี่ พี่จะไปพาผู้หญิงคนนั้นมายืนยันกับมีนให้ได้ยินกับหู” เขาจะไปมีอารมณ์อยากมีอะไรกับใครได้ เมาแต่ล่ะทีแค่ยืนทรงตัวยังไม่ได้เลย ดื่มเสร็จเขาก็ให้เพื่อนไม่ก็แสนดีไปส่งอยู่ที่คอนโดตลอด ไม่เคยนอกลู่นอกทาง กับผู้หญิงคนนั้นเหมือนกัน เขารู้แค่ว่าเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกับแสนดีแค่นั้น 

ถ้าต้นเหตุคือผู้หญิงคนนั้น เขาก็จะไปพาหล่อนมายืนยันกับมีนาเอง 

แต่ถ้าย้อนอดีตไปได้...... เขาจะไม่ทำตัวอย่างนั้นเลย ถ้ารู้ว่ามันจะทำให้เสียหญิงสาวไป สามปีที่ผ่านมาเขาผ่านมันไปอย่างทรมานและเดียวดาย ใครก็ไม่สามารถแทนที่เธอได้ เขาคิดถึงน้ำเสียงหวานที่ปลุกในยามเช้า พร้อมรอยจุมพิตข้างแก้ม คิดถึงอาหารฝีมือเธอที่ตระเตรียมไว้ให้แม้ตัวเองจะยุ่งแค่ไหน คิดถึงร่างนุ่มนิ่มยามได้ฟัดได้กอด คิดถึงเสียงหัวเราะหวานดัง คิดถึงบรรยากาศที่ได้อยู่ได้เที่ยวด้วยกัน คิดถึงน้ำคำที่เธอเรียกขาน พี่เทียอย่างนั้น พี่เทียอย่างนี้ คิดถึงเวลาที่ได้พาโมโม๊ะไปเดินเล่นด้วยกัน เขาคิดถึงทุกอย่างที่เป็นเธอ.......... 

แต่เขากลับเป็นคนมันพังเอง ปล่อยปละละเลยให้เธอต้องอยู่คนเดียว ทิ้งขว้างความใส่ใจที่เธอมีให้ ข้าวที่เขาปล่อยให้มันเย็นชืด เสียงปลุกที่เคยชอบกลับรำคาญ พอมันหายไป เขาถึงได้รู้ว่ามันสำคัญมากแค่ไหน ในวันที่ไม่อาจเรียกร้องมันคืนมาได้แล้ว 

แต่วันนี้เขาได้โอกาสอีกครั้ง เขาไม่อยากปล่อยให้มันหลุดมือเลย ต่อให้ต้องแย่งเธอมาจากใคร เขาก็อยากทำ 

“เรื่องนอกใจเป็นเรื่องเดียวที่พี่จะไม่ยอมรับผิดกับมีน แต่เรื่องอื่นพี่ขอโทษนะ.......ให้อภัยพี่อีกสักครั้งได้ไหมครับมีน” อิทธิฤทธิ์เอ่ยเสียงสั่นเครือ ดวงตาแดงก่ำสะท้อนความเจ็บปวดรวดร้าวออกมา 

  

ในมุมของมีน นางก็เจ็บมาเยอะนะคะ พี่เทียทั้งติดเที่ยว ทั้งเหล้า ปล่อยปละเลยเรา ที่เป็นเหตุผลสำคัญไม่แพ้นอกใจ   

แต่ให้ยังไงก็ให้อภัยค่า 

  

  

ความคิดเห็น