facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

เมื่อระฆังวิวาห์ลั่นแบบสายฟ้าฟาด เธอและเขาจึงต้องสวมบทบาทคู่สามีภรรยาจำเป็น

ตอนที่ 19 เธอไม่เรียกฉันว่าสามีแล้วเหรอ

ชื่อตอน : ตอนที่ 19 เธอไม่เรียกฉันว่าสามีแล้วเหรอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 6k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 17 มิ.ย. 2563 14:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 19 เธอไม่เรียกฉันว่าสามีแล้วเหรอ
แบบอักษร

“หลินเช่อ เธอช่วยมีสติหน่อยได้มั้ย” กู้จิ้งเจ๋อเดินเข้ามาดึงร่างเธอให้ลุกขึ้นนั่ง แต่สายตาของคนตัวใหญ่กลับไถลมองตามหน้าท้องแบนราบลงไปโดยไม่รู้ตัว 

เขารีบหันกลับมาขบฟันแน่น “หลินเช่อ ตั้งสติ” 

หลินเช่อเอียงคอมองกู้จิ้งเจ๋อ “คุณสามี...ทำไมคุณชอบดุฉันจังเลย” 

“สามีขา...คุณเกลียดฉันจริงๆ น่ะเหรอ” เธอมองหน้าเขา ฟันขาวเหมือนไข่มุกกำลังกัดริมฝีปากล่างจนทำให้มันแดงระเรื่อ 

หัวใจของกู้จิ้งเจ๋อสะดุดอย่างน่าประหลาดขณะมองดูเธอ ใจหนึ่งเขาอยากจะเลิกสนใจผู้หญิงคนนี้ แต่อีกใจกลับยังอ้อยอิ่งมองเธออย่างไม่อาจห้ามได้ “เอาล่ะ ฉันไม่ได้เกลียดเธอ” 

“จริงเหรอคะ” เขาประคองร่างเธอไว้ในอ้อมแขน 

หลินเช่อขยับทั้งแขนและขา คราวนี้เธอเอนร่างพิงเขาไว้ทั้งตัว 

แต่กู้จิ้งเจ๋อกลับไม่ได้รู้สึกถึงความผิดปกติแต่อย่างใด เขาไม่ได้มีผื่นขึ้นและก็ไม่ได้รู้สึกอึดอัดด้วยซ้ำ 

เขาก้มลงมองดูศีรษะของเธอที่ซบอิงอยู่บนไหล่เขาอย่างว่าง่าย เธอดูเหมือนใกล้จะผล็อยหลับเต็มที เขามองเห็นขนตายาวของเธอกะพริบขึ้นลง ด้วยความสูงร้อยหกสิบแปดเซนติเมตรเช่นนี้ หลินเช่อไม่ใช่ผู้หญิงตัวเล็กเลย เธอสูงกว่าผู้หญิงส่วนใหญ่ด้วยซ้ำ แต่ในยามนี้ที่เธอนอนพิงร่างเขาเอาไว้ เธอกลับดูเหมือนสาวน้อยร่างเล็กบอบบางที่ทำให้เขารู้สึกอยากจะปกป้องเธอ 

หลังจากวางร่างเธอให้นอนลงบนเตียงอีกครั้ง เธอก็ยกแขนสองข้างขึ้นโอบรอบคอของเขาไว้ 

ใบหน้าเล็กๆ ที่แดงก่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ของเธออยู่ใกล้ใบหน้าเขาจนแทบจะชิดติดกัน กลิ่นกายของเธอล่องลอยขึ้นมาปะทะใบหน้า 

ความรู้สึกบางอย่างเต้นระยับไปทั่วกายของชายหนุ่ม 

“สามีคะ กอดฉันหน่อยสิคะ” 

“...” กู้จิ้งเจ๋อตอบว่า “นี่เธอรู้หรือเปล่าว่าพูดอยู่กับใครน่ะ” 

“ก็สามีของฉันไงคะ” เธอตอบโดยไม่รู้สึกตัว 

กู้จิ้งเจ๋อพูดอะไรไม่ออกไปครู่ใหญ่ 

“ทำตัวดีๆ อย่าวุ่นวายนะ” เขาอยากผลักเธอออกไป แต่มือใหญ่ที่เอื้อมออกไปกลับลูบผมเธออย่างอ่อนโยนแทนเสียอย่างนั้น 

“กอดฉันหน่อยนะคะ” เธอยังพึมพำต่อ 

โดยไม่มีทางเลือก เขาทิ้งกายลงบนเตียงแล้วดึงเธอเข้ามาไว้ในอ้อมแขน ปล่อยให้ศีรษะของเธออิงแอบแนบอยู่กับซอกคอ 

การทำเช่นนี้ทำให้ร่างกายของเขาแข็งทื่อขึ้นมาทันควัน 

ถัดลงไปจากใบหน้าเขาเพียงไม่กี่นิ้ว เขาได้ยินหลินเช่อส่งเสียงแผ่วเบาอย่างมีความสุข 

“ไม่เลวเลย...” 

“...” ร่างของกู้จิ้งเจ๋อจึงค่อยคลายความตึงเครียดลง 

เขาพาเธอลงนอนบนเตียงได้สำเร็จในที่สุด เพียงเพื่อที่จะได้ยินเสียงตะโกนตามหลังมาทั้งที่ดวงตาของคนตะโกนยังปิดสนิทว่า “ฉันยังอยากให้กอดอยู่นะ!” 

กู้จิ้งเจ๋อนิ่วหน้าพลางยกมือขึ้นนวดขมับ 

ทำไมยัยนี่ถึงเป็นคนติดกอดอย่างนี้นะ 

และแล้วก็มีเสียงดังโครมสนั่นดังมาจากผู้หญิงบนเตียง 

กู้จิ้งเจ๋อรีบหันกลับไปมอง แล้วก็ได้เห็นหลินเช่อร่วงแอ้กลงบนพื้น 

แม้พื้นห้องจะปูลาดด้วยพรมผืนหนา แต่เธอก็หล่นลงไปแรงใช้ได้ทีเดียว 

หญิงสาวยกมือกุมหน้าผาก ผุดลุกพรวดพราดขึ้นมา แล้วจ้องมองตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า 

เมื่อเห็นกู้จิ้งเจ๋อ เธอก็ขมวดคิ้วแล้วถามด้วยน้ำเสียงงุนงงว่า “เกิดอะไรขึ้นเนี่ยกู้จิ้งเจ๋อ ทำไมฉันมาอยู่ที่นี่ได้” 

นี่เธอไม่เรียกเขาว่าสามีแล้วเหรอ 

“เธอเมาน่ะ ถ้าตื่นแล้วก็ลุกขึ้น ไปอาบน้ำซะก่อนจะมาเข้านอน” 

หลินเช่อตอบด้วยเสียง “อ้อ” เหมือนเพิ่งนึกอะไรออก เธอตะกายจากพื้นกลับขึ้นมาบนเตียง 

แม้จะได้สติ แต่แข้งขายังคงอ่อนปวกเปียก หลังจากพยายามอยู่สองรอบ ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะกลับขึ้นเตียงได้สำเร็จ 

ขณะที่เฝ้ามองอีกฝ่ายตะเกียกตะกายด้วยความเงอะงะงุ่มง่าม กู้จิ้งเจ๋อก็รู้สึกได้ว่าตัวเองได้ใช้ความอดทนสำหรับหนึ่งปีเต็มในการข่มใจไปจนหมดสิ้น ก่อนที่สุดท้ายจะยอมเดินเข้าไปหา เขาอุ้มร่างเธอไว้ในอ้อมแขนอย่างไม่ลังเล 

หลินเช่อตัวแข็ง ใบหน้าแดงก่ำ 

กู้จิ้งเจ๋อไม่ได้มองดูเธอ แต่เขาก็รู้สึกได้ถึงมือของหลินเช่อที่จับแน่นอยู่ที่ปกเสื้อ ขนตายาวของเธอกะพริบถี่ 

เขาดูหล่อเหลาเหลือเกินยามที่กำลังอุ้มเธอแบบนี้ หลินเช่อไม่กล้ามองต่อ เธอรู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออก ทำได้เพียงเกาะเสื้อเขาเอาไว้แน่นด้วยกลัวว่าตัวเองจะเผลอทำเสียงอะไรออกไป 

ในขณะที่มือเกาะปกเสื้อเขาอยู่นั้น เธอก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าเขาใกล้ๆ 

พร้อมๆ กันกับที่กู้จิ้งเจ๋อก้มหน้าลงมา ตาเขาสบเข้ากับดวงตาใสกระจ่างของเธอ เปลวไฟที่คุโชนอยู่ข้างในเหมือนจะกำลังแผดเผาสติที่มีอยู่ให้มอดไหม้ไปจนหมด 

ตาเขาเลื่อนลงมาหยุดนิ่งอยู่ที่ริมฝีปากแดงสด เต่งตึงและอิ่มเต็มราวกับถูกออกแบบมาเพื่อรับจุมพิตโดยเฉพาะ 

มุมปากของชายหนุ่มยกขึ้นเมื่อความคิดนี้แล่นเข้ามาในหัว เขารู้สึกได้ถึงร่างกายที่แข็งขึงจนแทบไม่อาจขยับตัวได้ และความสามารถในการมองเห็นทั้งมวลของเขาถูกจำกัดอยู่เพียงแค่ริมฝีปากของเธอ เขาค่อยๆ ก้มหน้าลงช้าๆ 

และในช่วงเวลานั้นเอง 

“แหวะ...” 

กู้จิ้งเจ๋อรู้สึกได้ถึงอะไรอุ่นๆ ราดลงบนหน้าอกเหมือนพุ่งขึ้นมาจากด้านล่าง... 

เธออ้วกใส่เขา... 

กู้จิ้งเจ๋อทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เขารั้งร่างเธอขึ้นยืนแล้วลากถูลู่ถูกังเข้าไปในห้องน้ำ เหวี่ยงเธอลงในอ่างอาบน้ำ แล้วคว้าฝักบัวมาฉีดใส่หัวของหลินเช่ออย่างไม่ปรานี 

“สกปรกที่สุด...อย่างน้อยเธอจะช่วยทำตัวให้สมเป็นผู้หญิงกับเขาบ้างไม่ได้หรือไงนะ มีผู้หญิงที่ไหนทำตัวแบบนี้บ้าง ดื่มเหล้าเสียเยอะแยะจนเมาแอ๋กลับบ้านขนาดนี้แล้ว ยังจะกล้ามาอ้วกใส่ฉันอีก...” 

น้ำกระเซ็นเข้าตาหลินเช่อจนเธอรู้สึกอึดอัดไปหมด หญิงสาวแทบจะร้องไห้ออกมาขณะที่พยายามดิ้นรนหนี แต่กู้จิ้งเจ๋อไม่ยอม เขากระโดดลงไปในอ่างน้ำด้วยตัวเอง กดเธอเอาไว้แล้วบังคับเธออาบน้ำจนได้ 

หลินเช่อหลับไปแล้ว ศีรษะอิงซบอยู่กับแขนเขา ดวงตาปิดสนิท ริมฝีปากเผยออยู่ใต้น้ำอุ่นในอ่าง สองแก้มแดงระเรื่อราวกับปัดด้วยบรัชออนชั้นดี ไอน้ำค่อยๆ จับตัวบนลงขนตางอนยาว... 

กู้จิ้งเจ๋อกลืนน้ำลายอย่างยากเย็น พยายามเบือนสายตาจากใบหน้านั้น 

เขาอยากยกมือยอมแพ้แล้วปล่อยเธอไว้ตรงนี้ ยัยผู้หญิงเจ้าปัญหาคนนี้ทำเรื่องปวดหัวให้เขามากเกินไปแล้ว 

แต่เมื่อหันกลับมาดูร่างที่นอนอยู่ใต้น้ำอุ่น ตัวแดงก่ำราวกับกุ้งต้ม เขาก็ต้องเปลี่ยนใจ ชายหนุ่มเดินเข้าไปช้อนร่างนั้นขึ้นมาอุ้มไว้อย่างง่ายดายในครั้งเดียว... 

 

หลินเช่อตื่นขึ้นในวันถัดมาพร้อมความรู้สึกปวดระบมไปทั่วร่าง เธอยกมือกุมศีรษะ เหวี่ยงตัวลงจากเตียงแล้วก้มดูตัวเอง... 

ทำไมเธอถึงไม่ได้สวมเสื้อผ้าล่ะนี่ 

ศีรษะของเธอปวดตุบ ก่อนจะจดจำสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้าได้อย่างรวดเร็ว นี่เธอทำเรื่องบ้าอะไรไปเมื่อคืน 

ด้วยความเมา เธอเลยเกาะกู้จิ้งเจ๋อไม่ยอมปล่อย และทำกระทั่ง...กระทั่งอ้วกใส่เขาจนทั่วตัวไปหมด... 

ความทรงจำดังกล่าวทำเอาเธอหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง หลินเช่อรีบคว้าเสื้อผ้ามาสวมและเผ่นพรวดออกไปนอกห้องและได้เห็นสาวใช้ประคองชามใส่ซุปแก้เมาค้างเข้ามาให้ 

“คุณผู้หญิง ตื่นแล้วเหรอคะ ซุปแก้เมาค้างค่ะ” 

“เอ่อ แล้วคุณผู้ชายล่ะ” หลินเช่อถามเบาๆ อย่างรู้สึกผิด 

“ไม่เรียกฉันว่าสามีแล้วเหรอ” เสียงนั้นดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง หลินเช่อรีบหันขวับไปทันที 

กู้จิ้งเจ๋อกำลังสาวเท้ายาวๆ ก้าวเข้ามาหาเธอ สายตาของเขาแฝงนัยลึกล้ำและเปี่ยมด้วยเสน่ห์ สีหน้าเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง เขาดูเหมือนกำลังจะทำให้ใครบางคนต้องแข็งตาย 

ความคิดเห็น