facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

เมื่อระฆังวิวาห์ลั่นแบบสายฟ้าฟาด เธอและเขาจึงต้องสวมบทบาทคู่สามีภรรยาจำเป็น

ตอนที่ 5 แต่งงานกันเถอะ

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 แต่งงานกันเถอะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.9k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 17 มิ.ย. 2563 13:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 แต่งงานกันเถอะ
แบบอักษร

“อะไรกัน นี่ฉันพูดความจริงอยู่นะ แล้วอีกอย่าง คุณเป็นฝ่ายวิจารณ์ฉันก่อนนี่” ดวงตาเรียวงามของหลินเช่อจ้องตอบเขา 

“เอาล่ะ ฉันขอโทษ เป็นความผิดของฉันเอง ฉันไม่ควรพูดแบบนั้นเลย” กู้จิ้งเจ๋อบอกพลางจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ 

หลินเช่อผงกหัว “ฉันยอมรับคำขอโทษค่ะ ถึงยังไงฉันก็จะไม่แตะต้องคุณอีก เพราะฉะนั้นฉันจะไม่วิจารณ์ทักษะบนเตียงของคุณอีกแล้วละ” 

ใบหน้าของกู้จิ้งเจ๋อยิ่งขุ่นเคืองหนักขึ้นไปอีก 

เขาห้ามโทสะที่แล่นขึ้นมาเป็นริ้วๆ แล้วเอ่ยว่า “ระหว่างที่อยู่ด้วยกัน เราอาจจะต้องนอนห้องเดียวกันเหมือนคู่แต่งงานทั่วๆ ไป จะได้ไม่มีคนแอบเอาไปพูด ถ้าครอบครัวของฉันรู้เข้าละก็เราจะมีปัญหาได้ แต่ฉันให้เกียรติอิสรภาพของเธอนะ เธอจะมีเพื่อนหรือทำเรื่องส่วนตัวอะไรของเธอก็ตามสบาย ฉันจะไม่ถามตราบใดที่มันไม่ได้ทำให้ฉันเสื่อมเสีย” 

“อย่าวิตกไปเลยค่ะ ฉันก็มีจรรยาบรรณทางอาชีพของฉันเหมือนกัน ทันทีที่ฉันแต่งงานกับคุณ ฉันจะไม่เอาตัวเองเข้าไปมีข่าวพัวพันกับผู้ชายคนไหน ถึงยังไงเราก็จะหย่ากันในอีกไม่ช้านี้แล้ว ฉันพอจะทนอยู่แบบนี้ไปสักสองสามปีได้อยู่หรอกค่ะ” 

“โอเค งั้นก็เป็นอันตกลง” 

“ตกลงค่ะ” 

แน่ล่ะ ถึงแม้ว่าทั้งคู่จะแต่งงานกัน แต่ในความเป็นจริงพวกเขาไม่ได้ต่างอะไรกับคนแปลกหน้าสองคนที่บังเอิญมีทะเบียนสมรสเท่านั้น 

ราวกับว่าภารกิจที่ต้องทำได้เสร็จสิ้นลงเรียบร้อยแล้ว กู้จิ้งเจ๋อจึงไม่เหลือบแลเจ้าสาวหมาดๆ ของตัวเองอีกต่อไป เขาหันไปส่งสัญญาณบอกบรรดาผู้ติดตามที่รออยู่ด้านนอก 

หลินเช่อตามกู้จิ้งเจ๋อผ่านย่านใจกลางเมืองไปจนถึงบ้านหลังหนึ่งที่มีรั้วรอบขอบชิดเป็นอันดี 

มันคือบ้านพักแบบวิลล่าขนาดสามชั้นซึ่งแวดล้อมด้วยสนามหญ้า คนที่อยู่ในรั้วนั้นส่งยิ้มให้หลินเช่อเมื่อเธอก้าวลงจากรถ เขาประสานมือและโค้งคำนับเธอพลางพูดด้วยน้ำเสียงนอบน้อมว่า “คุณผู้หญิงครับ คุณเรียกผมว่าพ่อบ้านหูก็ได้ครับ” 

“โอ้” หลินเช่อมองเข้าไปด้านในด้วยความงุนงง สนามหญ้านั้นกว้างใหญ่ไพศาล ขนาบด้วยถนนยาวเหยียดที่ตรงเข้าสู่ตัวบ้านด้านใน สนามหญ้าเขียวขจีทอดยาวไปแทบจะสุดลูกหูลูกตา สถานที่แห่งนี้ช่างมีพื้นที่ใหญ่โตเสียจนเธอไม่รู้ว่ามันจะไปสิ้นสุดลงตรงไหน 

กู้จิ้งเจ๋อหันมองหลินเช่อ “เธอจะต้องอยู่ที่นี่กับฉันนับตั้งแต่วันนี้” 

“โอ้ คุณก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอคะ” 

“แน่ละสิ นี่เธอวางแผนจะแยกกันอยู่ทั้งที่เราเพิ่งจะแต่งงานกันงั้นเหรอ” 

“เปล่าค่ะ ฉันแค่ถามให้แน่ใจเท่านั้นเอง” หลินเช่อเงยหน้าขึ้นบอก 

กู้จิ้งเจ๋อมองดูหญิงสาวแล้วพูดต่อไปว่า “พ่อแม่ฉันไม่ค่อยมาหาบ่อยนักหรอก เธอจะสั่งคนใช้ให้ทำอะไรก็ตามใจเธอ ถ้าเธอไม่ชอบการตกแต่งภายในบ้านนั่นก็บอกพ่อบ้านหูได้ตามสบายนะ อยากจะเปลี่ยนอะไรก็เปลี่ยนไป ตราบใดที่เธอไม่แตะห้องนอนกับห้องทำงานของฉันเท่านั้นล่ะ” 

ถ้าทำก็คงเป็นเรื่องหยาบคายชะมัด หลินเช่อโพล่งออกมาทันควัน “ไม่ล่ะค่ะ ฉันไม่ได้ไม่พอใจอะไร ไอ้ที่จะรีโนเวตบ้านนั่นคงจะเป็นเรื่องยุ่งยากเกินไปหน่อย” 

กู้จิ้งเจ๋อหยุดเดินแล้วหันมาพิจารณาดูเธออย่างครุ่นคิด ท่วงท่ายามที่เขายืนพิงโต๊ะตามสบายอย่างนี้ก็ยังดูสง่างามเป็นบ้า 

บางทีคนหน้าตาดีๆ จะทำอะไรก็คงดูดีไปหมดจริงๆ นั่นแหละ 

กู้จิ้งเจ๋อเท้ามือลงบนโต๊ะ นิ้วยาวๆ ของเขาล้วงเอากระเป๋าสตางค์ออกมา เค้าโครงของกระดูกนิ้วนั้นเรียวสวยสะดุดตา เป็นมือที่เหมาะจะไล่อยู่บนคีย์เปียโนโดยแท้ 

“พ่อบ้านหูจะพาเธอชมรอบๆ บ้าน” เขาบอก “หวังว่าเธอจะคุ้นกับที่นี่โดยเร็วนะ” 

พ่อบ้านหูพาเธอเดินทัวร์รอบบ้านคร่าวๆ 

ที่นี่มีจำนวนห้องมากมายจนน่าตกใจ ที่พักของคนรับใช้นั้นแยกออกไปอยู่ส่วนนอก ห้องครัวอยู่ทางด้านหลัง ห้องนั่งเล่นอยู่ด้านหน้า ส่วนห้องนอนอยู่ชั้นบน ถ้าปล่อยให้เดินไปไหนมาไหนตามลำพังในบ้านหลังนี้ เธอคงไม่แคล้วหลงทางเป็นแน่ 

แม้ว่าตระกูลหลินจะไม่ใช่ตระกูลเล็กนัก แต่บ้านตระกูลหลินก็ยังแตกต่างจากที่นี่อย่างชนิดหน้ามือเป็นหลังมือ 

เธอหันมาหาพ่อบ้านหู “นี่เป็นบ้านของคุณกู้จิ้งเจ๋อเหรอคะ” 

“ใช่ครับคุณผู้หญิง แล้วก็เป็นบ้านของคุณด้วย” 

พ่อบ้านหูยิ้มแล้วพูดต่อไปว่า “ถึงแม้นายท่านจะดูเป็นคนเข้าหายาก แต่ท่านก็เป็นคนดีมากนะครับ เดี๋ยวคุณก็จะชินไปเองนั่นละ อย่ากังวลไปเลยครับ” 

หลินเช่อผลักบานประตูคู่สีวอลนัตที่เปิดเข้าสู่ห้องนอนใหญ่ 

ทันใดนั้นเธอก็ได้ประจันหน้ากับร่างกึ่งเปลือยของกู้จิ้งเจ๋อที่ยืนอยู่ข้างประตูห้องน้ำ 

ร่างผอมสูงผิวสีน้ำผึ้งนั้นยิ่งดูเย้ายวนมากขึ้นไปอีกยามเพิ่งอาบน้ำมาหมาดๆ แบบนี้ มัดกล้ามทุกสัดส่วนนั้นได้สมมาตรสมดุลกันทั่วทั้งตัว ทั้งแผงอกและท่อนแขน ทำให้บุรุษผู้นี้มีรูปร่างวีเชฟที่สุดจะสมบูรณ์แบบ เค้าโครงของสัดส่วนที่อยู่ต่ำจากสะโพกลงไปปรากฏให้เห็นเส้นสายชัดเจน 

หลินเช่อนิ่งงันไปพักใหญ่กว่าจะรู้สึกตัว นั่นเขาไม่ได้ใส่เสื้อผ้านี่! 

ผ้าเช็ดตัวสีขาวที่พันเอาไว้รอบเอวนั่นหมิ่นเหม่จะหล่นเต็มที หลินเช่อร้องตะโกนก่อนจะเผ่นออกจากห้อง ปิดประตูตามหลังเสียงดังโครม 

ภายในห้อง กู้จิ้งเจ๋อนิ่วหน้าอย่างไม่สบอารมณ์ ชั่ววูบหนึ่งที่เขานึกเสียใจที่ยอมทำตามคำสั่งของครอบครัวง่ายดายเกินไปแบบนี้ เขาชอบผู้หญิงที่สวยสง่า เยือกเย็น มาดดี เพียบพร้อมไปด้วยกิริยามารยาทอันเหมาะเจาะงดงาม อย่างโม่ฮุ่ยหลิง แต่ตอนนี้เขากลับมาแต่งงานกับใครบางคนที่ไม่มีอะไรเข้ากันได้เลยสักนิด ทั้งหมดนี่เป็นเพราะเหตุผลบ้าๆ พวกนั้น 

เอาเถอะ ถึงอย่างไรผู้หญิงคนนี้ก็เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเขาแล้ว 

หลินเช่อยืนอยู่หน้าประตูยกมือกุมหน้าอก เธอรู้สึกได้ถึงหัวใจที่ยังคงเต้นโครมๆ ไม่หยุด 

ภาพเหตุการณ์ก่อนหน้าผุดขึ้นมาในห้วงความคิดอีกครั้ง 

ผู้ชายคนนี้มีเสน่ห์เกินไปจริงๆ รูปร่างของเขาไร้ที่ติเสียจนเลือดกำเดาเธอแทบพุ่ง 

แต่ถึงอย่างนั้น หลินเช่อก็เข้าใจดีว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเพียงอุบัติเหตุเท่านั้น แม้ว่าตอนนี้เขาจะเป็นสามีของเธอ แต่ก็เป็นแค่สามีในทะเบียนเท่านั้น 

ประตูห้องเปิดออก กู้จิ้งเจ๋อสวมชุดอยู่บ้านที่ช่วยแอบซ่อนความเร้าใจที่แผ่กระจายเต็มห้องไปเมื่อครู่เอาไว้เรียบร้อยแล้ว แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังดูเย็นเยียบมากพอที่จะทำให้ใครสักคนกลายเป็นน้ำแข็งได้อยู่ดีนั่นเอง 

เขามองดูหลินเช่อแล้วพูดว่า “เธอยังอยากจะเข้ามาหรือเปล่า” 

หลินเช่อนิ่งงันอยู่อีกพักก่อนจะละล่ำละลักตอบว่า “โทษทีๆ ฉันจะเข้าไปค่ะ” 

ทั้งที่เขาก็บอกแล้วแท้ๆ ว่าเขาและเธอจะต้องใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันหลังแต่งงาน แต่เธอเองนั่นแหละที่ยังทำใจให้ชินไม่ได้สักที 

ภายใต้สายตาที่ยังคงเฉยชาไม่เปลี่ยนของกู้จิ้งเจ๋อ หลินเช่อวิ่งเข้าไปในห้องนอนแล้วปิดประตู 

เธอรู้ดีว่าปฏิกิริยาก่อนหน้านี้ของเธอดูจะเกินเรื่องเกินราวไปหน่อย แต่ด้วยไม่รู้จะทำอย่างไรดี หญิงสาวจึงเอ่ยออกไปว่า “ขอโทษด้วยนะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณกลัว เพียงแต่ว่า...ฉันยังไม่ค่อยชินนักกับความจริงที่ว่าฉันแต่งงานแล้วก็อยู่ร่วมบ้านกับคุณแล้วในตอนนี้ ก็เลยแสดงท่าทีออกไปแบบนั้น” 

สายตาของกู้จิ้งเจ๋อจับจ้องอยู่ที่ดวงหน้าขาวนวลและเปล่งปลั่งของอีกฝ่าย เมื่อเทียบกับผู้หญิงคนอื่นแล้ว ผิวของเธอขาวจัดเสียจนแทบจะมองทะลุได้ มันดูเรียบเนียนและอ่อนนุ่มราวกับผิวเด็ก เขาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะรีบเบนสายตาหนี 

เขามองไปทางอื่นเมื่อพูดขึ้นว่า “ฉันไม่สนใจหรอกว่าเธอจะเคยมีนิสัยยังไงมาก่อน แต่ฉันหวังว่าสิ่งแรกที่เธอจะได้เรียนรู้จากที่นี่ก็คือการหัดเคาะประตูห้องก่อนจะเปิดเข้ามา” 

หลินเช่อรีบตอบเสียงขุ่นว่า “นี่คุณจะว่าฉันที่เข้ามาโดยไม่เคาะประตูงั้นเหรอ ฉันจะไปตรัสรู้ได้ยังไงล่ะว่าคุณโป๊อยู่ ฉันว่าคุณนั่นแหละที่ควรจะเปลี่ยนนิสัย ตอนนี้มีคนมาอยู่ร่วมบ้านกับคุณแล้ว คุณก็ไม่ควรจะเดินแก้ผ้าโทงๆ ไปมาแบบนี้นะคะ” 

“นี่เธอ…” กู้จิ้งเจ๋อถลึงตาใส่ยัยผู้หญิงไร้เหตุผลตรงหน้า 

หลินเช่อห้ามใจตัวเองไม่อยู่จริงๆ ทีแรกเธอก็อยากจะพยายามทำตัวเข้ากับเขาให้ได้อยู่หรอกนะ แต่ผู้ชายคนนี้มีความสามารถอันน่าประหลาด ในการจุดชนวนเรื่องชวนทะเลาะเบาะแว้งด้วยคำพูดห่ามๆ ของเขาได้อยู่ตลอดเวลา 

เธอยังไม่ค่อยชินกับการรับมือกับเขาน่ะ 

กู้จิ้งเจ๋อตัดสินใจที่จะเลิกโต้เถียง เขาคว้าผ้าห่มแล้วเดินตรงไปยังโซฟา 

เมื่อเห็นดังนั้น หลินเช่อจึงรีบร้องบอกว่า “ฉันจะไปนอนโซฟาเอง” 

ความคิดเห็น