facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

เมื่อระฆังวิวาห์ลั่นแบบสายฟ้าฟาด เธอและเขาจึงต้องสวมบทบาทคู่สามีภรรยาจำเป็น

ตอนที่ 1 นี่ฉันนอนกับผู้ชายผิดคนงั้นเหรอ

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 นี่ฉันนอนกับผู้ชายผิดคนงั้นเหรอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.1k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 17 มิ.ย. 2563 13:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 10,300
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 นี่ฉันนอนกับผู้ชายผิดคนงั้นเหรอ
แบบอักษร

ความรักเป็นเรื่องของโชคในการอยู่อย่างถูกที่ถูกเวลา และดูเหมือนเธอเองก็อยู่ถูกที่เสียด้วยสิ... 

- บทจารึก - 

 

หลินเช่อผวาตื่นจากเตียงด้วยความงุนงง 

ในใจสับสนด้วยรู้สึกเหมือนไม่เป็นตัวของตัวเอง เมื่อสัมผัสของผ้าปูที่นอนเนื้อดีที่อยู่ใต้ฝ่ามือนั้น ก็รู้สึกว่ามันไม่เหมือนผ้าปูผืนเก่าที่ใช้อยู่ประจำที่ซักแล้วซักเล่าจนเปื่อยบาง แสงไฟเหนือศีรษะเองก็ไม่ใช่แสงสลัวรางจากโคมไฟประหยัดพลังงานที่เคยคุ้น เธอรู้สึกเจ็บร้าวไปทั่วร่างราวกับถูกฉีกกระชากโดยอะไรบางอย่าง เมื่อยกข้อมือขึ้นมาพินิจดูก็พบว่ามีร่องรอยเขียวช้ำปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน 

งั้นนี่ก็ไม่ใช่ความฝันสินะ... 

เธอยกมือปิดปากเพื่อไม่ให้ตัวเองเผลอส่งเสียงใดๆ ออกไปแล้วใช้มือเลิกผ้าห่มขึ้น ทว่าเมื่อได้เห็นร่างที่เปลือยเปล่าโดยสมบูรณ์ของตัวเอง หญิงสาวเกือบจะเผลอหวีดร้องออกไป 

ดวงตาปราดเปรียวของหลินเช่อเหลือบซ้ายแลขวา ก่อนจะตัดสินใจสลัดผ้าห่มทิ้งแล้วเผ่นผึงลงจากเตียง เธอรีบโกยเสื้อผ้าที่กองระเกะระกะอยู่บนพื้นขึ้นมาสวมอย่างลวกๆ แล้วเริ่มมองหาทางออกจากห้องชนิดที่ไม่คิดจะเหลียวหลังกลับมาอีก 

ทันใดนั้น ใครบางคนก็คว้าหมับเข้าที่หลังต้นคอของเธอ... 

“โอ๊ย...ปล่อยนะ ปล่อยสิ...” หลินเช่อดิ้นสุดกำลัง 

แต่มือใหญ่ที่คว้าต้นคอเธอไว้กลับลากเธอกลับมาที่เตียงนอนอย่างง่ายดาย 

แม้จะกำลังสับสนอย่างที่สุดว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง แต่หลินเช่อก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกพร่าเบลอราวกับต้องมนต์เมื่อเงยหน้าขึ้นมามองบุรุษผู้เป็นเจ้าของมือ ดวงตาเจ้าเสน่ห์คู่นั้นอยู่บนดวงหน้าหล่อเหลาอย่างหาตัวจับยากจนเธอไม่อาจละสายตาไปได้เลย 

คนอะไรหล่อเป็นบ้า... 

สายตาที่กำลังครุ่นคิดของเขาดูจะบรรจุแววของความยโสที่มีมาแต่กำเนิด ใบหน้าเย็นชาราวกับน้ำแข็งและจมูกโด่งเป็นสันนั้นก็ดูชัดเจนยิ่งนักบนใบหน้าขาวสะอาด ผิวราวกับหยกของเขาทำให้หลินเช่อที่คิดว่าตัวเองก็เป็นคนหนึ่งที่ผิวดีไม่น้อยแล้วยังอดนึกอิจฉาไม่ได้ 

เธอเองก็พบเจอผู้ชายมาไม่น้อย แต่สำหรับชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า แม้แต่พวกที่ได้รับการยกย่องว่าหล่อเหลาราวเทพบุตรก็ยังดูหมองไปถนัดตาเมื่อเทียบกับเขาคนนี้ 

ว่าแต่นี่เป็นผู้ชายคนเดียวกับคนที่ทรมานทรกรรมเธอจนแทบปางตายไปครึ่งค่อนคืนหรือเปล่านะ 

“ใครส่งเธอมาที่นี่ กล้าดียังไงถึงวางยาฉัน แล้วคิดเหรอว่าเธอจะหนีรอดปลอดภัยออกไปจากที่นี่ได้หลังจากทำเรื่องแบบนี้น่ะ” เขาจ้องมองหญิงสาวที่ยืนทำหน้าไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่ตรงหน้า ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัด 

หญิงสาวแปลกหน้าผู้นี้มีผิวขาวราวหิมะ ใบหน้าเรียวเล็กประดับด้วยดวงตาคู่โต ขนตายาวของเธอกะพริบขึ้นลงเหมือนตากวางเคราะห์ร้ายที่กำลังโดนแสงไฟส่อง แต่เธอก็จ้องตอบเขาอย่างไม่ลดละเช่นกัน 

สายตาของกู้จิ้งเจ๋อจ้องเขม็งอยู่ที่หลินเช่อเมื่อดวงตาของเธอเริ่มสอดส่ายพร้อมศีรษะที่หันไปหันมา 

เธอเป็นดาราเกรดล่างไม่โด่งดังอะไรนักคนหนึ่ง หลังจากที่ต้องเจอความลำบากยากแค้นมานับไม่ถ้วน เธอก็ได้รู้มาว่าดาราดังอย่างกู้จิ้งอวี่มาปรากฏตัวที่นี่เมื่อคืนก่อน ด้วยเหตุนี้หญิงสาวจึงตัดสินใจสั่งซื้อ ‘ส่วนผสม’ บางอย่างที่จะทำให้คนที่โดนหมดสติไม่รู้สึกตัวและวางยาลงในน้ำดื่มของเขา กะเอาไว้ว่าจะหาประโยชน์จากผู้เป็นเหยื่อ... 

ทว่าดูเหมือนเธอจะวางยาผิดคนแฮะ 

เพราะเห็นได้ชัดว่าหนุ่มหล่อบาดใจที่อยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้ไม่ใช่กู้จิ้งอวี่คนดังอย่างแน่นอน 

เขากระชากแขนเธอโดยแรงอีกครั้ง ส่งให้ร่างของเธอลงไปกองอยู่บนพื้น หญิงสาวกลิ้งโค่โล่ไปตลบใหญ่อย่างน่าอายกว่าจะตั้งหลักได้ 

“คุณ... นี่คุณทำอะไรน่ะ คุณคิดว่าฉันจะยังนอนแบะอยู่อย่างนี้เหรอถ้าฉันวางยาคุณจริงน่ะ คุณเข้าใจผิดแล้ว คนที่ซวยสุดๆ อยู่ตอนนี้น่ะคือฉันต่างหาก” ก้นเธอเจ็บจากการล้ม แม้จะไม่เท่าที่เจ็บแขนก็เถอะ แต่ที่แย่ที่สุดคือความเจ็บแปลบปลาบของร่างกายท่อนล่างที่เธอไม่อาจเมินเฉยได้นี่สิ ด้วยความโกรธจัด หญิงสาวจึงตะโกนลั่นออกไป “ฉันตั้งใจจะวางยาคนอื่นต่างหากล่ะ ฉันไม่ได้อยากจะยุ่งอะไรกับคุณสักหน่อย คิดว่าตัวเองน่าวางยาตายเหอะ ฉันก็เลือกนะยะ เอาเงินค่ายาฉันคืนมาเลย!” 

วางยาผิดคนงั้นเหรอ ใบหน้าของกู้จิ้งเจ๋อเคร่งเครียด คิ้วขมวดมุ่นจนมองเห็นเป็นรอยย่นสามรอยตรงหว่างคิ้ว ดวงตาดำคมปลาบที่ดูราวกับปีศาจกำลังจะซุ่มตะครุบเหยื่อของเขาเขม้นมองไปยังหญิงสาวที่อยู่ในอาภรณ์หลุดลุ่ยรุงรัง เนินไหล่ที่เผยพ้นเสื้อผ้าออกมานั้นขาวราวหิมะ ทำให้ร่องรอยฟกช้ำบนผิวเนื้อขาวผ่องนั้นดูสะดุดตาดูราวกับดอกพลัมกำลังคลี่กลีบบานอยู่บนเนื้อขาวเนียนนุ่มนั้น 

ภาพเหตุการณ์ของคืนที่ผ่านมาแว่บเข้ามาในหัวเป็นคำรบที่สอง พลันช่องท้องด้านล่างของเขาร้อนผ่าวขึ้นมาอีกระลอก เขารู้สึกถึงอารมณ์ปลุกเร้าที่ไหลบ่าไปทั่วร่าง 

เขาเบือนสายตาไปจากเธอ 

แม่สาวคนนี้...กล้าดียังไงมาวางยาเขา แล้วนี่มันเป็นยาชนิดไหนกัน 

ช่วงจังหวะที่ชายหนุ่มละความสนใจไปชั่วขณะนั้นเองที่ทำให้หลินเช่อสบโอกาส เธอเผ่นผึงลงจากเตียงอย่างสิ้นหวังเต็มทีแล้วผลักเขาออกไปให้พ้นทาง 

จากนั้นก็วิ่งสุดฝีเท้าโดยไม่กล้าหันกลับไปมอง 

เมื่อได้ยินเสียงขู่ฟ่ออย่างไม่พอใจ เธอก็รีบร้องตะโกนว่า “มองอะไรอยู่ล่ะ กลับไปดูสภาพตัวเองซะก่อนเถอะ” 

“เธอ...” กู้จิ้งเจ๋อกำลังจะหมุนตัวมาคว้าเธอไว้ เป็นจังหวะเดียวกับที่เขารู้สึกถึงความไม่ปกติที่เกิดขึ้นระลอกใหม่ ร่างกายท่อนล่างของเขาเริ่มที่จะลุกชันขึ้นมาอีกรอบ 

“ให้ตายสิ” เขาสบถลั่น ชายหนุ่มกำหมัดแน่นเพื่อควบคุมแรงปรารถนาที่ปะทุขึ้นมา 

ฉินเฮ่าหันกลับไปมองด้วยความประหลาดใจจนต้องอ้าปากค้าง 

มันเกิดอะไรขึ้นกัน แล้วทำไมแม่สาวคนนั้นถึงเสื้อผ้าหลุดลุ่ยไปหมด และที่สำคัญ ทำไมหล่อนถึงวิ่งหนีออกมาจากห้องของเจ้านายแบบนั้น 

“ทะ ท่านครับ คุณชายรองโทรมาถามว่าพอใจกับห้องพักหรือเปล่าครับ แต่ท่านหลับไปทันทีที่มาถึงเมื่อคืน พนักงานก็เลยไม่ได้เข้าไปรบกวน ผู้ช่วยของท่านแจ้งมาว่าวันนี้มีนัดกับท่านประธาน เขากำลังรอท่านอยู่ที่เพรสซิเดนเชียล เรซิเดนซ์ แล้ว...ผู้หญิงที่ผมเห็นก่อนหน้านี้...” 

“หุบปาก” กู้จิ้งเจ๋อตวัดสายตาคมกริบมอง ดวงตาของเขาวาววับ ฉินเฮ่ารีบกลืนความสงสัยทั้งปวงที่ไม่ควรมีลงคอทันควัน 

ในห้องน้ำ กู้จิ้งเจ๋อขัดถูเนื้อตัวจนแสบผิวไปหมด ก่อนที่เขาจะจ้องมองเข้าไปในกระจกและสบถออกมาเสียงดังว่า “แม่งเอ๊ย” 

 

“ท่านครับ คุณนายมาครับ” ฉินเฮ่าเตือนด้วยเสียงแผ่วเบาจากนอกห้องน้ำ สุ้มเสียงมีแวววิตก 

กู้จิ้งเจ๋อชะงัก การที่ผู้เป็นมารดาแวะมาหาเช่นนี้ไม่มีทางที่จะเป็นเรื่องดีไปได้ 

เมื่อเปิดประตูออกมา สตรีในเครื่องแต่งกายหรูหราที่ยืนอยู่ด้านนอกนั้นกำลังจ้องมองเตียงนอนยับยู่ยี่ด้วยท่าทีช็อกสนิท 

ผ้าปูหลุดลุ่ยนั่นบ่งบอกว่าให้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อค่ำคืนก่อนหน้านี้ 

แววตาของกู้จิ้งเจ๋อขุ่นมัวลง เขาคว้าเสื้อคลุมอาบน้ำมาสวมทับลาดบ่าสีน้ำผึ้งของตัวเอง “ผมรู้ว่าแม่อยากจะถามอะไร แต่แม่ครับ วันนี้ผมยุ่งมากจริงๆ” 

มู่หว่านฉิงจะไม่ถามได้อย่างไรเล่า เธอแทบจะซ่อนสีหน้าตื่นเต้นของตัวเองเอาไว้ไม่อยู่ด้วยซ้ำ เธอหันไปมองกู้จิ้งเจ๋อแล้วชี้นิ้วไปที่เตียงนอนก่อนจะเอ่ยว่า “จิ้งเจ๋อ แม่รู้นะว่าลูกนอนกับผู้หญิงน่ะ” 

กู้จิ้งเจ๋อผลักประตูห้องน้ำออกมา แล้วพูดเสียงเย็นกับมารดาว่า “แม่ช่วยอย่ายุ่งกับเรื่องนี้ได้มั้ยครับ” 

“แม่จะไม่ยุ่งได้ยังไงล่ะ จิ้งเจ๋อ ลูกจะต้องแต่งงานกับผู้หญิงคนนี้ ลูกจะต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ลูกทำกับเธอนะ” 

รู้อยู่แล้วว่าต้องพูดแบบนี้ 

“แม่ครับ ผมจะไม่แต่งงานกับเธอ ผมไม่ได้บ้านะครับ เธอเป็นแค่ผู้หญิงแปลกหน้าที่ไหนก็ไม่รู้ ผมไม่รู้กระทั่งชื่อเธอด้วยซ้ำ” 

“เธอชื่อหลินเช่อ อายุยี่สิบสาม เธอเป็นลูกนอกสมรสของตระกูลหลินเจ้าของหลินกรุ๊ปนั่นยังไงล่ะ เธอมีพี่สาวสองคนแล้วก็น้องชายอีกคนหนึ่ง แม่ของเธอตายตั้งแต่เธอยังเล็ก แล้วพ่อก็ไม่ได้เอาใจใส่อะไรนัก เธอพักอยู่ที่บ้านตระกูลหลินนั่นแหละ แต่ดูเหมือนว่าทางครอบครัวจะไม่ได้ช่วยจุนเจือเรื่องเงินทองให้เธอ...” 

“แม่ครับ!” กู้จิ้งเจ๋อพูดเสียงหนักแน่น ยิ่งนึกหน้าผู้หญิงนั่น เขาก็ยิ่งหัวเสีย 

“ลูกยังคิดถึงโม่ฮุ่ยหลิงอยู่อีกเหรอจ๊ะ แม่บอกแล้วไงล่ะ ว่าระหว่างลูกกับหล่อนมันเป็นไปไม่ได้ ดูเถอะว่าลูกคบหล่อนมาตั้งหลายปี แต่ลูกก็ยังแตะต้องตัวหล่อนไม่ได้ด้วยซ้ำ พวกลูกไม่ได้ถูกลิขิตมาให้เป็นคู่กัน!” มู่หว่านฉิงบอกเสียงแข็ง 

“แม่ครับ พอทีเถอะ!” กู้จิ้งเจ๋อตัดบทผู้เป็นมารดาเพียงเท่านั้น 

ความคิดเห็น