email-icon facebook-icon

สวัสดีค่าาาาาาาาาาาา ยินดีต้อนรับเข้าสู่หน้าเพจของแพรสีนิลนักเขียนมือใหม่ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนค่ะ ❤️

บังเอิญรัก -​ตอนที่ 1 แฟน?

ชื่อตอน : บังเอิญรัก -​ตอนที่ 1 แฟน?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 39.5k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ต.ค. 2563 19:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บังเอิญรัก -​ตอนที่ 1 แฟน?
แบบอักษร

ตอนที่ 1 แฟน?  

 

“อรุณสวัสดีค่ะหมอนิล วันนี้เจ้าเดิมอีกแล้วค่ะ”

“ขอบคุณค่ะพี่วรรณ”

นิลยิ้มอ่อน ถอนหายใจทันทีที่ได้ยินคำตอบจากพยาบาลผู้ช่วย ช่างเป็นการต้อนรับวันที่แสนสดใสของเธอจริง ๆ หลังกลับจากราวน์คนไข้ตั้งแต่ 8 โมง เธอก็หิวจนตาลายไปหมดแล้ว ชีวิตหมอทั่วไปมันไม่ง่ายเลยจริง ๆ

แอดดดดด

“สวัสดีค่ะคุณท็อป”

นิลเอ่ยทักทายคนที่นั่งรออยู่ในห้องแล้วส่งยิ้มบาง ๆ ตามมารยาท สายตาจับจ้องไปยังช่อดอกลิลลี่ในอ้อมแขนของชายหนุ่มแล้วขยับถอยห่างเพิ่มอีกก้าว เพียงแค่เห็นก็รู้สึกคันจมูกขึ้นมาทันที

“พอดีผมผ่านมาแถวนี้ก็เลยแวะมาทักทายครับ”

ชายหนุ่มทำสีหน้าดีใจพลางยื่นช่อดอกไม้มาให้ตรงหน้า ท็อปคือชายหนุ่มหน้าตาดีที่เจอกับเธอโดยบังเอิญที่ห้องฉุกเฉินเมื่อเดือนที่แล้ว

สาเหตุคือหัวแตกเพราะโดนลูกหลงจากเหตุการณ์ตีกันในผับแห่งหนึ่ง ซึ่งเธอก็ไม่แน่ใจนักว่าสาเหตุที่แท้จริงนั้นเป็นตามที่เล่า หรือเพราะสาวสวยทรงสะบึ้มที่ยืนกอดแขนคอยส่งสายตาพิฆาตมาให้เธอตลอดเวลาทำแผลนั้นกันแน่

ไม่ต้องเป็นคนอัธยาศัยดีขนาดนั้นก็ได้มั้งคะ ไม่ต้องอยากทักฉันบ่อย ๆ หรอกค่ะ

นิลคิดในใจแต่ไม่กล้าพูดออกมา เธอส่งยิ้มบาง ๆ รับช่อดอกไม้ก่อนจะรีบวางลงบนโต๊ะอย่างรวดเร็ว

“วันนี้พอจะว่างไหมครับ ผมมีร้านอาหารร้านหนึ่งอยากจะแนะนำ”

“น่าจะช้าไปนิดค่ะ พอดีนิลนัดเพื่อนเอาไว้แล้ว นี่ไงคะโทรมาตามพอดีเลย”

นิลโชว์โทรศัพท์ที่มีสายเรียกเข้าพลางทำหน้าเสียดาย เธอกล่าวขอบคุณเรื่องช่อดอกไม้เสร็จ ก็รีบปลีกตัวออกมาจากห้องทันที โดยไม่สนใจว่าอีกฝ่ายกำลังมีสีหน้าอย่างไร

ดวงตากลมโตแอบขยิบตาส่งซิกให้พยาบาลผู้ช่วยอย่างทะเล้น ก่อนจะรีบวิ่งแจ้นหนีหายเข้าไปในลิฟต์ นิ้วเรียวกดจิ้มรับสายก่อนจะเอ่ยทักทายเสียงใส

“โอ๊ยยย แกโทรมาโคตรได้จังหวะเลย กราบขอบพระคุณเจ้าค่ะ”

(ฮ่า ๆ เอาอีกแล้วเหรอยะ เค้าก็หล่อดีนี่ ทำไมแกไม่เลือก ๆ เอาสักคนล่ะ)

“มองจากดวงพลูโตยังรู้เลยว่าเจ้าชู้  ไม่เอาอ่ะ! ฉันจะเกาะคานแน่น ๆ ไปแบบนี้แหละ”

(ย่ะ แม่คนสวยเลือกได้ แล้วนี่วันนี้ขึ้นเวรอีกไหมยะ ถ้าไม่ก็มาเจอกันหน่อย)

“ไม่ได้ขึ้นแต่วันนี้คงไม่ไหวอ่ะ เหนื่อยมากเลย”

(อ๊ะ ๆ ก็ได้ค่ะคุณหมอผู้ยุ่งตลอดเว!)

“ยังจะมาแซะอีก แค่นี้แหละจะไปหาข้าวกินแล้ว หิวจนจะกินช้างได้ทั้งตัวแล้วเนี้ย!”

กัดกันต่ออีกสองสามประโยคเธอก็กดวางสายไป ประจวบกับลิฟต์เปิดออกที่ชั้น G พอดิบพอดี

หญิงสาวมองป้ายครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่  ก่อนหมุนตัวแล้วมุ่งหน้าไปยังร้านกาแฟร้านประจำแทนที่จะเป็นแคนทีน

“มัทฉะเฟรบเป้หวานปกติ แล้วก็ขอมัฟฟินช็อกโกแลตชิ้นนึงค่ะ”

แจ้งชื่อพร้อมชำระเงินเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวก็เดินหลบฉากมายืนอีกฝั่งของเคาน์เตอร์ จิ้มโทรศัพท์มือถือเลื่อนดูอัพเดตบนโลกโซเซียลรอเครื่องดื่มไปพลาง ๆ

“มัทฉะเฟรบเป้ คิวที่ 154 ค่ะ”

มือเรียวหยิบหลอดมาคาบไว้ พลางยื่นมือออกไปหมายจะคว้าแก้วเครื่องดื่ม ทั้งที่ยังไม่ละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือ

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเมื่อมือคว้าได้เพียงอากาศ เธอเงยหน้าขึ้นมองหา จึงพบว่าบัดนี้แก้วเครื่องดื่มไปอยู่ในมือของชายหนุ่มอีกคน และดันเป็นคนที่เธอไม่ค่อยชอบขี้หน้าเท่าไหร่เสียด้วย

คชาทำสีหน้าประหลาดใจเมื่อเงยขึ้นมาสบตากับหมอสาวโดยบังเอิญ มุมปากยกยิ้มด้วยความดีใจ แต่ปากกลับเอ่ยทักด้วยถ้อยคำที่แสลงหูอย่างยั้งตัวเองไม่ทัน

“โอ๊ะ! ยัยหมอผี ทำงานที่นี่เหรอ?”

นิลเลี่ยงการพูดคุยด้วยการยื่นมือออกไปข้างหน้า แบมือขอแก้วเครื่องดื่มคืนด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่ายใจ

“นั่นของฉัน”

“แน่ใจ?”

“นี่! วันนี้ฉันเหนื่อยมาตั้งแต่เช้าแล้ว ไม่มีเวลามาเล่นขายของกับนายหรอกนะ เอาของฉันคืนมา!”

น้ำเสียงเริ่มแข็งกระด้างขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ ยิ่งคนตรงหน้าเอาแต่ยกยิ้ม ทำหน้ายียวน ความหงุดหงิดก็พุ่งพล่านมากขึ้น

ใบหน้าหวานเริ่มบูดบึ้งจนหงิกงอ คชาลอบยิ้มแล้วยอมยื่นเครื่องดื่มของตนไปให้ก่อน มองหมอสาวที่ทำแก้มป่อง คาบหลอดในปากด้วยสายตาขบขัน

“คุณหมอนิลคะ มัทฉะเฟรบเป้กับมัฟฟินได้แล้วค่ะ”

เสียงพนักงานตะโกนเรียก ทำเอาเจ้าของชื่อถึงกับชะงักค้าง หมุนตัวกลับไปมองแก้วเครื่องดื่มที่วางตั้งอยู่บนเคาน์เตอร์

K.หมอนิล

ชื่อถูกเขียนเด่นชัดบนแก้วน้ำตอกหน้าเธออย่างแรงจนแทบหงายหลัง ปากเล็กค่อย ๆ อ้าคายหลอดออกมา 

งั้นก็แปลว่า ... แก้วในมือที่กำลังดูดอยู่ ไม่ใช่ของเธอหรอกเหรอ?

“เอ่ออ”

คชายักไหล่ หยิบแก้วเครื่องดื่มของเธอมาดูดอย่างไม่ใส่ใจนัก เหลือบตามองใบหน้าเก้อเขินของหมอสาวแล้วเอ่ยหยอกเย้าอย่างอดไม่ได้

“ไม่เป็นไรยัยหมอผี อาการหูตึงกับสายตายาว พ่อฉันก็เป็นเหมือนกัน ไม่ต้องอายหรอก”

“ไอ้…..!!!!”

นิลหันขวับ ทำตาขวางใส่คนปากเสียทันที อ้าปากอยากจะด่าสักยกแต่พอนึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายยอมสละเครื่องดื่มให้ก่อน จึงจำต้องกลืนคำด่าลงท้องไปก่อน แถมในร้านกาแฟก็ยังมีคนอื่นอยู่อีกเยอะแยะ ต้องรักษาภาพพจน์หมอที่ดีไว้บ้าง

ชิ! ด่าไปก็ไม่มีประโยชน์

นิลหยิบถุงกระดาษที่บรรจุมัฟฟิน สะบัดหน้าใส่หนึ่งทีแทนคำด่า ก่อนจะก้าวเดินตรงไปยังประตูร้าน

ทว่ายังไม่ทันจะได้ออกไปไหน คนที่เพิ่งชวนเธอไปทานข้าวเที่ยงก็ผลักประตูสวนเข้ามาพอดี

“อ้าวว หมอนิล เอ่ออ ไม่ได้ไปทานมื้อเที่ยงกับเพื่อนเหรอครับ”

หมอสาวเผลอทำหน้าเลิ่กลั่ก คล้ายเด็กที่ทำความผิดแล้วถูกจับได้ หันซ้ายหันขวาอย่างมองหาตัวช่วย พลันสายตาไปปะทะเข้ากับใบหน้าคมของคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง

เอาวะ! อย่างน้อยก็จะได้ทีเดียวจบ ไม่ต้องมาตอแยกันอีก

“กำลังจะไปค่ะ พอดีแวะมาซื้อของว่างรองท้องนิดหน่อย”

คชาสะดุ้งตกใจที่จู่ ๆ หมอสาวก็หันมาฉีกยิ้มกว้าง พร้อมกับเข้ามากอดแขนอย่างออดอ้อน ทั้งยังซบศีรษะลงบนไหล่ของเขาอีกด้วย

นิลฉีกยิ้มกว้างพลางยึดแขนแกร่งเอาไว้แน่น หันไปส่งสายตาปรามเพราะอีกฝ่ายทำท่าจะสะบัดแขนเธอทิ้ง

“หมอนิลมีแฟนแล้วเหรอครับ”

คำถามของอดีตคนไข้ทำให้หมอสาวละสายตาจากคนข้าง ๆ หันไปพยักหน้ารับอย่างเลี่ยงไม่ได้

“เอ่ออ ค่ะ กำลังดู ๆ กันอยู่ค่ะ”

คชาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ปฏิกิริยาของหมอสาวและชายอีกคนทำให้เขาเริ่มเข้าใจสถานการณ์มากขึ้น

เขาแกะมือเรียวออกจากท่อนแขน ก่อนจะย้ายขึ้นมาตวัดโอบกอด รั้งตัวเธอเข้ามาแนบชิด

นิลตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าคนข้าง ๆ จะเล่นตามน้ำไปด้วย แต่จำเป็นต้องเล่นใหญ่ขนาดนี้ไหม แถมโอบซะแน่นจนเธอตัวแทบจะแบนติดกับแผงอกของเขาอยู่แล้ว

“สวัสดีครับ ผมคชาครับ เป็นแฟนหมอนิล

คชาแนะนำตัว เน้นประโยคหลังเป็นพิเศษ ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปหอมแก้มนุ่มฟอดใหญ่เพื่อความสมจริง

“นี่!!!”

นิลตวาดแว้ดออกมาอย่างลืมตัว ฟาดมือเล็กเข้าที่แผงอกกว้างเสียงดัง

เพี๊ยะ!

ไม่พอใจที่อีกฝ่ายทำตัวรุ่มร่ามใส่ แต่พอสบเข้ากับสายตาประหลาดใจของชายอีกคน เธอจึงได้สติรีบหัวเราะกลบเกลื่อน แสร้งทำเป็นเขินอายแทน

“นี่! คนเยอะแยะ ไม่เอาน่าาาาา”

นิลเอ่ยหยอกเย้า ซบศีรษะลงบนไหล่ชายหนุ่มพลางใช้มือแอบหยิกสีข้างอย่างแรงเป็นการตอบโต้ มองสีหน้าเจ็บปวดของเขาแล้วยกยิ้มสะใจ 

หึ! อย่าคิดจะมาหาเศษหาเลยกับคนอย่างฉันนะยะ!!

“งั้นนิลขอตัวก่อนนะคะ พอดีหิวมากเลยยยย”

“อ่า ครับ ๆ”

ท็อปเบี่ยงตัวหลบเพื่อให้ทั้งสองเดินออกจากร้าน หันมองตามอย่างนึกเสียดายที่เจอเธอช้าไป จนมีคนตัดหน้าไปเสียก่อน ถึงว่าทำไมเธอถึงพยายามบ่ายเบี่ยงเขามาโดยตลอด

ดูรักกันดีเสียด้วย ดูท่าครั้งนี้เขาจะหมดหวังแล้วจริง ๆ เห้อออ~

นิลตวัดสายตาดุร้ายใส่ เพราะชายหนุ่มเอาแต่โอบเธอแน่นไม่ยอมปล่อย เธอกัดฟันพูดเสียงเข้ม

“นี่! ปล่อยฉันได้แล้ววว”

“หมอนั่นยังไม่เลิกมองเลยนะ ถ้าปล่อยก็ความแตกสิ”

นิลเหลียวหลังไปมองก็พบว่าเป็นอย่างที่เขาพูดจริง ๆ เธอจึงต้องยอมให้เขาโอบกอดต่อไปแม้จะไม่เต็มใจนัก

“เชื่อหรือยังครับคุณแฟน”

ฟอดดดดด

คชาโน้มตัวเข้าไปหอมแก้มนุ่มอีกครั้งอย่างอดใจไม่ไหว กลิ่นกายสาวและความนุ่มนิ่มของเธอ มันทำให้เขารู้สึกอยากเข้าใกล้เธออีกครั้งอย่างไม่มีเหตุผล

“อื้ออ!! นี่!!! มันจะมากไปแล้วนะ!!!”

เมื่อคิดว่าเดินจนพ้นสายตาอีกคนแล้ว นิลก็สะบัดตัวออกจากอ้อมแขนแข็งแรงทันที เธอง้างมือขึ้นหมายจะฟาดเข้าข้างแก้มสากสักที หากแต่อีกฝ่ายไวกว่าและคว้าข้อมือของเธอเอาไว้แน่น

“จุ๊ ๆ ๆ คนอุตส่าห์ช่วย จะตอบแทนแบบนี้จริง ๆ เหรอ ก็ลองทำสิ ....”

คชากระชากข้อมือหญิงสาวอย่างแรง จนร่างบางเสียหลักเซเข้ามาชนกับแผงอกกว้าง เขาสบกับแววตาวูบไหวของเธอแล้วเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้มากขึ้นจนห่างกันแค่คืบเดียว

“ฉันเอาคืนแน่! ”

พูดจบก็เบนสายตาไปมองที่ริมฝีปากอวบอิ่ม สื่อให้รู้ว่าเขาจะเอาคืนแบบไหน

ร่างสูงคลายมือแล้วผละออก ก่อนที่จะเผลอทำตามที่ขู่เข้าจริง ๆ หมุนตัวเดินจากไปพร้อมรอยยิ้มยียวน

นิลเม้มปากแน่น ยืนนิ่งอยู่กับที่ไม่ไหวติงแม้ชายหนุ่มจะเดินจากไปนานแล้ว ใจดวงน้อยเต้นแรงจนแทบทะลุออกมาข้างนอก สายตาร้อนแรงที่มองมานั้น ทำให้เธอรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วร่างอย่างน่าประหลาด

บ้าน่า! ก็แค่คำพูดอวดดีของคนปากเสียเท่านั้นแหละ!

 

 

 

 

*************** 

ได้ฤกษ์เปิดตัวคนปากเสียของไรท์เสียที 55555555555 

เรื่องราวของคชาผู้หลงรักเพื่อนสนิทมาหลายปี ที่อยู่ดี ๆ ก็ดั๊นมาสะดุดใจกับหมอสาวที่เจอกันทีไรเป็นต้องวางมวยกันทุกที แต่เหม็นขี้หน้ากันแบบนี้ แล้วจะลงเอยกันได้ยังไงละเนี้ย?  

 

ฝากติดตามเรื่องที่ 3 ของไรท์ด้วยนะคะ พบกันเร็ว ๆ นี้ค่ะ ❤ 

ความคิดเห็น