ยินดีตอนรับเข้าสู่โลกนิยายของสุวนันท์ทารา ขอให้ทุกท่านอ่านอย่างมีความสุขค่ะ❤

บทที่ 3.4 วันวานไม่อาจย้อนคืน

ชื่อตอน : บทที่ 3.4 วันวานไม่อาจย้อนคืน

คำค้น : มาเฟีย ท้อง นักศึกษา อิโรติก มีลูก

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.2k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 06 มิ.ย. 2563 20:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3.4 วันวานไม่อาจย้อนคืน
แบบอักษร

บทที่ 3.4 วันวานไม่อาจย้อนคืน 

ตกบ่ายคล้อย ท่านประธานบริษัทคนใหม่ก็เดินทักทายพนักงานแต่ละแผนก ไปจนครบหมด ก่อนมาหยุดที่แผนกการตลาด ทีมของมีนาฝ่ายขายของไทยเป็นแผนกสุดท้าย ตามความตั้งใจของชายหนุ่มผู้บริหาร 

ทุกคนต่างตื่นตระหนกกับใบหน้าผู้บริหาร ไม่ใช่ว่าหล่อเหล่าจนต้องตกตะลึง แต่ที่นิ่งค้างตกใจกันคือความหน้าเหมือนพี่ตุลย์ลูกชายของซูเปอร์ไวเซอร์ของทีมนี่ต่างหาก เหมือนยังกะแม่พิมพ์เดียวกัน ทั้งหมดห้าคนในทีม ต่างเห็นพ้องต้องกันเป็นสิ่งเดียว........เหมือนกันอย่างกับแกะ 

ยกเว้นศจีที่ไม่มีการตกตะลึงใดๆ 

“พี่จี ใช่ใช่ไหม.....” คิตตี้สาวประเภทสอง เลื่อนเก้าอี้ไปซุบซิบกับหัวหน้าตัวเอง ระหว่างที่ท่านประธานกำลังสนทนากับพี่อันนาเมเนเจอร์ใหญ่ผู้คุมทีม ไม่ได้สนใจพวกตน 

“ใช่อะไรล่ะ” ศจีประหม่าเล็กน้อย ใบหน้ามีความตื่นตระหนก หันไปสนใจคิตตี้ 

“พ่อพี่ตุลย์ หน้าเหมือนยังกะแกะเลยพี่จี ใช่ใช่ไหมอย่าโกหกพวกน้อง” คิตตี้ว่าเสียงสูงตื่นเต้น 

“ใช่เชิ้ยอะไรล่ะ ไร้สาระ อย่าเอาไปพูดที่ไหนนะคิตตี้ กับมีนก็อย่าเอาไปพูด” เพราะทุกคนรู้ว่ามีนาเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว และไม่มีใครรู้ว่าว่าพ่อพี่ตุลย์เป็นใคร 

ศจีว่าน้ำเสียงขรึม ยกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อไปด้วย ในห้องที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำ ไม่คิดว่าจะได้มาเผชิญหน้ากับพี่เทียอีกครั้ง เธอก้มหน้าก้มตา พยายามหลบสายตายามที่พี่เทียมองมา 

คิตตี้ที่ถูกดุพยักหน้าเข้าใจหน้าสลด เลื่อนเก้าอี้กลับไปนั่งที่ตัวเองดีๆ 

“สวัสดีจี สบายดีใช่ไหม” ชายหนุ่มทักทายศจีเพื่อนสนิทมีนาอย่างเป็นกันเอง มองหน้าหญิงสาวที่ดูประหม่า ไม่กล้าสบตา เอาแต่หลุบตาลงต่ำด้วยความแปลกใจว่าจะหลบหน้าหลบตาเขาทำไม 

ศจีนี่ดูเปลี่ยนไปจากแต่ก่อนมาก หญิงสาวดูเป็นผู้หญิงมากขึ้น จากแต่ก่อนที่ชอบซอยผมสั้นเท่าหู ไม่ต่างจากทอมบอย ตอนนี้ศจีปล่อยให้ผมยาวประบ่า การแต่งตัวก็ดูสมวัย แต่ก่อนเขายังเคยหึงมีนากับเพื่อนเธอเลย เพราะสมัยนั้นศจีดูทอมบอยและหล่อมาก 

“สวัสดีค่ะพี่เทีย จีสบายดีค่ะ” ศจีตอบน้ำเสียงสั่น ไม่ถามไถ่กลับ ไม่มองสบตากับเจ้านายใหม่ป้ายแดง นึกขันตัวเอง ที่พออยู่ต่อหน้าชายหนุ่มความกล้าที่มีก็ไม่เหลือ 

เธอรู้ว่าภายใต้ใบหน้ายิ้มแย้มใจดีนั้น ยามที่ชายหนุ่มโมโหขึ้นมาโหดเพียงใด ยังจำครั้งที่พี่มันหึงมีนาได้เลย ตามไปตีผู้ชายคนนั้นถึงที่ จนอีกฝ่ายต้องนอนโรงพยาบาลหยอดน้ำข้าวต้ม เพียงเพราะไอ้คนนั้นมันแซวและลวนลามมีนาทางคำพูดอยู่บ่อยครั้ง และเธอเป็นคนไปฟ้องพี่เทียเอง ไม่คิดว่าพี่มันจะทำถึงเกินกว่าเหตุไปถึงเพียงนี้ 

ดวงตาคมสีสนิมกวาดสายตามองหาหญิงสาวอีกคน ที่ตั้งแต่มาเยือนที่นี่ เขายังไม่ได้เจอหน้าเธอเลย เจอแต่โต๊ะทำงานที่ว่างเปล่าไร้ผู้คนนั่ง จนต้องเอ่ยปากถามถึง 

“แล้วมีนล่ะ ไปไหน” 

“มีนไปส่งเอกสารให้ชั้น 20 ค่ะ” 

อิทธิฤทธิ์พยักหน้าเข้าใจ “งั้นผมขอตัวก่อนนะครับทุกคน ขอบคุณมากที่ตั้งใจทำงานกันอย่างเต็มที่” 

ศจีถึงกับถอนหายใจอย่างโล่งในอก ที่ไม่ต้องเผชิญหน้ากับพี่เทียนาน กลัวจะหลุดพิรุธอะไรมากกว่านี้ เธอยิ่งเป็นคนเก็บความลับไม่เก่งอยู่ด้วย 

“ค่ะท่านประธาน!!” ทีมการตลาดส่งเสียงตอบรับพร้อมเพรียงขันแข็ง มองตามแผ่นหลังกว้าง รอเวลาที่จะได้รวมทีมเมาท์ เมื่อไม่มีงานเร่งช่วงนี้ เพราะงั้นเมาท์ได้อย่างเต็มที่ 

แต่ปากยังทันจะได้อ้าพูดอะไร ต้องเงียบเสียงลงเป็นป่าช้าสังเกตการณ์ ทุกสายตาในห้องจ้องมองที่หน้าประตูทางเข้าเขม็งพร้อมเพรียง 

อิทธิฤทธิ์ที่กำลังจะเดินพ้นหน้าประตูห้อง หยุดชะงักเท้า เมียงมองคนที่ก้มหน้าก้มตาเดินสวนตัวเองเข้าไปในห้องไม่สนใจสิ่งใด ชายหนุ่มจึงรั้งต้นแขนกลมกลึงไว้ กระซิบเสียงพร่าเบา ให้ได้ยินกันสองคน “ไม่ต้องตั้งใจงานมากนะครับ เหนื่อยก็พักเลย พี่ไม่ว่า ไม่หักเงินเดือนหรอก” เมื่อเห็นสภาพหญิงสาวที่ใบหน้าซีดดูโทรม ผมเผ้าที่รวบรัดมัดตึงเป็นหางม้าหลุดลุ่ย 

ส่วนคนที่พึ่งรู้ตัวว่าเดินสวนกับใครนิ่งเงียบไม่ตอบ แต่ตวัดสายตามองอิทธิฤทธิ์ตาขวางแทน  

เธอต้องเหนื่อยเพราะใครล่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะเขา ที่ต้องมาเร่งเคลียร์งานในส่วนของตัวเองให้เรียบร้อยที่สุดแบบนี้ ก่อนส่งต่อให้เพื่อนร่วมทีมช่วยดูแทนชั่วคราว เพื่อไปเป็นเลขาให้ท่านประธานใหญ่ 

บิดต้นแขนออกจากการจับกุมของชายหนุ่มเบาๆ ให้เป็นธรรมชาติ เพราะรู้ว่ามีสายตาหลายคู่จับจ้องอยู่ 

“ปล่อยค่ะ คนอื่นมองอยู่” มีนาเอ่ยน้ำเสียงลอดไรฟัน ก่อนชายหนุ่มจะยอมปล่อยแต่โดยดี 

“ขอโทษครับ พี่ลืมตัวไปหน่อย นึกว่าโลกนี้มีแค่เรา” สิ้นเสียงกระซิบพร่า มีนาถึงกับกลอกตามองบน อิทธิฤทธิ์ก็ยังเผลอหลุดยิ้มขำตัวเองเลย 

“อย่าลืมตัวบ่อยมากนะคะ มันไม่ดี เพราะโลกนี้ไม่ได้มีเรา อยู่บนโลกความเป็นจริงบ้าง ขอตัวค่ะ!” 

มีนากัดฟันพูดเบา ท้ายประโยคพูดเสียงดังฟังชัด เพื่อให้กลุ่มคนที่กำลังเฝ้าสังเกตสถานการณ์อยู่ได้ยินด้วย และสลายตัวกันไป ว่าจบเธอก็เดินสวนเข้าไปในห้องทันที 

อิทธิฤทธิ์มองตามแผ่นหลังเล็กที่เดินเชิดหน้าตั้งกลับโต๊ะ เขาจึงกลับห้องตัวเองบ้าง ไม่ได้สนใจคำว่าขานที่หญิงสาวพูด เพราะเตรียมตัวมาแล้วสำหรับการง้องอนหญิงสาว 

จีบเธอเขาใช้เวลาถึงสองปี หวังว่าง้อคงไม่นานไปกว่านี้นะ.....เฮ้อไม่น่าเลยไอ้เทีย 

“พี่มีน พี่จี อะไรยังไงเล่า รู้จักกับท่านประธานเหรอ” 

ทันทีที่มีนานั่งประจำที่ เสียงหวีดแหลมของเดอะแก๊งก็ดังขึ้น พร้อมใจวางมือจากการแกล้งทำงาน 

นีนาและศจีสบตากันนิ่ง เป็นศจีที่เอ่ยเล่าเรื่องราวให้คนในแผนกฟัง แต่ไม่ได้เล่าทั้งหมด เล่าเพียงแค่ว่าทั้งสามคนรู้จักกัน ในฐานะรุ่นพี่รุ่นน้องในคณะ อีกทั้งยังเล่าเรื่องที่มีนาจะได้เป็นเลขาชั่วคราวให้กับผู้บริหารคนใหม่ด้วย ซึ่งงานในส่วนของมีนาคิตตี้และศจีจะเป็นคนช่วยดู รับผิดชอบแทนชั่วคราว 

ค่ำวันนั้นเองทั้งแผนกก็ยกโขยงกันไปกินบุฟเฟต์ซีฟู๊ดกัน โดยมีมีนาเป็นเจ้ามือเลี้ยง ฉลองที่ได้ไปเป็นเลขานุการชั่วคราว และยังได้เงินเดือนเพิ่มอีกหมื่นหนึ่ง 

 

ทุกคนรู้ แฟนคลับรู้ ว่าพี่ตุลย์เหมือนใคร ยกเว้นอิพี่เทียคนเดียวที่ยังไม่รู้ว่ามีลูกแล้ว 

สามสี่ทุ่มจะมาให้อีกหนึ่งตอนนะคะ แต่ถ้าสี่ทุ่มครึ่งยังไม่มา แปลว่าไรท์ปั่นไม่ทันค่า 

ความคิดเห็น