ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ทุกคนคือความสุขของเราสัญญาว่าจะเขียนให้ดี แล้วน้อมรับทุกคำติชมของทุกคนนะคะ(แต่อย่าเเรงมาก555) เม้นกันเยอะๆนะคะ

ชื่อตอน : 41หาหมอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มิ.ย. 2563 00:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
41หาหมอ
แบบอักษร

ประตูบานแกร่งถูกเปิดออกอย่างแรงก่อนจะเผยโฉมร่างของผู้มาใหม่ ที่ยืนหอบหายใจจนตัวโยน 

"พี่พิมพ์ทำไมลงไปนอนแบบนั้นล่ะคะ" 

"ทำไมมาช้าจังพี่รอเอื้อยตั้งนาน" 

พิมพ์ประภัสละคำถามของคนตรงหน้าไป เธอไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรอยู่ดีๆก็น้อยอกน้อยใจที่อีกคนมาช้า 

"กว่าเอื้อยจะถูกพามาที่ห้องก็นานหลายนาทีขอโทษด้วยนะคะ" 

เอื้อยส่งยิ้มให้คนตรงหน้าอย่างอ่อนๆ แค่เธอมองเห็นใบหน้าอันซีดผาวกับนิสัยใจคอของคนตรงหน้าก็พอจะทำให้เธอรู้แล้วว่าคนตรงหน้าเป็นอะไร 

"ขอโทษด้วยนะถ้าพี่ขืนพูดอะไรเอาแต่ใจออกไป เพราะพี่ก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรเหมือนกันช่วงนี้" 

หญิงสาวเขยิบกายลุกขึ้นพลางจับมืออีกคนไม่ให้ล้มเอาไว้ ยิ่งเธอพยายามขยับตัวเท่าไหร่อาการหน้ามืดก็พร้อมจะเล่นงานทุกที 

"อาการพี่พิมพ์แย่ขนาดนี้ไปหาหมอเถอะค่ะเชื่อเอื้อย" 

มือเล็กดอบประคองร่าเล็กที่เริ่มมีน้ำมีนวลเอาไว้อย่างระมัดระวัง 

"พี่ก็กะว่าจะให้เอื้อยพาไปเหมือนกัน ช่วงนี้พี่อ่อนเพลียเกินกว่าปกติ" 

พิมพ์ประภัสจ้องมองใบหน้าอีกคนเชิงอ้อนวอน เพรานี้เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ที่เธอขอให้คนตรงหน้าช่วย 

"เรื่องแค่นี้เองพี่พิมพ์ไม่ต้องทำหน้าส่งสายตาแบบนั้นมาให้เอื้อยก็ได้ พี่พิมพ์ก็เป็นดั่งที่รักของคุณท่านก็เหมือนเป็นเจ้านายเอื้อยด้วยเรื่องเเค่นี้สบายมาก" 

หญิงสาวส่งยิ้มร่าให้อีกคนพลางหวังให้เธอคลายความเกรงใจ เพราะเธอคิดแบบที่เธออพูดออกไปจริงๆ

หัวทุยได้รูปขยับขึ้นลงเป็นอันเข้าใจแต่ก็ไม่วายแอบยกมือขอโทษคนตรงหน้า

"เห้อคุยกับพี่พิมพ์นี่เหมือนกับคุยกับเด็กดื้อจริงๆ เอาเป็นว่าเอื้อยไม่ถืออะไรก็แล้วกันแต่ตอนนี้รีบไปโรงพยาบาลดีกว่าขืนช้ากว่านี้รถจะติดเอา"

"โอเครงั้นเเดี๋ยวพี่ไปหยิบของใช้ก่อน"

ร่างบางเดินหายเข้าไปในห้องทันทีที่พูดเสร็จแม้จะมีอาหารมึนหัวอยู่นิดหน่อยแต่ก็พอทนไหว

ไวเท่าความคิดร่างเล็กเดินออกมาจากในห้องพร้อมกระเป๋าผ้าคู่ใจมิวายเอื้อมมือเล็กอันสั่นเทาจับคนตรงหน้า

เอื้อยมองมืออันสั่นเทาด้วยความเข้าใจก่อนจะรีบประคองร่างเล็กเดินไปยังรถคู่ใจ

ทั้งสองใช้เวลาเกือบ2ชั่วโมงในการฟันฝ่ารถติดในช่วงเย็นกว่าจะถึงที่หมาย เอื้อยรีบลงมาประคองร่างของพิมพ์ประภัสเพราะเห็นใบหน้าอันซีดเผือดยังไม่ดีขึ้น

"พี่พิมพ์ไหวนะคะ"

"อะ อืมไหวสิแค่นี้เอง"

หญฺงสาวฝืนตอบอีกคนออกไปเพราะไม่อยากให้เธอเป็นห่วง

"พี่พิมพ์ไหวจริงๆใช่ไหมเนี่ย"

เอื้อยถามย้ำอีกรอบเมื่อเริ่มเห็นอีกคนเริ่มทรงตัวไม่อยู่

พิมพ์ประภัสรีบสลัดหัวไล่ความมึนในหัวออก แต่เหมือนกับยิ่งเพิ่มเสียมากกว่า

"พี่พิมพ์!!!" ยังไม่ทันที่เอื้อยจะได้คำตอบร่างของพิมพ์ประภัสก็ล้มลงดีหน่อยที่ยังมีแขนของเอื้อยคอยประคองเลยทำให้ร่างบางไม่กระเเทกพื้น

ผู้คนบริเวณรอบๆต่างวิ่งเข้ามาช่วยเหลือโดยเฉพาะหมอกับพยายามที่รีบวิ่งเข้ามาถามไถ่อาการทันที ก่อนที่ร่างจะถูกบุรุษพยาบาลอุ้มขึ้นเตียงไป

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว