ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

CHAPTER 25 : เปิดตัวนายกสมาคมคนกลัวเมีย (THE END)

ชื่อตอน : CHAPTER 25 : เปิดตัวนายกสมาคมคนกลัวเมีย (THE END)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.4k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ค. 2563 22:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 25 : เปิดตัวนายกสมาคมคนกลัวเมีย (THE END)
แบบอักษร

 

ขออภัยที่ไม่ได้แก้คำผิดนะคะ 

 

CHAPTER 25 : เปิดตัวนายกสมาคมคนกลัวเมีย (THE END) 

 

โอโซน : 

“หนูนิน ไม่ต้องถือของนะ...เดี๋ยวพี่ให้ต้นอ้อมาช่วยขนของ” ผมบอกเมียตัวเล็กแต่ท้องโต เพราะเธอตั้งครรภ์ได้ห้าเดือนกว่าๆแล้ว...ผมไม่อยากให้เธอทำอะไรมากนัก ซึ่งเมียจอมดื้อก็ไม่ค่อยเชื่อฟังกันเลย 

 

“จะพาหนูไปไหนเนี่ย?” เธอขมวดคิ้วทำหน้ายุ่ง 

 

“เดี๋ยวก็รู้น่า” ผมดันไหล่บางเบาๆ ประคองเธอให้นั่งประจำที่ข้างเบาะคนขับ คาดเบลท์ ปิดประตูให้เสร็จสับ ก็กลับมาทำหน้าที่ขับรถ 

 

“พี่จะไม่บอกจริงๆเหรอ?...หรือว่าจะพากลับไปที่เกาะ? ดีๆๆๆ...หนูอยากไป ตั้งแต่แต่งงานก็ไม่ได้ไปอีกเลย นี่มันจะสามเดือนแล้วนะ”   

 

“ไม่ได้หรอก เดี๋ยวเมาเรือล่ะแย่เลย” ผมพาเธอกลับมาพักที่โรงแรมตั้งแต่จัดงานแต่งแบบเงียบๆเรียบๆเสร็จที่เกาะนั้น มันก็ไม่มีอะไรมากหรอก...มีแต่คนในครอบครัวมาแสดงความยินดี เหมือนวันครอบครัวซะมากกว่า อย่าหวังจะมีดอกไม้ช่อใหญ่ๆ เค้กสวยๆ...ไม่มี! เพราะแม่คุณบอกว่าสิ้นเปลือง ไม่ชอบความยุ่งยากวุ่นวาย ไม่ต้องการใครมาเป็นสักขีพยานรักทั้งนั้น นอกจากครอบครัวและเราสองคน...ด้วยความคิดที่ว่า ก็หนูแต่งงานกับพี่โอโซน มีพี่กับหนูสองคนก็มากพอแล้ว เปลือง! จบข่าว...ผมก็เฟลหน่อยๆอ่ะแหละ แต่ก็ขัดใจไม่ได้จริงๆ 

 

“อ้าว แล้วจะพาไปไหนล่ะ?...อ่อ ถ้าให้เดาพี่คงพาหนูไปบ้านของเราที่พี่แอบสร้างไว้ใช่ป่ะ?” 

 

“หนูนิน!...โห พี่อุตส่าห์อุบไว้ ใครบอก?” ผมขมวดคิ้วแล้วปรายตาไปมองคนข้างๆที่นั่งหัวเราะคิกคัก ท่าทีชอบใจ 

 

“พี่อย่าลืมซิ...หนูรู้จักกับพี่มาตั้งแต่เด็ก เรื่องแค่นี้ทำไมจะเดาความคิดไม่ออก” คนตัวเล็กเอื้อมมือมาดึงแก้มผม แล้วแสดงท่าทีชอบใจใหญ่โต ดวงตาหวานเป็นประกายเชียว 

 

“ทีตอนนี้น่ะรู้ เมื่อก่อนพยายามแทบตาย ไม่เห็นรับรู้อะไรเลย” 

 

“โอ๋ๆๆ อย่าโกรธน๊า...โอเคๆ หนูจะแกล้งว่าไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน ตกลงป่ะ?” เธอส่งยิ้มหวานให้ผม พยักหน้าหงึกๆ...ส่วนผม ตั้งใจขับรถจนมาถึงบ้าน ที่ตั้งใจสร้างไว้เป็นเรือนหอของเราสองคน แล้วก็ต้อนรับสมาชิกใหม่ คือลูกๆของเราด้วย 

 

“โอ๊ะโอ โกรธจริงเหรอเนี่ย?” เสียงคนตัวเล็กพึมพำเมื่อผมไม่เปิดประตูรถให้เธอ ผมก้าวเท้าเดินนำเธอเข้ามาในบ้าน แม่คุณคนสวยก็เดินตามมาเงียบๆ 

 

“พี่โอโซน” 

 

“ไม่ต้องมาเรียก พี่มันไม่เคยทำอะไรให้นินประทับใจได้เลยหนิ ใครจะไปเหมือนไอ้องศา...จ๊วบ” ผมพูดยังไม่ทันขาดคำ ญานินก็เดินมาขวางตรงหน้าแล้วคว้าคอเสื้อผมให้โน้มตัวไปประกบจูบปากหวานๆ...อ่า เอาแล้ว อ่อยชัดๆ 

 

“หยุดหึงได้แล้วน่า ท้องโตขนาดนี้แล้วมั้ย?” ไม่พูดเปล่า เจ้าตัวยังจับมือผมไปลูบท้องนูนๆของเธอเบาๆด้วย...เป็นผมที่คุกเข่าลงแล้วจุมพิตลงตรงพยานรักของสองเรา 

 

“ว๊าย!!! พี่โอโซนทำอะไรอ่ะ เดี๋ยวหนูกับลูกตกนะ!!!” เธอหวีดร้องลั่น รีบโอบรอบคอผมเมื่อถูกอุ้มอย่างไม่ทันตั้งตัว...ผมพาเธอขึ้นบันไดมายังห้องนอนของเรา ระหว่างทางที่ขึ้นบันไดวน ตรงผนังสีขาวมีรูปของผมและเธอในอดีตตั้งแต่เล็กจนโต ติดเรียงกันอย่างสวยงามมาตลอดถึงห้องนอน 

 

“อยากเข้าห้องไหนก่อน?” ก้มลงถามชิดพวงแก้มแดงปลั่ง 

 

“พี่โอโซนหนูท้องอยู่นะ” เธออ้อมแอ้มตอบ เหงื่อซึมที่ไรผม ทั้งๆที่อากาศก็ไม่ได้ร้อน 

 

“ทะลึ่ง…พี่หมายถึงจะเข้าไปดูห้องไหนก่อน ห้องเราหรือห้องลูกๆ”   

 

“ไอ้พี่โอโซนบ้า!...ชอบแกล้งหนูอยู่เรื่อย เป็นแบบนี้ตลอดอ่ะ” ใบหน้าสวยงอง่ำ มือบางตีไหล่ผมดีงเพี๊ยะๆๆ 

 

“ฮึๆๆ…ก็นินคิดทะลึ่งกับพี่เองอ่ะ” ผมอมยิ้ม เอาลิ้นดันกระพุ้งแก้ม พยายามกลั้นขำในท่าทีเหมือนเด็กๆของเธอ แล้วพาเดินมายังห้องนอนของเรา ค่อยๆวางร่างในอ้อมอกให้นั่งลงที่ปลายเตียงนุ่ม แล้วคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ 

 

“ชอบป่ะ?” 

 

“อืม” เธอพยักหน้าหงึกๆ ผมแอบเห็นว่าเธอน้ำตาคลอด้วย 

 

“ดีใจที่หนูนินชอบ” 

 

“ตุ้บๆๆ” เธอทุบอกผมเบาๆแล้วปาดน้ำตาทิ้ง 

 

“ถ้าชอบแล้วร้องไห้ทำไมคะ?”   

 

“ก็พี่...ฮึก พี่ทำแบบนี้ หนูยิ่งรู้สึกผิด...ฮึกๆๆ ในห้องนี้มีแต่ของที่หนูชอบ...นาฬิกานั่น ต้นไม้นั่น โซฟานุ่มๆสีนั้น กรอบรูปครอบครัวนั่นด้วย...ตู้โชว์นั่นก็ด้วย มุมหนังสือตรงนั้นก็ด้วย แล้วก็รูปของเรา ทุกอย่าง ฮือๆ หนูชอบหมดเลย”   

 

“หนูร้องไห้ทำไมคะ?” ผมเองเริ่มงง...แต่คงจะเป็นเพราะฮอร์โมนซินะ 

 

“ฮือ มันทำให้หนูรู้สึกผิด...ที่ผ่านมา หนูน่าจะสนใจพี่มากกว่านี้...ฮือๆๆ หนูน่าจะใส่ใจพี่ให้มากกว่านี้ หนูไม่น่าผลักไส ไม่น่าอวดดีที่พี่มาดูแล ฮือๆๆ ขอโทษนะคะ” เธอร้องไห้โฮ ดึงผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋าเสื้อเชิ้ตของผม แล้วเอาไปซับน้ำตาเอง 

 

“ไม่ร้องน่า...พี่โอโซนคนนี้ จะดูแลหนูนินให้ดีที่สุด...ไม่ต้องร้องไห้นะ แค่วันนี้หนูนินรู้ตัวแล้วว่าพี่รักหนูนินมากขนาดไหน พี่ก็โคตรชื่นใจเลยค่ะ...จะดูแลหนูนินจนวันสุดท้ายของชีวิต สัญญา” ผมกุมมือบางไว้ จุมพิตเบาๆที่แก้มนุ่ม และท้องนูนๆ 

 

“อย่าพูดแบบนี้นะ เราจะดูแลกันตลอดไป พี่ห้ามทิ้งหนูไปก่อนนะ ไม่อย่างนั้นจะโกรธ” 

 

“โอเคๆ...หิวยัง?”   

 

“พี่โอโซนอ่ะ เวลานี้กำลังซึ้งนะ พูดถึงเรื่องกินได้ไง?” 

 

“ก็พี่รู้ว่าเวลาหนูนินร้องไห้ ต้องกินอะไรอร่อยๆถึงจะดีขึ้น...หรือว่าจะกินพี่ดี?”  ไม่พูดเปล่ากระชากคอเสื้อตัวเองจนกระเด็นหลุดไปสองเม็ด เงยหน้ากัดริมฝีปาก แล้วแกล้งร้องซี๊ดเบาๆ 

 

“ไอ้พี่โอโซน” คนตัวเล็กเขินหน้าแดง ก้มหน้างุด...แล้วจู่ๆเธอก็ลนลานล้วงกระเป๋าใบเล็กของเธอ หยิบกล่องเล็กๆน่ารักขึ้นมาส่งให้ผม...ผมเลิกคิ้วอย่างงๆ แต่ก็รับมาเปิดแต่โดยดี 

 

“สร้อยคอ?” ผมเงยหน้าขึ้นถามเธอ ญานินดูเหมือนผิดหวังที่ผมดูไม่ตื่นเต้นกับของที่เธอให้ 

 

“หนูเลือกไม่ถูกใจพี่ใช่มั้ย?...ขนาดนี้แล้ว ยังไม่รู้ใจพี่ดีพอ ทั้งๆที่คิดว่ารู้ดีหมดแล้วแท้ๆเลย”   

 

“เอาน่ะ เดี๋ยวก็รู้หมดทุกซอกทุกมุม...แต่ปกติพี่ไม่ค่อยชอบใส่เครื่องประดับอะไรมาก...แต่เพราะสร้อยเส้นนี้หนูนินตั้งใจเลือกให้...พี่จะใส่...หนูนินใส่ให้พี่นะ” ผมหยิบสร้อยในกล่องส่งให้เธอ ญานินรับไป แล้วโอบรอบคอผมไว้เพื่อจะติดตะขอด้านหลัง ทำให้เธอต้องโน้มตัวลงมาใกล้ผมมากๆ แล้วคนอย่างไอ้โอโซน มีหรือจะปล่อยให้โอกาสหลุดลอย...ดูดเม้มเนินอกที่โผล่พ้นเสื้อของเธอ จนเป็นรอยแดง 

 

“อื๊อ! พี่โอโซน เดี๋ยวมีคนเห็นรอย เสื้อคอกว้างด้วย” เธอบ่นอุบ ยกมือขึ้นลูบรอยแดงนั้นเบาๆ 

 

“ไม่เป็นไรหรอก มีผัวแล้ว...จะมีสักกี่รอยก็ได้ คนอื่นเขาคงไม่ว่าอะไรหรอกมั้ง” แกล้งแหย่เธอเล่น อมยิ้มเมื่อเห็นเธอทำหน้าง้ำ 

 

“น่าเกลียดน่ะซิ...นี่ถ้าออกไปข้างนอกนะ...” 

 

“ช่างเถอะน่า...ไปเดินดูรอบๆกันเถอะ ไปดูห้องลูกเรากัน” ผมจูงมือคนตัวเล็กมาที่ห้องข้างๆ ซึ่งมีของใช้ของลูกเตรียมไว้บ้างแล้ว ทั้งเปล ทั้งของเล่น ทั้งขวดน้ำขวดนม ที่นอนหมอนมุ้ง นิดๆหน่อยๆที่ผมเตรียมไว้ให้ลูก 

 

“โห! นี่หนูเพิ่งท้องได้ห้าเดือนกว่าๆ พี่รีบเตรียมของให้ลูกเราเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?” ญานินเดินไปหยิบจับของที่ผมเตรียมไว้  

 

“นี่พี่เตรียมไว้สำหรับลูกสาวคนแรกของเรา ว่าจะซื้อเสื้อผ้าด้วย...แต่เดี๋ยวให้หนูนินเป็นคนเลือกบ้างดีกว่า” 

 

“พี่โอโซน” 

 

“หืม?” ผมหันไปตามเสียงเรียก สบตากับเมียคนสวยที่ยืนส่งยิ้มหวานมาให้ผม 

 

“ขอบคุณนะคะที่ดูแลพวกเราอย่างดี...ขอบคุณจริงๆนะคะ” 

 

“หนูนินพูดขอบคุณพี่เป็นร้อยๆรอบแล้วค่ะ...พี่รู้แล้ว แต่พี่อยากทำให้หนูกับลูกนะ” 

 

“พี่โอโซนเหนื่อยทั้งงาน ทั้งดูแลหนู ไหนจะแพ้ท้องแทนหนูเมื่อสองเดือนก่อนอีก...พักบ้างนะคะ ให้หนูดูแลพี่บ้าง” ญานินเดินเข้ามาหาผม รั้งให้นั่งลงบนพรมนุ่มๆ ด้วยกัน 

 

“นินนั่งตรงเก้าอี้โยกดีกว่า จะได้สบายตัว”   

 

“ไม่เป็นไรค่ะ...นั่งตรงนี้ข้างๆพี่นี่แหละ” เธอจับมือผมไว้ ไม่ปล่อยให้ไปไหน...เป็นผมที่ต้องประคองให้เธอนอนหนุนตักผมไว้ 

 

“หนูมีเรื่องอยากถาม...อยากถามให้แน่ใจ...พี่โอโซนไม่เคยรักน้องดา แต่รักหนูตั้งแต่แรกแล้วใช่มั้ย?” เธอไม่เพียงแค่ถาม แต่จับปลายคางผมไว้ให้สบตากับเธอ 

 

“พี่รักน้องดาแบบน้องสาวมาตลอด...ไม่เคยเกินเลยไปมากกว่านั้น แต่ที่ผ่านมา หนูนินไม่ชอบพี่ ไม่สนใจพี่ พี่ก็ไม่รู้จะคุยกับใครนอกจากน้องดา...หนูนินเอาแต่สนใจองศา” พูดจบก็เงยหน้าขึ้น ไม่รู้เหมือนกัน ทำไมเสียงตัวเองเหมือนคนกำลังงอน 

 

“รู้เอาไว้เลยนะคะ...พี่ไม่ใช่ตัวแทนของใคร หนูรักพี่...ในแบบที่พี่เป็น แค่พี่โอโซนคนเดียวที่รู้สึกรักแบบไม่มีเงื่อนไข...พี่เข้ามาทำให้ใจดวงนี้หวั่นไหวแล้ว รับผิดชอบ ดูแลมันไปตลอดนะคะ” เธอทำมือเป็นรูปมินิฮาร์ท แตะลงที่หัวใจเธอแล้วส่งมาให้ผม 

 

“สัญญาครับ” ผมจูบซับที่มือบางแล้วส่งยิ้มให้เธอ...สำหรับผมกับเธอ เริ่มต้นอาจไม่ค่อยดีนัก แต่ตอนนี้...การบอกรักกันในทุกๆวัน เป็นสิ่งที่เราทำ เต็มใจทำมาตลอด และบอกกับตัวเองว่า ใช้ชีวิตให้เหมือนวันนี้เป็นวันสุดท้ายของชีวิต...ดูแล ห่วงใย เติมความรัก ความสุขให้กันในทุกๆวัน 

 

“พี่รู้มั้ย?...เดี๋ยวนี้พี่ทำตัวน่ารักมากขึ้นทุกวัน หนูกับลูกจะเป็นเบาหวานมั้ยเนี่ย?” 

 

“ฮึๆๆ…พี่น่ารักมาตั้งนานแล้ว แต่คนแถวนี้เพิ่งจะมาหลงรักอ่ะดิ” ส่งยิ้มเขินๆให้เธอ แกล้งดึงแก้มนุ่มแก้เก้อ  

 

“โหย…หวานซ๊า” 

 

“เขินอ่ะแหละ...ดูออก” ผมแกล้งแซวเธอกลับ 

 

“ก็นิดนึง...ว่าแต่ จะตั้งชื่อลูกว่าอะไรดี?...น้ำตาลดีมั้ย?...เพราะพ่อกับแม่หวานกันมากๆ จนลูกอิจฉาแล้วมั้งเนี่ย” เธอแยกยิ้มแล้วลูบท้องนูนเบาๆ เหมือนจะคุยกับลูกในท้องมากกว่าที่จะคุยกับผม 

 

“ธรรมดาไป...ตั้งให้มันดูมีสตอรี่หน่อยซิ...ชื่ออะไรดีนะ?”   

 

“ปืน…เพราะแม่ชอบปืน ถ้าลูกถามจะบอกว่า...แม่เอาปืนไล่ยิงพ่ออยู่หลายครั้ง” 

 

“ก็ดี ถ้ามีอีกคนให้ชื่อปล้ำ...ถ้าลูกถามบอกว่าพ่อหลบลูกปืนได้แล้วจับแม่ปล้ำเลย” 

 

“พี่โอโซนอ่ะ!...ฮ่าๆๆ บ้าเหรอ?” ทั้งผมและเธอหลุดขำออกมา...ก็นะ เรื่องราวของเราในช่วงแรกๆมันโรแมนติก หวานเจี๊ยบซะที่ไหนล่ะ 

 

“งั้น…ให้ชื่อว่า อบอุ่นดีมั้ยคะ?...เพราะว่า แม่รู้สึกอบอุ่นทุกครั้งที่มีพ่ออยู่ด้วย...แล้วมันก็มีตัวอักษร อ และ น มาจากชื่อของเราสองคนด้วย...พี่โอโซนว่าไงคะ?” เธอถามผมพลางกรอกตาไปมาคล้ายกำลังครุ่นคิด 

 

“พี่ชอบ...รู้สึกอยากมีคนที่สองแล้วอ่ะ...หนูนิน พี่ขออีกคนนะ”   

 

“แหน่ะ คนเดียวเลี้ยงให้ไหวก่อนเถอะค่ะ”   

 

“ไม่รู้แหละ จะเอาอีกคน” ผมยักไหล่ราวกับไม่สนใจ...โอโซนไม่หวั่นหรอกเว้ย 

 

“ฮึๆๆ ตามใจซิคะ” 

 

“งั้นซ้อมปั๊มเพิ่มกันเถอะ” 

 

“นี่ไม่ต้องเลยค่ะ...ฮ่าๆๆ พี่โอโซน ไอ้คนหื่น” แล้วมีหรือที่เธอจะหยุดผมได้...ลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมืองแน่ๆโอโซนคนโหดที่อยู่ในโหมดกลัวเมีย...ไม่กลัวอยู่เรื่องเดียว คงรู้แหละ...ดูออก 

 

 - - - THE END - - -    

 

ขอโทษที่หายไปนานนะคะ ขอโทษที่แต่งไม่ถูกใจ ขอโทษนะคะ แต่อยากขอบคุณมากๆที่เข้ามาอ่าน เข้ามาแนะนำ ขอบคุณมากๆนะคะ ดูแลสุขภาพด้วยค่ะ ไม่ได้หมอ แต่เป็นห่วงนะ 

   

ความคิดเห็น