email-icon facebook-icon

สวัสดีค่าาาาาาาาาาาา ยินดีต้อนรับเข้าสู่หน้าเพจของแพรสีนิลนักเขียนมือใหม่ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนค่ะ ❤️

สัญญารัก - ตอนที่ 7 โลกไม่ควรกลม

ชื่อตอน : สัญญารัก - ตอนที่ 7 โลกไม่ควรกลม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ม.ค. 2564 00:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สัญญารัก - ตอนที่ 7 โลกไม่ควรกลม
แบบอักษร

ตอนที่ 7 โลกไม่ควรกลม 

เจนอมยิ้มกับท่าทางฮึกเหิมของหญิงสาวคนข้างๆ ได้นึกหวังในใจว่าเธอคงจะอดทนกับความร้ายกาจของใครบางคนแถวนี้จนครบกำหนดได้นะ เมื่อเห็นว่าหญิงสาวพร้อมแล้วเธอจึงเริ่มป้อนข้อมูลที่ควรรู้ให้ทีละข้อ 

“ท่านประธานจะเข้าบริษัทตอน 9 โมงตรง พวกเราจะต้องมาให้ถึงโต๊ะก่อนท่านเสมอ ปริ้นอีเมลและข้อมูลอัพเดตต่าง ๆ จากลูกค้าไปวางบนโต๊ะทำงานทุกเช้า”  

“....” 

“ชงกาแฟและเสิร์ฟคุ๊กกี้ตอน 9 โมงครึ่งและรายงานตารางคิวในวันนั้นให้ท่านประธานทราบอีกครั้ง คอยจัดเรียงเอกสารที่ท่านประธานต้องเซ็นตามความด่วนและความสำคัญก่อนหลังนะจ๊ะ"  

"ค่ะ" 

"จากนั้นนำไปวางบนโต๊ะตอน 11 โมง พักเที่ยงได้วันละหนึ่งชั่วโมงแต่แนะนำให้กลับมานั่งประจำโต๊ะไม่เกินเที่ยงห้าสิบห้านะจ๊ะ ปกติพี่จะเป็นคนติดตามท่านประธานเวลาออกไปคุยงานข้างนอกแต่ก็ไม่ทุกครั้ง ถ้าวันไหนพี่ออกไปข้างนอกคงต้องฝากงานที่เหลือกับเคทนะ"  

"ได้ค่ะ ไม่มีปัญหา" 

"เวลามีประชุมต้องเข้าไปนั่งฟังทุกครั้ง คอยจดบันทึกแล้วพิมพ์ข้อสรุปในที่ประชุมส่งให้ท่านประธานภายในวันนั้น อาจมีแปลเอกสารบ้าง ถ่ายเอกสารบ้าง ร่างสัญญาบ้าง แล้วก็งานจิปาถะแล้วแต่ท่านประธานจะเรียกใช้ งานในแต่ละวันก็จะมีประมาณนี้นะจ๊ะ ไม่ยากเท่าไหร่” 

“ค่ะ ไม่ยากเท่าไหร่” 

แต่ดีเทลเยอะโคตร!!  เคทยิ้มแห้งทำหน้าเห็นดีเห็นงามด้วย แต่จริง ๆ แล้วเธอสติหลุดไปตั้งแต่ประโยคที่สามเพราะจดไม่ทัน จึงเลือกที่จะนั่งฟังเงียบๆ แล้วค่อยจดลงสมุดทีเดียว  

รู้งี้กดบันทึกเสียงไว้ซะก็ดี 

“อ่ออ กาแฟที่ท่านประธานดื่มเป็นประจำคือกระปุกสีแดงที่อยู่ริมซ้ายสุดนะจ๊ะ ใส่กาแฟ 3 ช้อน ครีมเทียม 1 ช้อน น้ำตาล 1 ช้อน คนเสร็จไม่ต้องวางช้อนในจานรอง พอดีท่านประธานไม่ชอบให้มีรอยเลอะที่ด้านข้างแก้วน่ะ” 

“อ่า ค่ะ” 

ยัง! ยังไม่จบ! แค่กาแฟถ้วยเดียวก็ต้องมีกิมมิคที่น่าจดจำด้วยสินะ  

ทีหลังไม่บอกไว้ด้วยล่ะว่าต้องคนกี่ที แล้วคนไปทางไหน โถว! ทำไมต้องทำชีวิตให้มันยุ่งยากวุ่นวายขนาดนั้นด้วยนะ 

 

@08.55 น. 

ยิ่งใกล้เวลาเริ่มงาน เคทก็ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้นตามลำดับ อยากไปเข้าห้องน้ำใจจะขาดแต่ก็ไปไม่ได้ เธอเหลือบตามองนาฬิกาแวบนึงแล้วทำได้แค่ยืนบิดไปมาพยายามอดทนต่อไป 

“สวัสดีค่ะท่านประธาน / สวัสดีครับท่านประธาน” 

เคทยืดสันหลังขึ้นตั้งตรงโดยอัตโนมัติเมื่อได้ยินเสียงทักทายดังขึ้นประสานเสียงกันอย่างพร้อมเพียงลอยมาแต่ไกล  

เธอยืนก้มหน้าประสานมือทั้งสองข้างไว้ข้างหน้าลำตัว ใจเต้นตึกตักด้วยความตื่นเต้น เฝ้ามองแต่พื้นตรงหน้าว่าเมื่อไหร่ท่านประธานจะเดินผ่านไป 

เธอแทบกลั้นหายใจเมื่อรองเท้าหนังสีดำคู่โตโผล่เข้ามาในขอบเขตสายตา ก่อนจะหยุดฝีเท้าลงตรงหน้าเธอพอดิบพอดี 

ชายหนุ่มเหล่ตามองหญิงสาวในชุดนักศึกษาพอดีตัวที่กำลังยืนก้มหน้าข้างๆ เลขาคู่ใจอยู่ครู่หนึ่ง มุมปากยกยิ้มเล็กน้อยอย่างยากจะสังเกตเห็น  

หึ! ดีเลย กำลังอยากหาอะไรสนุกๆ ทำอยู่พอดี 

“อีกสิบนาทีให้เด็กฝึกงานเอากาแฟมาเสิร์ฟ” 

สั่งการเรียบร้อย ชายหนุ่มก็เดินเข้าห้องทำงานไปทันที 

หะ? ฉันเหรอ?  

เคทกระพริบตาปริบๆ ยกมือขึ้นชี้ตัวเองแล้วหันมองหน้ารุ่นพี่เพื่อขอความช่วยเหลือ มือบางแตะหลังเธอเบาๆ คล้ายจะปลอบประโลมว่า ใช่จ๊ะ ได้ยินไม่ผิดหรอกจ๊ะ 

ทำให้เธอจำต้องเดินคอตกไปจัดการตามที่ได้รับมอบหมายอย่างเลี่ยงไม่ได้ 

“หึ ๆ หวังว่าจะไม่เล่นงานฉันตั้งแต่วันแรกนะคะ ท่านประธาน” 

เคทสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะกลั้นใจเคาะประตูสามที 

ก้อกก้อกก้อก 

“เข้ามา” 

เคทผลักประตูเข้าไปหลังได้ยินเสียงตอบรับ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็นรู้สึกกดดันคล้ายถูกมือที่มองไม่เห็นกำลังเอามีดจี้คอให้เดินตรงไปข้างหน้า  

เธอมองเก้าอี้ตัวใหญ่ที่หมุนหันหลังให้แล้วรีบหลุบตาลงต่ำ สองมือประคองถ้วยกาแฟหอมกรุ่นเดินมาวางลงบนโต๊ะทำงานอย่างระมัดระวัง 

“กาแฟค่ะ” 

เงียบ..... 

“งั้นดิฉันขอตัวนะคะ” 

เมื่อไร้เสียงตอบรับ เธอจึงเลือกที่จะถอยออกจากห้องมาอย่างเงียบ ๆ  

ทันทีที่ปิดประตูสนิทเธอก็ถอนหายใจโล่งอกเฮือกใหญ่  ก่อนจะหันมาแบะปากทำหน้าจะร้องไห้ใส่พี่เจนอย่างน่าสงสาร  

เข้าไปแปบเดียวแต่เหมือนผ่านไปเป็นชั่วโมง ทำไมบรรยากาศในห้องเขาถึงมืดมนอึมครึม อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกได้ขนาดนั้นนะ 

“น่ากลัวเป็นบ้าเลยพี่เจน ฮือออออ” 

เจนอมยิ้ม เพราะรู้ซึ้งถึงกิตติศัพท์อันขึ้นชื่อลือชาของท่านประธานดีกว่าใคร ๆ  คงจะมีเพียงแค่เธอแหละมั้งที่คงยืนหยัดอดทนกับคนน่ากลัวในสายตาคนอื่น ๆ มาได้จนถึงทุกวันนี้ แต่ถ้ามองถึงผลตอบแทนที่ได้ ถือว่าคุ้มค่ามากทีเดียว 

กริ้งงงงงง 

“ค่ะ ท่านประธาน” 

( กาแฟเข้มไป ให้เด็กฝึกงานชงมาใหม่ ) 

สัญญาณเตือนภัยในหัวเปิดไฟแดงวิบวับ ส่งเสียงดังวี้หว่อ ๆ ไม่หยุด ทันทีที่เธอสบเข้ากับสายตาของพี่เจนที่หันมายิ้มอ่อน  

“ท่านประธานให้เคทชงกาแฟเข้าไปใหม่จ๊ะ บอกว่าแก้วที่แล้วมันเข้มไป เคทจำสูตรที่พี่บอกไปได้ใช่ไหม” 

เคทพยักหน้ารัว ๆ แล้วพึมพำท่องสูตรที่เธอจำจนขึ้นใจออกมาให้รุ่นพี่ฟัง 

“กาแฟ 3 ครีม 1 น้ำตาล 1 ก็ถูกนะคะ” 

“งั้นดูระดับน้ำดี ๆ นะ เอาให้เท่าขอบหูจับด้านบนนะจ๊ะ” 

“อ่า...ค่ะ” 

เคทยิ้มอ่อนอกอ่อนใจแล้วเดินเลี่ยงออกไปทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด  

รอบนี้เธอตั้งใจตักตวงปริมาณอย่างพิถีพิถัน ปาดให้ส่วนผสมเทียบเท่าขอบช้อนตวงทุกครั้ง เพ่งตอนเทน้ำร้อนจนตาแทบเข ถ้ายังไม่ถูกใจก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว 

ก้อกก้อกก้อก 

“เข้ามา” 

เคทรีบปรับสีหน้าให้ดูอ่อนน้อม ก้มหน้าก้มตาประคองถ้วยกาแฟหอมกรุ่นถ้วยที่สองวางลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา จากนั้นก็หยิบถ้วยเก่าเดินถอยออกไปเงียบ ๆ โดยไม่เงยหน้าขึ้นมามองอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย 

มันเข้มเกินไป?  

คิ้วเรียวขมวดเข้ากันขณะก้มมองถ้วยในมือด้วยความสงสัย ก่อนจะยกแก้วขึ้นจรดริมฝีปากเพื่อพิสูจน์ 

อึกๆ  

หลังชิมรสชาติคิ้วเธอก็ยิ่งขมวดเข้าหากันแน่นขึ้นไปอีก  เพราะสิ่งที่เธอได้รับคือรสชาติอย่างมันควรจะเป็น  

ไม่เห็นจะเข้มเกินไปตรงไหนเลย กาแฟมันก็รสชาติแบบนี้เหมือนกันหมดป่ะ!!?  

กริ๊งงงงงงงง 

( หวานไป ชงมาใหม่ ) 

เคทยิ้มอ่อนแล้วถอนหายใจเบาๆ  ไม่ต้องฟังก็รู้ว่าต้องชงใหม่อีกรอบแน่นอน เหอะ ๆ พรุ่งนี้ฉันจะเตรียมถ้วยตวงมาด้วย!! บ่นไปก็เท่านั้นเพราะสุดท้ายเธอก็ต้องเอากาแฟไปเสิร์ฟใหม่อยู่ดี  

เคทฉีกยิ้มให้ประตูหนึ่งที เคาะเสร็จก็ผลักเข้าไปโดยไม่รอการตอบรับอีกแล้ว  

“กาแฟแก้วที่สามมาแล้วค่ะ” 

เคทจงใจเอ่ยขึ้นแล้วบรรจงวางถ้วยกาแฟหอมกรุ่นลงบนโต๊ะอีกรอบ  

เธอสะดุ้งเล็กน้อยรีบหลุบตาลงต่ำมองแค่ปลายเท้าตัวเองเมื่อจู่ ๆ เบาะเก้าอี้ที่หันหลังให้ก็หมุนกลับมา 

ปากพาซวยอีกแล้วนะยัยเคท! เตรียมตัวเก็บของกลับมหาลัยได้เลย  

ร่างเล็กสะดุ้งหลับตาปี๋อีกครั้ง เมื่อได้ยินท่านประธานออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ 

“เงยหน้า!” 

เคทเม้มปากแน่นค่อย ๆ พลางเงยหน้าขึ้นอย่างช้า ๆ ตามคำสั่ง เปลือกตาค่อยๆ เผยอลืมขึ้นมองคนตรงหน้าด้วยความประหม่า 

ทันใดนั้นดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้น เกิดอาการเข่าอ่อนจนเผลอก้าวถอยหลังเมื่อเห็นใบหน้าของท่านประธานตรงหน้าอย่างชัด ๆ เต็ม ๆ ตา  

โลกคะ โลกไม่ควรกลมขนาดนี้ค่ะ!!! 

“ขะ...ขออภัยค่ะท่านประธาน” 

เคทรีบก้มหน้าหลุบตามองต่ำหลังได้สติ ใจดวงน้อยเต้นแรงไม่ส่ำด้วยความหวาดหวั่น แย่แล้ว ๆ ๆ หวังว่าเขาจะจำหน้าเธอไม่ได้นะ 

สายตาคมกริบหรี่จ้องมองปฏิกิริยาของลูกนกตัวน้อยแล้วยกยิ้มมุมปาก  

แสร้งทำเป็นจำเขาไม่ได้ ทั้ง ๆ ที่หน้าเธอมันฟ้องชัดเจนขนาดนี้เนี้ยนะ  

หึหึ! 

 

 

************** 

พี่วิน! อย่าแกล้งน้องงงงงงงงง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าชีวิตเคทบันเทิงแน่นอน คึคึ  

ความคิดเห็น