email-icon facebook-icon

สวัสดีค่าาาาาาาาาาาา ยินดีต้อนรับเข้าสู่หน้าเพจของแพรสีนิลนักเขียนมือใหม่ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนค่ะ ❤️

สัญญารัก - ตอนที่ 6 แผนกสุดท้าย

ชื่อตอน : สัญญารัก - ตอนที่ 6 แผนกสุดท้าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ย. 2563 20:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สัญญารัก - ตอนที่ 6 แผนกสุดท้าย
แบบอักษร

ตอนที่ 6  แผนกสุดท้าย 

เคทเค้นหัวเราะเบา ๆ ทอดมองคนไม่รักษาเวลาด้วยสายตาไม่พอใจแล้วหย่อนสะโพกลงนั่งที่เดิม

“หึ! คุณวินคะ คุณนัดฉันกี่โมงคะ หรือว่านาฬิกาที่บ้านจะตาย”

ทว่าอีกฝ่ายกลับเงียบไปตอบ ทำเพียงส่งสายตาคมกริบที่เดาไม่ออกว่ากำลังอยู่ในอารมณ์ไหนมาให้

เคทส่งเสียงเหอะในลำคอ ก่อนจะวางโทรศัพท์คืนให้ผู้เป็นเจ้าของบนโต๊ะ แล้วชี้ไปยังถุงเสื้อที่พาดอยู่บนเก้าอี้ข้างๆ

“ฉันส่งซักแห้งให้คุณเรียบร้อยแล้ว”

ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนแล้วยกมือขึ้นเรียกใครสักคน ไม่ถึงสิบวิก็มีชายในชุดสูทสีดำก้าวเข้ามาหยิบถุงเสื้อผ้าแล้วทั้งคู่เดินจากไปโดยไม่พูดอะไร ทิ้งให้เคทอ้าปากค้างมองตามหลังอย่างไม่เชื่อสายตา

“โคตรเสมอต้นเสมอปลายเลย คำขอบคุณสักคำก็ยังไม่มี สุดยอด! นายมันสุดยอดจริง ๆ!!”

เคทก่นด่าตามหลังคนไม่มีมารยาท ก่อนจะเดินกระฟัดกระเฟียดกลับไปยังรถยนต์คันจิ๋วที่จอดอยู่ในลานจอดรถของตึก TK Group

แต่พอคิดถึงเรื่องฝึกงานเทอมหน้า เธอค่อยอารมณ์ดีขึ้นมาหน่อย อย่างน้อยวันนี้ก็ยังมีเรื่องราวดี ๆ อยู่บ้าง

........................................ 

ความยุ่งวุ่นวายกับการอ่านหนังสือเตรียมสอบทำให้เคทหลงลืมเรื่องราวของคนไร้มารยาทไปจนหมดสิ้น เธอหย่อนสะโพกลงนั่งที่โต๊ะประจำหลังสอบวิชาสุดท้ายเสร็จเป็นคนแรก

ก่อนจะหันขวับไปทางอาคารเรียนอีกฝั่งเมื่อหางตาเหลือบไปเห็นแผ่นหลังของใครบางคนที่ดึงดูดความสนใจขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

“แล้วฉันจะหันมองตามทำไมเนี้ย”

เคทส่ายหัวให้ท่าทีที่แปลกประหลาดของตัวเองแล้วหัวเราะเบา ๆ  มือเล็กหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นกดถ่ายรูปตัวเองในมุมต่าง ๆ ไว้อัพลงโซเซียลอย่างเพลินเพลิน

ครืดครืด ครืดครืด

เสียงโทรศัพท์สั่นเตือนสั้น ๆ ทำให้เคททำหน้าฉงนเมื่อพบข้อความจากบุคคลที่หายไปจากชีวิตเธอนานนับอาทิตย์ เธอจึงกวาดสายตามองไปรอบตัว ๆ เมื่อเริ่มรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยขึ้นมาลึก ๆ

( คนไร้มารยาท : อยู่ไหน )

เคทก้มหน้าลงอ่านข้อความที่โชว์อยู่บนหน้าจออีกครั้ง  แล้วตัดสินใจไม่ตอบกลับอะไรกลับไป ก่อนจะคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงกับโต๊ะม้าหินอ่อน

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นรองเท้าผู้ชายยืนอยู่ไม่ไกลจากที่นั่งของเธอมากนัก เธอเงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นเจ้าของก่อนจะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าอีกฝ่ายอย่างชัดเจน

“รอบนี้ไม่ได้มาแค่ข้อความ แต่มาเป็นตัวเป็นตนเลยแหะ ดูจากหน้าแล้วไม่น่าจะมาเรียนป่ะ”

เคทหันมาพึมพำกับหัวไหล่ตัวเองเบาๆ ปรับสีหน้าให้ดูเป็นปกติแล้วหันกลับไปมองชายหนุ่มอีกครั้ง

“มีอะไรหรือเปล่าคะ”

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเอาแต่ยืนนิ่งแล้วจ้องหน้าไม่หยุด เธอจึงเอ่ยถามอย่างอดไม่ได้

จำเขาไม่ได้?

คิ้วหนาขมวดเข้าหากันหลังได้ยินประโยคคำถามจากหญิงสาว กวินไม่พูดอะไรแต่หันหลังเดินกลับไปหาคนสนิทที่ยืนรออยู่แทน

“เอ้า! นอกจากจะไร้มารยาทแล้วยังลืมเอาปากมาด้วยอีก พิการซ้ำซ้อนจริง ๆ”

เคทหัวเราะเบาๆ ส่ายหัวไปมาขณะมองตามหลังจนชายหนุ่มลับสายตา

“ขำอะไรอยู่หื้ม”

เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยถามพร้อมกับทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ  แขนแกร่งยกขึ้นกอดคอคนตัวเล็กที่นั่งหัวเราะคิกคักอยู่คนเดียวแล้วรั้งเข้าหาตัวอย่างที่ทำอยู่เป็นประจำ

“เปล่า ๆ แค่เห็นอะไรตลก ๆ เฉย ๆ  เอ้อ! แล้วยัยบริ้งค์กับยัยขวัญล่ะ ยังไม่เสร็จอีกเหรอ”

เคทส่ายหัวยิ้ม ๆ ไม่ได้เล่าอะไรมากมาย แล้วเปลี่ยนประเด็นไปที่เพื่อนสนิทแทน

“น่าจะอีกนาน หิวแล้วเหรอ”

“นิดหน่อยแต่ไม่เป็นไรรอได้”

“จะเริ่มฝึกงานเมื่อไหร่?”

“จันทร์หน้า แล้วนายล่ะ พ่อเรียกให้ไปเริ่มงานอาทิตย์หน้าเหมือนกันไหม”

“อืม ถ้ามีอะไรก็โทรมานะ เผื่อเธออยากย้ายที่ฝึกงาน”

เคทเลิกคิ้วมองซันด้วยความแปลกใจ ประโยคที่ดูเหมือนจะธรรมดาแต่เธอกลับรู้สึกว่ามันไม่ธรรมดา เหมือนมีความหมายอะไรที่แอบแฝงมากกว่านั้น ทำให้หวนนึกไปถึงปฏิกิริยาของเพื่อนชายเมื่อตอนที่ได้อ่านอีเมลตอบรับเป็นครั้งแรก

“ที่นี่มัน...มีอะไรพิเศษหรือเปล่า ทำไมนายดูกังวลใจยังไงชอบกล”

เคทเท้าคางหรี่ตาจ้องหน้าเพื่อนชายด้วยความสงสัย พยายามสังเกตสีหน้าแววตาต่าง ๆ ของอีกฝ่ายไปด้วย

ซันเหล่ตามองคนจ้องจับผิดแล้วหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ  ก่อนจะยกมือขึ้นดีดหน้าผากนูนเบา ๆ อย่างหยอกเย้า

“ก็แค่เป็นห่วงเธอเฉย ๆ”

“ฉันแค่ไปฝึกงานย่ะ ไม่ได้ไปรบ!”

เคทย่นจมูกใส่แล้วหันมาทำทีว่าให้ความสนใจกับการอัพเดตชีวิตลงบนโซเซียล แต่ในสมองกลับกำลังทบทวนคำพูดต่าง ๆ เก็บไว้ในใจอย่างเงียบ ๆ

ซันเองก็คลุกคลีอยู่ในวงการนี้มานาน คงจะรู้อะไรมาไม่มากก็น้อย ดูท่าการฝึกงานครั้งนี้ของเธอ คงจะต้องมีเรื่องอีกไรที่น่าเซอร์ไพรส์รออยู่เยอะแน่ ๆ

3 เดือนถัดมา @TK Group 

เคทฉีกยิ้มแล้วก้มหัวให้พนักงานรุ่นพี่ทุกคนที่พบเจอ เธอยังคงทำตัวให้ดูอ่อนน้อมถ่อมตนมาตลอดเพราะไม่อยากโดนเขม่น  

ที่นี่ให้เธอเริ่มฝึกงานตามฝ่ายต่าง ๆ ภายในแผนกบริหาร เริ่มตั้งแต่งานธุรการ งานประสานงานทั่วไป งานพัฒนาบุคลากร และงานเลขานุการตามลำดับ  

เธออาจจะดูก๋ากั่นเวลาอยู่กับเพื่อน ๆ แต่เมื่อก้าวขาเข้าสู่โลกแห่งการทำงาน เธอก็พร้อมที่จะปรับตัวและเรียนรู้ที่จะอยู่ในสังคมอีกแบบ  เติบโตมากขึ้นขึ้น   มีความรับผิดชอบมากขึ้น โชคดีมาก ๆ ที่การฝึกงานเป็นไปอย่างราบรื่นอย่างที่ใจหวังไว้ และแล้วช่วงเวลาฝึกงานเดือนสุดท้ายก็มาถึง....  

 จากการฝึกงานที่นี่มานานพอสมควรจนเริ่มมีรุ่นพี่ที่รู้จักหลายคน เธอจึงได้รับข้อมูลที่ควรรู้มามากมายทั้งแบบที่กรองแล้วยังไม่ได้ได้กรอง  

แต่ที่น่าแปลกใจก็คือทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันหมดว่าแผนกที่น่ากลัวที่สุดก็คือฝ่ายเลขานุการ เพราะต้องใกล้ชิดกับท่านประธานจอมเฮี้ยบ มีการเปลี่ยนตัวเลขาบ่อยจนให้นั่งนับนิ้วก็ยังไม่พอ จนมาถึงคนปัจจุบันที่อยู่ได้นานหน่อย  

ขาเรียวก้าวออกจากลิฟท์แล้วหยุดลงกะทันหัน เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกขวัญและกำลังใจสำหรับการฝึกงานแผนกนี้วันแรก  

ถ้าบอกว่าไม่ตื่นเต้นเลยก็คงจะเป็นการโกหก ก็เล่นโดนรุ่นพี่พูดกรอกหูมาตั้งหลายวัน ใจเธอก็เริ่มหวั่น ๆ ขึ้นแล้วเสียแล้ว 

เอาน่า~ วันแรกคงไม่มีอะไรหนักหน่วงหรอกมั้ง 

“สวัสดีค่ะพี่เจน เคทเป็นนักศึกษาฝึกงานที่พี่อังส่งให้มาช่วยงานในเดือนนี้ค่ะ” 

เคทยกมือไหว้แล้วแนะนำตัวคร่าวๆ คำแรกที่แวบเข้ามาในหัวเมื่อเธอเห็นอีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้คือคำว่า ‘โคตรสวย’  

“สวัสดีจ๊ะ พี่เป็นเลขาของท่านประธานนะ ไปดึงเก้าอี้ตัวนู้นมานั่งข้าง ๆ พี่มา เดี๋ยวพี่จะอธิบายงานให้ฟัง” 

เคทรีบวิ่งไปหยิบเก้าอี้ตัวที่รุ่นพี่ชี้มาวางแล้วนั่งลงข้างๆ หยิบสมุดบันทึกประจำตัวขึ้นมาวางบนตักเตรียมพร้อม แต่กลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่โชยออกมาแตะจมูกจนเธอเผลอไปโฟกัสที่กลิ่นมากกว่าเสียง  

หื้มมม น้ำหอมกลิ่นนี้ของยี่ห้ออะไรนะทำไมไม่คุ้นเลย ละมุนละไมมากกก 

“เคท! น้องเคทจ๊ะ” 

เคทสะดุ้งเบา ๆ หลุดออกจากห้วงความคิดเมื่อถูกเรียกหลายครั้ง เธอยิ้มเจื่อนรีบก้มหัวขอโทษแทบไม่ทัน มาวันแรกก็ลืมตัวแล้ว! 

“คะ คะ ขอโทษค่ะ” 

“โอเคพี่เข้าใจ คงยังเช้าอยู่ คิกคิก” 

เคทหัวเราะเบาๆ กับคำแซว ความรู้สึกเคอะเขินสลายหายไปเกินครึ่ง  

“พร้อมไหมจ๊ะ” 

“พร้อมค่ะ!” 

เคทยืดตัวขึ้นนั่งหลังตรง ฉีกยิ้มสดใสในท่าเตรียมพร้อม นึกดีใจที่เธอโชคดีได้พี่ฝึกงานที่ดูใจดีแล้วสามารถเข้าถึงง่าย ต่อให้จะเฮี้ยบแค่ไหนถ้ามีพี่เจนอยู่ข้าง ๆ ก็ถือว่าไม่เดี่ยวดายแล้ว! 

ความคิดเห็น