facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 12 คุณคนที่ผมอยากอ้อน (1/2)

ชื่อตอน : ตอนที่ 12 คุณคนที่ผมอยากอ้อน (1/2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ค. 2563 17:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 12 คุณคนที่ผมอยากอ้อน (1/2)
แบบอักษร

หลังจากเรื่องราวความรักที่ดูเหมือนจะจบลงด้วยดีในคืนนั้น น่านน้ำก็พักอยู่ที่บ้านเข็มทิศอีกไม่กี่วันแล้วกลับไปอยู่คอนโดตัวเองเพื่อความสะดวกสบายในการทำงาน ส่วนเข็มทิศไหล่ที่เจ็บหายดีแล้วแต่โรคสำออยยังไม่มีทีท่าว่าจะหายเลย 

“หิวน้ำอะจันทน์” เข็มทิศอ้อนด้วยน้ำเสียงงอแงให้จันทน์ผาที่กำลังอ่านตำราทำอาหารซึ่งคุ้ยได้จากกระบะหนังสือลดราคาที่ห้างเมื่อวานอยู่ ต้องเงยหน้าขึ้นมองพลางกลอกตา เขาไม่ได้เบื่อหน่ายที่จะช่วยเหลือเข็มทิศ แต่หมั่นไส้อีกฝ่ายต่างหาก ทั้งที่รู้ว่าจันทน์ผาอ่านใจได้ รู้ว่าสำออยแต่ก็ยังไม่เลิก 

“เดินไม่ได้เหรอ” 

“เดินได้แต่เจ็บไหล่ยกขวดน้ำไม่ไหว” 

“จ้างพยาบาลพิเศษดีมั้ย เข็มชอบแบบไหนล่ะ” 

“แบบจันทน์” เข็มทิศตอบทันทีแบบไม่ต้องเสียเวลาคิดเล่นเอาคนฟังใบหน้าร้อนผ่าว 

ยอมเขาเลย ไม่ว่าเมื่อไหร่จันทน์ผาก็ต้านทานคำพูดคำจาชวนจั๊กจี้หัวใจของเข็มทิศไม่ได้ 

“แค่อยากดื่มน้ำไม่ต้องอ้อนขนาดนี้ก็ได้ แค่เข็มบอกจันทน์ก็พร้อมจะไปเอาน้ำมาให้ดื่มแล้ว” 

“อยากอ้อนจันทน์นี่นา” เห็นแก้มอีกฝ่ายแดงเรื่อ ก็ไม่พลาดที่จะหยอดอีกพลางยิ้มหวานพร้อมกับขยับเข้ามาจนต้นขาเบียดกัน สายตาแพรวพราวที่มองมายิ่งกระตุ้นให้จันทน์ผาอยู่ไม่สุข ว้าวุ่นไปทั้งหัวใจและร่างกายจนต้องกระเถิบหนี 

“อะไรล่ะ รออยู่นี่เดี๋ยวไปเอาน้ำมาให้” ทั้งที่บอกว่ากระหายน้ำแต่เมื่อจันทน์ผาลุกขึ้นกลับถูกเข็มทิศคว้าแขนเอาไว้ ก่อนจะดึงร่างบางลงมานั่งแหมะลงบนตักแล้วก้มลงมากระซิบเสียงพร่าข้างๆ หู 

“ตอนนี้ไม่อยากกินน้ำแล้ว อยากกินอย่างอื่นมากกว่า” 

“เรื่องเยอะ” จันทน์ผาก้มหน้าตอบโต้ เพราะไม่อยากสบตาแล้วเห็นความในใจของเข็มทิศ 

“ตามใจหน่อยได้มั้ยครับ” 

“จันทน์เคยขัดใจเข็มทิศได้ด้วยเหรอ” น้ำเสียงตัดพ้อของจันทน์ผาไม่ได้ทำให้เข็มทิศรู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำท่าทางตอนก้มหน้าซ่อนดวงตาคู่สวยยังน่ารักซะจนเขาอดไม่ได้ที่จะกระชับกอดอีกฝ่ายให้แนบชิดกันมากขึ้น 

“ออกจะบ่อย” 

“อย่างเช่น...” 

“ไม่เปลี่ยนเรื่องสิครับจันทน์” 

เกือบจะรอดอยู่แล้วเชียว แต่ไหวพริบของเข็มทิศน่ะระดับเทพ จันทน์ผาสู้ไม่เคยได้ 

“เนี่ยจันทน์กำลังขัดใจเข็ม” อ้อนทีไรก็มักแทนตัวด้วยชื่อเสมอ 

“ก็เข็มทิศ...” จันทน์ผาไม่กล้าเอ่ยประโยคที่กำลังคิดจนจบด้วยความกระดากอาย 

ก็เข็มทิศอยากจูบ ใครมันจะไปยอมง่ายๆ 

และคนที่ยอมง่ายๆ ก็คือจันทน์ผาเอง เพียงอีกฝ่ายสัมผัสที่ปลายคางแผ่วเบา ก็เงยหน้าขึ้นรับจุมพิตที่แนบลงมาอย่างอ่อนโยน ความละมุนแรกสัมผัสทำให้หลับตาลงอย่างง่ายดาย 

เข็มทิศยกยิ้มพอใจก่อนจะกดแนบริมฝีปากจนประสานเป็นเนื้อเดียวกัน แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังรู้สึกว่าไม่เพียงพอ 

หิวน้ำ ขอดื่มหน่อย 

คิดพลางงับริมฝีปากของอีกฝ่ายเบาๆ จันทน์ผาไม่เจ็บเลยสักนิดและก็ยอมเปิดปากให้อีกฝ่ายรุกล้ำเข้ามา จุมพิตดำเนินไปอย่างเนิบช้า จันทน์ผารู้สึกราวกับว่าร่างกายล่องลอยอยู่บนปุยเมฆ เมื่อเรียวลิ้นแตะกันก่อนเข็มทิศจะรุกไล่เข้ามากระหวัดเกี่ยว ถ้าตอนนี้พวกเขายืนอยู่จันทน์ผาคงขาอ่อนล้มพับไปแล้ว แต่โชคดีที่นั่งอยู่บนโซฟา แม้ร่างกายจะไหลลงแต่ก็ยังมีแขนแกร่งของเข็มทิศคอยประคองไว้ 

เสียงทีวีที่เปิดทิ้งไว้ไร้ความหมาย เมื่อในหูได้ยินเพียงแค่เสียงเฉอะแฉะของสองลิ้นหยอกเย้าในโพรงปาก 

“ขะ เข็ม...” จันทน์ผาสะดุ้งเมื่อหน้าท้องถูกสัมผัสด้วยมืออุ่น 

เข็มทิศดูดลิ้นเล็กส่งท้ายก่อนผละออก แล้วแนบหน้าผากลงมาที่หน้าผากมนของคนบนตัก 

“ได้มั้ย” 

“ดะ ได้ ได้อะไร อื้อ” จันทน์ผาลืมวิธีพูดให้เป็นประโยคไปซะแล้ว เมื่อมือของเข็มทิศอยู่ไม่สุขเลื้อยผ่านชายเสื้อขึ้นไปถึงอก 

“เข็มกอดจันทน์ได้มั้ยครับ” 

“ก็กอด กอดอยู่นี่ไง” 

“ไม่ใช่สิ” แทนความในใจด้วยการจับร่างไร้เรี่ยวแรงของจันทน์ผานั่งคร่อมตัก ให้ระหว่างกายที่เหมือนจะตื่นขึ้นมานิดหน่อยสัมผัสกัน 

“ไหนบอกเจ็บไหล่ไง” 

“ไม่เจ็บแล้ว” 

“เข็มทิศ!!!” จันทน์ผารวบรวมพละกำลังที่มีตวาดคนตัวโตพลางทุบที่ไหล่แล้วลุกพรวดขึ้นมา เข็มทิศไม่โกรธเลยแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังหัวเราะชอบใจทั้งที่ปวดหนึบตรงกลางกายจนแทบทนไม่ไหว 

“จันทน์ก็รู้อยู่แล้วนี่ว่าถูกแกล้ง แต่ก็ยอมมาตลอด” 

“นี่มันเกินไป” 

“ไม่ชอบเหรอ เมื่อกี้ยังจูบตอบอยู่เลย” 

“เข็ม!” ใบหน้าน่ารักของจันทน์ผาง้ำงอเหมือนเด็กน้อยถูกขัดใจ ความน่ารักที่แสดงออกโดยไม่รู้ตัวของอีกฝ่ายทำเอาเข็มทิศเอ็นดูไม่ไหวแล้ว 

“ไม่ล้อแล้วครับ ดีกันนะ” 

“ไม่ดี” จันทน์ผาปัดนิ้วก้อยของเข็มทิศที่ยื่นมาขอคืนดีทิ้งก่อนจะกอดอกแล้วเบือนหน้าหนี 

“จันทน์อะ ไม่โกรธเข็มสิครับ ดีกันนะ” 

ไม่ยอมตอนนี้ก็ไม่เป็นไรเพราะเข็มทิศมีเวลาง้อจันทน์ผาทั้งวันและทุกวันเลย 

 

ไม่คิดเลยว่าจันทน์ผาจะใจแข็งได้ขนาดนี้ งอนตั้งแต่ตอนบ่ายเมื่อวานจนเช้าอีกวันยังไม่มีท่าทีจะหาย ความห่างเหินที่เกิดขึ้นทำให้เข็มทิศว้าวุ่นใจจนอยู่ไม่สุข 

“หนังเข้าใหม่เรื่องนี้น่าดูมากเลย” เข็มทิศทำเป็นจดจ่อกับโทรศัพท์พลางว่าเสียงดังแล้วนั่งลงข้างๆ จันทน์ผาในสวนดอกไม้และไม้ประดับ ที่พวกเขาช่วยกันลงไว้ยืนต้นสวยงามเพราะการดูแลเอาใจใส่ที่ดีของจันทน์ผา เสียงน้ำตกจำลองเล็กๆ ดังซู่ซ่าชวนให้อารมณ์ดี คำของเข็มทิศทำให้จันทน์ผาที่ทำเป็นเมินเฉยยิ้มได้ เพียงก็ได้แต่ลอบยิ้ม 

“จันทน์อยากดูมั้ย เข็มเลี้ยง” ก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วเพราะจันทน์ผาไม่มีรายได้ 

“ไม่เห็นจะอยากดูเลย” อยากดู แต่งอนอยู่รู้บ้างสิ 

“งั้นเหรอ” น้ำเสียงของเข็มทิศเต็มไปด้วยความเสียดาย  

“งั้นเข็มคงต้องไปดูคนเดียวแล้วสิ แบบนี้เหงาแย่เลย” 

“จันทน์ไปดูด้วยก็ได้นะ” 

“ไหนบอกไม่อยากดูไง” 

“ไม่ชอบเห็นคนเหงา เห็นแล้วไม่สบายใจ” เข็มทิศลอบยิ้มให้กับเหตุผลอันแสนจะน่ารักน่าชังของคนที่จนถึงตอนนี้ยังคงเชิดหน้าอยู่ 

แล้วคนเหงากับคนไม่อยากดูหนัง ก็เดินทางออกจากบ้านไปยังห้างสรรพสินค้าด้วยรถคันหรูในชั่วโมงต่อมา 

เพราะว่าเป็นวันธรรมดาคนในห้างจึงไม่ค่อยพลุกพล่าน ตลอดทางที่เดินจากลานจอดรถมายังโรงหนังซึ่งอยู่ชั้นบนสุดจันทน์ผาแทบจะนับคนที่เดินสวนกันได้เลย 

“เหมือนวันนี้ห้างเปิดเพื่อเราเลยเนอะ” จันทน์ผาที่นั่งอยู่บนโซฟาขณะรอหนังฉายถึงกับแหงนมองร่างสูงซึ่งยืนกวาดมองรอบบริเวณอยู่ตรงหน้า เขาจำไม่ได้แล้วว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เข็มทิศไม่สวมแว่นกันแดด 

อาจจะตั้งแต่ต้องการเผยความในใจให้รู้ล่ะมั้ง 

“อีกตั้งนานเลยกว่าหนังจะฉาย เราเดินเล่นกันก่อนดีกว่าเนอะ หรือจันทน์ไม่อยาก ถ้าไม่อยากก็นั่งรอแถวนี้ก็ได้เดี๋ยวเข็มไปเดินเหงาๆ คนเดียว” พูดเองเออเองและตั้งท่าจะทิ้งจันทน์ผาให้นั่งรอลำพังที่หน้าโรงหนังจริงๆ 

ท่าทางของอีกฝ่ายทำให้จันทน์ผาอดคิดไม่ได้จริงๆ ว่าเข็มทิศใจร้ายเกินไปแล้วนะ 

“ไม่ชอบรอ” ว่าพร้อมกับเดินนำไปก่อนอย่างไร้จุดหมาย 

เข็มทิศมองตามพลางยิ้มอย่างชอบอกชอบใจก่อนจะก้าวตามอีกฝ่ายจนเดินข้างๆ กัน 

“ห้างวันนี้ดูเป็นส่วนตัวมากก็จริง แต่ก็อดเสียดายไม่ได้เลยที่วันนี้คนน้อย” จันทน์ผาชะลอฝีเท้าแล้วเหลือบมองอีกฝ่ายด้วยความสงสัย 

“คนน้อยก็ดีแล้วไง จันทน์ไม่ชอบคนพลุกพล่าน” เป็นเรื่องจริงที่จันทน์ผาเหนื่อยกับการสบตาคนนู้นคนนี้แล้วรับรู้ความในใจของคนเหล่านั้น มันทำให้เขาเหนื่อยล้าและหมดแรง 

“เข็มก็ไม่ชอบคนพลุกพล่านนะ” 

“แล้วเสียดายที่คนน้อยทำไม” 

“คนน้อยก็อดจับมือจันทน์ไง” 

“ก็ไม่ได้ห้ามซักหน่อย” จันทน์ผาไม่ได้ยื่นมือมาแต่เป็นเข็มทิศเองที่คว้ามืออีกฝ่ายมาประสานกัน 

แม้จะเอ่ยพร้อมกับสีหน้าที่ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ทั้งสิ้นแต่เข็มทิศรู้ดีว่าจันทน์ผาใจดีกับเขามากแค่ไหน อาจจะฟอร์มจัดเพราะยังงอนอยู่แต่ก็ยอมตามใจ 

“จันทน์ยังโกรธเข็มเรื่องน่านอยู่รึเปล่า” 

“เปล่าซักหน่อย” 

“ถ้ายังปากแข็ง เข็มจะเป็นฝ่ายเปิดปากจันทน์เองนะ” 

'เปิดด้วยลิ้น'จันทน์ผาถึงกับสะดุ้งและใบหน้าก็เห่อร้อนขึ้นมาแทบจะทันที เมื่ออ่านความในใจของเข็มทิศได้อย่างนั้น 

“ว่าไง อยากให้เข็มช่วยมั้ยครับ” เพราะตรงที่เดินมาปลอดคนเข็มทิศจึงกล้าโน้มใบหน้าเข้ามากระซิบคล้ายข่มขู่ใกล้ๆ ใบหูเล็ก 

“ไม่ได้โกรธแต่ไม่ชอบ” หมดหนทางหนีจึงจำต้องอ้อมแอ้มเอ่ยความจริงพลางยกมือขึ้นดันใบหน้าอีกฝ่ายให้ถอยห่างออกไป 

“ไม่ชอบอะไร” เข็มทิศงงไปหมด 

“ไม่ชอบที่เข็มทิศช่วยเขาจนตัวเองเจ็บ” 

“เป็นห่วงเหรอครับ” แม้จะถูกมือเล็กดันใบหน้าเอาไว้แต่ก็ยังดื้อดึงที่จะโน้มเข้ามายิ้มยียวนพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทะเล้น 

“ไม่ห่วงได้ยังไง” 

“ชื่นใจจังเลยครับจันทน์” ในน้ำเสียงเข็มทิศเต็มไปด้วยความชื่นใจและดีใจจนไม่รู้ต้องแสดงออกอย่างไรถึงจะเพียงพอ นาทีนี้เขาอยากกอดจันทน์ผาไว้แนบอก หอมหัวหอมแก้มแล้วเอ่ยคำขอบคุณซักร้อยรอบ แต่ดูท่าแล้วอีกฝ่ายคงไม่ให้ความร่วมมือแน่จึงทำได้เพียงยิ้มให้กว้างที่สุดเท่าที่เคยยิ้มมา 

“ชื่นใจอะไรล่ะ” 

“มีคนเป็นห่วง จะไม่ชื่นใจยังไงไหวครับ” 

“ไม่ห่วงแล้ว” พอบอกความจริงก็เป็นซะอย่างนี้ เข้ามาวอแวไม่เลิกทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าจันทน์ผามีภูมิคุ้มกันเข็มทิศต่ำมาก  

“ไม่ห่วงเข็มแล้วจันทน์จะห่วงใคร” 

“ไม่ห่วงใครทั้งนั้น” ปฏิเสธพลางสะบัดหน้าพรืดอย่างน่าเอ็นดู จนคนมองที่คิดว่าตัวเองยิ้มกว้างมากแล้วยิ้มกว้างขึ้นอีก 

“ปากตรงกับใจหน่อยคุณ” 

“เข็ม...” ชื่อของเข็มทิศถูกเอ่ยเสียงเบา ทว่าจริงจังเป็นงานเป็นการกว่าครั้งไหนๆ จันทน์ผายกธงขาวยอมแพ้ก็ได้ ในเมื่อเข็มทิศบอกให้ปากตรงกับใจ เขาจึงเป็นฝ่ายสอดนิ้วประสานกันกับมือของอีกฝ่ายอย่างแนบแน่นแล้วจ้องลึกเข้าไปดวงตาคู่คมอย่างเด็ดเดี่ยว 

ดวงตาคู่สวยของจันทน์ผาทำให้เข็มทิศรู้สึกว่าบรรยากาศรอบกายดูเคร่งขรึมขึ้นนิดหน่อย เพราะสายตาจริงจังที่มองมายังเขา 

“อย่าทำให้เป็นห่วงอีกได้มั้ย จันทน์ไม่สบายใจเลย” 

เจอคนตัวเล็กอ้อนด้วยน้ำเสียงเจือเว้าวอน สายตาจริงจังเปลี่ยนเป็นหวานล้ำราวกับน้ำผึ้งเดือนห้า ใครไหวก็ไปก่อนเลยแต่เข็มทิศไม่ไหวแล้ว เขารู้สึกว่าหัวใจตัวเองอ่อนแอฉับพลัน และจันทน์ผาก็คงรู้หมดแล้วถึงได้ยิ้มหวานซะขนาดนั้น 

“ถ้าอยู่บ้านตอนนี้เธอไม่มีสิทธิ์ได้ยืนอยู่แบบนี้แน่จันทน์” เข็มทิศก้มลงมากระซิบขู่ 

“คนลามก” 

ความจริงในสายตาเข็มทิศน่ากลัวมาก จันทน์ผามองเห็นบทรักเป็นฉากๆ เลยด้วยซ้ำ และนั่นก็ทำให้เขาไม่สามารถสบกับดวงตาคู่คมที่มองกันราวกับจะกลืนกินให้ได้อีกต่อไป 

จันทน์ผาถอนสายตาและเป็นฝ่ายออกเดินโดยมีเข็มทิศเดินเคียงข้างกัน 

พวกเขาไม่ได้ซื้ออะไรเป็นพิเศษ เพียงแค่เดินเงียบๆ ทำเป็นมองข้าวของที่วางโชว์ในร้าน ขณะที่ในหัวเอาแต่คิดเรื่องของอีกฝ่ายทุกวินาที 

เข็มทิศเหลือบมองจันทน์ผาเป็นพักๆ อดไม่ได้ที่จะจับจ้องปากจิ้มลิ้ม ที่บางครั้งก็แลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปากซึ่งแห้งผากจากอากาศเย็นๆ ในห้างสรรพสินค้า 

“แวะซื้อลิปหน่อยมั้ย” 

“หือ” จันทน์ผาหันมาเบิกตากว้างมองด้วยความสงสัย 

“ปากแห้งใช่มั้ย แวะซื้อลิปกลอสกัน” 

“ไม่ต้องลำบากหรอก เลียเอาก็ได้” 

“งั้นเหรอ” 

“อือ” เพราะกำลังคิดไม่ดีเข็มทิศจึงเบือนหน้าหนี ตอนนั้นเองที่เหลือบไปเห็นป้ายบอกทางไปห้องน้ำ เขาจูงมือเล็กเดินไปตามป้ายบอกทางโดยที่จันทน์ผาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าปลายทางคือที่ไหน 

ความคิดเห็น