ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ทุกคนคือความสุขของเราสัญญาว่าจะเขียนให้ดี แล้วน้อมรับทุกคำติชมของทุกคนนะคะ(แต่อย่าเเรงมาก555) เม้นกันเยอะๆนะคะ

ชื่อตอน : 39เมามาย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ค. 2563 22:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
39เมามาย
แบบอักษร

ประเทศไทย 

เท้าบางเหยียดไปข้างหน้าบวกกับแขนบางที่ยกขึ้นเหยียดบิดขี้เกียจเหมือนกันเนื่องจากนั่งเครื่องบินกับต่อรถมานานกว่าจะถึงที่พักที่คริสเป็นคนจองให้ก็ทำเอาเธอเพลียเป็นอย่างมาก 

อาการเจ็ทเเล็กจากการไปต่างประเทศยิ่งทำให้เธอรู้สึกเพลียจนต้องอาเจียรไปหลายรอบ 

"ฮืออ ฮืออ ทำไม่อาการแบบนี้ไม่หายสักที" ร่างบางที่สวมเพียงเสื้อยืดนั่งกอดโถชักโครกส่งเสียงร้องไห้อย่างคนไม่มีเรี่ยวแรง เธอรู้สึกน้อยใจอย่างไงก็ไม่รู้บอกไม่ถูก 

มือบางยกขึ้นปาดน้ำตาลวกๆลุกขึ้นเดินออกจากห้องน้ำหวังจะไปหยิบโทรศัพท์ของโรงแรมโทรหามีนากับเคเลนว่าเธอถึงไทยแล้วแต่มือไม้แข็งขากลับไม่มีแรงเดิน 

"ทำไงดีพิมพ์แกควรทำอย่างไรดี"  

หญิงสาวนั่งกุมขมับใช้ความคิดชั่วครู่ ก่อนจะปิ้งไอเดียคิดหาหนทางออก เมื่อคิดดังนั้นร่างบางก็ตัดสินใจคลานเข่าออกจากของน้ำไปยังโทรศัพท์เครื่องหรู่ต่อสายหาใครบางคนให้มารับเธอ 

ตื้ดดดดด ตื้ดดดดดดดด 

พิมพ์นั่งรอปลายสายตอบรับอย่างใจจดใจจ่อเพราะเธอคือความหวังสุดท้ายของเธอ 

"ฮัลโหล สวัสดีค่ะ" เสียงใสกรอกเข้ามาในสาย 

"เอื้อย นี่พี่เองนะ"  

พิมพ์ประภัสยิ้มร่าทันทีที่อีกคนรับสายเธอนึกว่าเธอจะเปลี่ยนเบอร์ไปแล้วถ้าไม่แอบจำมาตอนที่ป้าพิณให้โทรหาคงแย่แน่เลย 

"พี่พิมพ์หรอคะ" 

เสียงปรายสายตอบรับกลับมาด้วยความดีใจ 

"ใช่พี่เอง" 

"พี่พิมพ์หายไปไหนมาคะรู้ไหมเอื้อยแม่แล้วก็คุณท่านเป็นห่วงพี่มากเลยนะคะ" 

"อะ...อ๋อพี่สบายดีฝากบอกทุกคนด้วยว่าพี่สบายดี แต่....."  

ดวงตากลมโตของพิมพ์ประภัสหลับลงไล่ความร้อนที่มันร้อนผ่าวใต้ตาไม่ให้มันก่อตัวขึ้น เธอไม่อยากร้องไห้ตอนนี้เพราะอาการเธอยังไม่ดี 

"แต่อะไรคะพี่พิมพ์ มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นใช่ไหม...แล้วตอนนี้พี่พิมพ์อยู่ที่ไหนคะเอื้อยจะไปหา" 

คำพูดและความเป็นห่วงของอีกคนยิ่งทำให้ใจสาวบีบตัวจนปวดใจ เธอควรจะเชื่อสิ่งที่ทุกคนเตือนเธอไม่ให้มาเจอกับเขาจนเรื่องมันบานปลายขนาดนี้ 

"ฮึก เอื้อยตอนนี้ พะ...พี่ ฮือ... พี่ไม่มีแรงจะทำอะไรแล้ว ฮืออออ" 

"พี่พิมพ์ใจเย็นๆนะคะ พี่บอกมาว่าพี่อยู่ไหนเดี๋ยวเอื้อยจะไปหา อีกอย่างตอนนี้เอื้อยก็มากรุงเทพพอดีพี่พิมพ์บอกมา" 

"ฮึก...ตอนนี้พี่พักอยู่ PB Hotal " 

"โอเครเดี๋ยวเอื้อยจะไปหาพี่ทันที" 

ว่าเสร็จหญิงสาวก็กดวางทันที เธอต้องรีบขับรถไปหาอีกคนเนื่องจากเสียงของคนปลายสายฟังดูก็รู้ว่าอ่อนเเรงและไร้เรี่ยวแรงเธอต้องรีบพาไปโรงพยาบาล 

.................................................................................... 

หลังจากเสร็จงานเเต่งอลันเเทบจะไม่วางแก้วเหล้าสีอำพันลงจากมือหนา เขากระดกเหล้าชั้นดีเข้าปากแก้วแล้วแก้วเล่าจนนับไม่ท้วน 

"นาย พอก่อนเถอะครับ" เจอาร์ที่เห็นผู้เป็นนายดื่มมานานแล้วเอ่ยปากห้ามปรามเพราะเกรงว่าผู้เป็นนายอาจจะเมาจนไม่ได้สติ 

"ไม่.... อึก....กูจะกินอีกมึงไปเอาเหล้ามาใหม่ขวดนี้..อึก หมดแล้ว " 

 

อลันหาได้สนใจคำห้ามปรามของลูกน้อง ตอนนี้เขาสนใจเพียงเหล้าเท่านั้นใครหน้าไหนห้ามเขาเขาจะฆ่าทิ้งให้ดู 

"แต่นาย.." 

เพล้งง  

ยังไม่ทันที่เจอาร์จะพูดจบขวดเหล้าเปล่าก็รอยเฉียดหน้าเขาไปกระทบผนังห้องทันที ดีหน่อยที่เขาหลบทันไม่งั้นคงมีเลือดออกเป็นแน่ 

"ไปเอาเหล้ามาให้กู" 

"กินเยอะขนาดนี้เมียมึงก็ไม่กลับมาหรอก " 

เสียงเข้มของเเอลตัลดังขึ้น วันนี้เขากะจะเข้ามาดูสภาพของอลันว่าเป็นไปตามที่เขาคิดไหม และสุดท้ายมันก็เป็นไปตามแบบที่เขาคิด 

"บ้านแตกแน่"  

เจอาร์ที่เห็นแอลตัลเดินเข้ามาทำได้เพียงแค่สายหัวไปมา เมื่อสัญญาณมรสุมเริ่มก่อตัวขึ้น 

"หึ คงเดินมาสมน้ำหน้ากูสินะ"  

น้ำเสียงเข้มเอ่ยบอกคนตรงหน้า ก่อนจะกระดกเหล้าชั้นดีเข้าปาก 

"รู้ก็ดี กูไม่ชอบพูดมากอยู่แล้วมึงก็รู้" 

"หึ" 

"..." แอลตันไม่ได้ตอบอะไรอลันกลับไป จนอลันต้องขมวดคิ้วด้วยความงุนงงเพราะคนอย่างแอลตัลมันต้องมีอะไรมาตอกย้ำเขาสิ 

"ดื่มด้วยกันไหม สีหน้ามึงก็ไม่ดีเลย" 

อลันตัดสินใจถามคนตรงหน้าออกไป ใบหน้าอันหล่อเหลาของแอลตัลมันเคยมีเสน่ห์แต่ตอนนี้มันกับดูหม่นหมอง 

"เชิญมึงคนเดียวเถอะ กูไม่ใช่พวกขี้เหล้า" 

"หึ" 

"มึงมาหากูมีแค่นี้จริงหรอ" อลันพูดพลางเอาลิ้นหนาดุดกระพุ้งแก้มใช้สมองอันมึนๆด้วยแอลกอฮอร์พยายามคิด 

"รู้แล้วสินะ ยินดีกับตัวกูหน่อยสิที่กูไม่ใช่ฆาตรกรฆ่าเมียมึง" 

ในที่สุดวันที่เขารอคอยก็มาถึง วันที่แอลตัลรู้ความจริงว่าเขาไม่ได้เป็นคนฆ่าเมียมัน 

"ขอโทษที่ไม่เชื่อใจมึง" ใบหน้าคมลดต่ำลงมองพื้นพรมที่มีขวดเหล้าหลายขวดวางกันเกลื่อนพื้น 

"นี่ แผลที่คิ้วกูที่มึงทำไว้รับผิดชอบกูด้วย " อลันชี้นิ้วไปยังปลายคิ้วที่มีรอยแผลเป็น จนเรียกร้อยยิ้มของคนตรงหน้าได้ 

"ไว้มึงคืนดีกับเมียมึงก่อนกูถึงจะตอบแทน" 

ปึก  

คำพูดของแอลตัลทำให้อลันวางแก้วเหล้าที่เต็มไปด้วยเหล้าอย่างเเรงก่อนจะตวัดสายตาอันคมกริบมาหาใบหน้าอีกคน 

"ขอให้โชคดี"แอลตันหากลัวอลันเขาพูดจบก็เดินเลี่ยงออกไปหน้าตาดือๆ ทิ้งอีกคนให้จมอยู่กับอดีต 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว