ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ทุกคนคือความสุขของเราสัญญาว่าจะเขียนให้ดี แล้วน้อมรับทุกคำติชมของทุกคนนะคะ(แต่อย่าเเรงมาก555) เม้นกันเยอะๆนะคะ

ชื่อตอน : 35งานแต่ง3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ค. 2563 22:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
35งานแต่ง3
แบบอักษร

"นี่มัน..." เสียงใสขาดห้วงไปนิดนึงยามเห็นใบหน้างามงอนของอีกคน เธอจำได้ขึ้นใจว่าเธอคนนั้นคือใคร 

"มันมีเรื่องที่คุณคงยังไม่รู้อีกเยอะนะครับถ้าไม่เชื่อก็ลองหันไปมองทางด้านนู้นดูสิครับ" คริสพูดขึ้นก่อนจะถือวิสาสะจับร่างของอีกคนให้มองไปยังอีกคนที่กำลังยืนมองเขาทั้งสองอยู่ 

มือหนาของอลันกำหมัดแน่นขึ้นทันทีที่สายตาของเขาปะทะกับสายตาคมที่ดูตกตะลึงจนดวงตาเธอดูโตเป็นไข่ห่านของพิมพ์ประภัส ไหนจะมือของคนที่เป็นดั่งศัตรูของเขาที่ทาบทับอยู่บนไหล่บางนั้นอีกยิ่งทำให้เขาโมโห 

"นี่มันเรื่องอะไรกันคะ ทำไม...." น้ำลายก้อนใหญ่เหนียวขึ้นทันตาหลังจากที่สายตาเธอปะทะเข้ากับสายตาอีกคน เธอคงไม่อาจกลั้นเก็บทุกอย่างไว้ได้เพราะการโกหกที่ยากที่สุดคือการโกหกสายตาตัวเอง 

"มันคงอยากทำให้คุณเสียใจ แต่ไม่เป็นไรผมจะเป็นคนที่คอยดูแลคุณเอง" คริสใช้จังหวะที่อีกคนเผลอดึงร่างของเธอเข้ามาสวมกอดไว้หลวมๆ 

การกระทำของทั้งคู่เหมือนฝืนชั้นดีที่คอยสุมไฟในใจเขาจนทนไม่ไหว 

“เดี๋ยวก่อนอลันแกจะไปไหน” เสียงของซูตานร้องขึ้นด้วยความตกใจเมื่อเห็นลูกชายที่กำลังจะเข้าพิธีสำคัญอย่างอลันเดินลงจากเวทีที่ใช้ทำพีธี 

อลันหาสนใจเสียงเรียกของซูตานไม่ตอนนี้จิตใจของเขาจับจ้องอยู่ที่เธอเพียงคนเดียว เขาไม่ชอบให้เธออยู่ในอ้อมกอดใครเลยนอกจากเขาเขาไม่รู้ว่าสิ่งนี้เรียกว่าหึงหรือไม่แต่ใจเขากลับไม่ชอบเลย 

“คุณพ่อทำไมนังนั่นมางานนี้ได้คะ” อลิซร้องขึ้นเสียงหลงถามผู้เป็นพ่อ ใช่ตอนนี้เธอกำลังเห็นอลันเดินมุ่งหน้าไปยังคู่ชายหญิงคู่หนึ่งที่กำลังยืนกอดกันอยู่ เธอจะไม่สนใจก็คงไม่ได้เพราะผู้หญิงคนนั้นคือคนที่ทำให้อลันเดือดดาลจนต้องละทุกอย่าง 

ร่างของพิมพ์ประภัสรีบสลัดออกจากอ้อมแขนของอีกคนเพราะเธอรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่กำลังเข้าใกล้ร่างของเธอและคริส 

และทุกอย่างก็เป็นไปตามที่เธอนึก เมื่อจู่ๆร่างของคริสที่ยืนข้างเธอถูกฝ่าเท้าของอลันถีบเต็มเเรง 

"เห้ยย คุณทำแบบนี้ได้ไง" พิมพ์ประภัสรีบทรุดตัวลงนั่งประคองตัวของคนที่ถูกอัดไว้ 

การกระทำของอลันดึงดูดสายตาทุกคนเป็นอย่างมากจากที่ตกตะลึงเรื่องที่เขาเดินลงจากเวทีแบบกระทันหันอยู่แล้วกลับต้องมาตกใจกับเหตุการณ์นี้อีก 

"ถ้าเธอจับมันอีกหนึ่งนาทีมันจะตายที่นี่ทันที" อลันกัดฟันพูดด้วยความโกรธทั้งๆที่ตัวเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงโกรธเพียงนี้ 

"คุณควรใส่ใจว่าที่ภรรยาของคุณที่ยืนอยู่บนเวทีนู้นเถอะค่ะ อย่าเอาเวลาทองของคุณมาใส่ใจกับเราสองคนเลย 'มันจะเสียเวลาคุณเปล่าๆ' " พิมพ์ประภัสเน้นถ่อยคำทุกอย่างช้าหวังให้คนตรงหน้าได้สติแล้วหันกลับไปสนใจผู้หญิงที่ยืนรอเขาอยู่บนเวทีเพราะเธอก็คงเสียใจไม่แพ้กัน 

"มานี่ " อลันไม่ฟังว่าเธอจะว่าอะไรเขาเพราะตอนนี้เธอทำเขาโกรธ โกรธที่เธอกล้าสั่งสอนเขาต่อหน้ามันโกรธที่เธอปกป้องมันโกรธที่เธอไล่เขาไปกับผู้หญิงอื่น จึงทำให้ต้องดึงข้อมือบางให้เดินตามเขาเข้าไปภายในหลังงาน  

บรรดาหนักข่าวต่างๆ ต่างรีบถ่ายรูปกันจ้ารหวั่นเพราะคืนนี้พวกเขาต้องมีข่าวที่สดและเผ็ดร้อนให้ใสสีตีไข่เป็นแน่ รวมถึงตัวหญิงสาวตัวเล็กที่สวยใสไร้เครื่องสำอางค์คนนั้นคงเป็นที่สนใจของประชาชน 

"คุณพ่อพี่อลันจะทำแบบนี้ไม่ได้นะคะ คุณพ่อทำอะไรสักอย่างสิคะ" 

อลิซรีบเร่งเร้าผู้เป็นพ่อ เธอคงไม่อาจทนต่อความย่อยยับครั้งนี้ได้ 

"พ่อว่าเราเข้าข้างหลังกันก่อนเถอะลูกตอนนี้พวกนักข่าวคงต้องการสัมภาษณ์ลูกเป็นแน่" อีริครีบพูดก่อนจะพยุงร่างของลูกสาวเดินผ่าฝูงชนที่กรู่เข้ามาถ่ายภาพอย่างอยากลำบากรวมถึงทั้งซูตานและแอลตันด้วยที่เป็นผลพ่วงในเหตุการณ์นี้ 

"คุณปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ" ร่างบางพยายามบิดข้อมือหนีการจับกุมของอีกคนแต่ยิ่งเธอพยายามเท่าไหร่เขาก็ยิ่งออกแรงบีบมาเท่านั้น 

"เธอให้มันกอดได้ไง" คำพูดห้วงๆฟังเเทบไม่ทันอออกมาจากปากอลันอย่างคนเอาแต่ใจ 

"ทำไมฉันจะทำไม่ได้ทีคุณกับเพื่อนคุณหลอกฉันมาที่นี่แถมยังมาเห็นคนอย่างคุณแต่งงานด้วย คุณคิดว่าฉันชอบหรือไงถ้าคุณจะเเต่งงานใหม่ฉันไม่เคยโกรธเลยดีด้วยซ้ำแต่ทำไม่คุณต้องเอาฉันกลับมาที่นี่ด้วย" 

อลันแทบไม่อยากเชื่อว่าคนอย่างพิมพ์ประภัสจะพูดเยอะขนาดนี้ เธอพูดจนเขายืนอึ้งหลังจากเจอกันตั้้้้้งหลายครั้งเธอเเถบพูดคำตอบคำแต่ครั้งนี้เธอกลับตอบเขายาวเหยียดจนฟังแถบไม่ทัน 

"เธอรู้ได้ไงว่าเธอถูกหลอก" 

"ใครมันจะโง่จำที่ที่ตัวเองเกลียดไม่ได้ล่ะว่าไหม"  

ใบหน้างามงอนสบัดหลบใบหน้าอีกคนที่พยายามจะเข้ามาคลอเคลีย เธอไม่อาจทนให้เขาทำแบบนี้ต่อไปได้เพราะไม่งั้นคงเป็นเธอเองที่ไม่สามารถลืมเขาได้แล้วอีกอย่างเขามีคนที่เขาต้องดูแลไม่ใช่ทิ้งเธอมา 

"เธอเกลียดที่นี่ขนาดนั้นเลยหรอ" อลันพูดขึ้นด้วยเสียงเบาๆก่อนจะเบนหน้าไปมองทางอื่น 

คำพูดของอลันเหมือนปืนที่ยิงเข้าขั้วหัวใจเธอควรบอกเขาอย่างไรดีว่าเธอไม่ได้เกลียดที่นี่เลยด้วยซ้ำ เธอไม่เคยลืมแม้กระทั่งต้นไม้ข้างทางที่บ่งบอกว่าเธออยู่ที่ไหนแล้วที่สำคัญเธอไม่เคยลืมเข้าได้เลย 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว