facebook-icon

ชีวิตที่เคยสงบสุขของผมกำลังจะหายไป เมื่อผมต้องหมั้นกับอดีตเดือนมหาลัยผู้แสนเย็นชา ไม่สนโลก เพียงเพราะความต้องการของพ่อแม่ และที่สำคัญเพื่อปากท้องของตัวผมเองด้วย ~_~

ตอนที่ 43 : ทริปป่วนเขา

ชื่อตอน : ตอนที่ 43 : ทริปป่วนเขา

คำค้น : #ป่วนเขา #เที่ยว #เบ็น #บลู #วิศวะ #เกียร์ #มุขเสียว

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 24.7k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 11 เม.ย. 2563 00:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 43 : ทริปป่วนเขา
แบบอักษร

ไรท์ขออภัยทุกคนที่เข้ามาอ่านตอนอัพแรกๆนะจ้า ข้อมูลมันซ้ำกัน ตอนนี้ไรท์ปรับแก้แล้วนะจ้า /\ 

#เบ็น  

 

     กลับจากบ้านของลุงบุญมาเมื่อคืน ผมกับไอพี่บลูก็สลบกันทันที เหล้าบ้านแกแรงมาก เล่นเอาพวกผมเกือบน็อค ตายๆไม่เอาอีแล้วเหล้าป่า หลาบ 

 

     เช้านี้เรามีนัดกับลุงบุญเรื่องการเดินป่ากับดูวิถีชีวิตของชาวบ้านที่นี่ ว่าเค้าใช้ชีวิตยังไงกันบ้าง

 

      “พี่บลูตื่นได้แล้ว” เมื่อคืนพี่มันเมาหนักกว่าผมมาก เช้านี้คงจะปวดหัวแน่ๆถ้าตื่นมา หาน้ำส้มให้พี่มันกินหน่อยดีกว่า ซื้อติดมาอยู่สองสามกล่อง.......

 

     “ไปไหนมา? เรียกพี่แล้วไม่เห็นหน้า” ทำหน้างอใส่กูเชียวนะไอพี่บลู พี่มึงสองขวบหรอ กูก็ไปเอาน้ำส้มมาให้พี่มึงกินเนี่ยแหละ...

 

      “เบ็นไปเอาน้ำส้มมาให้พี่ หงุดหงิดอะไรแต่เช้า” ผมก็เริ่มจะหงุดหงิดละนะ 

 

      “ขอโทษครับเมีย ก็ไม่เห็นหน้าเมียก่อนมันใจไม่ดี” ออกไปเอาน้ำส้มไม่ถึงสองนาที พี่มันนี่เว่อร์ตลอด

 

      “เว่อร์ตลอด” 

   

      “อะไรที่เกี่ยวกับเมียไม่มีคำว่าเว่อร์ครับ” เขินโว้ย ไอพี่บลูมันเล่นกูแต่เช้าเลย

 

       “พี่แม่ง!” 

 

       “เขินหรอ?” ยังจะมีหน้ามาถามอีกนะพี่มัน หน้ากูแดงลามไปยันหูละมั้ง 

 

       “พี่จะพูดทำไม” คนยิ่งเขินๆอยู่

 

       “ฟอด))) ออกไปดูบรรยากาศข้างนอกกันครับ” เช้าๆแบบนี้น่าอากาศดี 

 

       ผมกับไอพี่บลูเลยออกมาดูบรรยากาศข้างนอกกัน อากาศดีมาก ผมหลับตาแล้วสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด

 

       “ฟอด))) ชื่นใจจัง” ไอพี่บลูมึงเอาอีกแล้วนะ ให้มาสูดอากาศบริสุทธิ์ ไม่ใช้แก้มกู

 

       “แก้มผมพี่ ผมบอกให้สูดอากาศไม่ใช่มาสูดแก้มผม” ทำเหมือนแก้มกูเป็นยาดมเลยนะพี่มัน ชอบทำให้ผมเสียอาการอยู่เรื่อยเลยนะ

 

       “สูดอากาศ หรือสูดแก้มเมีย ก็ชื่นใจเหมือนกันครับ” เหมือนกันตรงไหนวะ 

 

       “เหมือนกันตรงไหนพี่?” กูหละเบื่อเวลาพี่มันจะพูดอะไรแต่ละที ลีลาตลอด 

 

       “เบ็นก็เหมือนอากาศ ถ้าพี่ไม่มีเบ็นพี่ก็อยู่ไม่ได้หรอก” บึ้ม)) โอ้ยเล่นกูอีกแล้ว ไอพี่บลู มึงเล่นกูอีกแล้ว 

 

      “หยอดจนเบ็นจะพรุนหมดแล้ว” ถ้าพี่มันหยอดกูแบบนี้ทุกวัน กูก็คงขาดพี่มันไม่ได้เหมือนกัน

 

      “เสี่ยวแต่เช้าเลยนะพี่” 

 

       “พี่พูดความจริง ถ้าพี่ไม่มีเบ็นพี่คงอยู่ไม่ได้” มาโหมดซึ้งแล้วครับ ไอพี่บลูแม่งเมาค้างหรือเปล่าวะ .....แต่ก็.....

 

       “หมับ))) เบ็นรักพี่นะครับ ไม่มีพี่เบ็นก็อยู่ไม่ได้เหมือนกันแหละ” รักพี่มันจนไปไหนไม่รอดแล้วทุกวันนี้

 

       “ทำไมเมียพี่น่ารักแบบนี้ กลับไปแต่งเลยไหม? เดี๋ยวมีคนมาแย่งเราไปจากพี่” พูดเป็นเล่นไปนะพี่มัน

 

       “พูดเป็นเล่นไปนะพี่ หมั้นกันแล้วนี่ไง เบ็นจะไปไหนได้” ผมหละเชื่อความคิดของพี่มันจริงๆ

 

      “พี่จริงจัง เดี๋ยวพี่ก็จบแล้วด้วย” อยู่ด้วยกันทุกวันพี่มันทำเหมือนผมจะหายไปไหน

 

       “ไปถามพ่อกับแม่โน้น มาถามเบ็นคนเดียวได้ไง” พ่อกับแม่ไม่ให้แต่งนี่ก็แต่งไม่ได้นะครับ

 

       “เดี๋ยวกลับไปพี่ไปถามท่านเลย” เดี๋ยวๆ นี่ไอพี่บลูมันจะเอาจริงหรอ แต่งงานนะ ไม่ใช่เล่นขายของ 

 

       “เดี๋ยวๆพี่ ใจเย็นๆ นี่คิดจริง?” ผมเลยถามไอพี่บลูออกไปมันยิ่งชอบแกล้งผมอยู่ช่วงนี้

 

       “พี่พูดจริง พี่อยากใช้ชีวิตกับเบ็นอะ” 

 

       “แล้วทุกวันนี้ไม่ได้อยู่ด้วยกัน?”   

 

      “มันคนละสถานะกันไหมเบ็น พี่อยากทำทุกอย่างให้มันถูกต้อง” กูเริ่มจะเครียดกับคำพูดของไอพี่บลูละนะ

 

      “เอาไว้ค่อยว่ากันนะพี่ ตอนนี้เราอยู่ด้วยกัน เรามาใช้เวลาร่วมกันให้มากที่สุดนะครับ” อนาคตจะเป็นยังไงผมไม่รู้ แต่ที่รู้ตอนนี้คือ ผมรักไอพี่บลูมาก และจะรักพี่มันคนเดียวตลอดไป 

 

       “หนีตลอดเลยนะเรา” ดูทำหน้า แต่งงาน แต่งเมื่อไหร่ก็ได้ 

 

       “แต่งงานหนะ แต่งเมื่อไหร่ก็ได้ พี่จะแต่งวันนี้เลยไหมหละ?” ผมพูดหยอกไอพี่บลูออกไป

 

 

 

       “แต่งเลยไหมหละ?”

 

 

       “คุณลุง! มาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ?”

 

        “ลุงมาได้ไงเนี่ย!”

 

       ลุงบุญแกชอบมาไม่ให้ซุ่มไม่ให้เสียงอีกแล้ว เมื่อวานก็เล่นผมกับไอพี่บลูซะแสบเลย ชนเอา ชนเอา เกือบตาย

 

       “ก็มาตั้งแต่....กลับไปแต่งเลยไหม” โหลุงไม่เรียกกันเลย อายคนแก่ไหมหละกู  

 

       “ถ้าจะฟังนานขนาดนั้น ทำไมลุงไม่มานั่งฟังเลยหละลุง” ไอพี่บลูพูดแขวะลุงบุญ (แบบขำๆนะครับ) 

 

       “อ่าวได้ด้วยหรอ ถ้างั้นวันหลังลุงจะได้นั่งดูเอ็งสองคนพูดกันให้เสร็จก่อน” ดูลุงแกพูดกวนไอพี่บลูกลับซิครับ

 

       “คุณลุง!/ลุงครับ!” 

 

       “ฮ่า ฮ่า ลุงล้อเล่น ลุงเอาข้าวเช้ามาให้ ถ้าพวกเอ็งสวีท กันเสร็จก็กินข้าวนะ ลุงจะมาหาอีกหนึ่งชั่วโมง” 

 

      “ครับลุง” ไอพี่บลูตอบลุงออกไป 

 

      “งั้นลุงไปก่อนหละ....กินข้าวนะโว้ยอย่ากินอย่างอื่น” ดูลุงแกพูดแซวผมกับไอพี่บลูซิครับ 

 

       เล่นเอาผมกับไอพี่บลูหน้าแดงเลย เจอคนแก่แซวทีนี่ไปไม่เป็นเลยกู 

   

       “หมับ)) งื้อ)) พี่บลูเบ็นเขินลุงแก” ผมกอดไอพี่บลูแล้วพูดขึ้น

 

       “หึลุงแกแค่แซวเล่นครับ อย่าทำตัวน่ารักมากนะเบ็นเดี๋ยวพี่อดใจไม่ไหว” 

 

        “เพี๊ยะ)) คิดแต่เรื่อง” 

 

       “โอ้ย))) เมียเจ็บนะครับ” สมน้ำหน้าเผลอไม่ได้เลย เผลอเป็นวกเข้าเรื่องใต้สะดือ

 

       “จะได้จำ” เขินลุงก็มากพอแล้ว 

 

       “ครับๆไปอาบน้ำ ล้างหน้า แปลงฟันกันดีกว่า จะได้มากินข้าวกันครับ ข้าวเหนียวหมูปิ้งหอมเชียว” ไอพี่บลูมึงเอาของกินมาล่อกูอีกแล้ว 

 

       ผมก็ต้องอาบน้ำกับไอพี่บลูตามระเบียบ จะอาบเองพี่มันคงไม่ยอมแน่ มานี่ก็อาบด้วยกันตลอด 

 

      .........

     

      .........

 

      .........

 

      ผมใช้เวลาอาบน้ำไม่นานมากนัก เพราะเดี๋ยวเราต้องกินข้าว แล้วก็เตรียมของเดินป่าอีก ช้าจะไม่ทันลุงบุญ ให้คนแก่มารอมันไม่ดี 

 

       “แต่งตัวเสร็จแล้วก็มากินข้าวครับ” ไอพี่บลูเรียกแล้วครับเสร็จก่อนผมไง 

 

      “ครับๆจะไปเดี๋ยวนี้แหละครับ” รีบอยู่ได้นะพี่มัน 

 

      ผมนั่งกินข้าวกับไอพี่บลูเงียบๆท่ามกลางบรรยากาศที่แสนบริสุทธิ์ อยากอยู่แบบนี้นานๆจัง 

 

      “ชอบมากเลยหรอ?” ไอพี่บลูมันถามผมขึ้น 

 

      “ผมชอบเขามาก” ผมตอบกลับไอพี่บลูแล้วยิ้มสวยๆให้หนึ่งที 

 

      “ชอบเขาแล้วอย่าลืมรักของเรานะครับ แล้วก็อย่ามายิ้มแบบนี้นะเบ็น พี่เห็นแล้วใจละลาย” หยอดกูเข้าไป หยอดได้หยอดดี

 

      “กินข้าวไปพี่" เขิน พี่มันทำให้กูเขินมากไปแล้วนะ 

 

      ผมรีบกินข้าวไม่สนใจไอพี่บลูแม่งแล้ว เดี๋ยวจะกินข้าวไม่ลง เสียดายข้าวสงสารชาวนา 

 

       .......

  

       .......

 

       ........

 

       กินข้าวเสร็จกันได้สักพัก ลุงบุญแกก็เดินมาพอดี แกดูพร้อมมาก พวกผมก็พร้อมเหมือนกัน (ของกินพร้อม) อย่าถามว่าใครแบก ไอพี่บลูเป็นคนแบกครับ

 

        “เสร็จกันหรือยังพวกเอ็งสองคน?” 

 

        “เสร็จกันแล้วครับลุง” 

 

        “กี่ยก?”  

 

        “หะลุง/อะไรนะครับลุง?” ได้ยินไม่ชัดครับ ผมกับไอพี่บลูเลยถามลุงแกกลับไปอีกที  

 

       “ไม่มีอะไร จะไปกันหรือยัง?” เปลี่ยนเรื่องเลยนะลุง   

 

       “ครับๆ/ไปได้เลยครับ”  

 

       แล้วผมกับไอพี่บลูก็เดินถือกระเป๋า ถือน้ำกันเดินตามลุงบุญเข้าป่ามาเรื่อยๆ  

 

      ลุงแกก็เดินไปด้วย อธิบายไปด้วยว่าที่นี่มีลำธาร ในลำธารก็มีปลา มีกุ้ง มีหอยเหมือนกัน ซึ่งพอดูแล้วมันก็จริง  

 

       ธรรมชาติที่นี่สวยงามจริงๆ ยิ่งเดินดูเท่าไหร่ก็ยิ่งเห็นความสวยงาม ความอุดมสมบูรณ์ของต้นไม้มากขึ้นเท่านั้น  

 

      “เบ็นดูเขา” พี่มึงเรียกกูสะตกใจเลยนะ  

 

      “เขาอะไรพี่ ก็เห็นอยู่เนี่ย เบ็นตกใจหมด”  

 

      “เขาใกล้กัน” ผ่าม! มุกห้าบาทสิบบาทนะพี่มึง  

 

      “แล้วพี่เคยเห็น...ตีน..เขาใกล้กันไหมหละ?” เอาซิแม่งเล่นมุกใส่ผม  

 

       “ไม่เคยครับ และไม่อยากเคยด้วยครับ” รู้ดี

 

       “เอ็งสองคนนี่หวานกันตลอดเลยเนาะ” ลุงบุญแกหันมาแซวแล้วครับ 

 

       “หวานอะไรลุง จะตีกันตายทุกวันอยู่แล้ว” ผมบอกลุงแกออกไป 

 

       “โอ้ย! ขนาดนี้เรียกไม่หวาน เขาอิจฉากันหมดแล้ว” ลุงแกเล่นกูแล้ว

 

       “ก็ผมอยากให้เขาอิจฉายังไงหละครับลุง” ไปเล่นกับลุงแกอีก ปวดกะบาน 

 

       ได้พี่ มึงจะเล่นมุกใส่กูใช่ไหม เดี๋ยวเจอมุกของกูบ้างอย่าเขินก็แล้วกัน

 

       ผมไม่สนใจทั้งสองคนแล้วครับ จะพูดอะไรก็ตามใจตอนนี้ขอถ่ายรูปเก็บไว้ก่อน.......

 

       “ไอหนูเอ็งอยู่นิ่งๆนะ” อะไรของลุงแกวะ

 

       “ทำไมอะลุง?” 

 

       “ลุงเชื่อแล้ว ว่าเลือดเอ็งหวานจริงๆ ขนาดทากยังอดใจไม่ไหวเลย” 

 

        “O_O.... ทาก!” 

 

        “เชี่ย! พี่บลูทาก...ทากมันเกาะเบ็น ฮื่อ)) ฮื่อ))) ช่วยด้วย...จะตายไหมเนี่ย” สติแตกแล้วกู สาวแตกเลย 

 

       “ใจเย็นๆ ใจเย็นๆนะเบ็น ทากตัวแค่นี้” ตัวแค่นี้ แต่มันดูดเลือดกูไหมไอพี่ >_< 

 

       “เอามันออกไป ฮื่อ))) เอามันออกไปเลยนะพี่บลูฮือ))) ฮื่อ)))” ร้องไห้เป็นเด็กแล้วกู ไม่อายแล้ว 

 

      “มานี่มะ ไม่ร้องครับ อายป่า อายเขาไหมเนี่ยหึ เดี๋ยวให้ลุงแกเอาออกให้” ไอพี่บลูกอดปลอบผม ผมก็ยื่นเท้าไปหาลุงบุญ ทั้งกลัวบาป ทั้งกลัวทากเลยกู ประสบการณ์ที่แท้ทรู

 

       กลายเป็นเด็กเลยกู หมดกันที่เรียนวิศวะมา ถ้าเพื่อนมาเห็นกูในสภาพนี้นะแซวยันลูกบวช

 

       “ออกแล้ว ร้องเป็นเด็กสามขวบเลยนะเอ็ง” ก็คนมันกลัว

 

      ไม่ไหวผมจะไม่ห่างจากไอพี่บลูเลย ไม่คิดว่าจะเจอแบบนี้คิดว่าจะมีแต่ในหนัง

 

          *******************************

#บลู  

 

      เป็นไงหละเมียผม อยากมาแบบลำบากดีนัก เจอทากเข้าไปเงียบเลย ตัวติดผมแทบจะสิงผมอยู่แล้ว

 

      “กลัวมากเลยหรอเนี่ย เงียบเลย” ผมถามไอเบ็นออกไปเห็นมันเงียบๆแล้วมันไม่สนุก 

 

      “ก็...อืม)) ...ไม่เคยเจอแบบนี้ ปกติเข้าป่าแบบนี้ประจำก็ไม่เคยเจอ” น่าสงสารจังเมียกู

 

      “ลุงแกก็บอกแล้วครับ ว่านานๆทีจะมีคนโดน แสดงว่าเลือดเราหวานจริง” ผมพูดเล่นกับไอเบ็น 

 

      “พี่แม่งแซวผม” ทำหน้างอแล้ว 

 

      “ไม่เอา ไม่ทำหน้าแบบนี้นะครับ เรามาเที่ยวป่าเจอเรื่องแบบนี้ก็เป็นปกตินะครับพี่ว่า” ให้กำลังใจคุณเค้าหน่อย หน้างอจะหักอยู่แล้ว 

 

      “อืม))” 

 

      “พวกเอ็งดูโน้น..หมอกสวยไหม?” ลุงแกหันมาถามผมรู้ว่ามันคือหมอกอะไร

 

      “สวยครับลุง ......หมอกควัน” ผมบอกลุงออกไป 

 

       “ฮ่า ฮ่า เอ็งนี่รู้ดีจริงๆ” ลุงแกชมผม ไม่รู้ได้ไงหละครับ ก็เมียพึ่งจะเล่นกับผมก่อนมาเที่ยวเนี่ย

 

       ป่าที่นี่สวยก็จริง แต่ชาวเขาบางคนก็ยังเผาไร่ เผ่านา จะไปว่าเค้าก็ไม่ได้ ต้องทำมาหากิน หวังว่าธรรมชาติของที่นี่จะยังคงอยู่ และสวยงามแบบนี้ตลอดไป 

 

       ผมกับไอเบ็นเดินตามลุงแกมาเรื่อยๆ ลุงแกก็พูดอธิบายไปด้วยว่าตรงนั้น ตรงนี้คืออะไร 

 

       “เหนื่อยไหมเบ็น?” หน้าเมียกูซึมเชียว 

 

       “ถ้าไม่ไหวพี่จะให้เบ็นคานขึ้นเขาหรือไง?” กวนตีนกูอีกนะเมีย

 

       “ถ้าคานขึ้นเขาพี่ว่าเบ็นอาจจะไม่ไหว มาลองคานขึ้นพี่แทนดูไหมน่าจะไหวนะ” 

 

       “พี่บลู! อายลุงเค้าไหม?” 

 

       “ฮ่า ฮ่า ลุงเริ่มชินกับพวกเอ็งสองคนละ” ลุงแกปรับตัวเก่ง

 

       แก้มแดงเพราะแดดหรือเพราะเขินผมก็ไม่รู้นะเมีย เห็นเมียเริ่มยิ้มได้ ผมก็เริ่มสบายใจ 

 

       “เดี๋ยวเดินต่ออีกนิด เราจะขึ้นไปกินข้าวกันข้างบนนั้นกัน” ลุงแกบอกหลังจากเดินกันมานาน วิวสวยมากแน่ๆ เมียผมน่าจะชอบ ยิ้มแป้นเชียว 

 

       “อย่ามองเขานานเบ็น” 

   

       “ทำไมอะพี่” 

 

       “พี่หวง” 

 

       “โอ้ยพี่! มุกพี่นี่หมดยัง?” ไอเบ็นทำท่าเอือมกับมุขของผม 

    

        “ยังมีอีกเยอะครับเมีย” 

 

        “งั้นก็พูดออกมา ผมจะดูว่ามุกของพี่มันจะเด็ดแค่ไหนกัน” เดี๋ยวเมียจะอึ้ง  

 

        .......

 

        .......

 

        .......

 

        ตอนนี้เดินมาใกล้จะถึงที่ลุงบุญแกบอกแล้วครับ ยิ่งเดินขึ้นมาก็ยิ่งสวย เหนื่อยหน่อยแต่ก็โอเค ไอเบ็นก็ดีขึ้นแล้ว ไม่ทำหน้าบูดเหมือนเดิมแล้ว

 

       “เบ็น!” ผมแกล้งเรียกไอเบ็นเสียงดัง 

 

        “เรียกทำไม เบ็นตกใจหมดเลย พี่อยากตกเขาไหม?” หึเล่นแบบนี้ใช่ไหม

 

        “พี่ไม่อยากตกเขา แค่ตกหลุมรักเราก็จะแย่แล้ว” กูพูดเองเขินเอง 

 

        เมียหน้าแดงหมดแล้วครับ ลุงบุญถึงกับหันมามองหน้า 

 

       “ลุงว่ากว่าจะถึงยอดเขา เดี๋ยวได้มีคนวูบตกเขาแน่ๆ” ฮ่า ฮ่า น่าจะจริงของลุง เมียกูนี่แหละจะฆ่ากูก่อนถึงยอดเขา 

 

       “ตกเขาตกยังไงก็ยกไม่ขึ้น เปลี่ยนมาตกเราดีกว่าได้ทั้งขึ้น ทั้งลงเลยนะ” ผมพูดแล้วหันหน้ามาหาไอเบ็น หน้าบึ้งแล้วครับ เดี๋ยวผมเจอคำด่าแน่

 

       “ถ้าพี่ยังไม่หยุด ผมจะส่งพี่ไปนอนกับเขาแล้วนะ” ขู่มาแล้วครับ

 

       “งั้นพี่ฝากบอกเขาด้วย ว่าเมียโหดไปไม่ได้” เอาซิมาว่ามาอีก 

 

       “สงสัยจะอยากไปนอนกับเขาจริงๆ” 

 

       “นอนกับเขาพี่ไม่เอา แต่นอนกับเราพี่เอานะ” ผมยังไม่หยุดหยอดไอเบ็น 

 

        “โว้ย! จะขึ้นไหมเขาหนะ” ไอเบ็นโวยวายแล้วครับ ลุงบุญแกก็ยิ้มอย่างเดียวเลย

 

       “ไม่ว่าจะขึ้นเขา หรือลงห้วย ถ้ามีเราไปด้วยพี่ก็ไปทั้งขึ้น....และลง” 

 

       “โอ้ย! ไอพี่บลู หยุดพูดเลย เมื่อไหร่จะถึง หยอดผมอยู่ได้ คนนะไม่ใช่ขนมครก” ทำเมียเขินได้บลูก็สบายใจ 

 

       “แล้วเมื่อไหร่พวกเอ็งสองคนจะเลิกทำให้เขาอิจฉา?” เอาแล้ว ลุงบุญเล่นกูอีกแล้ว คงต้องหยุดหยอกเมียไว้แต่เพียงเท่านี้ เดี๋ยวผมจะได้วูบตกเขาจริงๆ

 

      .......

   

      .......

 

      .......

 

       แล้วลุงบุญก็พาผมสองคนมาถึงที่หมายสักที เดินป่าเที่ยวชมธรรมชาติก็สนุกดีเหมือนดีนะครับ ได้ออกกำลังกายไปในตัว แถมยังได้ประสบการณ์ใหม่ๆอีกมากมายจากการเดินทาง........

 

        ลองออกมาหาประสบการณ์ด้วยตัวเองบ้างนะครับ แล้วจะรู้ว่าโลกใบนี้ ยังมีสิ่งสวยงามให้เราค้นหาอีกเพียบ ........

 

       ‘ความสุขอยู่ที่ใจ ต่อให้ลำบากแค่ไหน แค่มีใจก็ไปถึง’ 

 

          ***************************** 

        ** พี่บลูเอ้ย มุกแกแต่ละมุขไรท์เพลีย ถ้าแกไม่หยุดนี่แกอาจจะได้วูบตกเขาจริงๆแน่ นี่แค่เดินป่านะครับเหมือนพากันมาเดินไร่อ้อย **  

       ** ไรท์ฝากพี่บลูกับน้องเบ็นด้วยนะจ้าทุกคน ช่วงนี้ดูแลสุขภาพกันด้วยนะจ้า รัก และเป็นห่วงรีดทุกคน ถ้าชอบก็อย่าลืมกดถูกใจ คอมเม้น ติดตามไรท์กันด้วยนะจ้า /\ ** 

       

 

     

 

    

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว