ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ทุกคนคือความสุขของเราสัญญาว่าจะเขียนให้ดี แล้วน้อมรับทุกคำติชมของทุกคนนะคะ(แต่อย่าเเรงมาก555) เม้นกันเยอะๆนะคะ

ชื่อตอน : 28ครอบครัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.ค. 2563 13:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
28ครอบครัว
แบบอักษร

หลังจากเคเลนเย็บเเผลเสร็จเขาแทบจะวิ่งตรงไปยังห้องที่อีกคนนอนพักอยู่ข้างกายของหญิงสาวมีเด็กน้อยคอยกอดอยู่ไม่ห่างช่างเป็นภาพที่มีผลต่อหัวใจเขายิ่งนัก 

“แม่ตื่นยัง” คำพูดห้วนๆชวนตกใจทำให้เด็กน้อยสะดุ้งจนตัวเกือบตกเตียง ดีหน่อยที่เธอยังพอมีสติดึงรั้งร่างของผู้เป็นแม่เอาไว้ 

“....” 

มีแต่ความเงียบตอบกลับมาพร้อมกับสายตาที่หวาดกลัวคนตรงหน้า 

“นี่ แม่หนูฉันถามว่าแม่เธอตื่นขึ้นมายังทำไมไม่ตอบ ห้ะ!!!” เคเลนใจร้อนเริ่มทนไม่ไหวเขายิ่งพูดยิ่งถามอะไรเด็กคนนี้ก็เอาแต่เงียบหรือไม่ก็ร้องไห้ 

“ ฮึก แง้งงงงงง” เสียงใสตวาดดังลั่นห้องด้วยความกลัว 

“หนูนา หนูนาลูก” ดวงตากลมโตกระพริบตาไล่ความมัวหมองเมื่อได้ยินเสียงของผู้เป็นลูกร้อง มันเหมือนสัญชาตญาณของคนเป็นแม่ที่ต่อให้ร่างกายเหนื่อยแค่ไหนถ้ามีเสียงลูกร้องเธอก็ต้องฮึดสู้ลืมตาดูลูก 

“แง้งง ฮืออ”  

“โอ๋ ลูกไม่ร้องนะคะคนเก่ง” มีนารีบยันกายขึ้นผิงหัวเตียงก่อนจะดึงร่างลูกสาวเขามากอดปลอบประโลม 

การกระทำของทั้งคู่ถูกสายตาของเคเลนจับจ้องอย่างคนรู้สึกผิด 

“ขะ ขอโทษ” น้ำเสียงแผ่วเบาถูกพ่นผ่านลิมฝีปากหนาที่มันอยู่เฉยๆก็หนักอึ้ง 

“คุณมาตะคอกใส่ลูกฉันได้ไง” เสียงใสเเหวขึ้นทันที 

“ลูกเธอคนเดียวหรือไงแม่เด็กผู้หญิงนี่ก็ลูกฉันเหมือนกันฉันจะคุยกับเธออย่างไรก็ได้ จริงไหม?” เคเลนหน้ามึนตอบไปทั้งๆที่รู้ว่าผิดอยู่เต็มอกแต่จะให้เขาเสียหน้ามันเป็นไปไม่ได้  

“คุณนี่มัน!! ไม่ว่าจะกี่ปีกาลเวลาไม่เคยเปลี่ยนนิสัยคุณได้เลยจริงๆ”  

“มีนา!!!!” เคเลนเริ่มสติหลุดไม่ว่าจะเจอกับเธอกี่ครั้งเธอก็ทำให้เขาเสียสติตลอด 

“เชิญคุณออกไปจากห้องฉันด้วยฉันจะพักผ่อน” 

“ไม่!!” เคเลนไม่ฟังคำไล่ของอีกคนหรอกเพราะหลังจากวันนี้เขาจะพาเธอและลูกกลับบ้านไปพร้อมเขาแต่คงต้องใช้ท่าไม้ตายทำให้เธอใจอ่อนกว่านี้ลงหน่อย 

สองขาแกร่งรีบก้าวไปยังเตียงของโรงพยาบาลที่มีสองแม่ลูกนอนกอดกันอยู่ไม่ห่าง ดวงตากลมแป๋วที่เอ่อไปด้วยหยาดน้ำตาจ้องมองเขาไม่กระพริบ 

“นี่หนู หนูรู้ไหมคะว่าลุงเป็นใครหื้ม” น้ำเสียงของเคเลนดูนุ่มนวลกว่าแต่ก่อนเมื่อหลายนาทีที่ผ่านมาจนเด็กสาวเริ่มสับสนกับอารมณ์ของคนตรงหน้า 

“ไม่รู้หรอกค่ะ ฮึก หนูไม่เคยเจอลุง”  

“งั้นหนูฟังลุงนะคะ หนูเป็นลูกของลุงเองไม่เชื่อก็ถามแม่หนูดูสิ”  

สายตาคมเงยขึ้นสบกับอีกสายตาคู่หนึ่งที่กำลังมองเขาอย่างแปลกใจ 

“คุณเป็นบ้าหรือเปล่า” มีนากัดฟันพูดขึ้นเบาๆเพราะไม่อยากทำให้หนูนาตกใจ 

เคเลนทำเหมือนหูทวนลมขึ้นไปนอนเบียดร่างบางอย่างคนเอาแต่ใจทั้งๆที่พื้นที่เตียงแทบจะไม่พอนอน 

“คุณจะทำอะไรเดี๋ยวก็ตกหรอก แผลคุณอาจจะฉีกได้นะลงไปนอนข้างล่างเลย” เสียงใสกึ่งดุพูดขึ้นแม้ในใจเธออยากจะดึงเขาเข้ามากอดมากเพียงใดก็ตามเพราะเธอไม่ได้รับความรู้สึกที่ใกล้ชิดแบบนี้มานานแล้ว 

“ไม่อ่ะฉันอยากนอนกับเธอและลูก” ใบหน้าคมซุกลงบนเรือนผมที่สยายเต็มหมอนความหอมของเธอทำให้เขาลุ่มหลงจนไม่สามารถลืมเธอได้ 

มีนาไม่ได้ขัดคืนอะไรคนที่นอนกอดเธอเพราะเธออยากให้หนูนารับรู้ว่าครอบครัวที่อบอุ่นเป็นเช่นไร 

“คุณลุงเป็นพ่อหนูจริงๆหรอคะ”เสียงน้อยกระซิบกระซาบกลัวคนที่นอนกอดเธอและผู้เป็นแม่ได้ยิน 

“ใช่ค่ะ ชู่ววแต่ต้องเก็บไว้เป็นความลับนะคะ” 

“โอเครค่ะ”สาวน้อยยิ้มล่าด้วยความดีใจก่อนจะเอื้อมมือน้อยๆไปจับกุมแขนแกร่งที่พาดพิงร่างของผู้เป็นแม่อยู่ด้วยความรู้สึกที่หลากหลายแม้เธอจะเป็นแค่เด็กแต่ความคิดของเธอก็แตกต่างกว่าเด็กวัยเดียวกันไปมาก 

“แอบจับแขนพ่อแบบนี้ต้องไปอยู่กับพ่อนะคะ”  

“ไม่!!” 

“ไปค่ะ” หนูนาตอบขึ้นด้วยความมั่นใจเธอไม่อยากอยู่โดยที่ไม่มีพ่อเหมือนคนอื่นอีกแล้ว 

“หนูนา” 

“ถือว่าครั้งนี้หนูขอนะคะคุณแม่” 

“งั้นลุกเลยเดี๋ยวพ่อพากลับบ้าน”เคเลนเด้งตัวลุกขึ้นทันทีที่ลูกสาวคนสวยพูดจบเขามีเรื่องมากมายที่อยากจะทำกับแม่สาวใหญ่ที่ยังคงนอนนิ่ง 

“นะคะ คุณแม่” สายตาอ้อนวอนถูกส่งให้ผู้เป็นแม่สุดฤทธิ์ 

“อือ ก็ได้” 

“โอเคร รอฉันตรงนี้เดี๋ยวไปสั่งงานลูกน้องข้างนอกก่อนอย่าพึ่งอ กำปไหนนะ”เคเลนรีบวิ่งลงจากเตียงด้วยความเร่งรีบจนแทบไม่รู้เลยว่าเขาถูกยิงมา 

“เดี๋ยว”ยังไม่ทันที่เคเลนจะเปิดประตูเสียงใสก็สวนขึ้นมาก่อน 

“อะไรของเธออีก”แม้หัวเสียนิดๆแต่ก็ยอมหันหน้ามาฟังคำตอบของอีกคน 

“ฉันต้องการเอาน้องสาวของฉันกลับด้วย” 

“น้องสาว?” 

“อ๋อ พี่พิมพ์ค่ะพักอยู่ห้องข้างๆ คุณพ่อพาพี่พิมพ์ไปด้วยนะคะ”เสียงใสกล่าวสมทบอีกคนเธอจะไม่มีวันทิ้งคนที่ร่างกายยังไม่พร้อมไปแน่ 

“พิมพ์หรอ โอเคร เดี๋ยวพ่อจัดให้แต่หนูต้องบอกให้เเม่เตรียมของขวัญชิ้นโตไว้ให้พ่อเลย”เคเลนตะโกนขึ้นก่อนจะหันไปทำหน้าเข้มคลึมเดินออกจากห้องไป 

. 

. 

. 

สเปน 

กรี๊ดดดด 

เสียงกรี๊ดร้องโหยหวนดังขึ้นภายในคฤหาสน์สุดหรูของตระกูลผู้ดีเก่าอย่างตระกูลอลิซ 

“อลิซทนรอไม่ไหวแล้วนะคะคุณพ่อขืนพี่อลันยังทำเป็นทองไม่รู้ร้อนแบบนี้อลิซคงทนต่อไม่ไหวแล้ว” ความในใจอันเหลืออดของอลิซถูกพ่นออกมาอย่างไม่หยุดยั้ง เธอเริ่มทนต่อเวลาไม่ไหวแล้ว 

“อลิซฟังพ่อนะลูกตอนนี้บ้านเรายังต้องการอำนาจของตระกูลซูตานคอยหนุนอยู่ลูกทนอีกนิดนะลูกรักคิดซะว่าลูกยังรักอลันอยู่” 

“รักหรอคะ หึ มันหมดไปตั้งแต่พี่อลันเดินออกไปพร้อมผู้หญิงจนๆคนนั้นแล้วค่ะคุณพ่อ” 

“อลิซ!!” เสียงตะคอกดังขึ้นหวังดึงสติของลูกสาวกลับมาดังเดิมแต่มันยิ่งเปล่าประโยชน์เพราะสติของเธอกระเจิงหายไปหมดแล้ว 

“เป็นเพราะคุณพ่อกำลังจะหมดตัวหรอคะถึงได้มาบีบหนูแบบนี้ ทางที่ดีคุณพ่อควรไปบีบฝั่งนู้นเสียดีกว่า” 

“คืนนี้อลิซไม่กลับนะคะ คุณพ่อไม่ต้องส่งคนไปดูด้วย” เสียงใส่สั่งก่อนจะเดินถือกระเป๋าออกไปด้วยความหมาดมั่น 

“อลิซลูก กลับมาก่อน อลิซ” สายตาคมมองผ่านแว่นเห็นหลังลูกสาวแว้บๆก่อนจะหายขึ้นรถไปด้วยใจร้อนลุ่ม เขาคงอยู่นิ่งไม่ได้แล้วต้องหาวิธีบีบฝั่นนั้นให้มากที่สุด 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว