Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ไรท์ชอบเขียนแนวดราม่าเพราะชีวิตไรท์ไม่เคยสมหวังกับความรัก ถ้าใครชอบดราม่าเหมือนกันเชิญทางนี้นะคะ ช่วยกดติดตามเป็นกำลังใจให้กันด้วย ขอบคุณค่ะ

ชื่อตอน : ตอนที่2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.9k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มี.ค. 2563 01:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่2
แบบอักษร

"นังเบญๆ มานี่ซิลูก" นางบุหลันเรียกลูกสาวที่กำลังวุ่นอยู่กับการเสิร์ฟน้ำให้แขกในงาน

"มิอะไรหรอจ้ะแม่"

เบญญาดาถามผู้เป็นแม่ด้วยความแปลกใจ เมื่อนางบุหลันเดินเข้ามาจัดแต่งผมที่ยุ่งๆให้ตน

"คุณชายอนาวิน ลูกชายของคุณท่านมาถึงแล้ว"

"แกเอาน้ำไปเสิร์ฟให้ท่านหน่อย"

"คนสูงๆหล่อๆที่นั่งอยู่หน้าโลงน่ะ" นางบุหลันชี้ไปที่อนาวินเจ้านายหนุ่ม

"จ้ะๆ"

เบญญาดาหยิบน้ำใส่ถาดแล้วเดินตรงไปที่ลูกชายของเจ้านายที่นั่งซึมอยู่หน้าโลงศพตามคำสั่งของแม่ทันที

"น้ำค่ะคุณชาย"

เบญญาดาคุกเข่าลงนั่งใกล้ๆอนาวินที่นั่งหันหลังให้พร้อมกับส่งแก้วน้ำให้เขา

"ฉันไม่หิวน้ำ เอากลับไปเถอะ"

อนาวินปฎิเสธโดยไม่ได้หันมามองเธอด้วยซ้ำ เขากำลังเสียใจไม่มีกะจิตกะใจจะกินอะไรทั้งนั้น

"ค่ะ" เบญญาดาพยักหน้าแล้วถือแก้วน้ำกลับไป.

เวลาล่วงเลยมาจนแขกในงานทยอยกลับกันหมดแล้ว แต่อนาวินก็ยังนั่งซึมอยู่ที่เดิม

"ตาวิน...." คุณหญิงอัญมณีเดินเข้ามาปลอบใจลูกชาย

นางเองก็เสียใจกับการจากไปของสามีไม่แพ้กัน แต่คนที่น่าสงสารที่สุดก็คงเป็นลูกชายที่เกิดมาแบกรับทุกอย่างจนมีเวลาอยู่กับพ่อน้อยมาก

อนาวินต้องเสียสละชีวิตอิสระตั้งแต่วัยเด็กเพื่อศึกษากิจการทุกอย่างของครอบครัว เจ้าสัวสุเรนนั้นเคร่งครัดจริงจังมากกว่าคุณหญิงอัญมณีหลายเท่านัก

ดังนั้นอนาวินจึงถูกเข้มงวดให้มานั่งอ่านหนังสือและศึกษากิจการทั้งหมดของครอบครัวตั้งแต่เด็ก ไม่เคยได้ออกไปวิ่งเล่นสนุกกับเพื่อนๆเลยสักครั้ง โชคดีที่ลูกชายของนางเกิดมาไอคิวสูง

อนาวินต้องสอบเทียบเข้ามหาวิทยาลัยเยาวชนและจบปริญญาโททางด้านการแพทย์จากอเมริกาตั้งแต่อายุ19ปี บัดนี้เขากำลังศึกษาปริญญาเอกอยู่ฝรั่งเศส ก่อนจะประสบอุบัติเหตุเจ้าสัวสุเรนยังวางแผนให้ลูกชายเรียนปริญญาเอกเรื่องการบริหารอีกหนึ่งใบด้วย

"กลับบ้านไปพักผ่อนกันก่อนนะลูก เดี๋ยวทางนี้แม่จัดการเอง"

คุณหญิงอัญมณีบอกลูกชายแล้วหันไปสั่งนางบุหลันให้ช่วยดูแลลูกชายของตน นางบุหลันจึงได้โอกาสรีบผลักเบญญาดาลูกสาวของตนเองให้ไปขึ้นรถที่มีคนขับรถรอรับอยู่คันเดียวกับอนาวิน

"เอ่อ....คุณชายคะ นี่นังเบญลูกสาวของบุหลันเอง"

ก่อนที่อนาวินจะเข้าไปนั่งในรถตู้คันหรู นางบุหลันจึงถือโอกาสแนะนำลูกสาวของตัวเองให้เจ้านายหนุ่มรู้จัก

"ต่อไปถ้าคุณชายต้องการอะไรเรียกใช้มันได้เลยนะคะ"

อนาวินเพิ่งพินิจเด็กสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้า ชายหนุ่มได้ยินมาว่าแม่อุปการะลูกคนใช้ในบ้านคนหนึ่ง แต่ทุกครั้งที่กลับมาบ้านเขาก็ไม่เคยได้เจอเด็กคนนั้นเลย

"เธออายุเท่าไร?" อนาวินถามเด็กสาว.

"ย่าง15ปีค่ะคุณชาย" เบญญาดาตอบเขาด้วยความรู้สึกเกรงกลัวต่อสายตาคู่นั้น

"อายุแค่15 ยังเป็นนักเรียนอยู่เลย"

"จำเป็นต้องแต่งหน้าแล้วหรอ?" อนาวินทั้งถามทั้งตำหนิเธอจนนางบุหลันต้องรีบรับหน้าแทนลูกสาว

"เอ่อ....เป็นความผิดของนังบุหลันเองค่ะคุณชาย"

บุหลันบอกกับอนาวิน ในขณะที่ชายหนุ่มหันไปมองเบญญาดาที่ยืนก้มหน้านิ่งอีกครั้งแล้วขึ้นรถไป

"นังเบญ รีบขึ้นรถไปสิ"

"อย่าให้คุณชายท่านรอนาน"

นางบุหลันหันมาดุลูกสาวแล้วรีบผลักเบญญาดาให้เข้าไปนั่งรถ ซึ่งที่นั่งนั้นก็อยู่ไม่ห่างจากอนาวินมากนัก....

ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบจากความซึมเศร้าของอนาวินที่ต้องสูญเสียผู้เป็นพ่อไปอย่างไม่ทันตั้งตัวจนเบญญาดานึกเป็นห่วง

แต่เธอก็ไม่รู้ว่าจะช่วยปลอบยังไงดี ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าขี้ข้าอย่างตัวเองจะมีสิทธิ์ปลอบใจคุณชายผู้กำลังโศกเศร้าได้หรือไม่....แต่แม่สาวน้อยคิดไปคิดมาก็ตัดสินใจได้ว่าอย่าเลยดีกว่าเพราะเธอค้นพบแล้วว่าเขาน่ากลัวนั่นเอง.

"เอ่อ....คุณชายจะทานอะไรหน่อยมั้ยคะ"

"ฉันจะไปทำให้"

"แม่บอกว่าตั้งแต่ลงเครื่องมาจนป่านนี้คุณชายยังไม่ได้ทานอะไรเลย"

เบญญาดารีบถามขึ้นเมื่อมาถึงบ้านและอนาวินก็มุ่งหน้าไปยังบันไดบ้านเมื่อเข้าห้องส่วนตัวของตนเอง

"ไม่ต้อง"

"ฉันไม่หิว" อนาวินบอกเสียงเรียบแล้วเดินขึ้นห้องของตัวเองไป

"เฮ้อ....."

เบญญาดาพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อพ้นหลังอนาวินแล้วเพราะเจ้านายหนุ่มดูเป็นคนเป็นผู้ใหญ่ที่เคร่งขรึมมาก แม้คุณหญิงอัญมณีจะเป็นคนเจ้ากี้เจ้าการและน่าเกรงขามมากแต่ท่านก็ยังดูเป็นผู้ใหญ่ที่ใจดีมากกว่าอนาวินเสียอีก

.

งานศพของเจ้าสัวสุเรนผ่านพ้นไปแล้ว หลังลอยอังคารเสร็จอนาวินก็อยู่เป็นเพื่อนคุณหญิงอัญมณีต่ออีกสองสามวัน จากนั้นก็บินกลับฝรั่งเศสไป....นั่นคือครั้งแรกที่เบญญาดาได้เจอลูกชายผู้เย็นชาของผู้มีพระคุณ

ต่อจากนั้นเธอก็ไม่เคยได้เห็นหน้าเขาอีกเลยเพราะชีวิตต้องวนเวียนอยู่กับเรื่องเรียน ชีวิตส่วนใหญ่ของเธอมักจะได้อยู่แต่ในหอพักของโรงเรียนกับโรงเรียนติวเตอร์สอนพิเศษจนกระทั่งหญิงสาวสอบติดพยาบาลได้ตามที่คุณหญิงอัญมณีต้องการ

แต่ถึงแม้จะสอบติดพยาบาลในมหาวิทยาลัยอันดับต้นๆ ของประเทศแล้ว แต่ชีวิตของเบญญาดาก็ไม่ได้รับอิสระอย่างที่หญิงสาวคาดหวัง

เธอแทบจะไม่ได้ออกไปเที่ยวที่ไหน แทบไม่เคยได้ออกไปเปิดหูเปิดตากับเพื่อนในรุ่นเดียวกันเลยเพราะเวลาว่างเหล่านั้นของเธอจะถูกแทรกแซงด้วยการถูกกวดขันให้ศึกษาวิชาบริหารและการจัดการภายในตัวด้วย

นั่นเท่ากับว่าเธอต้องเรียนให้ได้ปริญญาตรีสองใบคือวิชาชีพพยาบาลและบริหาร คุณหญิงอัญมณีบอกว่าที่ต้องกวดขันเธออย่างเข้มงวดเพราะเบญญาดาหัวไม่ดี

ต่อไปเมื่อได้ใช้ชีวิตวัยทำงานแล้วเธอจะต้องขอบคุณท่านแน่ๆเพราะมันจะมีประโยชน์ต่อเธอในอนาคต ซึ่งแม่ก็เห็นด้วยกับทุกอย่างที่คุณหญิงอัญมณียัดเยียดให้ แต่ไม่เคยมีใครถามหญิงสาวเลยสักคนว่านั่นคือสิ่งที่เธอต้องการหรือไม่ เธอมีความสุขบ้างรึเปล่า....?

คุณหญิงต้องการให้เธอช่วยงานลูกชายของตนเพราะท่านไม่ไว้ใจใคร เรื่องนี้เบญญาดาทราบดีและเต็มใจที่จะตอบแทนพระคุณนี้อยู่แล้ว แต่บางครั้งหญิงสาวเพียงต้องการอิสระอยากใช้ชีวิตนักศึกษาทั่วไปเหมือนเพื่อนคนอื่นๆก็เท่านั้นเอง

 

.......................

ไรท์ขอฝากเรื่องของหมอวินและเบญด้วยนะคะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว