facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

หยุดรักยังไง - 70% -

ชื่อตอน : หยุดรักยังไง - 70% -

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.พ. 2563 17:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หยุดรักยังไง - 70% -
แบบอักษร

วิวัลลายืนมองไปรอบห้องชุดที่ตกแต่งไว้อย่างมีรสนิยมด้วยแววตาพึงพอใจ คอนโดฯ ของต่อตระการนั้นจัดว่าราคาแพงมิใช่น้อยพราะเป็นห้องชุดขนาดใหญ่มีถึงสองห้องนอน ห้องรับแขก ห้องครัวแยกกันต่างหากอย่างเป็นสัดเป็นส่วน การตกแต่งนั้นแม้จะดูเรียบง่ายสไตล์โมเดิร์น แต่ก็หรูหราด้วยเครื่องเรือนบางชิ้นนั้นผลิตเพียงแค่ไม่กี่ตัวบนโลกจากนักออกแบบระดับโลกที่มีชื่อเสียงในวงการเฟอร์นิเจอร์ เธอทำงานอยู่ตรงนี้มานานหลายปีจึงย่อมรู้ดีว่าอย่างไหนแพง อย่างไหนเกรดต่ำ ซึ่งการตกแต่งห้องของชายหนุ่มก็ไม่ทำให้เสียชื่อที่เป็นสถาปนิกมือทองของบริษัทเลย 

“วิอยู่ห้องนั้นก็แล้วกันนะครับ ห้องผมอยู่ทางนี้” 

เขาชี้ไปยังห้องๆ หนึ่งที่บานประตูปิดสนิทเอาไว้ ก่อนจะชี้ไปอีกฝั่งเพื่อบอกตำแหน่งห้องของตัวเอง พลางยกกระเป๋าเสื้อผ้าของวิวัลลาเดินไปยังห้องที่จะให้เธอเข้าพักโดยมีเจ้าของกระเป๋าเดินตามไปติดๆ 

วิวัลลานึกถึงตอนที่เธอมาค้างที่นี่ครั้งแรก เธอจำได้ว่าคืนนั้นเขานอนที่โซฟาในห้องรับแขก ไม่ได้เข้าไปนอนในห้องอีกห้องหนึ่งที่ว่างไว้จึงแปลกใจเล็กน้อย หากแต่ก็ไม่ได้ถามออกไป อีกทั้งตอนนั้นเธอเองก็ไม่ได้สนใจที่จะสำรวจตรวจตราห้องพักของเขาสักเท่าไร ตื่นขึ้นมาได้ก็รีบล้างหน้าล้างตากลับที่พักของตัวเองเพื่อเปลี่ยนชุดแล้วไปเฝ้าแฟนหนุ่มไฮโซทันที 

ก่อนหน้านี้ ต่อตระการถามความสมัครใจของวิวัลลาอีกครั้งเรื่องที่เธอจะขอไปพักด้วยสักระยะหนึ่งเพื่อทำใจนั้น ทว่าคำตอบที่เขาได้รับยังคงเป็นคำตอบเดิมเขาจึงพาเธอขับรถไปเอากระเป๋าเสื้อผ้าที่คอนโดฯ ของเธอ ส่วนตัวเขาก็นั่งรออยู่ในรถไม่ได้ขึ้นไปด้านบนกับเธอด้วยแม้ว่าวิวัลลาจะคะยั้นคะยอแค่ไหนก็ตาม 

วิวัลลารู้สึกขัดเคืองใจเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความห่างเหินในน้ำเสียง และท่าทางที่เขาแสดงออก แม้ว่าคำพูดของเขาจะดูเหมือนห่วงใยเธอมากแค่ไหน แต่สายตาที่เขาใช้มองเธอนั้นก็เปลี่ยนไปอย่างที่เธอเองก็รู้สึกได้เป็นอย่างดี วันนี้ตอนอยู่ที่ออฟฟิศเธอแอบเห็นเขาคุยโทรศัพท์กับใครบางคนด้วยน้ำเสียงหวานหยด การพูดคุยหยอกล้อ และแววตาหวานเชื่อมอย่างคนที่กำลังมีความรักของเขานั้น เป็นแรงขับเคลื่อนอย่างดีให้เธอต้องเร่งทำบางสิ่งบางอย่างให้สำเร็จลุล่วง 

“ขอบคุณนะคะต่อ ถ้าไม่ได้ต่อ วิก็คงแย่ไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใคร” 

วิวัลลาเดินเข้าไปสอดมือโอบแขนข้างหนึ่งของเขาไว้แล้วเอียงศีรษะซบบนต้นแขนนั้น จงใจให้หน้าอกอวบหยุ่นของตัวเองเสียดสีไปมาเหมือนไม่ได้ตั้งใจ 

“ไม่เป็นไรครับวิ อยู่ได้ตามสบายเลยคิดเสียว่าเป็นบ้านของวิก็ได้ ส่วนเรื่องอาหาร ถ้าวิหิวก็โทร.สั่งร้านข้างล่างได้นะ เมนูกับเบอร์จะอยู่ใต้โต๊ะที่ห้องรับแขกน่ะ ข้างล่างนี้มีร้านอาหารตามสั่งหลายร้านอยู่ ร้านซักรีดก็มีเพราะห้องผมไม่มีเครื่องซักผ้าน่ะ” 

ต่อตระการเดินเลี่ยงออกจากห้องแล้วเดินมาที่ห้องรับแขกเพราะรู้สึกไม่คุ้นชินตอนที่วิวัลลาเข้ามาใกล้ รสสัมผัสมันไม่เหมือนหญิงสาวอีกคนที่เขานอนกอดอยู่ทุกค่ำคืนซึ่งเขารู้สึกคุ้นเคยมากกว่า เขาเดินไปเปิดตู้เย็นดูว่ามีอะไรแช่อยู่ในนั้นบ้างก่อนจะปิดลงตามเดิม แล้วหันไปบอกหญิงสาวเสียงเรียบ 

“ผมลงไปซื้อของข้างล่างนะ วิอยากได้อะไรไหม ผมจะได้ซื้อขึ้นมาให้” 

“ขอพวกนมสด น้ำผลไม้อะไรพวกนี้ก็แล้วกันค่ะ เอามาแช่ตู้เย็นไว้น่ะ” วิวัลลาบอกเขาพลางสาวเท้าเข้ามานั่งบนโซฟาตัวยาวแล้วหยิบรีโมตโทรทัศน์ขึ้นมากดปุ่มดูรายการต่างๆ เธอรอจนกระทั่งได้ยินเสียงปิดประตูแล้วจึงลุกขึ้นเดินสำรวจรอบห้องของเขาอย่างถือสิทธิ์ 

หญิงสาวยกมือขึ้นลูบหน้าท้องแบนราบของตัวเองไปมา แพทย์แจ้งว่าเธอตั้งครรภ์ได้สี่สัปดาห์แล้ว อย่างไรเสียเธอก็ต้องรีบจัดการกับต่อตระการให้เด็ดขาดภายในช่วงหนึ่งอาทิตย์นี้ให้ได้ก่อนที่ท้องจะโตไปมากกว่านี้ ขืนปล่อยเวลาให้ล่วงเลยไปเกินหนึ่งเดือน เขาอาจสงสัยได้ในเรื่องระยะเวลาการอุ้มท้องของเธอ...เพราะฉะนั้นคืนนี้เธอคงต้องรีบลงมือ 

ต่อตระการลงมาถึงชั้นล่างของคอนโดฯ ก็กดโทรศัพท์ไปหาแก้วกานดา เขาโทร.ไปรายงานตัวอยู่กับหญิงสาวสักพักก็วางสายแล้วหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบเพื่อระบายความเครียด ดูเหมือนสิ่งที่เขาค้นหาคำตอบมานานมันเริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาแล้ว แต่เขาขอเวลาอีกสักนิดเพื่อความแน่ใจก่อนที่จะตัดสินใจอะไรลงไปอย่างเด็ดขาด 

เขายืนสูบบุหรี่จนหมดมวนจึงเดินเข้าไปในร้านสะดวกซื้อที่อยู่ใต้ตึกเพื่อหาของมาใส่ตู้เย็นเอาไว้รับประทาน เนื่องจากก่อนหน้านี้เขาอาศัยอยู่ที่คอนโดฯ ของแก้วกานดามาตลอด ตู้เย็นของเขาจึงว่างโล่งไม่มีอะไรแช่อยู่เลยนอกจากน้ำเปล่า 

 

“สามทุ่มกว่าแล้ว ทำอะไรอยู่ในห้องนักหนานะ บ้าจริง!” 

วิวัลลาบ่นเบาๆ ระหว่างที่มองไปยังห้องของต่อตระการ ตั้งแต่เขาลงไปซื้อของที่ร้านสะดวกซื้อข้างล่างแล้วเอาของแช่ตู้เย็นไว้ให้ หลังจากนั้นเขาก็ขอตัวผลุบหายเข้าไปอยู่ในห้องเป็นนานสองนานไม่โผล่หน้าออกมาอีกเลย ทั้งที่เธอก็นั่งดูโทรทัศน์อยู่ตรงนี้ไม่ได้ลุกไปไหน เพราะคิดว่าเขาเข้าไปอาบน้ำและอีกสักพักคงออกมานั่งเป็นเพื่อนเธอ แต่มันกลับไม่เป็นอย่างที่คิด เพราะดูเหมือนเขาจงใจขีดเส้นของความเป็นส่วนตัวเอาไว้อย่างชัดเจน ราวกับต้องการประกาศว่าอย่าได้คิดไปล้ำเส้นในพื้นที่ของเขา 

วิวัลลาจัดชุดนอนตัวบางจ๋อยของตัวเองให้ไหล่เบี่ยงลงมาเล็กน้อย อวดเนื้อเนินอกขาวผ่องรำไร ก่อนจะตัดสินใจเดินไปเคาะห้องของเขา ทันทีที่ชายหนุ่มเปิดประตูให้ หญิงสาวก็โผเข้ากอดเขาแสร้งสะอื้นตัวสั่นเหมือนคนกำลังขวัญเสีย 

“วิ... เป็นอะไรครับ” ต่อตระการตกใจไม่น้อยที่จู่ๆ วิวัลลาก็โผเข้ามากอดเสียแน่น ทว่าอะไรก็ไม่น่าตกใจเท่าชุดที่เธอสวมใส่อวดโนมเนื้อวับแวมแถมยังบดเบียดอยู่กับแผงอกของเขา 

“วิเผลอไปคิดถึงเขาอีกแล้ว ฮือ... ต่อช่วยทำให้วิลืมเขาได้ไหมคะ ได้โปรด... วิอยากลืมเขา” 

หญิงสาวเงยหน้าที่ฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำตาขึ้นมองเขาอย่างเว้าวอน ชายหนุ่มกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ กลิ่นหอมๆ กับผิวเนื้อเนียนนุ่มที่แนบสนิทอยู่ตอนนี้กำลังส่งผลกับร่างกายของเขาให้สะบัดร้อนสะบัดหนาว 

“คุณแน่ใจแล้วหรือวิ” ต่อตระการกระซิบถาม ตาคมมองลึกเข้าไปในแววตาฉ่ำน้ำของหญิงสาว และแทนคำตอบ วิวัลลาโน้มคอของเขาลงมาเพื่อหวังประกบปากจูบเขาทันที 

ทว่านาทีที่ริมฝีปากของคนทั้งคู่กำลังจะสัมผัสแนบชิดดูดดื่ม จู่ๆ ใบหน้าของแก้วกานดาก็ผุดวาบขึ้นมาในสมองของต่อตระการจนเขาชะงักงันนิ่งไป ปล่อยให้หญิงสาวเป็นฝ่ายตะโบมจูบเขาราวกับคนที่กำลังอดน้ำอยู่กลางทะเลทราย ชายหนุ่มตกใจกับสัมผัสจาบจ้วงของหญิงสาวตรงหน้าที่มาแบบไม่ทันได้ตั้งรับ เขารีบจับไหล่สองข้างของวิวัลลาแล้วดันออกจากตัวอย่างรวดเร็วจนอีกฝ่ายเริ่มรับรู้ถึงอาการปฏิเสธของเขา 

“เอ่อ... ผมขอโทษครับวิ” ชายหนุ่มเมินมองไปทางอื่นเพราะไม่อาจจะทนเห็นสายตาตัดพ้อของหญิงสาวได้ ในขณะที่วิวัลลานั้นทั้งเสียหน้าและเสียความมั่นใจอย่างรุนแรง 

“ทำไมละคะต่อ หรือว่าระหว่างเรามันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว คุณไม่ได้รักวิแล้วหรือ” 

“ผมยังหวังดีกับวิเสมอ แต่ตอนนี้ผมทำไม่ได้จริงๆ ผมขอโทษด้วยบางทีผมอาจจะ เอ่อ... เครียดกับงานมากไปหน่อย คุณกลับไปนอนพักที่ห้องดีกว่านะ ไปเถอะเดี๋ยวผมไปส่ง” ไม่พูดเปล่า เขาโอบไหล่ของเธอรั้งให้เดินออกมาจากห้องของเขาแล้วเลยไปยังห้องนอนของเธอที่อยู่อีกด้าน เขาเปิดประตูให้แล้วยืนส่งเธออยู่หน้าประตูนั่นเอง 

“หลับฝันดีนะครับ” ต่อตระการยิ้มบางๆ ก่อนจะปิดประตูห้องให้อย่างเบามือ เขาเดินมาหยิบเบียร์เย็นเฉียบในตู้เย็นก่อนจะเดินเข้าห้องของตัวเองอย่างเนือยๆ ชายหนุ่มยืนมองที่ลูกบิดประตูราวกับกำลังชั่งใจอะไรบางอย่าง สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจกดล็อกมัน จากนั้นก็ลากเก้าอี้ไปนั่งริมหน้าต่างพร้อมถือที่เขี่ยบุหรี่ที่มีก้นบุหรี่ถูกบี้แบนอยู่ในนั้นราวหกเจ็ดมวนติดมือไปด้วย 

น่าแปลกที่จู่ๆ เขาก็คิดถึงแก้วกานดาขึ้นมาดื้อๆ จนเขาก็ไม่สามารถทำอะไรลึกซึ้งกับวิวัลลาได้ ความรู้สึกอยากได้ อยากครอบครองในตัววิวัลลาหมดไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ หรือว่าคำตอบของการที่เขาหันกลับมามองดู และทบทวนหัวใจของตัวเอง ว่าจริงๆ แล้วความรู้สึกที่เขามีต่อวิวัลลานั้นไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป และความรู้สึกที่เขามีต่อแก้วกานดานั้นเปลี่ยนแปลงไปในระดับไหนแล้ว 

ความอึดอัดใจเริ่มเข้ามาครอบงำเขาจนได้ แค่วิวัลลาเข้ามาขออยู่อาศัยด้วยวันแรกเขายังเป็นเสียขนาดนี้ แล้วถ้าเธออยู่เป็นอาทิตย์ หรือสองอาทิตย์โดยที่ไม่คิดจะกลับไปที่พักของตนเองเล่าเขาจะทำอย่างไร จะให้เอ่ยปากขอให้เธอขนของกลับไปก็กระไรอยู่เพราะเขารับปากเธอไปแล้ว มันจะดูเป็นการเสียคำพูดเปล่าๆ และไม่ใช่เรื่องที่ควรทำนักที่จะพูดจากลับไปกลับมา ทำได้เต็มที่ก็คงหลบเลี่ยงให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ 

“เอาวะ แค่อาทิตย์เดียว ถ้ายังไม่คิดกลับไปก็คงต้องพูดกันตรงๆ แล้ว” 

ต่อตระการตัดสินใจล้มตัวลงนอนทั้งที่ยังไม่ได้อาบน้ำ ความตั้งใจที่จะนั่งทำงานต่อให้เสร็จก็ไม่มีอารมณ์จะทำอีกต่อไปเพราะสมองตื้อตัน คิดอะไรก็ไม่แล่นสักอย่าง เขาได้แต่นอนพลิกตัวกระสับกระส่ายอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งล่วงเลยเข้าวันใหม่ ร่างกายที่อ่อนเพลียจึงได้ผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว 

 

*********************************************** 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว