ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

คู่ผัวตัวเมีย - 70% -

ชื่อตอน : คู่ผัวตัวเมีย - 70% -

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.พ. 2563 00:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คู่ผัวตัวเมีย - 70% -
แบบอักษร

นั่งคุยไปได้สักพัก ต่อตระการที่แอบมองแก้วกานดาอยู่ตลอดก็เริ่มเห็นความผิดปกติของหญิงสาว ใบหน้าของเธอเริ่มซีด คิ้วเรียวสวยนั้นขมวดมุ่นเล็กน้อย ริมฝีปากนั้นก็เดี๋ยวเม้มเดี๋ยวคลายราวกับกำลังอดกลั้นอะไรบางอย่าง 

“แก้วเป็นอะไรรึเปล่า ทำไมหน้าซีดอย่างนั้น” ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงอย่างลืมตัว มือปิดหนังสือที่กำลังดูอยู่แล้ววางทิ้งไว้ข้างตัวทันที ทุกคนในห้องจึงหันมาสนใจที่แก้วกานดาเป็นตาเดียว 

“อุ๊ยตายแล้ว! จริงด้วย หนูแก้วเป็นอะไรรึเปล่าลูก หน้าหนูซีดมากเลยนะ” เตือนจิตต์เอื้อมมือไปจับแขนของหญิงสาว พลางแตะตามเนื้อตามตัวเพื่อดูว่ามีไข้หรือเปล่า 

“จู่ๆ ก็รู้สึกปวดท้องขึ้นมาน่ะค่ะ สงสัยจะ... มาวันแรก” แก้วกานดาตอบเสียงแผ่ว พลางก้มหน้าลงเล็กน้อย 

“อ้าว งั้นลุกไหวไหม” ต้องตาลุกขึ้นเดินมาหาเพื่อนเพื่อประคองพาไปเข้าห้องน้ำท่ามกลางสายตาสงสัยใคร่รู้ของสองหนุ่ม ครั้นเมื่อแก้วกานดากับต้องตาเดินออกจากห้องนั่งเล่นไปแล้ว ต่อตระการก็ถามมารดาอย่างร้อนรน 

“คุณแม่ แก้วเขาเป็นอะไรหรือครับ” 

“เป็นวันเบาๆ ของผู้หญิงน่ะ” เตือนจิตต์ตอบลูกชายคนรองไปแค่นั้น ก่อนจะหันไปถามความเห็นจากลูกชายคนโต 

“ตาต้นคิดว่าหนูแก้วเป็นยังไงบ้างลูก” 

ต้นตระกูลก้มหน้ายิ้ม หางตาแอบลอบชำเลืองไปทางน้องชายที่นั่งหูผึ่งอยู่อย่างนึกสนุก 

“ก็น่ารักดีครับ เรียบร้อยดี” เขาทำทีเป็นไม่สนใจน้องชายที่ทำท่าเหมือนจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่างออกมา ทว่ากลับไม่ทันผู้เป็นมารดาที่รีบทำมือทำไม้อย่างเห็นด้วยทันที 

“คิดเหมือนแม่เลยนะตาต้น แม่ว่าหนูแก้วน่ะน่าจะ...” 

“โอ๊ย...คุณแม่ครับ แก้วน่ะไม่เหมาะกับนายต้นหรอก ต่างคนต่างเงียบไม่พูดไม่จา ขืนมาจับคู่สุ่มสี่สุ่มห้าเดี๋ยวหลานคุณแม่ก็ได้เป็นใบ้หรอก”  

ต่อตระการขัดขึ้นมาก่อนที่มารดาจะทันได้พูดจบ เตือนจิตต์จึงแหวเข้าให้ “ตายแล้วเจ้าต่อ ปากหรืออะไรน่ะที่พูดออกมา...” 

ยังไม่ทันที่จะได้เจริญพรบุตรชายคนรอง สองสาวก็เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นพอดี แก้วกานดาเดินเข้าไปใกล้มารดาของเพื่อน แล้วกระพุ่มมือไหว้อย่างนอบน้อม 

“แก้วคงต้องขอตัวกลับก่อนนะคะคุณป้า ขอบคุณมากเลยค่ะที่ชวนแก้วมาทานมื้อเย็นที่นี่ กับข้าวอร่อยมากค่ะ ถ้าคุณป้าไม่รังเกียจแก้วอาจจะขอมาฝากท้องที่นี่บ่อยๆ” หญิงสาวพูดเอาใจคนแก่ทำเอาเตือนจิตต์ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ 

“ไม่รังเกียจหรอกจ้ะ มาได้ทุกวันยิ่งดี หนูแก้วก็เหมือนลูกสาวป้าคนหนึ่งเหมือนกันน่ะแหละ ไม่ต้องเกรงใจหรอกคนกันเองทั้งนั้น จริงไหมตาต้น” ท้ายประโยคหันไปถามความเห็นบุตรชายคนโต โดยไม่ได้สังเกตสีหน้าของบุตรชายคนรองสักนิดว่าตอนนี้บูดบึ้งตาขวางราวกับคนบ้าแค่ไหน 

“เดี๋ยวให้พี่ต้นเขาไปส่งไปนะ ค่ำมืดดึกดื่นกลับเองไม่ดีหรอก... ไม่ต้องปฏิเสธนะหนูแก้ว เป็นผู้หญิงจะให้ไปเดินเปลี่ยวๆ ออกจากหมู่บ้านคนเดียวได้ยังไง ให้พี่ต้นเขาไปส่งน่ะแหละดีแล้ว... ตาต้นไปส่งน้องหน่อยนะลูก” 

ชายหนุ่มรับคำ แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ต่อตระการลุกขึ้นบ้างพลางหันไปพูดกับมารดา 

“เดี๋ยวผมไปส่งแก้วเองก็ได้นะครับคุณแม่ เพราะยังไงผมก็จะกลับไปนอนคอนโดฯ อยู่แล้ว” 

“นอนบ้านไม่เป็นเลยนะเจ้าต่อ ไม่ต้องหรอกให้ต้นไปส่งนั่นแหละดีแล้ว... ไปเถอะ เดี๋ยวจะมืดค่ำเสียก่อน” หล่อนหันไปพยักหน้าให้ต้นตระกูล ชายหนุ่มจึงเดินนำแก้วกานดาออกไปที่โรงจอดรถโดยมีต่อตระการเดินตามมาห่างๆ 

เมื่อเข้ามาอยู่ในรถเรียบร้อยแล้ว ต้นตระกูลจึงขับออกมาจนพ้นรั้วบ้าน เหลือบตาขึ้นมองกระจกหลังเห็นรถของต่อตระการขับตามมาห่างๆ แล้วก็อดลอบยิ้มออกมาไม่ได้ 

“แก้วไม่ต้องสนใจคุณแม่พี่หรอกนะ ท่านก็เป็นอย่างนี้แหละ ชอบจับคู่ให้พี่อยู่เรื่อย เรารู้ใช่ไหมว่าท่านต้องการจับคู่เรากับพี่” 

ต้นตระกูลหันไปพูดกับหญิงสาวที่นั่งเงียบมาตลอดทางเพื่อคลายความอึดอัดในรถ แก้วกานดายิ้มบางๆ พร้อมกับพยักหน้าช้าๆ 

“ก็พอรู้มาบ้างค่ะ เพราะรู้สึกว่ายายต้องจะพูดถึงพี่ต้นให้ฟังบ่อยมากทั้งที่เมื่อก่อนแทบไม่เคยพูดถึง” 

“อืม... นั่นน่ะตัวดี เจ้าแผนการดีนัก แก้วเองก็อย่าคิดมากก็ละกัน ยังไงพี่ก็เห็นเราเป็นน้องเป็นนุ่งเหมือนยายต้องนั่นน่ะแหละ เขาจะพูดจะเชียร์อะไรก็ทำเป็นเออออไปหน่อยก็แล้วกัน” 

ต้นตระกูลพูดกลั้วหัวเราะ พลางลอบชำเลืองมองกระจกหลังเป็นระยะๆ ถ้าเขาจำไม่ผิด คอนโดฯ ของต่อตระการต้องเลี้ยวขวาไปอีกทาง แต่นี่เจ้าตัวกลับขับตามรถเขามาเรื่อยๆ จนท้ายที่สุดก็ขับแซงเขาขึ้นไปไกลโขจนมองไม่เห็นไฟท้าย เขาจึงเลิกสนใจ 

“คอนโดฯ แก้วอยู่ตรงช่วงไหนบอกพี่ก็แล้วกันนะ” 

แก้วกานดาพยักหน้ารับคำ แล้วจึงคอยบอกทางเขาไปจนกระทั่งคอนโดฯ ที่พัก 

ต้นตระกูลส่งแก้วกานดาถึงบริเวณหน้าคอนโดฯ หลังจากหญิงสาวลงไปแล้วจึงวนรถขับออกมาตรงทางออก แต่แล้วชายหนุ่มก็ต้องหาที่เหมาะๆ จอดรถเพื่อมองบางอย่างให้แน่ใจ เมื่อหางตาของเขาเหลือบมองไปที่กระจกด้านข้างแล้วเห็นรถคันสีดำเลขทะเบียนคุ้นตาจอดอยู่ไม่ห่างจากที่เขาอยู่เท่าไรนัก 

ร่างสูงเดินลงไปหยุดยืนอยู่หน้ารถของต่อตระการ เอามือจับฝากระโปรงดูก็รู้สึกว่ายังอุ่นๆ อยู่แสดงว่าเพิ่งมาถึงก่อนหน้าเขาไม่นานจึงลองเดินไปแอบยืนมองคนสองคนที่อยู่หน้าลิฟต์ เห็นท่าทีกอดประคองอย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของของคนเป็นน้องที่แสดงออกต่อหญิงสาวก็ทำให้เขาอดยิ้มขึ้นมาไม่ได้ 

“จนได้นะไอ้น้องชาย” 

ต้นตระกูลละสายตาจากภาพนั้นแล้วเดินกลับไปยังรถของตัวเองเพื่อขับกลับบ้าน รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกที่เห็นต่อตระการหลุดพ้นมาจากวิวัลลาได้สักที 

ต่อตระการโอบหญิงสาวอย่างระมัดระวังขณะที่ก้าวออกจากลิฟต์ เห็นสีหน้าที่ซีดลงเรื่อยๆ ของแก้วกานดาแล้วก็รู้สึกใจไม่ค่อยดี เขาไม่รู้ว่าเวลาที่ผู้หญิงมีประจำเดือนวันแรกจะมีอาการหนักหนาสาหัสกันขนาดนี้เชียวหรือ เพราะต้องตา น้องสาวของเขาก็ไม่เคยเห็นจะมีอาการอย่างที่แก้วกานดาเป็นเลยสักครั้ง 

“ไปโรงพยาบาลดีกว่าไหมแก้ว พี่ว่าอาการแก้วน่าเป็นห่วงแล้วนะ” เขาถามขณะที่เอามือล้วงหยิบกุญแจห้องจากกระเป๋ากางเกงมาไขปลดล็อกแม่กุญแจแล้วเปิดประตูเข้าไป หญิงสาวถอดรองเท้าไว้ที่หลังบานประตูโดยไม่มีกระจิตกระใจจะเก็บขึ้นบนชั้นวางรองเท้าให้เรียบร้อย ก่อนจะเดินตัวงอเข้าไปเอนกายล้มลงบนเตียงในห้องนอน 

ชายหนุ่มก้มลงเก็บรองเท้าของหญิงสาว และของตัวเองขึ้นไว้บนชั้นวาง จัดการล็อกประตูห้องเสร็จเรียบร้อยก็เดินตามแก้วกานดาเข้ามาในห้องนอน ร่างสูงหย่อนตัวลงนั่งที่ขอบเตียงติดกับที่หญิงสาวนอนงอก่องอขิงอยู่ 

“พี่จะช่วยแก้วยังไงได้บ้าง แก้วมียากินเกี่ยวกับโรคปวดแบบนี้โดยเฉพาะไหม พี่จะไปหยิบให้ เขาห้ามกินน้ำเย็นด้วยใช่ไหม” เสียงทุ้มนุ่มถามอย่างอาทร มือลูบศีรษะเล็กไปมาด้วยความเป็นห่วง 

“รบกวนพี่ต่อเสียบกระติกน้ำร้อนให้แก้วหน่อยนะคะ แก้วมียาแก้ปวดอยู่ในตู้ยาบนหลังตู้เย็นน่ะค่ะ มันจะเป็นแผงยาเม็ดรีๆ และถ้าน้ำเดือดแล้วให้พี่เทใส่กระเป๋าน้ำร้อนให้แก้วหน่อย” 

“ได้สิ กระเป๋าน้ำร้อนเก็บไว้ไหนล่ะ เดี๋ยวพี่ทำให้” 

น้ำเสียงกระตือรือร้นของเขาทำเอาคนป่วยรู้สึกอุ่นไปทั้งใจ นิ้วเรียวชี้ไปยังตู้เสื้อผ้าเพื่อบอกตำแหน่งที่เก็บสิ่งของที่ต้องการใช้ 

“อยู่ในตู้ด้านล่างสุดเลยค่ะ” 

ชายหนุ่มลุกขึ้นเดินไปเสียบสายกระติกน้ำร้อนแล้วเดินกลับเข้ามาเปิดตู้เสื้อผ้าทรุดตัวลงนั่งเพื่อหาของที่ว่า ตามความรู้ที่เคยได้เรียน และได้เห็นมา เขาจำได้ว่ากระเป๋าน้ำร้อนหน้าตามันจะต้องเป็นเหมือนกระบอกยางใส่น้ำรูปร่างแบนๆ มีสีเขียว หรือสีแดงตามแต่คนซื้อจะเลือกมาใช้ แต่เท่าที่สายตาของเขากวาดมองดูในตู้ตอนนี้ ยังไม่มีวัตถุอะไรที่จะมีหน้าตาอย่างที่เขามโนภาพเอาไว้เลยแม้แต่น้อย 

“ที่เป็นลายสก๊อตสีแดงน่ะค่ะ เห็นไหมคะ” 

หญิงสาวพยายามชี้ให้เขามองเมื่อเห็นเขายังคงยืนทำหน้างุนงงหาไม่เจอทั้งที่มันก็อยู่ตรงหน้าเขา ชายหนุ่มไล่สายตาดูอีกครั้ง เมื่อเห็นลายที่เธอว่าจึงดึงมันออกมาจากกองเสื้อผ้าที่พับเก็บไว้อย่างเป็นระเบียบ เขายกมันขึ้นมาในระดับสายตาเพื่อมองให้ชัดๆ อีกครั้งหนึ่ง 

 

************************************** 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว