ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ทุกคนคือความสุขของเราสัญญาว่าจะเขียนให้ดี แล้วน้อมรับทุกคำติชมของทุกคนนะคะ(แต่อย่าเเรงมาก555) เม้นกันเยอะๆนะคะ

ชื่อตอน : 25อ่อนแอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.ค. 2563 13:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
25อ่อนแอ
แบบอักษร

กว่าเครื่องบินลำหรูจะลงจอดที่คฤหาสน์หรูก็ปาไปเช้าวันใหม่ ร่างอันผอมสูบของอลันเดินผ่านลูกน้องที่ต่างก้มหัวเคารพอย่างรู้หน้าที่อย่างไม่ใส่ใจเพราะตอนนี้จิตใจของเขาแน่วแน่อยู่กับคนที่กำลังรออยู่ที่คฤหาสน์ใหญ่ 

“ไงลูกชาย แกกลับมาไวกว่าที่ฉันคิดนะ”ซูตานเอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นร่างอลันเปิดประตูเข้ามา 

สายตาคมมองผ่านผู้เป็นพ่ออย่างไม่ใส่ใจ จนไปสะดุดกับสาวสวยวัยรุ่นที่นั่งเชิดหน้าชูคออยู่ข้างๆ 

“หึ”เสียงคำรามดังขึ้นในลำคอ 

“อย่าทำเป็นหมางเมินเลยหน่อยลูกชายแกก็น่าจะรู้จักนิสัยฉันดี ว่าไหม”ชายชราพูดขึ้นก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ร่างอลันมากขึ้น 

สายตาคมเข้มหลุบมองต่ำความทรงจำในวัยเด็กแล่นเข้ามาแทนที่ภาพตรงหน้า 

“แม่ครับอย่าไป”เสียงเด็กน้อยเอ่ยขึ้นกอดขาผู้เป็นแม่เอาไว้ 

“ฮึก อลัน ฮือๆ อย่าทำแบบนี้เลยลูกแม่อยู่ที่นี่ไม่ได้จริงๆ”เสียงหญิงสาวสะอื้นล่ำไห้จนตัวสั่น ภายใต้ภาพแม่ลูกที่กอดกันมีซูตานยืนดูอยู่ไม่ห่าง 

“ปล่อยให้มันออกไปใช้ชีวิตของมันไป อลันมากับพ่อ”แขนเรียวเล็กของเด็กชายถูกผู้เป็นพ่อดึงจนตัวเซถลาเกือบล้ม ปลายนิ้วเรียงงามที่ดื้อดึงกับปลายนิ้วอบอุ่นอีกคู่ต้องเป็นอันเเยกกันหลังจากมีการ์ดกรู่กันเข้ามา 

“แม่ ฮึก อย่าทิ้งผมไป” 

“แม่!!!” 

ความเจ็บปวดในอดีตทำให้ชายหนุ่มไม่เคยลืมเลือนใบหน้าหญิงสาวที่ตอนนี้เขาแถบจะจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าหน้าตาเป็นอย่างไร 

_______________________________ 

“บ้านพี่มีนาน่าอยู่ดีนะคะ”ร่างบางเอ่ยยิ้มร่าทันทีที่ได้เดินสำรวจบ้านหลังเล็กแถบชานเมือง บรรยากาศช่วงโพล้เพล้บวกกับกลิ่นไอทุ่งนายามเย็นช่วยให้เธอผ่อนคลายไปได้เยอะ 

“ขอโทษนะถ้าบ้านพี่อาจจะเล็กไปหน่อยแถมรกด้วย”หญิงสาวพูดขึ้นก่อนจะทำหน้าจ๋อยๆ 

“ไม่เห็นรกเลยน่าอยู่จะตาย”รอยยิ้มสวยถูกส่งไปให้ผู้หญิงตรงหน้าอีกครั้ง 

“แม่หนูชอบพูดอะไรที่มันโอเวอร์ไปหน่อยค่ะ คิกๆ”เสียงหัวเราะของเด็กน้อยทำให้ทั้งสองยิ้มออกมาด้วยความช่างพูด 

สายตาหวานสอดส่องไปยังรอบๆบ้านหาใครอีกคนที่ควรจะอยู่บ้านหลังนี้ด้วยนั่นก็คือสามีของสาวสวยตรงหน้าแต่เธอต้องเก็บคำถามเอาไว้ในใจเพราะมันอาจจะดูเป็นการละลาบละล้วงกวนไป 

“พิมพ์จะเอาอะไรไหมเดี๋ยวพี่ออกไปซื้อให้”มีนากล่าว 

“อะ อ๋อ ไม่เอาดีกว่าพิมพ์เกรงใจแค่พี่ให้ที่ซุกหัวนอนพิมพ์ พิมพ์ก็ไม่รู้จะตอบแทนอย่างไรแล้ว” 

“ตอบทงตอบแทนอะไรกันละ พี่แค่ช่วยผู้หญิงตัวน้อยๆคนนี้ให้ปลอดภัยเท่านั้นเอง”แขนเรียวถูกอีกคนจับอย่างเบามือ 

ท่าทีที่แสนดีของคนตรงหน้าทำให้เธออดนึกถึงคนที่บ้านสวนไม่ได้ทั้งป้าพิณ เอื้อยอ้ายต่างดีกับเธอจนอดคิดถึงไม่ได้ 

ใบหน้าที่สลดเศร้าลงทำให้มีนาตกใจไม่น้อย 

“พิมพ์เป็นไรหรือเปล่า”ใบหน้างามงอนก้มหลบสายตาคู่หวานของอีกคน เธอไม่อยากให้หญิงสาวเห็นเธอร้องไห้เป็นรอบที่สอง 

“พี่พิมพ์ร้องไห้อีกแล้วหรอคะ”เด็กน้อยหนูนาเดินเข้ามากอดขาเรียวอย่างออดอ้อน 

“พิมพ์โอเครค่ะ”ใบหน้างามสบัดไล่ความรู้สึกที่กำลังก่อตัวออกไปจนผมที่ถูกมัดไว้หลวมพลิ้วปลิวไสว 

“งั้นหรอ พี่ว่าเราไปกินข้าวกันเถอะพี่เห็นหน้าซีดๆของพิมพ์แล้วกลัวจะเป็นลม”มีนาพูดพร้อมเอามือมาอังใบหน้าสวยเพื่อเช็คอุณหภูมิบนหน้าฝากของอีกคน 

“พี่มีนาไม่รอพ่อของหนูนาก่อนหรอคะ”เสียงใสเอ่ยถาม 

คำถามของอีกคนเหมือนจี้ลงไปในใจของเธอ ใบหน้าที่สดใสชะงักไปนิดหนึ่งก่อนจะเเปรเปลี่ยนมายิ้มดั่งเดิม 

“พี่เป็นซิงเกิ้ลมัมน่ะ”รอยยิ้มหวานถูกส่งให้อีกคน 

“แล้วพ่อของหนูนาไปไหนล่ะคะ”หญิงสาวถามขึ้น 

สีหน้าและแววตาที่เคยสดใสสลดลงทันตาเห็นจากผู้หญิงที่ร่าเริงกลับกลายมาเป็นผู้อ่อนแอที่มีแววตาสิ้นหวัง 

“พิมพ์ขอโทษค่ะ”สีหน้าของมีนาทำให้เธอตกใจที่คำถามของเธอทำให้อีกคนเศร้าได้เพียงนี้ 

อึบ มีนารวมแรงทั้งหมดเล่าให้อีกคนฟังแม้เธอจะเจ็บช้ำก็ตาม 

“พ่อของหนูนาเขาไม่รู้หรอกว่าพี่ท้อง”พูดไปสายตาก็จับจ้องอยู่กับเด็กน้อยที่นั่งเล่นของเล่นอยู่ 

“เขาไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าพี่แอบพาลูกเข้าไปใกล้ๆเขาทุกวัน”เสียงใสปนเศร้าเผยออกมาอย่างไม่มีปิดบัง 

“โถววว แล้วเมื่อไหร่พี่มีนาจะบอกเขาหล่ะคะ”เสียงใสถามขึ้นด้วยความสงสัยเพราะหนูนาก็อายุมากพอจะพอรู้เรื่องได้เเล้ว 

“อันที่จริงพี่จะพาหนูนาไปพบพ่อเขา แต่พี่เจอพิมพ์เข้าก่อน”ใบหน้าที่เคยมองลูกสาวกลับหันมามองหน้าหญิงสาวข้างกายที่ตอนนี้มีน้ำใสๆเอ่อคลอ 

“เป็นเพราะพิมพ์หรอคะ”นิ้วเรียวชี้เข้าหาตัวเอง 

“ฮึก พิมพ์ขอโทษค่ะ”น้ำตาเม็ดใหญ่ไหลแหมะลงบนมือบาง 

“พี่พิมพ์ร้องไห้อีกแล้ว”เด็กน้อยรีบวิ่งเข้ามานั่งบนตักอุ่นของคนที่เอาแต่ร้องไห้ 

“พิมพ์นี่ร้องไห้ง่ายจัง” 

“ก็พิมพ์รู้สึกผิดที่ทำให้หนูนาไม่ได้เจอพ่อนี่คะ”เสียงอู้อี้ขึ้นจมูกเอ่ยพูด 

“พิมพ์ไม่ผิดเลยพรุ่งนี้หนูนาก็ยังมีเวลาเจอคุณพ่อจริงไหม”นิ้วเรียวสวยจิ้มไปยังปลายจมูกเล็กของเด็กน้อยที่ทำหน้าตาวาวโรจ 

“เลิกร้องไห้แล้วไปกินข้าวกัน”มือเล็กเอื้อมไปเช็ดน้ำตาให้อีกคนอย่างเอ็นดู  

 

_________________________________ 

ใบหน้าคมเข้มขมวดคิ้วหลิ่วตามองหญิงสาวตรงหน้าที่มานั่งดักรอเขาอย่างไม่เข้าใจ 

“พี่อลัน”ร่างสวยที่สลึมสลือจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่พึ่งดื่มไปสองแก้ว ลุกขึ้นเดินโงนเงนเข้ามาหาชายที่เธอเฝ้ามารอตั้งแต่หัวค่ำของเมื่อวาน 

“อลิซ พี่ว่าเธอเมาแล้ว”อลันพูดขึ้นก่อนจะจับไหล่มนให้ยืนตรงๆ 

“อลิซดื่มไปแค่สองแก้วเอง ม่ายยยยยยเมา”เสียงยืดยานทำให้อลันขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม เขาไม่เคยเห็นอลิซเมาขนาดนี้มาก่อนเพราะเธอเป็นผู้หญิงที่ชอบเที่ยวทำให้เขารู้ดีว่านี่คือความผิดปกติ 

“ไอ้เจย์!!”เสียงกังวาลเอ่ยเรียกลูกน้องสนิทดังลั่นจนร่างที่เขาประคองอยู่สะดุ้งด้วยความตกใจ 

“ครับนาย” 

“ส่งแขก” 

คำพูดสั้นๆได้ใจความของอลันทำให้เจอาร์ยิ้มหล้าเพราะพวกเขาต้องทนอยู่กับผู้หญิงที่ชื่ออลิซมานานเกินจนประสาทเกือบเสียเลยดีใจจนเกือบออกนอกหน้า 

ร่างบางที่ซบหน้าลงบนอกแกร่งได้แต่กดความเจ็บใจไว้ในใจ เธอไม่อยากทำให้อลันเกลียดไปมากกว่านี้เพราะรู้ดีอย่างไงอลันก็ต้องแต่งงานกับเธอ 

 

ดวงตากลมหลับตาลงทันทีที่เข้ามาเหยียบภายในห้องนอนหรูความหอมหวานจากร่างกายอีกคนยังตราตรึงอยู่ในรสสัมผัสที่เขาพยายามสลัดเท่าไหร่ก็ไม่ออกจากหัวทั้งๆที่เธอเป็นคนเอ่ยไล่เขาเอง 

“ฉันจะทำให้เธอเจ็บทรมานเหมือนตายทั้งเป็นเลยคอยดูพิมพ์ประภัส” กรามแกร่งขบเข้าหากันจนเสียงดังกรอด เขาอุตส่าห์ดั้นด้นตั้งไกลเพื่อไปตามหาแต่สิ่งที่ได้กลับมาคือการไล่ให้เขาไปมีคนอื่นทั้งๆที่เขาเป็นผัวคนแรกแท้ๆ 

เปลือกตาหนักอึ้งปิดลงทันทีที่พูดเสร็จกายกำยำสีผิวคมเข้มเหนื่อยล้าจากการนั่งเครื่องจึงทำให้เข้าหลับทันทีที่หัวถึงหมอน 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว