ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ทุกคนคือความสุขของเราสัญญาว่าจะเขียนให้ดี แล้วน้อมรับทุกคำติชมของทุกคนนะคะ(แต่อย่าเเรงมาก555) เม้นกันเยอะๆนะคะ

ชื่อตอน : 22ทำร้ายใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ค. 2563 20:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
22ทำร้ายใจ
แบบอักษร

ใบหน้าที่ถูกแต่งเติมด้วยเครื่องสำอางบางเบากำลังเห่อแดงด้วยความเขินอาย จะไม่ให้เธออายได้อย่างไรเมื่อร่างชายหนุ่มที่เดินเคียงข้างเธอไม่ยอมใส่เสื้อลงมาทานข้าว

ทั้งคู่ตกเป็นเป้าสายตาของใครหลายคนโดยเฉพาะพนักงานสาวสวยที่ต่างยืนจ้องร่างของอลันไม่กระพริบตาเว้นเสียคนที่ได้ชื่อเป็นเมียที่เอาแต่ปิดหน้ายืนหลบอยู่ข้างหลัง

“เธอจะยืนหลบอะไรนักหนาแค่ผัวไม่ใส่เสื้อแค่นี้”อลันเอ็ดอีกคนเสียงเบาด้วยความที่มีคนจำนวนมากมองเขาอยู่ เขาจึงไม่อยากแสดงอารมณ์ร้อนออกมาเท่าไหร่นัก

“ที่นี่ไม่ใช่ชายหาดทะเลนะคุณที่นี่มันโรงแรมใจกลางเมืองคุณมาทำแบบนี้ไม่อายคนบ้างหรือไร”เธอยอมรับจากใจเลยว่าเธอรับไม่ได้กับการกระทำครั้งนี้ของเขาไม่สิต้องเป็นทุกการกระทำของเขาที่เอาตัวเองเป็นใหญ่

“นี่มันโรงแรมเพื่อนฉัน แล้วฉันก็มีสิทธิ์ในฐานะลูกค้าถ้าเธอทนไม่ได้ก็กลับไปรอบนห้อง”

“ไม่ฉันจะกินข้าวกับคุณ”เสียงหวานเอ่ยขึ้นบางเบาเพราะสายตาผู้หญิงรอบข้างกำลังมองมาที่เธอ

“งั้นก็ไปนั่ง”

ร่างบางยอมจำนนต่อเขาโดยดี แม้เธอจะต้องตกเป็นเป้าสายตาของแต่ละคนก็ตาม

.

.

ร่างของทั้งคู่ถูกสายตาคมของอีกคนมองอย่างไม่ลดละ เธอและเขาเป็นเป้าหมายสำคัญที่ผู้เป็นนายสั่งให้จับตามอง

“อะไรนะพิมพ์กลับไปหามันหรอ”คริสเอ่ยขึ้นอย่างร้อนรน ทันทีที่พิมพ์ประภัสหนีหายออกไปจากบ้านที่เขาไปส่งเขาก็ได้ส่งคนสะกดรอยตามหาจนทราบว่าเธอได้ย้ายไปอาศัยกับญาติที่สระบุรี และสิ่งที่เขากลัวที่สุดก็คือเธอกลับไปหาไอ้อลัน จวบจนวันนี้ลูกน้องคนสนิทโทรมารายงานข่าว

“ใช่ครับผมเห็นเธอเดินหายเข้าไปในตึกของโรงแรมก่อนจะเดินมาห้องอาหารกับผู้ชายไม่ใส่เสื้อคนหนึ่งน่าจะเป็นอลัน อิวานครับ”ลูกน้องคนสนิทยังรายงานทุกความเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายให้ผู้เป็นนายฟังอย่างละเอียด

“จับตาดูเอาไว้ถ้าเห็นคุณพิมพ์โดนมันทำร้ายรีบโทรหากู”

“ครับ”

ทันทีที่ลูกน้องคนสนิทวางสายโทรศัพท์เครื่องหรูก็ถูกปาลงพื้นอย่างจังจนเครื่องแตกกระจายไปคนละทิศทาง

“โถ่วเอ้ยย มึงอีกแล้วไอ้อลัน”คริสดูจะเสียสติจนควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ทั้งๆที่เขาเป็นคนควบคุมอารมณ์ได้ดีมาก

“มารหัวใจอย่างมึงอยู่ไปก็รกโลกไอ้ตัวกาลกิณี”

สายตาคมเข้มดูโหดเหี้ยมจนผิดแปลกมนุษย์ใจของเขาดุดั่งหมาป่าที่มันหวงของรัก ต่อไปนี้เขาคงนิ่งดูดายอยู่เงียบๆไม่ได้ขืนปล่อยแม่กวางน้อยอยู่ในอุ้งมือเสือมีหวังแม่กวางน้อยคงต้องตกเป็นเหยื่อของมัน

.

.

“พรุ่งนี้ฉันจะพาเธอกลับสเปนเตรียมตัวให้พร้อมเพราะฉันต้องรีบกลับ”อลันเอ่ยขึ้นทันทีที่เขาและเธอเดินเข้ามาในห้อง

“ฉันกลับไปที่นั่นกับคุณไม่ได้”เสียงใสเอ่ยตอบกลับแบบนิ่มๆเพราะเธอกลัวอลันจะโกรธที่เธอไม่สามารถกลับไปกับเขาได้

“ทำไม”เสียงเข้มเอ่ยสวนขึ้นทันทีที่เธอพูดเสร็จ

“เอ่อ คือ....”

“ฉันถามว่าทำไม”อาการอ้ำๆอึ้งๆของอีกคนทำให้ใจของเขากระวนกระวาย เพราะเธอต้องมีเหตุผลอันใดสักอย่างที่ทำให้เธอไม่สามารถไปกับเขาได้

“อย่าหาว่าฉันเห็นแกตัวเลยนะ ฉันอยากให้คุณลองคิดทบทวนอีกสักครั้งว่าการที่คุณมีฉันอยู่ในชีวิตมันดีแล้วจริงๆ หรือคุณคิดว่าฉันเป็นเพียงที่ระบายอารมณ์ของคุณ”สาวเจ้าเอ่ยออกไปตามใจนึกแม้ในความรู้สึกลึกๆเธอจะแอบเข้าข้างตัวเอง แต่ความเป็นจริงก็คือความเป็นจริงเธอมีอะไรสู้อลิซไม่ได้สักอย่างทั้งฐานะการงานเธอแพ้คนอย่างอลิซเต็มเป้า

“เธอเป็นบ้าอะไรของเธอ”อลันยังคงไม่เข้าใจสิ่งที่พิมประภัสกำลังจะสื่อ

“ฉันอยากให้คุณกลับไปแต่งงานกับคุณอลิซตามที่พ่อคุณสั่ง เพราะมันดีทั้งต่อตัวคุณและฉันด้วย”

“เธอเป็นบ้าอะไร เธอลืมสิ่งที่เธอกับฉันตกลงกันแล้วหรือไง หรือเธออยากเห็นคนรอบข้างเธอตาย”

“ฉันขอให้เรื่องของเรามันจบแค่นี้วันนี้เถอะนะ”

“คุณกลับไปแต่งงานกับคุณอลิซเถอะ”ร่างบางเอ่ยขึ้น

“นี่เธออย่ามาเล่นกวนประสาทฉันนะ ฉันเริ่มจะหมดความอดทนกับผู้หญิงแบบเธอแล้วจริงๆ”กรามแกร่งขบเข้าหากันจนเสียงดังกรอดอารมณ์ที่เคยเย็นกับร้อนขึ้นทันตาเห็นโดยเฉพาะดวงตากลมที่เริ่มแข็งแกร่งไม่เหมือนเดิมที่ดูอ่อนโยน

“ถ้าคุณไม่กลับฉันกลับเอง”

ร่างอรชรหมุนตัวกลับหลังกะจะเดินออกจากห้องแต่ไม่ทันที่จะได้ก้าวขาก็มีมือแกร่งที่แข็งราวกับคีมหนีบเหล็กจับล็อคไว้

“มานี่!!”อลันพูดยังไม่ทันขาดคำร่างบางก็ปลิวทลากระแทกอกแกร่งอย่างแรง

ใบหน้าที่กระแทกอกแกร่งเป็นรอยแดงขึ้นทันตาเห็นเธอไม่ใช่คนที่ขาวอะไรมากแต่ด้วยแรงกระชากของอีกคนที่กำลังโกรธทำให้ใบหน้าของเธอกระแทกเข้าอย่างจัง

“คุณปล่อยฉันเจ็บ”ร่างบางพยายามเเกะมือแกร่งออก เธอพยายามทั้งตีทั้งทุบทั้งกัดแต่ก็เหมือนเธอไม่ได้ทำอะไรเพราะคนตรงหน้าไม่มีท่าทีที่แสดงอาการว่าเจ็บออกมาเลย

“ยิ่งเธอทำแบบนี้ฉันก็ยิ่งจะทรมานเธอ”ในน้ำเสียงเย็นชาที่แฝงไปด้วยความเลือดเย็นทำให้ปากบางที่กำลังก้มกัดแขนแกร่งชงัก

โอ้ยยย เสียงหวานร้องขึ้นทันทีที่อลันจับเธอโยนลงบนพื้นปูนแข็งกลางห้องนอนตัวเธองอหงิกด้วยความเจ็บปวดบวกกับความจุกที่เริ่มเข้าโจมตีเธอ ใบหน้าเหยเกของเธอเหมือนเป็นแรงช่วยเพิ่มความดิบเถื่อนในตัวอลัน

“ไหน ใครกันที่เป็นผัวเธอ”มือแกร่งเอื้อมไปจับใบหน้างามให้หันมามองที่เขาโดยไม่สนว่าเธอจะเจ็บปวดเพียงใด

“จำใส่หัวของคุณเอาไว้ ‘ฉันไม่เคยมีผัว’แล้วจะไม่มีวันด้วย”ร่างบางรวบรวมแรงที่มีอยู่พูดตอกหน้าอีกคนกลับไป

ใบหน้าที่ถูกจับไว้ถูกสบัดออกอย่างเเรงจนร่างบางล้มกระแทกพื้นดังเดิม อลันที่เป็นคนทำได้แต่ยืนมองการกระทำของเขาด้วยสายตาว่างเปล่า

“ถอดเสื้อผ้าออก”คำพูดกึ่งสั่งออกจากปากหนาอย่างจงใจแม้อีกใจจะบอกให้เขาหยุดทำร้ายเธอแต่เขาคงทำแบบนั้นไม่ได้

“ฮึก ฮือออ”ดวงตาหวานที่ร้อนผ่าวไม่อาจสะกดกั้นความเสียใจเอาไว้ได้จึงปล่อยโฮออกมาอย่างหน้าอายโดยไม่แคร์สายตาของคนที่ยืนมอง

“ฉันบอกให้ถอดไงถอด!!!”น้ำเสียงตะเบ็งของอลันดังกังวานไปทั้งห้อง ดีหน่อยที่ที่นี่เป็นห้องเก็บเสียงเพราะถ้าเป็นห้องปกติทั่วไปอาจจะทำให้แขกที่พักอยู่ตกใจได้

“ได้!!ฉันถอดเอง”ทันทีที่พูดจบมือแกรงก็ตะปบลงบนเสื้อยืดแขนสั้นสีขาวที่เธอใส่มา มันถูกฉีกออกด้วยน้ำมือของอลันอย่างง่ายได้ เธอพยายามยกมือขึ้นมาปัดก็แล้วแต่ก็สู้แรงของเขาไม่ได้เสียที

“ไหนขอผัวดูหน่อยว่ามันมีใครมาซ้ำรอยเดิมฉันหรือเปล่า”สองมือแกร่งจับมือบางที่พยายามปกปิดเรือนร่างเอาไว้ออก ตอนแรกเขากะจะแค่ทรมานเธอเล่นๆแต่ตอนนี้กลางกายเขากับอยากเข้าไปอยู่ในตัวเธอจนแทบควบคุมไม่ได้

“ฮึก คุณจะทำอะไรก็เชิญ ชะ เชิญคุณทำตามใจอันทรามของคุณเลย ฮึ ฮืออ”ร่างบางยังคงนอนสะอื้นไห้จนตัวโยนแต่มันกลับทำให้เรื่อนร่างของเธอที่ขยับตามการสะอื้นดูมีเสน่ห์จนทำให้อีกคนหยุดมองไม่ได้

“เธอพูดเองนะ ถ้ามาร้องว่าเจ็บทีหลังฉันไม่ฟังเธอแน่”

___________________________\_____

Coming soonnnnnn 555555

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว