facebook-icon

รอยยิ้ม เสียงหัวเราะที่ผมเคยมีมันหายไปแล้วเมื่อเจอเขา มาเฟียฉายาเจ้าชายน้ำแข็ง ไม่สนใจใคร เอาแต่ใจ ถือความคิดของตัวเองเป็นใหญ่ และผมก็กำลังหลงกลเขาเข้าอย่างจัง

ตอนพิเศษ : วันของครอบครัว

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ : วันของครอบครัว

คำค้น : #มาเฟีย #ครอบครัว #มีความสุข #ตอนพิเศษ #ไทป์ #หมอกาย #เพลิง #สมุทร #ม่านเมฆ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 31.6k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 17 เม.ย. 2563 04:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 500
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ : วันของครอบครัว
แบบอักษร

#ม่านเมฆ 

 

       “ขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่ามีคนนั่งด้วยไหมครับ” อยู่ๆก็มีผู้ชายหน้าตาน่ารักมาถามที่นั่งกับผม   

 

       “เอ...อ”  

 

       “มีแล้ว อย่ายุ่งกับที่รักของพวกกูสองคน” ยังไม่ทันจะตอบอะไรเค้าไปเลย เพลิงกับสมุทรก็เดินเข้ามาหาผมพอดี 

 

        “ขอโทษด้วยนะครับ เดี๋ยวเราไปนั่งที่อื่นก็ได้” น่าสงสารจังหน้าตาน่ารักด้วย  

 

        “ดี อย่ามายุ่งกับคนของกูสองคนอีกนะมึง” เพลิงกับสมุทรพูดขู่ขึ้นทันที  

 

        เพลิงกับสมุทรจะคอยกันผู้ชายทุกคนที่เข้าหาผมเสมอ เพราะเหตุผลที่ว่า....ผมยิ่งโตยิ่งโคตรน่ารัก...เป็นยังไงหละเหตุผลผมของน้องชายผม ไม่กลัวพี่จะขึ้นคานบ้างเลยหรือยังไงกัน  

 

       “แรงไปแล้วนะครับคุณสมุทร/ คุณเพลิง! พี่ไม่โอเคละนะ” สองคนนี้เล่นแรงไปหน่อยต้องเตือนสักหน่อยละ 

 

       “ไม่แรงหรอกครับพี่ชายสุดที่รัก ผมสองคนหวงพี่” หวงมากด้วยครับ ใครก็เข้ามายุ่งกับผมไม่ได้เลยสักคน

 

       “แต่พี่....!!” 

 

        “ไม่มีแต่ครับพี่ม่านเมฆ!” เรียกชื่อจริงแล้วเน้นเสียงแบบนี้ รู้กันเลยว่าทุกอย่างต้องจบ

 

        “ชิ)) ก็ได้พี่ไม่พูดแล้วก็ได้ จะกินข้าวได้ยังพี่หิว” ผมรีบเปลี่ยนเรื่องเลยครับ ก่อนที่จะไม่ได้กินข้าว 

 

        “ไม่เอานะครับไม่โกรธสมุทรกับเพลิงนะครับ เราสองคนเป็นห่วงพี่จริงๆ” อ้อนผมนี่เรื่องถนัดของสองคนนี้เลยน้องตัวแสบ ทีสองคนนี้แอบพาสาวขึ้นคอนโดบ่อยๆผมยังไม่ว่าอะไรเลย

 

        “...........”

 

        “ว้าาาาา ....เสียดายจังไอเพลิง วันนี้สงสัยเราคงจะไม่ได้ไปกินบิงซูกันละหละ” งื้อ.... บิงซูผมชอบกินมากเลย สองคนนี้ชอบเอาจุดอ่อนของผมมาล่อผมตลอด แล้วมันก็ได้ผลทุกครั้ง

 

        “ทำไมวะไอสมุทร?” 

 

        “ก็คนแถวนี้ยังไม่หายโกรธกูกับมึงเลยนะ” 

 

       “ก็ได้ พี่หายโกรธก็ได้ แต่สมุทรกับเพลิงจะต้องพาพี่ไปกินบิงซู” ต่อรองไว้ก่อนครับ น้องของผมมักจะตามใจผมเสมอ :

 

       “หึ...งั้นก็รีบกินข้าวครับ เดี๋ยวเพลิงกับสมุทรจะพาพี่ไปกินบิงซูต่อ” หวานผมแล้วครับ ตอนบ่ายเราสามคนไม่มีเรียนด้วย

 

        อ่อ ผมลืมบอกไปนะครับผมเรียนอยู่คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ตอนนี้ก็อยู่ปีสามแล้วครับ ส่วนน้องชายสองแสบของผมเรียนวิศวกรรมศาสตร์เครื่องกล สาขาที่ผมไม่อยากจะก้าวเข้าไปในตึกเลย...ไม่อยากเจอไอบ้านั้น!.....

 

        ผมเลือกเรียนคณะสถาปัตยเพราะผมชอบการออกแบบ เวลาผมได้ออกแบบมันทำให้ผมรู้สึกดีทุกครั้ง อันที่จริงตอนแรกผมก็จะเรียนวิศวะนะครับ แต่ที่บ้านค้านหัวชนฝาเลย สุดท้ายผมก็มาจบที่คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์เจอกันคนละครึ่งทาง

 

        ถึงแม้ผมกับสมุทร/เพลิงเราจะเรียนกันคนละคณะ แต่พวกเราก็มากินข้าว ไปไหนมาไหนด้วยกันทุกวัน จนเพื่อนๆของผมมันว่าให้ผมว่าติดน้องเกิน หารู้ไม่น้องนั้นแหละที่ติดผม 

 

       คิดเพลินไปหน่อยจนกินข้าวเสร็จแล้วตอนนี้ กินของคาวเข้าไปก็คงจะต้องมีของหวานมาล้างปาก

 

       “เพลิง/สมุทรพาพี่มาร้านนี้ทำไม?” ผมงงกับสองคนนี้จริงๆ จะพาผมไปกินบิงซูแต่ทำไมมาร้านนี้หละ

 

       “อร่อยนะครับที่รัก ร้านนี้ต้องลอง สมุทรกับเพลิงรับรองที่รักจะต้อฝชอบแน่นอน” จะอร่อยจริงหรอ? ร้านขายน้ำแข็งใสเนี่ยนะ?

 

      “พี่จะลองก็ได้” สุดท้ายผมก็เลยต้องยอมเดินตามน้องชายสุดที่รักทั้งสองคนเข้าร้าน .....ยังไม่ทันได้ก้าวเข้าไปในร้านเลย

 

       O_O ......

 

       “...........” 

 

       มาได้ไงวะ ไอบ้าหนิ ผมไม่ชอบหน้าเพื่อนของน้องชายคนนี้เลยจริงๆ มันชอบมองผมแล้วเก็กหน้าดุใส่อยู่เรื่อย ทำตัวประดั่งพ่อคนที่สี่ของผม

 

       “เพลิงเพื่อนของเรามาได้ยังไงกัน?” ผมแอบกระซิบถามน้องชายตัวแสบทันทีที่เห็นหน้าไอบ้าหนิ 

 

       “อ๋อ ....นี่เป็นร้านประจำของมัน มันชอบมากินร้านนี้” รอดไปนึกว่าสมุทรกับเพลิงชวนมาซะอีก

 

       “อืม ....เข้าไปข้างในกันเถอะ” แค่มองจากข้างนอกเข้าไปในร้านผมก็ไม่อยากจะเข้าไปละ

 

       “เป็นอะไรครับทำหน้าบูดเป็นตูดเลย ถ้าไม่อร่อยเดี๋ยวเปลี่ยนร้านให้เลย” น้องชายของผมมักจะตามใจผมเสมอ แต่ที่ผมหน้าบูดไม่ใช่เพราะไม่อยากกินร้านนี้หรอกนะครับ เพราะใครบางคนที่ผมไม่อยากเจอหน้าต่างหาก

 

       “พี่ไม่เป็นอะไร รีบสั่งเถอะ” ผมตัดบทน้องชายทันทีที่ตูดถึงเก้าอี้ 

 

       “เห้ยไอเพลิง/ไอสมุทรมาได้ไงวะ?” ทักแต่น้องชายของผมครับกวนตีน

 

       “อ้าว!.... สวัสดีครับพี่ม่านเมฆ” เด็กเครื่องกลกวนตีนแบบนี้ทุกคนหรือเปล่าผมไม่รู้ แต่ที่รู้ไอคนที่อยู่ข้างหน้าของผมนี่....วอนโดนตีนสุดๆ

 

       “หวัดดี!” 

 

       “อะไรกันครับพี่ม่านเมฆ....พูดด้วยแล้วไม่มองหน้าคนพูดนี่เสียมารยาทหรือเปล่าครับ?” เออ...เอาเข้าไป กวนตีนกูเข้าไป 

 

        “มึงเลิกแกล้งที่รักของพวกกูได้ละ ดูดิคิ้วขมวดชนกันหมดแล้ว” น้องชายผมก็คงจะเห็นเป็นปกติจนชินแล้วสินะ 

 

       “กูไม่ได้แกล้ง งั้นกูไปก่อนนะเจอกันพรุ่งนี้” ไปไหนก็รีบไปเลยนะมัน อยู่ต่อนานๆเหมือนจะขาดอากาศหายใจ 

 

       “ไปก็ดีจะได้หายใจสะดวก” 

   

       “หึ....ถ้าพี่หายใจไม่สะดวกมากๆมาหาผมนะครับ” ไปหามันทำเพื่อ 

 

       “หาทำไม?” มันจะกวนตีนอะไรผมอีก ผมก็อยากรู้เหมือนกัน 

 

       “ผมจะได้เพิ่มออกซิเจนให้พี่โดยการช่วยผายปอดยังไงหละครับ"

 

        @[email protected] .......

 

        ไอบ้า! ไอทะลึ่ง! ผมเกลียดมันจริงๆ ขนาดอยู่แค่ปีหนึ่งนะครับ มันไม่ให้ความเคารพนับถืออะไรกูเลย  

        “อย่าทำหน้าแบบนั้นครับเดี๋ยวไม่สวยนะครับ” 

 

        “สวยพ่อง! มึงสิ” อดไม่ได้แล้วขอสักที 

 

        “ด่าพ่อผมแบบนี้เดี๋ยววันหลังผมพาไปไหว้ท่านเลยละกันนะครับพี่ม่านเมฆ” โอ้ยไอปากหมา ไอผู้ชาย........

 

         คิดคำจะด่าไม่ออกละผม เกลียดที่เจอกันทีไรผมต้องแพ้มันทุกที....นี่ถ้าเกิดมันพูดอะไรต่อนะ ผมว่าได้กินเลือดแทนน้ำแข็งใสกันแน่ 

 

        “มันไปแล้วครับที่รัก อย่าไปโกรธมันเลย ถึงมันจะเป็นคนกวนตีนแต่มันก็ใจดีนะครับ” กล้าชมไอบ้านั้นต่อหน้าผมหรอเนี่ย 

 

       “พี่ไม่ชอบ! สั่งได้แล้ว” 

 

       “ครับๆคุณม่านเมฆ” 

 

       ผมกับน้องชายทั้งสองคนกินน้ำแข็งใสกันอย่างรวดเร็ว ร้านนี้อร่อย เพราะวันนี้ต้องกลับบ้านไปหาคุณพ่อกับคุณแม่สุดที่รัก

 

       ..........

 

       ..........

 

       .........

 

       .........

 

      [บ้านเจริญทรัพย์สมบัติ]  

 

      เราสามคนใช้เวลาขับรถบนท้องถนนไม่นานก็ถึงบ้านของเราทั้งสามคนแล้ว วันนี้ผมจะนอนกอดคุณแม่ให้ชื่นใจเลย : )  

 

      “ตุ๊บ))) ตุ๊บ))) คุณแม่คร๊าบ......พ่อคร๊าบสวัสดีครับ” ผมรีบสวัสดีคุณแม่ และคุณพ่อ แล้ววิ่งเข้าไปกอดคุณแม่สุดสวยทันที  

 

       “ม่านเมฆครับโตแล้วนะครับลูก ...อย่าวิ่ง!” อุ้ย)) โดนแม่ดุเลย  

 

       “ไหงกอดแต่แม่ครับลูกชาย”  

 

       “ฟอด))) หมับ)) ม่านเมฆก็คิดถึงคุณพ่อนะครับ” อ้อนพ่อสักหน่อย เพราะคุณแม่ชอบดุ  

 

       “ฟอด))) พ่อก็คิดถึงลูกชายของพ่อมากเหมือนกันครับ”  

 

        “พ่อ! ทำไมกอดแค่พี่ม่านเมฆหละครับ ผมสองคนหละครับ พ่อไม่คิดถึง?” น้องสองคนสงสัยจะอิจฉาผมหละสิ 

 

       “แกสองคนก็มานี่มา” พ่อเรียกสมุทรกับเพลิงเข้าไปกอด ผมสามคนนั่งกอดพ่อ....พวกเราจะเป็นแบบนี้เสมอเวลามาเจอกัน ผมไม่เคยลืมว่าครอบครัวคือทุกสิ่งทุกอย่างของผม  

 

       “กอดพ่อกันหมด งั้นวันนี้กับข้าวฝีมือแม่ไม่ต้องกินกันแล้วนะลูก” คุณแม่แกล้งพูดผมดูออก 

 

      “หมับ)) พวกเรารักคุณแม่สุดสวยที่สุดในโลกเลยครับ” ทั้งผมและน้องชายเข้าไปกอดคุณแม่แล้วพูดบอกท่าน  

 

      “ครับลูกชาย โตๆกันแล้วยังจะมาอ้อนพ่อกับแม่เป็นเด็กๆไปได้” สำหรับพ่อกับแม่ ไม่ว่าลูกจะโตแค่ไหนยังไงพ่อกับแม่ก็ยังมองลูกไม่โตเสมอ 

 

       “อ้อนเอาคุณแม่ไปนอนกับพวกเราทั้งสามคนด้วยครับ”  

 

       “หยุดความคิดของพวกเราทั้งสามคนไว้เลยไอแสบ! พ่อไม่มีทางยอมให้เมียของพ่อไปนอนกับพวกแกแน่นอน” อ่าวไหงพ่อพูดกับผมแบบนี้ 

 

      “เมียของพ่อที่พูดถึงหนะ ก็แม่ของพวกผมไหมครับ?” เพลิงพูดขึ้น  

 

      “แม่แกแต่เป็นเมียฉัน ฉันจะนอนกอดเมีย! ถ้าพวกแกอยากกอดก็ไปหาเมียเอง” หาเมียนะพ่อ ไม่ได้หาของกินตามตลาดนัด ถึงจะเจอกันได้ง่ายๆ  

 

      “เพลาๆบ้างครับพ่อ แม่ช้ำไปหมดแล้ว” ผมแอบแซวพ่อ  

 

       “นี่พ่อแกเพลาลงไปเยอะแล้วนะ” พ่อยังไม่หยุดพูดอีกดูแม่ทำหน้างอแล้ว  

 

       “หยุดพูดเลยนะไทป์! ข้าวจะกินไหม? หรือจะกินนี่แทน” โหยแม่โคตรโหด ยกซ้อมขึ้นมาแล้วทำท่าแทงจะไปทางพ่อ  

 

       “หยุดแล้วครับ กินข้าวเดี๋ยวนี้แหละครับ” และพ่อก็ต้องยอมแม่เสมอ ผมเคยถามท่านนะครับว่าทำไมถึงยอมแม่ทุกอย่างเลย....คำตอบที่ได้คือ... 

 

      ‘ก็เพราะพ่อรักแม่’  

 

       คำนี้มันทำให้ผมรู้สึกดีทุกครั้งที่คิด พ่อของผมรักคุณแม่ของผมมาก ไม่ว่าวันเวลาจะผ่านไปกี่ปี คุณพ่อกับคุณแม่ก็รักกันทุกวันไม่ต่างไปจากตอนแรกๆที่รักกันเลย 

 

       พอกินข้าวเสร็จพวกเราทั้งสามคนพี่น้องก็นั่งคุยกับคุณพ่อ/คุณแม่สักพักก็ขอตัวขึ้นไปนอนกันทันที วันนี้ผมง่วงมากหนังท้องตึงหนังตาก็หย่อนตาม ปล่อยให้พ่อกับแม่ของผมเขาสวีทกันดีกว่า เผื่อผมทั้งสามคนจะได้มีน้องเพิ่มมาอีกสักคน...... 

 

         ********************************** 

#กาย  

 

        “ฟอด))) ขอบคุณมากนะครับกายที่เลี้ยงลูกได้ดีขนาดนี้” ไทป์จะมาขอบคุณผมทำไมกัน ในเมื่อตัวของไทป์เองก็ช่วยผมดูแลลูกมาตลอดตั้งแต่เล็กจนโต 

 

        “ฟอด)) ขอบคุณตัวเองมากกว่าไหมครับ ไทป์ช่วยกายเลี้ยงลูกมาตลอดไม่เคยทิ้งให้กายเลี้ยงคนเดียวสักหน่อย” 

 

       “หึ...ไทป์รักกายนะครับ” ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ไทป์มาเฟียสุดโหดก็ยังคงเสมอต้นเสมอปลายกับผม ผมดีใจที่ได้รักผู้ชายคนนี้ คนที่คอยยืนอยู่ข้างๆผมเสมอมา

 

       “รักเหมือนกันนะครับคุณมาเฟียสุดโหด” 

 

      ผมกับไทป์นั่งดูดาวบนดาดฟ้ากันเงียบๆ เราสองคนนั่งกอดกันดูดาวอย่างมีความสุข 

 

      ผมได้เห็นคนในครอบครัวมีความสุข ผมก็มีความสุขไปด้วย ถึงแม้ลูกๆจะแยกตัวขอไปอยู่คอนโดกันทั้งสามคนก็ตาม แต่ก็แวะเวียนมาหาผมกับไทป์บ่อยๆ ทำให้เราสองคนไม่เหงาเลย 

 

      “หมับ)) อ๊ะ))....ไทป์ จะทำอะไร? ปล่อยกายลงเลยนะเดี๋ยวกายตก” ไทป์นั่งอยู่ดีๆก็ลุกขึ้นแล้วอุ้มผมขึ้นในท่าเจ้าสาว กอดคอแทบไม่ทัน

 

      “ไม่ปล่อยครับ คืนนี้มาทำน้องให้สามคนนั้นกันครับเมีย” เกลียดความหื่นของไทป์จริงๆ 

 

      ใครจะไปห้ามมาเฟียใหญ่ได้กันหละครับ เคยหื่นยังไงก็ยังหื่นอยู่อย่างงั้น ความหื่นไม่ได้ลดน้อยลงเลย

 

       แล้วผมก็ยอมไทป์เสมอ....จะให้ทำยังไงได้หละครับ เพราะผมก็ยังอยากให้สามีของผมหลงผมตลอดไปเหมือนวันที่เราเริ่มรักกัน 

 

        ปล่อยให้ค่ำคืนนี้เป็นอีกหนึ่งค่ำคืนที่ทำให้ทั้งผมและไทป์มีความสุขจนจุกอก............

 

          *******************************

        **กายก็ยังแอบเจ้าเล่ห์เหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ ^_^ ไทป์ไม่หลงให้มันรู้กันไปเลย** 

       **ไรท์เอาตอนพิเศษมาหย่อนแล้วนะจ้า เข้าามาดูเข้ามาอ่าน มาคอมเม้นคุยกันเยอะๆนะจ้า ^_^ อย่าพึ่งทิ้งกันไปไหนนะจ้าทุกคน อยู่ด้วยกันไปนานไปนานๆนะจ้า รักรีดทุกคน😍เหลือตอนพิเศษอีกหนึ่งตอน**  

       **********************************

ปล. ไรท์ขอฝากเพจของไรท์ด้วยนะจ้าพึ่งสร้างเพจฝากทุกคนกดถูกใจกดติดตามกันเยอะๆนะจ้า 

- ตอนนี้อัพพี่ซันไปอีกเรื่องแล้วนะจ้า : )  

- รุ่นลูกก็เริ่มอัพแล้วนะจ้า 

   -สามารถติดตามไรท์ได้อีกหนึ่งชองทางนะจ้า ^_^ 

    https://www.facebook.com/phimonpan/ 

    

 

 

       

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว