ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ทุกคนคือความสุขของเราสัญญาว่าจะเขียนให้ดี แล้วน้อมรับทุกคำติชมของทุกคนนะคะ(แต่อย่าเเรงมาก555) เม้นกันเยอะๆนะคะ

ชื่อตอน : 20มาหา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ค. 2563 20:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
20มาหา
แบบอักษร

“เป็นไรครับคุณชายเห็นนั่งหน้าจ๋อยมาหลายชั่วโมงละ”เคเลนกล่าวขึ้น เขากะจะเข้ามาเอาของสักหน่อยแต่เห็นอลันนั่งอยู่เลยเอ่ยพูดออกไป

“เบื่อนิดหน่อย” พักนี้เขาไม่รู้เป็นอะไรเบื่อทุกอย่างไปหมดเบื่อแม้กระทั่งหน้าเพื่อนตัวเอง

“ทีเมื่อวันก่อนพวกกูชวนไปเที่ยวมึงก็เบี้ยวนัดพวกกูอยู่ตั้มกับเด็ก มึงยังมีหน้ามาบ่นว่าเบื่ออีกหรอ”

“แล้ววันนี้กูกะจะชวนมึงไปดื่ม แต่เห็นจากสภาพมึงแล้วคงไม่ไป”เคเลนไล่สายตามองคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า หลังจากสี่ห้าวันที่อลันมาสภาพเพื่อนของเขากลับผอมลงแล้วยังดูโทรมจนเขาอดส่งสัยไม่ได้ว่ามันมีปัญหาอะไรเพราะต่อให้เขาถามอลันก็จะเปลี่ยนประเด็นตลอด

“คืนนี้กูไปต่อกับมึงก็ได้เพราะพรุ่งนี้กูมีเรื่องต้องไปทำ”ร่างสูงเหยียดกายลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินหายออกไปนอกระเบียงเพื่อสูบบุหรี่

วิวใจกลางเมืองบวกกับสายลมเย็นๆไม่อาจทำให้ใจของสงบลงได้ทั้งๆที่เขาพยายามจะใจเย็นลง

“นี่ดูดขนาดนี้มึงมีหวังเป็นมะเร็งปอดก่อนมีเมียแน่”เคเลนอดเป็นห่วงเพื่อนไม่ได้หลังจากที่เขานั่งมองอลันมานานจากบุหรี่มวนแรกจนมวนสองก็ไม่เห็นทีท่าว่าอลันจะหยุดจึงต้องออกมาปรามาสสักหน่อย

“เรื่องของกู”อลันตอบส่งๆ เขาไม่จำเป็นที่ต้องเล่าทุกอย่างให้คนอื่นฟังโดยเฉพาะเรื่องของเธอที่เขาจะไม่มีวันให้เพื่อนของเขารู้จักเธอเเน่เพราะแค่ครอบครัวอลิซรู้จักมันก็มากพอสำหรับผู้หญิงหนีตามผู้ชายอย่างพิมพ์ประภัส

“ก็เป็นสะเเบบนี้อ่ะ”

“งั้นกูไปทำงานก่อนละกัน2ทุ่มเจอกันผับกูที่เดิม อย่าเบี้ยวนัดอีกล่ะมึงอ่ะ”

“เออๆ”

หลังจากพ้นร่างของผู้เป็นเพื่อนสายตาคมก็ทอดมองออกไปด้านนอกอย่างไร้จุดหมายตึกราบ้านช่องมากมายตรงหน้าเขาถูกมองด้วยสายตาที่ว่างเปล่ายากจะคาดเดาว่าเขาคิดอะไรอยู่

ตี๊ดดดดดด~

เสียงโทรศัพท์เครื่องหรูดังขึ้นดึงความสนใจให้เขากลับมาดังเดิมก่อนที่มือแกร่งจะหยิบยกขึ้นมาดูว่าเป็นเบอร์ของใคร

“มีอะไร”เสียงห้าวตอบแบบห้วนๆตามสไตล์ของเขาจนคนที่โทรมาออดไม่ได้ที่จะต้องกลืนน้ำลายลงคอ

“คือ..เมื่อไหร่นายจะกลับมาครับพอดีตอนนี้ทางฝั่งท่าเรือเกิดปัญหาอีกแล้ว”เจอาร์โทรมารายงานข่าวกับผู้เป็นนายเพราะทางอู่เรือเกิดไฟไหม้อีกครั้งหลังจากโดนระเบิดครั้งก่อน

“เกิดอะไรขึ้น”

“ไฟไหม้ครับนาย แต่มีคนดับได้ทันก่อนที่มันจะลามไปตัวอาคารใหม่ที่เราพึ่งซ่อมแซม”

“มึงเตรียมคนของเราให้พร้อมไว้กูกลับถึงที่เมื่อไหร่กูจะเอาคืนพวกมันให้สาสม กับการที่มันกล้ามากระตุกหนวดกู”

“ได้ครับนาย”

“และ........”

ก็อก ก็อก~ ไม่ทันที่อลันจะได้พูดอะไรต่อก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นจากภายนอก แต่เขาไม่ได้สนใจอะไรเพราะก็คงเป็นเรขาของไอ้เคเลนเอางานมาวาง

ก็อก ก็อก ก็อก “ขออนุญาตนะคะคุณอลัน” ทันทีที่ประตูเปิดออกก็มีเสียงที่ดูอ่อนลงบวกกับความเกรงใจเพราะเห็นว่าอลันคุยโทรศัพท์อยู่

“มีอะไร”น้ำเสียงที่นิ่งไร้ความรู้สึกช่วยเพิ่มบรรยากาศให้ดูน่าเกรงขามเข้าไปอีกจนคนที่เข้ามาใหม่ไม่รู้จะทำตัวอย่างไร

“คะ คือมีผู้หญิงมาขอพบคุณอยู่ที่หน้าเค้าเตอร์ค่ะ”

“ใคร”

“ไม่ทราบค่ะเธอขอไม่ประสงค์ออกนาม”

“ไปบอกผู้หญิงคนนั้นถ้าต้องการพบฉันให้ขึ้นมาหาฉันไม่ใช่ให้ฉันลงไปหา”จากที่อารมณ์เสียอยู่แล้วกลับต้องมาอารมณ์เสียอีกเพราะเขาไม่ชอบที่ต้องลงไปหาใครถ้าใครจะพบเขาต้องขึ้นมาพบเอง ด้วยความโมโหบวกกับอากาศที่ร้อนอบอ้าวทำให้คนตัวโตอดไม่ได้ที่จะต้องถอดเสื้อออกเพราะว่ามันเปียกเเฉะไปด้วยเหงื่อหลังจากที่เดินออกไปสูบบุหรี่

.

.

“เอ่อคุณผู้หญิงคะ ไม่ทราบว่าคุณผู้หญิงยังสะดวกที่จะพบคุณอลันอยู่ไหมถ้าคุณต้องขึ้นไปข้างบน”พนักงานสาวที่พึ่งลงจากลิฟต์รีบวิ่งเข้ามาหาเธอเพราะเกรงว่าเธอจะรอนาน

“เขาให้ขึ้นไปหรอคะ”

“ใช่ค่ะ”

“งั้นขึ้นไปก็ได้ค่ะ”ร่างบางพูดพร้อมส่งยิ้มแหย่ๆให้กับพนักงานสาวเพราะเธอจะต้องเป็นคนพาเธอขึ้นไปทั้งๆที่เธอพึ่งลงมา

“ฉันขอเวลาพักหายใจแป้บนึงนะคะ”เธอกล่างอย่างติดตลกไอ้ขึ้นลิฟต์อ่ะเธอไม่เหนื่อยหรอกแต่การเจอคนที่อยู่ข้างบนนั้นทำให้เธอเหนื่อยเสียกว่า

“ถ้าคุณไม่สะดวกคุณบอกฉันมาก็ได้ว่าเขาอยู่ชั้นไหนห้องไหน”

“จะดีหรอคะ”

“ดีสิคะ คุณจะได้ไปพัก”

“งั้นก็ได้ค่ะ พ่อดีคุณอลันท่านอยู่ชั้น29เวลาออกลิฟต์ไปคุณจะเจอห้องใหญ่ข้างหน้าลิฟต์นั่นแหล่ะคะเปิดเข้าไปได้เลย”

พนักงานสาวจัดแจงบอกทางทุกอย่างให้กับผู้มาใหม่ทั้งที่อันที่จริงเธอไม่ควรปล่อยให้คนอื่นขึ้นไปบนชั้นนั้นด้วยซ้ำแค่เพราะเห็นท่าทีไม่รู้ประสีประสาของอีกคนจึงทำให้เธอไว้วางใจ

“ขอบคุณค่ะ”ร่างบางสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะพ่นออกมาเป็นเชิงถอนหายใจ เธอไม่รู้ว่าเธอคิดถูกหรือผิดที่ต้องเอาชีวิตมาเสี่ยงแต่พอนึกถึงผลที่เธอจะได้กลับทำให้เธอสู้ต่อทั้งๆที่มันออกจะเสี่ยง

“ฉันหวังว่าครั้งนี้คุณจะใจดีกับฉันบ้างนะถือเป็นครั้งสุดท้ายที่เจอกัน”ปากบางเอ่ยขึ้นเบาๆก่อนจะเดินหายไปในลิฟต์

“แกว่าคนนี้คือใคร”เสียงพนักงานสาวเอ่ยขึ้นทันทีที่พ้นร่างของอีกคน

“จะเป็นใครไปหล่ะนอกเสียจากพวกผู้หญิงที่คุณอลันเลือกมานอนด้วย”

“เออ ฉันก็คิดแบบนั้นแต่ครั้งนี้แปลกทุกทีผู้หญิงที่คุณอลันเรียกจะแซ่บกว่านี้แต่ครั้งนี้มันดูจืดชืดเกินไป”ปากของพนักงานสาวจีบปากจีบคอพูดกันสนุกปาก

“แต่ฉันอิจฉาเธอนะคุณอลันหล่อขนาดนั้นเป็นฉันฉันจะเดินเชิดเข้าไปบนห้องอย่างสง่าเลย”

“แกก็ทำได้แค่คิดแหล่ะยะ เชิญทำงานต่อก่อนที่จะโดนไล่ออก”ทั้งสองสาวเดินแยกกลับไปทำหน้าที่ดังเดิมแต่ก็ยังไม่วายที่จะอดยิ้มเล็กยิ้มน้อยให้กับความคิดตัวเองได้เพราะอลันเป็นคนหน้าตาดีใบหน้าที่คมเข้มกับบุคลิกที่สุขุมน่าค้นหาทำให้ผู้หญิงหลายคนสนใจในตัวเขาเป็นพิเศษ

.

.

————————————————-

วันนี้เอาไปแค่นี้พอเรียกน้ำย่อยก่อนเดี๋ยวมาต่อให้ยาวๆเลยนะคะ

อ่านแล้วช่วยเม้นให้กำลังใจกันด้วยน้า☺️

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว