facebook-icon

รอยยิ้ม เสียงหัวเราะที่ผมเคยมีมันหายไปแล้วเมื่อเจอเขา มาเฟียฉายาเจ้าชายน้ำแข็ง ไม่สนใจใคร เอาแต่ใจ ถือความคิดของตัวเองเป็นใหญ่ และผมก็กำลังหลงกลเขาเข้าอย่างจัง

ตอนที่ 47 : ครอบครัว (End)

ชื่อตอน : ตอนที่ 47 : ครอบครัว (End)

คำค้น : #มาเฟีย #หมอกาย #ม่านเมฆ #พระสมุทร #พระเพลิง #ครอบครัว #จบ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 38.9k

ความคิดเห็น : 30

ปรับปรุงล่าสุด : 17 เม.ย. 2563 03:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 47 : ครอบครัว (End)
แบบอักษร

#ไทป์ 

 

       วันนี้ผมมีงานต้องทำที่บริษัทผมเลยพกแม่หมูสุดที่รักของผมมาทำงานด้วยเลย  

 

       “ฟอด)) กินไม่หยุดเลยนะครับเมีย” ผมเดินเข้ามาฟัดแก้มเมีย ช่วงนี้เต็มไม้เต็มมือมาก  

 

       “อื้อ..ไทป์! กายกินอยู่ห้ามกวน!” นั้นไงโดนเมียมองแรงใส่แล้วครับ นับวันยิ่งดื้อขึ้นทุกวัน  

 

       “ครับๆแต่อย่ากินเยอะมากนะครับเค้กอะ หมอสั่งอะไรไว้ห้ามลืมนะครับเมีย เพื่อลูกของเรานะครับ” ผมไม่ลืมที่จะเตือนเมียสุดที่รัก  

 

       “คร๊าบคุณสามี ก็คนมันหิวอะคร๊าบ” ดูพูดเข้า แล้วก็ทำเสียงแบบนี้อีกใครจะกล้าขัดลงกัน เมียหิวสงสารเมีย  

 

       “ครับเมียกินเยอะระวังนะจะอ้วน!” ผมแกล้งแซวเมียสุดที่รักออกไป  

 

      “ไทป์!” เอาแล้วไงทำเมียขึ้นแล้วไทป์เอ้ย  

 

      “ไทป์ล้อเล่นครับๆ ฟอด)) ไม่งอลนะครับกินเลยครับอ้วนแค่ไหนไทป์ก็รักครับ” เมียงอลเดี๋ยวจะไม่ดีกับลูกในท้องครับ  

 

      “..........”  

 

      เงียบใส่ผมเฉยเลย ไม่น่าพูดเลยไอไทป์ ปากหนอปาก  

 

       “หมับ)) กายครับ ไทป์แค่ล้อเล่นนะครับ” ผมดึงกายเข้ามากอดแล้วพูดขึ้น  

 

       “อ๊ะ))) โอ้ย)) ไทป์”  

 

       O_O ........  

 

       “เป็นอะไรครับเมีย” ผมรีบถามกายขึ้นทันที  

 

       “กาย....กาย...ปวดท้องไทป์! โอ้ย))” ตายห่าละเมียจะคลอดทำไงดี ทำไงดี  

 

       “จะคลอด...กายจะคลอดแล้ว.....ไอเฉิน/ไอหยาง” ผมรีบวิ่งออกไปข้างนอกบอกไอเฉินกับไอหยาง 

 

       “ไอเฉิน/ไอหยางเตรียมรถเลยเมียกูจะคลอดแล้ว!”  

 

      “ครับนาย”  

 

      “โอ้ย! ไทป์กายปวดท้อง.....ฮื้อๆ)))” ตายห่าละเมียร้องไห้  

 

       “กายครับใจเย็นๆนะครับ เดี๋ยวเราจะรีบไปโรงพยาบาลกันครับ อึบ..อึบไว้ะครับ”  

 

       ผมรีบอุ้มพากายไปที่รถทันที ไอเฉินกับไอหยางเตรียมรถรออยู่ก่อนแล้ว 

 

       “โอ้ย)) ไทป์..” สงสารเมียจังวะ สามคนพอละ ขืนมีลูกมากกว่านี้สงสารเมีย  

 

       “ทนหน่อยนะครับกาย” ผมพยายามพูดปลอบกาย  

 

        ......... 

 

        ......... 

 

        ......... 

 

        [โรงพยาบาล 

 

        ใช้เวลาไม่นานผมก็พากายมาถึงที่โรงพยาบาลหวังว่าเมีย และลูกของผมจะปลอดภัย 

 

       “คุณพ่อรออยู่ข้างนอกก่อนนะคะ” พยาบาลที่เดินมาพูดขึ้นก่อนเดินเข้าห้องคลอดไป 

 

       “กายสู้ๆนะครับ ไทป์จะอยู่ข้างนอกนี้รอกายนะครับ ไทป์จะไม่ไปไหน จุ๊บ))” ผมพูดบอกกายแล้วจุ๊บลงบนปากบางเพื่อให้กำลังใจ

 

        ตอนนี้กายเข้าไปในห้องคลอดแล้วครับ ผมต้องโทรบอกพ่อ ไออู๋ ส่วนไอซันเดี๋ยวพ่อคงจะบอกเอง 

 

       ผมโทรหาพ่อกับไออู๋เสร็จก็มายืนรอกายเหมือนเดิม ผมเครียดมาก เครียดกว่ากายคลอดม่านเมฆอีก เพราะเป็นลูกแฝด

 

       “นายครับนั่งเถอะครับ ผมสองคนดาวขึ้นแล้วครับ” ไอนี่ จะนั่งได้ยังไง ก็คนมันเป็นห่วงเมียอะ 

 

       “กูไม่นั่ง! กูเป็นห่วงเมีย!” 

 

       “นายเดินไปเดินมามันก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นมานะครับ นั่งครับนาย!” กล้าสั่งกูเชียวนะมึง ตกลงนี่ใครลูกน้องใครเจ้านายกันแน่วะเนี่ย

 

       “เออ! นั่งก็ได้วะ” สุดท้ายผมก็ต้องยอมนั่งลง 

 

       ผมนั่งรออยู่ข้างหน้าห้องคลอดมาสักพักใหญ่แล้ว นะเนี่ย! ทำไมหมอยังไม่ออกมาสักทีวะ เมียจะเป็นยังไงบ้าง

 

       “ไอไทป์ลูกฉันเป็นยังไงบ้าง?” พ่อตามาแล้วครับไอซันกับไออู๋ก็ตามมาติดๆ 

 

       “น้องกูเป็นไงบ้าง?” 

 

       “กายเป็นยังไงบ้าง?” 

 

       “อยู่ในห้อง ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับพ่อ ไอซัน ไออู๋รอลุ้น” 

 

       “ลูกกับหลานของฉันจะต้องปลอดภัยแน่นอน ลูกฉันเป็นคนเข้มแข็ง” กายเป็นคนที่มีความอดทนสูงมาก 

 

       “ครับพ่อ” 

 

        ตอนนี้ทั้งผม ทั้งพ่อตา พี่เมีย ลูกน้องของผมนั่งรอกายแบบใจจดใจจ่อมาก 

 

        "แกร็ก)))"

 

        “หมอลูกเมียผมของผมเป็นยังไงบ้าง?” รอนานมากกว่าอาจารย์หมอจะเดินออกมาสักที 

 

        “ลูกของคุณกับหมอกายปลอดภัย และแข็งแรงสมบูรณ์ดีครับ เดี๋ยวหมอจะให้พยาบาลดูน้องไปก่อนจนกว่าแม่จะฟื้นนะครับ แล้วจะเอาตัวเล็กมาส่ง ยินดีด้วยนะครับคุณไทป์” อาจารย์หมอยิ้มแล้วพูดบอกผม

 

“ขอบคุณครับหมอ” ผมพูดขอบคุณหมอออกไป แล้วหันไปหาพ่อตา......

  

        “พ่อ!” 

 

        “ฉันรู้ว่าแกดีใจ แต่แกอย่าโวยวายเสียงดังออกมานะไอไทป์ เดี๋ยวได้โดนหมอด่า” พ่อตานี่ขัดจริงๆ 

 

        “รู้แล้วหนะพ่อ!” 

 

        ..........

 

        ..........

 

        ..........

 

       หลังจากจัดการเรื่องห้องให้กายเสร็จ พวกผมก็ย้ายตูดกันไปรอกายกับลูกของผมที่ห้องผู้ป่วยพิเศษ

 

       “ไอไทป์กูว่าเรามาทายกันดีกว่าว่าลูกของมึงหน้าตาจะเหมือนใคร?” ไออู๋คงอยากจะหาอะไรทำฆ่าเวลา 

 

       “ให้ฉันทาย แกล้งลูกฉันตั้งแต่อยู่ในท้องได้เชื้อพ่อมันมาเต็มๆแน่นอน” พ่อตานี่กัดผมไม่เลิก 

  

        “ผมก็ว่าเหมือนไอไทป์/ผมก็ด้วยครับ” สรุปทุกคนลงความเห็นว่าเหมือนผมหมด ซึ่งผมก็คิดแบบนั้น 

 

       “แล้วมาดูกันครับ” ผมพูดบอกทุกคนออกไป 

  

       "ก็อก))) ก็อก))) ก็อก)))"

 

       “เชิญครับ” 

 

       “คุณแม่มาแล้วครับ” 

 

        “ขอบคุณครับ” ผมพูดขอบคุณบุรุษพยาบาลที่เข็นเมียผมมาส่งที่ห้อง เห็นเมียหน้าซีดแบบนี้ใจไม่ดี สงสารเมียมาก

 

        “ลูกฉันทำไมคลอดแล้วดูผอมลงไปเลยนะเนี่ย” พ่อตาพูดถูกครับ เมียผมตอนนี้ตัวเท่าเดิมเลย อาจจะเป็นเพราะมีลูกแฝดด้วยเลยทำให้กายดูตัวใหญ่

 

       “เดี๋ยวขุนได้ครับพ่อ” ผมบอกพ่อตา 

 

       “ขุนหรือทำให้ผอมลงกว่าเดินหะไอไทป์ เพลาๆลงหน่อยเรื่องบนเตียงเนี่ย!” เพลาๆได้ยังไงกันเมียน่าฟัดขนาดนี้ 

 

       “ทีไอซันพ่อไม่เห็นบอกมันแบบนี้เลย” ขอพาดพิงไทป์ไม่ยอม

  

        “อย่าลามมาหากู กูไม่อยากยุ่งกับมึง” ไอซันแม่ง ก็ใช่ย่อย พ่อก็ไม่เห็นจะว่าให้มันเลย 

 

       “..........” 

 

        เถียงกันเสร็จ ตอนนี้ผมและทุกคนก็นั่งรอกายฟื้นหลับไปนานเลยนะเมีย ผมอยากเห็นหน้าลูกจะแย่แล้ว 

 

       ........

 

       ........

 

       ........

 

       “อื้อ..น้ำ..หิวน้ำ” เมียฟื้นแล้วครับ

 

        “นี่ครับกายน้ำ” ผมรีบลุกเดินไปหยิบน้ำให้เมีย 

 

        “กายครับ กายโอเคไหมครับ?” ผมเลยถามเมียออกไป เห็นสภาพเมียแล้วมันใจคอไม่ดี 

 

       “กายโอเคครับไทป์ อย่าทำหน้าแบบนั้น แล้วลูกหละครับ?” กายพูดถามออกมาเสียงแหบแห้ง 

 

        “ลูกเดี๋ยวพยาบาลจะเอามาส่งให้ครับ ไทป์ขอบคุณกายอีกครั้งนะครับที่ให้สิ่งมีค่ามากที่สุดสำหรับไทป์อีกครั้ง” ผมจับมือกายแล้วพูดขึ้น 

 

        “ขอบคุณเหมือนกันครับที่คอยดูแลกายไม่เคยห่างไปไหน” เมียใครวะน่ารัก น่าฟัด 

 

       “ยินดีเสมอครับ และตลอดไปด้วยครับเมีย จุ๊บ))” ผมจุ๊บลงบนปากบางของกาย

 

       “หื้ม))...หื้ม)) น้อยๆหน่อยไอไทป์ ฉันกับไอซัน ไออู๋ก็ยังอยู่” พ่อตานี่ขัดอีกแล้ว 

 

       “ทำไมครับพ่อ ก็ผมรักเมีย!” 

 

       “พอเลยครับไม่ต้องเถียงกันเลยครับ” กายรีบห้ามทัพก่อนที่ผมกับพ่อตาจะฟาดฟันกัน 

 

       "ก็อก))) ก็อก))) ก็อก)))"

 

       “เชิญครับ” พยาบาลคงจะเอาลูกผมมาส่งแล้วครับ 

 

       “ว่าแล้วหน้าได้หน้าไอไทป์ชัดๆ” พ่อตาของผมพูดขึ้นคนแรก เมื่อเห็นหน้าของลูกชายฝาแฝดทั้งสองคนของผม

 

       “เหมือนกันอย่างกับแกะ” เสียงไอซัน 

 

       “กูว่าแล้ว ม่านเมฆกูเตรียมตัวเลย” ไออู๋ที่นั่งเงียบอยู่พูดขึ้นอีกคน 

 

       “ลูกก็ต้องเหมือนพ่อไหมหละ!” ผมได้ทีพูดแขวะออกไป 

 

       “เหมือนแกนั้นแหละคือปัญหา” อ่าวพ่อตาจะเอายังไงครับ ใส่นวมต่อยกันเลยไหมหละ 

 

       “ไม่ต้องเถียงกันนะคะ เดี๋ยวพยาบาลจะอธิบายวิธีการดูแลเด็ก แล้วก็เรื่องให้นมลูกนะคะ” ดีนะพยาบาลพูดขัดขึ้นมาซะก่อน 

 

       ผมกับกายรวมถึงคนอื่นๆก็นั่งฟังพยาบาลอธิบายด้วยกัน แต่มันก็ไม่ยากสำหรับผมกับกายหรอกครับเพราะเราเคยผ่านการเลี้ยงลูกมาก่อนแล้ว 

 

       พอพยาบาลอธิบายเสร็จกายก็ขออุ้มลูก ซึ่งได้ผมมาเปะ ผมชัดๆ แต่ในเวอร์ชั่นย่อส่วน

 

       “เหมือนไทป์มากเลยครับ” เมียพูดขึ้น 

 

       “ครับกาย ดีแล้วครับให้เหมือนไทป์บ้าง” ขืนเหมือนเมียหมดผมได้ประสาทกินตายแน่ 

 

       “ม่านเมฆลำบากแล้วหละสิทีนี้” ดูเมียพูดเข้า 

 

       “ไม่หรอกครับ ให้พวกเค้าช่วยดูแลซึ่งกันและกัน” 

 

       “แล้วใครไปรับลูกม่านเมฆครับ?” คงจะเป็นห่วงลูกมาก

 

        “ไทป์ให้ไอเฉินกับไอหยางไปรับมาแล้วครับ เดี๋ยวก็คงจะมา” 

 

        "แกร็ก)))"

   

        “ตุ๊บ))) ตุ๊บ))) แม่ครับน้องมาแล้วครับ” นั้นไงพึ่งพูดไปก็มาพอดี

 

        “อย่าวิ่งครับลูกชาย” กายแอบเสียงเข้มใส่ลูก 

 

        “ครับแม่ น้องจะไม่วิ่งครับ” 

 

       “ลูกชายพ่อ ฟอด))” ผมอุ้มลูกขึ้นแล้วฟัดลงบนแก้มสักทีแก้มยุ้ยน่ารักเชียว  

 

        “สวัสดีคุณตากับลุงก่อนครับม่านเมฆ” กายบอกลูกชายของผมดูท่าจะลืม

 

         “สวัสดีครับคุณตา/ลุงซัน/ลุงอู๋สุดหล่อ” อยู่เป็นไหมหละลูกชายของผม

 

        “สวัสดีครับหลานรักของตา/น้าพอไหมครับลูก ลุงนี่แก่เลยนะครับ/ใช่ครับเรียกน้าเถอะครับ” นั้นไง พ่อตาผมเห่อหลานจะตาย ตามใจหลานมากกว่าผมอีก ส่วนลุงสองคนหลานเรียกลุงก็กลัวจะแก่

 

        “น้องครับ..น้องน่ารัก” พอลูกชายผมเห็นน้องของตัวเองก็ยิ้มใหญ่เลย

 

       “ครับลูก น้องของม่านเมฆครับ ม่านเมฆจะต้องรักน้องนะครับ” ผมบอกลูกออกไป 

 

       “รักน้องครับ รักที่สุดเลยครับ” 

 

       “ดีมากครับลูกชาย ฟอด)))” ผมฟัดแก้มลูกอีกที 

 

       “น้อง....ม่านเมฆขอจับน้องหน่อยได้ไหมครับ?” ลูกชายของผมน่าจะอยากลองจับน้องดู 

 

      “ได้ครับ แต่ม่านเมฆจะต้องไปล้างมือก่อนนะครับตอนนี้น้องยังเล็ก เดี๋ยวน้องจะไม่สบายครับ” ผมอธิบายให้ลูกฟัง ล้างมือไว้ก่อนเพื่อความปลอดภัย 

 

      ผมพาลูกชายสุดที่รักไปล้างมือแล้วมาจับน้องของตัวเอง

 

      “น้อง...คิก)) ....น่ารัก” จับน้องแล้วชอบใจใหญ่เลยลูกชายของผม 

 

      “ตั้งชื่อลูกไว้หรือยัง?” พ่อตาถามขึ้น ผมกับกายตั้งชื่อไว้แล้วหละครับ 

 

      “ผมกับกายตั้งไว้แล้วครับ คนแรกให้ชื่อ...”

 

      “พระสมุทร เจริญทรัพย์สมบัติ” เป็นคนพี่  

 

      “ส่วนคนน้องให้ชื่อ...” 

 

      “พระเพลิง เจริญทรัพย์สมบัติ ครับพ่อ”  

 

      “อืมดีหนิ น้ำกับไฟ” 

 

       “ครับพ่อ ผมกับกายอยากให้คนหนึ่งใจเย็นเหมือนน้ำ ถ้าอีกคนหนึ่งร้อนจะได้เตือนกันได้” 

 

      “ถ้าร้อนก็คงเหมือนแก” กัดผมไม่ปล่อยจริงๆเลยนะพ่อตาผม ขอให้ได้แขวะสักนิด

 

       “ครับพ่อ ผมมันคนใจร้อนครับ” ไม่อยากเถียงครับเดี๋ยวยาว

 

       หลังจากนั้นพวกเราก็คุยกันสนุกสนาน หยอกล้อกันบ้างเป็นครอบครัวสุขสันต์ครับผม  

 

       ตอนนี้ผมไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว ผมมีทุกอย่างสมบูรณ์แบบหมดแล้ว มีครอบครัวที่น่ารักและอบอุ่น ผมสัญญาว่าผมจะดูแลพวกเขาให้ดียิ่งกว่าชีวิตของตัวเอง

 

       .........

 

       .........

 

       .........

   

       ........

 

         *******************************

#กาย 

   

       [สองเดือนต่อมา]  

 

       สองเดือนผ่านไปไวเหมือนโกหก หลังจากผมออกจากโรงพยาบาลมาพักอยู่ที่บ้าน ทั้งพ่อ ทั้งพี่ซัน ทั้งพี่อู๋ต่างก็พลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันมาเล่นกับเจ้าสองแสบของผมอยู่เรื่อยๆ รวมไปถึงเพื่อนรักของผมด้วย

 

       วันนี้ที่บ้านของเรามีจัดงานปาตี้เล็กๆน้อยๆเพื่อให้ทุกคนได้หยุดงาน และทำกิจกรรมต่างๆร่วมกันพบปะพูดคุยกัน 

  

       “อะพ่อให้หลาน” พ่อของผมยื่นซองสีน้ำตาลมาให้ผม เห็นซองนี้ทีไรไม่อยากจะรับเลยจริงๆ เปิดออกมาก็อย่างที่ทุกคนรู้ 

 

       “พ่อครับหุ้นมันเยอะไปนะครับ ที่พ่อให้ม่านเมฆมามันก็เยอะมากแล้วนะครับ” ผมพูดบอกพ่อออกไปมันมากจริงๆ 

 

       “พ่อพูดคำไหนคำนั้น รับไว้เถอะกายมันคือสิ่งที่สองแสบควรจะได้” แล้วผมจะปฏิเสธอะไรพ่อได้

 

       “ขอบคุณครับพ่อ” พ่อเป็นคนพูดคำไหนคำนั้น ผมรู้ ถ้าลูกของผมโตขึ้นมาตายแน่ๆ ภาระรออยู่เพี๊ยบ

 

       “ส่วนนี่ของพี่” พี่ซันยื่นซองเอกสารมาให้ผมอีกคนเหมือนกัน

 

       O_O.......

 

       “พี่ซัน! มันมากไปครับ” เอาหนะพี่ให้หลานแค่นี้” แค่นี้ของพี่ชายผมคือให้ที่ดินมาอีกแล้วครับ หลานสามคนให้เท่ากันหมดมันดีตรงนี้ 

 

       “ส่วนนี่ก็ของพี่” พี่อู๋ยื่นเอกสารของบริษัทรถมาให้ผม ผมรู้เลยว่าเป็นอะไร 

 

       “พี่อู๋!” 

 

       “เอาหนะแค่รถไม่กี่บาทหรอก ให้หลานเอาไว้ขับรับส่งสาวๆ” ดูพูดเข้าแต่ละคนผมหละปวดหัว

 

       “รับไว้เถอะครับกายแต่นี้ขนหน้าแข้งไม่ร่วงกันหรอกครับ” ดูไทป์พูดครับ ของตัวเองที่มีอยู่ก็เยอะมากพออยู่แล้ว 

 

       “ครับๆ กายต้องขอบคุณทุกคนมากเลยนะครับที่รับขวัญหลานได้สุดยอดมาก” ผมพูดขอบคุณทุกคนออกไป 

 

       เจ้าสองแสบโตมาต้องแสบแน่ๆ เพราะไทป์เป็นคนช่วยผมเลี้ยงลูกเองส่วนใหญ่ และลูกจะต้องนิสัยเหมือนไทป์แน่เลย เตรียมปวดหัวได้เลยกายเอ้ย 

 

      “กายครับไปนั่งตรงนั้นกัน” ไทป์เดินมาแล้วชี้ให้ผมไปนั่งตรงโต๊ะ

 

       “ครับ” ผมเลยอุ้มพระสมุทรแล้วเดินไปนั่ง ส่วนไทป์อุ้มพระเพลิง น่าจะเพลิงสมใจหละ เวลาไม่เห็นหน้าพ่อร้องบ้านแทบแตก คนพี่สุดติดอาเฉินกับอาหยางครับวิ่งเล่นไม่หยุด สนุกเค้าหละ 

 

       "พรึบ))) พรึบ)))"

 

        O_O ......

 

       “ไทป์!” 

 

 

        “ดอกกุหลาบสีขาว ไทป์ให้กายครับ ไทป์รักกายนะครับ” ไทป์เป็นคนที่ชอบเซอร์ไพรส์ผมตลอด วันนี้ผมได้ดอกกุหลาบเยอะมาก  

 

        “ขอบคุณนะครับไทป์ ขอบคุณที่รักกาย และทำให้กายมีความสุขในทุกๆวัน” ผมคิดไม่ออกเลยว่าถ้าวันหนึ่งผมไม่มีผู้ชายคนนี้ผมจะอยู่ยังไง 

 

        “ไทป์จะรัก และดูแลกายกับลูกตลอดไปครับตราบใดที่ไทป์ยังมีลมหายใจ” ไทป์มันจะพูดให้ผมอยากร้องไห้ออกมาเสมอจริงๆ  

    

       “กายก็จะดูแลไทป์ กับลูกๆตลอดไปเหมือนกันครับ” ครอบครัวของเราถึงแม้จะมีให้ลูกพร้อมทุกอย่างแล้วก็จริง แต่ลูกก็จะต้องมีบททดสอบก่อนที่จะได้สิ่งที่พวกเขาสมควรจะได้ เพราะไม่มีอะไรได้มาง่ายๆ 

 

        ถึงแม้บางครั้งผมกับไทป์อาจจะตามใจลูกไปบ้าง แต่ลูกก็จะรู้ว่าลิมิตของตัวเอง ว่าตัวเองต้องได้แค่ไหน  

 

       ผมกับไทป์สอนลูกเสมอว่าอย่าดูถูกคนอื่น อย่าดูถูกคนที่ด้อยกว่าเรา คนเราเกิดมาไม่เหมือนกัน ทุกคนล้วนแต่เลือกเกิดไม่ได้ เราควรจะมีน้ำใจ เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่แก่ผู้อื่น  

 

       ผมหวังว่าเมื่อพวกเขาทั้งสามคนโตขึ้นมา พวกเขาจะรักกันช่วยดูแลกันและกันตลอดไป........ 

 

         ‘คนเราจะสูงหรือต่ำ คุณค่าของคนเราก็มีเท่าเทียมกัน อย่าดูถูกคนอื่นเพียงเพราะเขาด้อยกว่าเรา’  

  

         ******************************* 

      **จบแล้วจ้า ไรท์พาพระสมุทรกับพระเพลิงของไรท์มาฝากเนื้อฝากตัวกับทุกคนจ้า : ) ฝากตอนพิเศษอีกสองตอนด้วยนะจ้า อย่าพึ่งทิ้งกันไปไหน**  

      **ไรท์ขอบคุณรีดทุกคนมากๆนะจ้าที่ให้การสนับสนุนอ่านนิยายเรื่องนี้ของไรท์ด้วยดีเสมอมา ไรท์อาจจะพิมพ์ตกหล่น หรือผิดไปบ้าง ใช้คำพูดที่ไม่สุภาพบ้าง ไรท์ก็ต้องขออภัยทุกคนด้วยนะจ้า 🙏🙏🙏**  

      **ไรท์ฝากทุกคนติดตามเรื่องต่อๆไปของไรท์ด้วยนะจ้า** เกียร์(ชน)เกียร์ใครเมียมึง** กำลังสนุกเลยนะจ้า ^_^ ลองเข้าไปอ่านกันดูได้นะจ้า ท้ายนี้ไรท์ขอให้รีดทุกคนอยู่ด้วยกันแบบนี้ไปนานๆ ไรท์จะพัฒนาฝีมือการเขียนให้ดียิ่งขึ้น**  

 ปล. ไทป์กับหมอกายจะรักและคิดถึงรีดทุกคนตลอดไปนะจ้า ^_^ 

 

        

 

      

 

    

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว