ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

CH.28 : ไม่ยอมแล้วยังไง ---100%

ชื่อตอน : CH.28 : ไม่ยอมแล้วยังไง ---100%

คำค้น : #ล่า #หัวใจ #ร้าย #ตลก #แสบ #แซ่่บ #ซ่า

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 647

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ม.ค. 2563 17:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CH.28 : ไม่ยอมแล้วยังไง ---100%
แบบอักษร

มิดไนท์แปลกใจมากที่เธอกล้ามา สายตาร้อนแรงของเธอแผดเผาเขาจนแทบมอดไหม้ เขาไล่มิดเดย์ออกไปอย่างไม่ลังเล เดี๋ยวจะโดนลูกหลง 

          “ให้ผมฟังด้วยไม่ได้เหรอ” มิดเดย์ทำหน้าเศร้าๆ 

          “เรื่องของผัวเมีย” 

          “งั้นน้องผัวแบบผมขอตัวนะครับ” มิดเดย์จำใจเดินออกไป แถมยังปิดประตูให้เสร็จสับ จากนั้นก็เอาหูแนบแอบฟังอย่างตั้งใจ 

          พอไม่มีคนอื่นพลอยใสก็ขว้างของใกล้มือใส่มิดไนท์ เขาร้องลั่นแล้ววิ่งหลบพัลวัน 

          “เธอจะฆ่าสามีตัวเองเหรอ” 

          “สามีบ้านป้านายสิ! ฉันรู้ว่าระหว่างเรามันไม่มีอะไรเกิดขึ้น” 

          เขาทำหน้าเสียดาย “รู้ด้วยเหรอ” 

          “ฉันไม่ได้โง่” 

          “ไม่ได้โง่” เขาทำหน้าขบขัน ทำให้เธอโมโหหนักจนเกือบจะยกโซฟาทุ่มใส่เขา 

          “นายรู้แผนของฉันใช่ไหม?” 

          เขาพยักหน้า ทำให้เธอทั้งอายทั้งโมโห 

          “ผู้หญิงอย่างเธอต้องเจอผู้ชายอย่างฉัน สมน้ำสมเนื้อดีใช่ไหมล่ะ” 

          “ไอ้สารเลว!” 

          “หึ! ที่เรื่องมันเป็นแบบนี้ก็เพราะเธอนั่นแหละ เจ้าแผนการนักนี่” 

          “กรี๊ด!!!” พลอยใสกรีดร้องแล้วกระโจนเข้าไปทุบตีเขา เขาพยายามป้องกันตัวแล้วจับเธอทุ่มใส่เตียง เธอกัดฟันกรอด กระแทกเข่าใส่จุดศูนย์กลางของเขา เขาไหวตัวทันขยับหลบ เธอผลักเขานอนหงายแล้วพลิกตัวขึ้นไปคร่อมเอวเขาไว้ 

          “อย่าเข้าไปครับๆ” เสียงมิดเดย์ห้ามใครบางคนดังขึ้นก่อนที่ประตูจะเปิดเข้ามา แล้วภาพที่ผู้บุกรุกเห็นก็คือ... มิดไนท์อยู่ล่าง พลอยใสอยู่บน แถมเธอยัง... ฉีกทึ้งเสื้อผ้าของเขาราวกับแม่เสือสาวกลัดมัน 

          “เอ่อ... ขอโทษจ้ะ” คุณนายทิพย์นภารีบปิดประตู มิดเดย์ที่เห็นเหมือนกันอดที่จะสูดปากไม่ได้ 

          “โห! พลอยใสแซ่บมาก” 

          คุณนายทิพย์นภากลอกตาไปมา ก่อนจะลากลูกชายคนเล็กไปไกลๆ 

          มิดไนท์หัวเราะอย่างไม่รู้จะทำยังไง ส่วนพลอยใสช็อกตาตั้ง  

          “ใจเย็นๆ” เขาบอกอย่างหวังดี พลอยใสเอามือขยุ้มหัวแล้วร้องไห้แบบไม่มีน้ำตา เรื่องมันยิ่งเลวร้ายเข้าไปใหญ่! 

          “ฉันจะบ้าตาย ฮือๆ เพราะนาย! เพราะนายคนเดียว!!!” 

          “ใช่ๆ เพราะฉันคนเดียว” เขายอมรับหน้าตาเฉย ก่อนจะถูกเธอกัดคออย่างทนไม่ไหว “อ๊าก!” 

          “ตายซะไอ้บ้า!” 

          “เธอร้อนแรงจังเลย” เขายอมให้เธอกัดจนเลือดหมดตัวเลยเอ้า! 

          ผ่าง! 

          “ยัยพลอย!!!” 

          “!” พลอยใสรีบผละออกจากตัวมิดไนท์ เธอหันไปมองที่ประตูอย่างหวาดหวั่น คุณหญิงผกามาศกับพร้อมเพชรยืนอยู่ตรงนั้น ภาพเมื่อสักครู่ถูกสลักไว้ในหัวของทั้งสองคนแล้ว 

          พร้อมเพชรกลัวว่าจะเกิดโศกนาฏกรรมขึ้นจึงตามคุณหญิงผกามาศมาห้าม แต่ที่ไหนได้... 

          “ทำไมพลอยถึงทำตัวเป็นผู้หญิงร้อนรักแบบนี้” คุณหญิงผกามาศหน้าสั่น ไม่รู้ว่าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว พร้อมเพชรปิดประตูแล้วยืนกะพริบตาปริบๆ  

          “ไม่ใช่อย่างที่คุณป้าคิดนะคะ” พลอยใสแก้ต่างหน้าตื่น 

          “หยุดพูด! ถึงขนาดนี้แล้วยังจะแก้ตัวอีกเหรอ” 

          พลอยใสเม้มปากแน่น มิดไนท์ยันแขนลุกขึ้นนั่งแล้วทำหน้าเคร่งขรึม 

          “ผมจะรีบแต่งงานกับพลอยใสให้เร็วที่สุดครับ” 

          พลอยใสหันขวับไปจ้องหน้าเขาอย่างเคียดแค้น “พูดใหม่เดี๋ยวนี้นะ” 

          เขาหันมามองหน้าเธอนิ่งๆ “เราจะแต่งงานกัน” 

          พลอยใสมองหน้าทุกคนแล้วกรีดร้อง “กรี๊ด!!!” 

          “หยุดนะยัยพลอย!” คุณหญิงผกามาศสั่งเสียงแข็งไร้ความปรานี ทำให้พลอยใสชะงักอึ้ง เธอมองผู้เป็นป้าด้วยสายตาโศกเศร้า 

          “ไม่นะคะคุณป้า พลอยไม่แต่ง” 

          “พลอยต้องแต่ง! แล้วต้องแต่งให้เร็วที่สุด!” 

          พลอยใสทำอะไรไม่ได้ จึงได้แต่วิ่งออกไปจากห้องด้วยความเสียใจ 

          “พลอย!” พร้อมเพชรทำท่าจะตามไปแต่ถูกคุณหญิงผกามาศห้ามเอาไว้ 

          “ยิ่งตามไปปลอบจะยิ่งได้ใจ เอาแต่ใจไม่เลิก พลอยใสควรจะโตเป็นผู้ใหญ่สักที มีครอบครัวเร็วอาจจะเป็นเรื่องดีก็ได้” 

          พร้อมเพชรรู้สึกผิดที่ทำให้เรื่องนี้เร่งรัดขึ้น เพราะตอนแรกคุยกันว่าจะหมั้นหมายเอาไว้ก่อน 

 

 

“ไม่ไปเล่นน้ำเหรอ เดี๋ยวก็กลับกรุงเทพฯแล้วนะ” พร้อมเพชรถามคนที่เอาแต่นอนคลุมโปงอยู่บนเตียง ไม่หือไม่อือ จนนึกว่าเป็นตุ๊กตาไร้ชีวิตไปแล้ว 

          “...พี่เพชรคิดว่าพลอยมีอารมณ์จะไปเล่นเหรอ” 

          “เฮ้อ... พลอย ทำใจเถอะ คุณป้าไม่ยอมยกเลิกเรื่องแต่งงานแน่นอน” 

          “ทำไมถึงเป็นแบบนี้... พลอยอยากให้เป็นแค่ความฝัน พลอยอยากตื่น” 

          พร้อมเพชรส่ายหน้าอย่างจนใจ “พี่จะไปดูของฝาก พลอยนอนพักนะ เดี๋ยวพี่กลับมา” 

          “พลอยฝากซื้อด้วยสิ จะเอาไปฝากเพื่อน” 

          “ได้” 

          พอประตูห้องปิดลงพลอยใสก็ลุกพรวดขึ้น ถีบผ้าห่มกระจายแล้วกำมือแน่น 

          “มิดไนท์! อย่าคิดว่าฉันจะยอมเป็นลูกไก่ให้นายบีบเล่นนะ!” 

          พลอยใสเดินไปร้านสะดวกซื้อด้วยสีหน้าโหดเหี้ยม เธอต้องเอาคืน 

          เธอซื้อของที่ต้องการ จัดแจงให้เนียนกริบ แล้วฝากพนักงานของโรงแรมเอาไปให้มิดไนท์โดยบอกว่าแม่ของเขาสั่งไว้ให้ พนักงานจำได้ว่าพวกเธอมาด้วยกันจึงไม่ติดใจสงสัย ยกไปให้มิดไนท์ที่นอนพักสายตาอยู่ริมสระน้ำแล้วบอกตามที่เธอบอก เธอแอบดูอยู่หลังต้นไม้ด้วยความลุ้นระทึก 

          มิดไนท์ขอบคุณพนักงานแล้วหยิบคุกกี้ขึ้นมากิน ก่อนจะชะงักกึก คายทิ้งอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็คว้าแก้วน้ำมาดูด ก่อนจะพ่นมันออกมาทันทีที่ลิ้นสัมผัส 

          พลอยใสเอามือปิดปากหัวเราะด้วยความสะใจ คุกกี้นั้นสอดไส้ยาสีฟัน ส่วนน้ำในแก้วก็เป็นน้ำปลาผสมวาซาบิ เท่านั้นยังไม่พอ ทิชชูที่เขากำลังหยิบขึ้นมาเช็ดปากก็ทาไว้ด้วยมายองเนส พลอยใสหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะสะดุ้งโหยงเมื่อเขาหันขวับมาทางนี้คล้ายกับมีเรดาร์จับเธอโดยเฉพาะ ซวยแล้ว! 

          “ยัยตัวแสบ!” เขาโยนทิชชูทิ้งด้วยความโมโห 

          เธอรีบวิ่งกลับห้อง แต่ก็ถูกเขาที่ขายาวกว่าตามมาทัน เขาผลักเธอเข้าฝาตรงทางเดินที่ไร้ผู้คนแล้วกระหน่ำจูบเธอโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง 

          “อื้อๆ” เธอเบิกตากว้าง พยายามผลักเขาออกแต่ก็ถูกล็อกแขนเอาไว้ รสชาติจากปากของเขาทำให้เธอแทบอาเจียน แหวะ! รสชาติอะไรเนี่ย 

          เขาถอนจูบแล้วกระซิบชิดริมฝีปากของเธอ “เป็นยังไงบ้าง รสชาติดีมากเลยใช่ไหม เอาอีกไหม?” 

          เธอส่ายหน้าพัลวันแต่มีหรือที่เขาจะสน เขาประกบปากเข้าอีก คราวนี้จูบเธอนานและล้ำลึกขึ้น ราวกับว่าจะให้รสชาติสุดแย่นี้ตราตรึงจนเธอลืมไม่ลง เอาจริงๆ สำหรับเขามันก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่ เพราะได้จูบเธอนี่แหละ 

          เขาจูบเธอจนพอใจแล้วค่อยปล่อยให้เธอผลักออก เธอยกมือเช็ดปากหน้าดำคร่ำเครียดแล้วชี้หน้าเขาอย่างโกรธจัด 

          “ไอ้บ้าเอ๊ย!” 

          เขาแสยะยิ้มอย่างไม่แยแส “ชอบจูบแบบนี้ก็ไม่บอก คราวหน้าเอาเป็นอะไรดีล่ะ หึ! ตื่นเต้นดีเหมือนกันนะ” 

          “ไอ้โรคจิต!” ด่าจบก็รีบวิ่งหนี มิดไนท์ไม่ได้ตามไป เขาหัวเราะแล้วหันไปมองด้านหลัง 

          “สนุกมากเหรอ?” 

          มิดเดย์เดินออกมาจากที่ซ่อนโดยที่ไหล่ขยับขึ้นลงเพราะกำลังกลั้นขำ เขาบังเอิญผ่านมาเฉยๆ แล้วเจอฉากเด็ดเข้าพอดี แต่ไม่ยอมบอกพี่ชาย ปล่อยให้พี่ชายโดนแกล้งแล้วรอดูผลลัพธ์ ซึ่งผลลัพธ์ก็ทำให้เขาอิจฉาตาร้อนหน่อยๆ 

          “พลอยใสนี่แสบใช่ย่อย ถ้าเป็นน้องสาวผมนะ จะกลืนให้หมดในคำเดียว” 

          มิดไนท์หรี่ตาลงอย่างอันตราย “แกลองแตะต้องเธอดูสิ” 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว