facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

"คบกับผม แล้วผมจะปล่อยคุณไป"

ตอนที่ 48 สนับสนุน

ชื่อตอน : ตอนที่ 48 สนับสนุน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.6k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ธ.ค. 2562 15:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 48 สนับสนุน
แบบอักษร

น้ำเสียงของเขานุ่มนวล แต่ใครก็มองข้ามน้ำหนักของประโยคนี้ไปไม่ได้

พวกผู้หญิงลอบกรีดร้องกันเงียบๆ ล้วนกำลังอุทานว่าเฉียวซือมู่มีบุญวาสนาดีจริงๆ ถึงได้รับความรักแบบนี้จากจิ้นหยวน พวกผู้ชายก็อิจฉาเช่นกัน ถ้าหากพวกเขามีฐานะและอำนาจแบบจิ้นหยวน งั้นพวกเขาก็อยากทำตัวเผด็จการแบบนี้เพื่อปกป้องผู้หญิงที่ตัวเองรักเหมือนกัน

“ว้าว ท่านประธานจิ้นดีกับพี่มู่มู่จัง พวกเขายืนด้วยกันแล้วเหมาะสมกันมากเลย” หรงเซียวสายตาเคลิบเคลิ้ม กระตุกแขนเสื้อของเฝิงเจ๋อที่อยู่ด้านข้างด้วยเสียงพูดเบาๆ

เฝิงเจ๋อมองไปยังการกระทำหวานชื่นของเฉียวซือมู่และจิ้นหยวน ในใจขุ่นมัวมานานแล้ว จะทนให้หรงเซียวตั้งใจพูดต่อหน้าเขาอย่างนี้ได้ที่ไหนกัน เขาเหอะออกมาหนึ่งครั้ง และตีมือของหรงเซียวออกอย่างหยาบคายเล็กน้อย

หรงเซียวตกใจ กุมมือของตัวเองที่ถูกตีจนเจ็บ และมองไปยังเฝิงเจ๋ออย่างข้องใจ ท่าทางน่าสงสารและหวาดกลัวเล็กน้อย

สายตาที่เจ็บปวดของเธอทำให้หัวใจของเฝิงเจ๋อตึงแน่น จู่ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองทำเกินไป แต่ในเวลาสำคัญเช่นนี้ เขาก็ไม่มีเวลาไปขอโทษกับเธอ ตอนนี้เขาว้าวุ่นเอามากๆ เขายังทำไม่ได้ถึงขั้นที่จะอวยพรให้มู่มู่กับผู้ชายคนนั้นอยู่ด้วยกันจริงๆ

“ในเมื่อตำแหน่งรองบ.ก.นี้คุณจ้านแย่งมาจากมู่มู่ งั้นก็คืนให้กับมู่มู่ซะนะครับ” จิ้นหยวนเปิดปากพูดเรียบๆ

“ครับๆๆ!” ต้วนฉี่รุ่ยรับคำอย่างรีบร้อน สั่งให้คนไปสับเปลี่ยนตำแหน่งของเฉียวซือมู่และตำแหน่งของจ้านซีเยวี่ยทันที

จ้านซีเยวี่ยถูกโจมตีอย่างหนัก ดวงตาทั้งคู่จ้องไปยังจิ้นหยวนราวกับยังไม่เข้าใจว่าทำไมจิ้นหยวนถึงแข็งใจทำอย่างนี้กับเธอได้ เธออึ้งจนไม่ได้เปิดปากโต้แย้งอะไรไป

เฉียวซือมู่รู้สึกเพียงแค่สะอิดสะเอียด เธอดึงจิ้นหยวนบอกเป็นนัยว่าเขาไม่ต้องยืนตรงนี้ให้จ้านซีเยวี่ยจ้องอีก

จิ้นหยวนรู้สึกขบขัน แต่ก็คิดว่าท่าทางโมโหหึงของเธอน่ารักมากเช่นกัน

“บ.ก.ต้วนตามผมไปที่ห้องทำงานด้วย!”

ต้วนฉี่รุ่ยรับคำอย่างรีบร้อน

จิ้นหยวนจึงจูงเฉียวซือมู่ให้ไปทางห้องทำงานของหัวหน้าบ.ก.

ต้วนฉี่รุ่ยรีบเดินตามพวกเขาไปข้างหลัง เพิ่งจะก้าวเข้าไปยังห้องทำงานของตัวเอง ประตูก็ถูกปิดลงแล้ว

อาอวี้เฝ้าอยู่หน้าประตูเหมือนกับเทพรักษาประตูที่เย็นชาตนหนึ่ง

เขามองไปยังคนของสำนักนิตยสารสับเปลี่ยนตำแหน่งของคุณเฉียวกับจ้านซีเยวี่ยอย่างเงียบๆ คนที่วิ่งไปวิ่งมาเยอะที่สุดก็เป็นคนที่เพิ่งจะทรยศจ้านซีเยวี่ยมาพึ่งพิงคุณเฉียว เห็นแบบนั้นก็อดชอบใจไม่ได้

ห้องทำงานของต้วนฉี่รุ่ยไม่ได้ใหญ่โต นอกจากที่ทำงานของเขาเองแล้วก็เป็นโซฟาเล็กๆ สองตัวและโต๊ะตัวเล็กๆ หนึ่งตัว

จิ้นหยวนขมวดคิ้ว สั่งให้เฉียวซือมู่ไปนั่งที่เก้าอี้หลังโต๊ะทำงานของต้วนฉี่รุ่ย หลังจากนั้นเขาก็นั่งลงบนโซฟาตัวหนึ่งและบอกเป็นนัยให้ต้วนฉี่รุ่ยนั่งบนโซฟาอีกตัวฝั่งตรงข้าม

ต้วนฉี่รุ่ยใจตุ้มๆ ต่อมๆ ท่านประธานจิ้นคิดจะปลดเขาออกจากตำแหน่งและให้เฉียวซือมู่มาเป็นหัวหน้าบ.ก.นี่ เขาเริ่มกระวนกระวายใจ แต่การถูกปลดออกจากตำแหน่งก็อยู่ในความคาดการณ์ของเขา

เฉียวซือมู่กลับประหลาดใจมาก เจตนาของจิ้นหยวนคือจะให้เธอเป็นหัวหน้าบ.ก.เหรอ?

เธอเห็นจิ้นหยวนมีเรื่องจะพูดกับต้วนฉี่รุ่ยจึงไปนั่งบนเก้าอี้ของต้วนฉี่รุ่ยก่อน

“บ.ก.ต้วน คุณรังแกมู่มู่ก็ควรจะต้องขอโทษเธอก่อนไหมครับ” จิ้นหยวนนั่งไขว่ห้างอย่างสบายๆ บนโซฟา และยังไม่สูบบุหรี่ที่ต้วนฉี่รุ่ยเพิ่งจะยื่นส่งมาให้ แต่เขาคีบบุหรี่ไว้ในมือและนิ้วมือก็เคาะอยู่บนหน้าขาครั้งแล้วครั้งเล่า

ต้วนฉี่รุ่ยลุกขึ้นอย่างเร่งรีบ เดินไปด้านหน้าโต๊ะทำงาน

“ซือมู่ ขอโทษด้วยจริงๆ ก่อนหน้านี้ฉันเลอะเลือนไป เชื่อคำพูดของจ้านซีเยวี่ยเพราะผลประโยชน์เล็กน้อยตรงหน้า และทำไม่ดีกับเธอเสมอ ทำให้เธอไม่ได้รับความเป็นธรรมมากมาย ฉันมันโง่จริงๆ …ฉัน…สรุปก็คือ ฉันต้องขอโทษเธอด้วย และก็ไม่เหมาะที่จะเป็นหัวหน้าบ.ก.อีก ฉันขอร้องแค่ต่อไปถึงเธอจะขึ้นเป็นหัวหน้าบ.ก.แล้ว ก็ยังเหลือตำแหน่งหนึ่งให้ฉันในสำนักนิตยสาร ฉันทำอะไรก็ได้ เธอเรียกใช้ฉันได้เลยตามใจ สำนักนิตยสารแห่งนี้ก็ถือว่าเป็นน้ำพักน้ำแรงของฉัน ถึงแม้ว่าท่านประธานจิ้นยังเหลือหุ้นส่วนไว้ให้ฉันบ้าง แต่ฉันกลับทิ้งสำนักนิตยสารนี้ และเป็นได้แค่ผู้ถือหุ้นไม่ได้จริงๆ ถือว่าเป็นการระบายความแค้นก็ได้ เธอกให้ฉันดูอยู่ข้างๆ ก็ได้ จากความสามารถของเธอจะต้องทำให้สำนักนิตยสารยิ่งใหญ่ขึ้นได้แน่นอน ทำให้ซิงเฟิงกลายเป็นสำนักนิตยสารแฟชั่นชั้นนำของประเทศได้”

คำพูดพวกนี้ถึงแม้จะไม่ได้สวยหรู แต่ก็ราบรื่นมากๆ

เฉียวซือมู่ที่นั่งอยู่บนตำแหน่งของต้วนฉี่รุ่ย และมองไปยังเขาที่โค้งคำนับขอโทษอย่างเย็นชาและไม่ได้ลุกขึ้น

การขอโทษนี้เธอยอมรับไว้ได้

เธอค่อนข้างใจกว้าง ไม่ได้ติดใจกับคำขอโทษของต้วนฉี่รุ่ย และก็ไม่ได้ภาคภูมิใจที่ได้รับคำขอโทษจากต้วนฉี่รุ่ย เธอนั่งอยู่อย่างเรียบร้อย ไม่อ่อนแอไม่แข็งกร้าว ไม่ยินดีและไม่โมโห

ต้วนฉี่รุ่ยเงยหน้าขึ้นเห็นเฉียวซือมู่เป็นเช่นนี้ จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าตัวเองไร้คุณค่าและเลวทรามต่ำช้า ไม่นานความไม่อยากตัดใจจากตำแหน่งหัวหน้าบ.ก.ก็สลายหายไป

ผู้หญิงตรงหน้าคนนี้ดีเลิศกว่าเขามากจริงๆ

ความจริงนี่ก็เป็นหนึ่งในเหตุผลที่ตอนแรกเขาพึ่งพิงจ้านซีเยวี่ยและควบคุมเฉียวซือมู่ เฉียวซือมู่ดีเลิศเกินไป ดีเลิศจนบ.ก.อย่างเขาเทียบไม่ได้ แบบนี้จะให้เขายอมได้อย่างไร พอดีกับที่จ้านซีเยวี่ยโยนกิ่งมะกอกมาให้เขาพอดี เขาจึงรับมันไว้โดยไม่ลังเล สำนักนิตยสารแห่งนี้จะว่าอย่างไรก็เป็นของเขา เขาจะให้อิทธิพลที่นับวันยิ่งเพิ่มขึ้นของเฉียวซือมู่มากระทบได้อย่างไร กลัวว่าผ่านไปไม่นาน สำนักนิตยสารแห่งนี้จะกลายเป็นของเฉียวซือมู่ไปแล้ว

และในที่สุด สำนักนิตยสารแห่งนี้ก็กลายเป็นของเฉียวซือมู่จนได้

เฮ้อ ผิดซ้ำซาก บนโลกใบนี้มียาลบความเสียใจซะที่ไหน เขาแพ้ก็เพราะโลภเกินไปนี่แหละ

จิ้นหยวนมองไปยังเฉียวซือมู่ก็ประหลาดใจกับความใจกว้างของเธอ

ผู้หญิงคนนี้มีความหนักแน่น ใจกว้างน่าเกรงขาม ส่วนพวกผู้หญิงจิตใจคับแคบ ร้องห่มร้องไห้ วันๆ มีแต่ตบตีกัน จะถือรองเท้าให้ยังไม่คู่ควรเลย

“จะให้ฉันยกโทษให้คุณก็ได้ ฉันจะดูที่ความจริงใจของคุณต่อจากนี้เท่านั้นก็พอ” เฉียวซือมู่ยืดตัวขึ้นพูดออกมาอย่างเรียบเฉย

ต้วนฉี่รุ่ยไม่ค่อยเข้าใจความหมายของเธอ นี่เธอรังเกียจเพราะคำขอโทษของเขาเมื่อกี้ไม่มีความจริงใจงั้นเหรอ?

“เมื่อกี้ฉันขอโทษจากใจจริง ฉันรู้ว่าผิดไปแล้วจริงๆ” ต้วนฉี่รุ่ยรีบพูดแก้ตัวอย่างร้อนรน

เฉียวซือมู่กลับยื่นมือออกไปบอกเป็นนัยว่า เขาไม่ต้องพูดต่ออีกแล้ว

“บ.ก.ต้วน ฉันจะดูที่ความจริงใจของคุณ แน่นอนว่าไม่ใช่แค่คุณพูดแค่สองสามคำแล้วจะแสดงออกได้อย่างชัดแจ้ง พูดมาเยอะขนาดนี้ ไม่เท่ากับทำหรอก” เธอพูดเตือนด้วยความหวังดี

ต้วนฉี่รุ่ยรีบพยักหน้า “นั่นมันแน่นอน คราวหลังให้ฉันทำอะไรก็ได้ ขอแค่เธอให้ฉันอยู่ต่อที่นี่”

เฉียวซือมู่ขมวดคิ้ว เธอจะใช้เขาทำอะไรได้ เธอไม่ได้เคยชินกับการสั่งงานคนอื่น เธอไม่ได้มองไปที่ต้วนฉี่รุ่ยอีก แต่กลับเดินไปยังเบื้องหน้าของจิ้นหยวนและยื่นมือไปหาเขา “พวกเรารีบออกไปกันเถอะ ถ้าประธานใหญ่อย่างคุณไม่พูดอะไรสักหน่อย คาดว่าทุกคนคงไม่รู้จะทำงานกันยังไงแล้ว”

จิ้นหยวนหัวเราะ ยื่นมือออกไปกุมมือเธอไว้ แต่กลับไม่ได้ลุกขึ้น

“หลังจากนี้ คุณก็คือเจ้านายของที่นี่ คุณสั่งให้พวกเขาทำอะไร พวกเขาก็ต้องทำตาม”

เฉียวซือมู่คิดว่าพอรู้ความคิดของจิ้นหยวน แต่พอได้ยินเขาพูดแบบนี้ก็ยังประหลาดใจเล็กน้อย

“คุณช่วยเหลือฉันเยอะมากแล้ว แต่จะให้ฉันเป็นหัวหน้าบ.ก.…คงต้องขอปฏิเสธค่ะ”

จิ้นหยวนเลิกคิ้ว เขาคิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะปฏิเสธ

เฉียวซือมู่ดึงมือของเขาไปแกว่ง “ฉันอยากพึ่งความสามารถของตัวเองเพื่อเป็นหัวหน้าบ.ก. แบบนี้ถึงจะได้รับการยอมรับจากทุกคน ไม่ใช่เหรอคะ?”

ดวงตากลมโตของเธอเจือไปด้วยความเชื่อมั่นในตัวเอง จิ้นหยวนหัวเราะ พบว่าไม่มีวิธีปฏิเสธเธอที่เป็นแบบนี้เลย

“ก็ได้!”

เฉียวซือมู่ดีใจ เธอแกว่งแขนของเขาไปมาวยท่าทางดีใจราวกับเด็ก

“ทำไมคุณต้องดีกับฉันขนาดนี้คะ?”

จิ้นหยวนไม่สนใจว่ายังมีคนอื่นอยู่ด้วย ดึงเธอเบาๆ เข้ามาสู่อ้อมกอด “ขอแค่เป็นเรื่องที่คุณอยากทำ ผมจะสนับสนุนทุกอย่าง”

เฉียวซือมู่เขินอายและถอยออกไปทันที หลังจากนั้นก็มองไปทางข้างหลังแวบหนึ่ง ต้วนฉี่รุ่ยยังอยู่นะ ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงไม่สำรวมเลยนะ

ต้วนฉี่รุ่ยกลับก้มหน้าลงอยู่นานแล้ว ท่าทางไม่สนใจอะไรแสดงท่าทีเหมือนตัวเองไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น

ฝั่งด้านนอกจ้านซีเยวี่ยกำลังมองของของตัวเองถูกย้ายไปยังที่นั่งของเฉียวซือมู่ จากนั้นถึงได้สติกลับมาว่าเกิดอะไรขึ้น

น่ารังเกียจ เฉียวซือมู่ ฉันจะไม่ให้เธออยู่ดีแน่!

“จ้านซีเยวี่ยต่อไปเธอนั่งตรงนั้นนะ” เฉินอวี้ยิ้มและเดินเข้ามา ชี้ไปยังที่นั่งของเฉียวซือมู่ก่อนหน้านี้

จ้านซีเยวี่ยสะบัดฝ่ามือหนึ่งออกไป เกิดเป็นเสียงดังก้องขึ้นมา ทันใดนั้นคนทุกคนภายในห้องทำงานใหญ่ต่างหยุดชะงักไป และมองมาทางนี้อย่างตกตะลึง

“เธอคิดว่าเธอเป็นใครฮะ ถึงได้กล้ามาชี้นิ้วสั่งฉัน” จ้านซีเยวี่ยจิกผมของเฉินอวี้เริ่มระเบิดอารมณ์ “เธอคิดว่าเฉียวซือมู่จะยอมรับเธอไปเป็นหมาของหล่อนหรือไง อย่าได้ฝันไปเลย ฝ่ายนั้นยังไม่ได้ตอบรับเธอเลย ระวังว่ากอดต้นไม้ใหญ่ไม่แน่นแล้วตกลงมาจากกิ่งซะก่อนล่ะ”

จ้านซีเยวี่ยออกแรงหนักขึ้น เฉินอวี้กุมหัวของตัวเอง เจ็บจนร้องออกมา แต่ความจริงเธอก็ไม่ใช่คนที่จะมายั่วง่ายขนาดนั้น ก่อนหน้านี้ที่ทนกับจ้านซีเยวี่ยมาตลอดก็เพียงเพื่อสิ่งที่เธอต้องการ ตอนนี้เธอทรยศหล่อนอย่างใจดำ แน่นอนว่าจะไม่อดทนและยอมอ่อนข้อให้อีก

จู่ๆ เธอก็เดือดดาล ใช้แรงสะบัดไปข้างหน้า ครู่เดียวก็ทำให้จ้านซีเยวี่ยเซล้มไปข้างหลัง ‘ตุบ’ เสียงล้มลงไปบนพื้น จ้านซีเยวี่ยรู้สึกเหมือนกระดูกจะหักอยู่แล้ว แต่เฉินอวี้กลับยังทุบไปบนร่างของเธออย่างรุนแรง ทันใดนั้น จ้านซีเยวี่ยก็แทบจะกระอักเลือด

เฉินอวี้ถือโอกาสปัดมือของจ้านซีเยวี่ยออก และนั่งลงบนร่างของจ้านซีเยวี่ย เธอสะบัดฝ่ามือตบไปบนหน้าของจ้านซีเยวี่ยอย่างโกรธแค้น

“แล้วเธอคิดว่าเธอเป็นใคร มีเงินหน่อยแล้วจะยังไงฮะ ความสามารถอะไรก็ไม่มี มีแต่อุบายสกปรกๆ พวกนั้น และยังคิดจะแย่งพาดหัวข่าวกับเฉียวซือมู่ ชิ พาดหัวข่าวที่เธอแย่งมาไม่ได้ก็เป็นฉันกับหยวนหลิ่วทำให้เธอ ตอนแรกเธอเข้ามาที่สำนักนิตยสารได้ก็เพราะซื้อตัวหัวหน้าบ.ก.มาได้ หรือคงเพราะนอนกับเขาไปแล้ว ฉันมันตาบอดถึงได้ถูกเธอหลอกเอาได้”

พูดแล้วเธอก็ฟาดมือไปที่จ้านซีเยวี่ยอีกครั้ง

“ต่อให้เฉียวซือมู่ไม่ยอมรับฉันแล้วยังไง ยังไงอย่างน้อยฉันก็เปิดเผยมากกว่าเธอ คิดจะทรยศเธอก็ทำต่อหน้าคนอื่น ไม่เหมือนเธอที่เอาแต่ทำลับหลัง วันนี้ต่อให้ฉันอยู่ที่สำนักนิตยสารนี้ไม่ได้อีกแล้ว ฉันก็ต้องพูดเรื่องแย่ๆ ของเธอออกมาให้ได้ เธอคิดจริงๆ หรือว่าตัวเองดีเลิศขนาดนั้น ฉันจะบอกเธอให้ เธอก็แค่อีโง่คนหนึ่ง สติปัญญาก็ติดลบ นอกจากทำเรื่องชั่วลับหลัง เสแสร้งอ่อนแอต่อหน้าผู้ชาย เธอยังทำอะไรได้อีก เธอดูถูกฉันงั้นเหรอ ฉันต่างหากที่ต้องดูถูกเธอ!”

พูดแล้วเธอก็สะบัดฝ่ามือซ้ายขวา เริ่มตบตีจ้านซีเยวี่ย

ไม่มีใครเข้ามาห้ามทัพ ทุกคนต่างรู้สึกสนุกสนาน รวมทั้งคนสนิทไม่กี่คนของจ้านซีเยวี่ยก่อนหน้านี้ด้วย

จ้านซีเยวี่ยดิ้นรนสุดชีวิต แต่เฉินอวี้ที่ยอมสูญเสียทุกอย่างไม่ได้รับมือง่ายขนาดนั้น เธอเห็นจ้านซีเยวี่ยอยากพลิกตัวก็ยื่นมือออกข้างหนึ่งไปคว้าคอของเธอไว้

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว