ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

CH.24 : กล้าไหม --100%

ชื่อตอน : CH.24 : กล้าไหม --100%

คำค้น : #ล่า #หัวใจ #ร้าย #ตลก #แสบ #แซ่่บ #ซ่า

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 593

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ธ.ค. 2562 19:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CH.24 : กล้าไหม --100%
แบบอักษร

“เสียดายเหรอ” 

          มิดเดย์หัวเราะ ไม่รู้จะตอบเอาใจหรือเอาอย่างอื่นดี คนบางคนเป็นเพื่อนได้ดีกว่าเป็นแฟน เขาคนหนึ่งล่ะ ส่วนพลอยใสสำหรับเขาเป็นได้ทั้งเพื่อนทั้งน้องสาว 

          มิดไนท์มองพวกน้องๆ ด้วยสายตาที่ล้ำลึก ก่อนจะขึ้นฝั่งไปอาบน้ำ 

 

          ก่อนอาหารค่ำมิดไนท์มาเคาะประตูห้องของสาวๆ คนที่มาเปิดประตูคือพลอยใส เขามองเลยเธอเข้าไปอย่างไม่ใส่ใจ 

          “เพชรล่ะ?” 

          พลอยใสไม่พอใจมาก “แล้วเห็นไหมล่ะ ส่องเข้ามาขนาดนี้จะเข้ามาเลยไหม” 

          มิดไนท์ทำท่าจะเข้าไปจริงๆ พลอยใสรีบผลักเขาออกมา 

          “พี่เพชรไปหาคุณป้า นายมีอะไร” 

          “ฉันจะไปหาเพชร” เขาบอกแล้วกลับหลังหัน พลอยใสรีบวิ่งไปขวางหน้าเอาไว้ ชุดเดรสลายดอกไม้สีฟ้าของเธอพลิ้วไหวไปตามการเคลื่อนไหว 

          “ปล่อยให้พี่เพชรได้หายใจบ้าง อย่าเกาะเป็นปลิงนักเลย” 

          “ถ้าฉันเป็นปลิง พี่เธอก็...” 

          พลอยใสชะงักก่อนจะชี้หน้าเขา “อย่ามากวนโอ๊ยฉันนะ” 

          “หลบไป” 

          “ไม่” 

          มิดไนท์ทำหน้าเอือมระอาแล้วเดินชนเธอไป เธอเซแล้วชี้นิ้วด่าเขาฉอดๆ เขาส่ายหน้าพร้อมกับยกยิ้มน้อยๆ ก่อนจะยิ้มกว้างเมื่อเธอเดินตามเขามา 

          “ที่ฉันไม่อะไรกับนายก็เพราะว่ามีคุณป้าอยู่หรอกนะ อย่าหลงดีใจคิดว่าฉันยอมรับนายล่ะ” 

          “ฉันคงต้องขอเอาหน้าคุณป้าเธอไปเขียนยันต์ไว้กันเธอซะแล้ว” 

          “ฉันไม่ใช่ผีนะ” 

          เขาเหล่มองเธอแล้วพยักหน้าหงึกๆ “ก็เหมือนอยู่นะ” 

          “นายสิผี ผีทะเล!” 

          “เฮ้อ... รำคาญ ไปหาเพชรดีกว่า” 

          เธอกางแขนออก “ฉันไม่ให้ไป” 

          เขาเดินหลบแล้วฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี เธอตามไปขวางเอาไว้อีก 

          “พูดภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง บอกว่าไม่ให้ไป” 

          “ผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอจะเอาอะไรมาห้ามฉัน” ดูถูกเสร็จก็ผลักเธอออกด้วยแรงที่ไม่น้อยเลย ทำเอาเธอเซถอยหลังไปหลายก้าว 

          “หน็อย!” พลอยใสโมโหมาก เกิดมาไม่เคยมีผู้ชายคนไหนทำเหมือนรำคาญเธอมาก่อน เขาถือดีอะไร น่าเจ็บใจจริงๆ เธอต่างหากที่ต้องรำคาญเขา เธอเดินตามเขาไปก่อนจะคิดอะไรขึ้นได้ ทรุดลงกับพื้นแล้วแหกปากร้องลั่น “โอ๊ย!” 

          มิดไนท์หยุดเท้าตามที่เธอคิด เขารีบเดินกลับมาด้วยสีหน้าแตกตื่น 

          “เป็นอะไร” 

          “ฉันสะดุดล้ม สงสัยเท้าจะแพลง” 

          มิดไนท์ช่วยพยุงเธอขึ้นมา ก่อนจะบังเอิญเหลือบไปเห็นรอยยิ้มตรงมุมปากของเธอ เขาชะงักไปแวบหนึ่งแล้วอุ้มเธอขึ้น 

          “นะ...นาย! นายอุ้มฉันทำไม” เธอถามสีหน้าแตกตื่น ได้กลิ่นบุหรี่อ่อนๆ มาจากตัวเขาด้วย มันทำให้หัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ 

          “ก็เธอเท้าแพลง” 

          “พยุงก็พอ” 

          “ไม่ได้หรอก เดี๋ยวจะเป็นอะไรไปมากกว่านี้” 

          “โธ่เอ๊ย! ไอ้บ้า นึกว่าฉันรู้ไม่ทันเหรอว่านายอยากแต๊ะอั๋งฉัน คนฉวยโอกาส! คนผีทะเล!” 

          “เธอเจ็บอยู่ ฉันจะคิดอกุศลได้ยังไง” 

          “กล้าสาบานไหมล่ะ สาบานให้ฟ้าผ่าตายเลย” 

          “แล้วเธอกล้าสาบานไหมว่าเจ็บเท้าจริงๆ” 

          กรี๊ด! ทำไมมันย้อนเข้าตัวแบบนี้ล่ะ พลอยใสรู้สึกโมโหจนร้อนรนไปหมด 

          “ว่าไงล่ะ กล้าไหม?” เขามองเธออย่างท้าทาย เธออยากควักลูกตาของเขาออกมาโยนเล่นจริงๆ โยนเสร็จก็กระทืบๆ ให้สาแก่ใจ 

พลอยใสกำมือแน่น พยายามดิ้นให้เขาปล่อย เขาใจแข็งไม่ยอมปล่อยเธอลง จนกระทั่งเธอมองไปเห็นคุณหญิงผกามาศเดินมากับพร้อมเพชร และยังมีคุณนายทิพย์นภา แม่ของมิดไนท์อีก 

          ตายล่ะ! ถ้ามาเห็นพวกเธอในสภาพนี้ต้องซักฟอกจนขาวแน่ 

          “นาย รีบปล่อยฉันลงเร็วเข้า” 

          “ไม่” 

          พลอยใสชี้ไปทางพวกผู้ใหญ่ “คุณป้าของฉันกับแม่นายมา” 

          “แล้วไง” 

          “อย่าโง่เวลานี้ได้ไหม ฉันขี้เกียจแก้ตัว เอ้ย! อธิบาย” ความร้อนใจทำให้เธอพูดความจริงจนแทบกลับลำไม่ทัน 

          “ตกลงเจ็บเท้าจริงหรือเปล่า” 

          “เออๆ ยอมรับก็ได้ ไม่ได้เจ็บ” 

          “ขอร้องฉันสิ” 

          “อะไรนะ” เธอกัดฟันถาม ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโมโห 

          “ฉันจะปล่อยเธอง่ายๆ ได้ยังไง เธอเริ่มเองนะ” 

          “...ปล่อยฉันลงเถอะนะ ฉันสำนึกผิดแล้ว พลีส~” เธอกะพริบตาปริบๆ ทำเอาหัวใจของมิดไนท์เต้นผิดจังหวะ 

          “เรียกฉันว่าพี่หวานๆ ซิ” 

          มันจะมากเกินไปแล้วนะ! ไอ้... เธอด่ากราดเขาในใจ 

          “ได้สิคะ พี่ไนท์ขา” 

          เขาแสยะยิ้มแล้วโยนเธอลง ย้ำ! โยน 

          เธอกำลังจะกรี๊ดแต่คิดขึ้นได้จึงหุบปากฉับ ปล่อยให้ก้นกระแทกพื้นอย่างเลี่ยงไม่ได้ อย่างน้อยเขาก็ปล่อยต่ำๆ แต่มันก็ยังเจ็บ เธอถลึงตาใส่เขาอย่างเกรี้ยวกราด ก่อนจะรีบลุกขึ้นเมื่อพวกคุณหญิงผกามาศเดินมาใกล้ 

          ฝากไว้ก่อนเถอะ! 

          “อ้าว! สองคนนี้อยู่ด้วยกันเหรอ แล้วเดย์ไปไหนล่ะไนท์” คุณนายทิพย์นภาถามหาลูกชายคนเล็ก 

          “มันเหนื่อยเลยหลับอยู่ฮะแม่ เดี๋ยวผมโทรตามมัน” 

          “โทรเลย จะไปกินข้าวแล้วเนี่ย” 

          “ฮะ” 

          พลอยใสเดินไปหาผู้เป็นป้าแล้วเกาะแขนอย่างสนิทสนม 

          “คุณป้าคะ อาหารมื้อนี้คุณป้าจัดเต็มไหมคะ” 

          “ถามมาได้ ต้องจัดเต็มสิ” 

          ได้ยินแบบนั้นพลอยใสก็ยิ้มร่า “ดีเลยค่ะ วันนี้พลอยใช้พลังงานไปเยอะมาก ต้องการสารอาหารแบบเร่งด่วน” 

          “ข้ออ้าง พลอยจะกินเยอะน่ะสิ” 

          “คุณป้าอ่ะ รู้ทัน” เหมียว~ 

          “ยัยหลานคนนี้ ชอบปากไม่ตรงกับใจ” 

          “ถ้าปากตรงกับใจก็เป็นแบบนี้น่ะสิคะ” แล้วพลอยใสก็ทำให้ดูว่าปากตรงกับใจเป็นยังไง ส่งผลให้ทุกคนหัวเราะ โดยเฉพาะอย่างยิ่งคุณนายทิพย์นภาผู้ที่ไม่เคยมีลูกสาว พร้อมเพชรเพียบพร้อม ส่วนพลอยใสแก่นแก้วมีชีวิตชีวา ซึ่งผู้ชายตกหลุมรักผู้หญิงอย่างพลอยใสได้ง่ายๆ 

          “หัวเราะอะไรกันครับ” มิดไนท์ที่เดินกลับมาจากโทรหาน้องชายถามขึ้น 

          “ไปกินข้าวกันเถอะค่ะ พลอยหิวแล้ว” พลอยใสตัดบทแล้วเดินควงคุณหญิงผกามาศไปร้านอาหาร มิดไนท์มองตามเธอแล้วหันมามองผู้เป็นแม่ คุณนายทิพย์นภาไหวไหล่แล้วจับแขนลูกชาย 

          “แม่อยากได้หนูพลอยมาเป็นลูกสาวจริงๆ นะ ไนท์ต้องช่วยน้องนะ” 

          “ฮะ” มิดไนท์รับคำโดยที่นัยน์ตาเป็นประกายแวววาว 

          “เดย์รับสายหรือเปล่า” 

          “รับฮะ มันบอกว่าจะรีบลงมา” 

          “ดี อย่าให้ผู้ใหญ่รอนาน” 

          เพิ่งจะสั่งอาหารเสร็จมิดเดย์ก็มาถึง เขานั่งลงที่ว่างข้างพลอยใสโดยไม่ต้องถาม เพราะดูเหมือนว่านี่จะเป็นที่นั่งของเขา 

          “ฉันสลบเลยอ่ะ” มิดเดย์กระซิบกับพลอยใส 

          “โห่! อ่อนชะมัด” 

          “คอยดูว่าคืนนี้เธอจะหลับหรือตาย” 

          พลอยใสหัวเราะก่อนจะหันไปคุยกับพี่สาว “ก่อนขึ้นห้องเราไปบาร์กันเนอะพี่เพชร เมื่อกี้ตอนเดินผ่านพลอยเห็นบรรยากาศดีมาก” 

          “ชวนแต่พี่สาวเราได้ยังไง ชวนพี่ๆ เขาด้วยสิ” คุณหญิงผกามาศบอก พลอยใสหันไปทางมิดเดย์อย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก 

          “ไปด้วยไหม” 

 

 

Talk : คำถามสุดฮ็อต เมื่อไหร่เขาจะรักกัน? 

ฮ่ะๆ ให้เวลาเขาค่อยๆ รู้สึกต่อกันบ้าง ขนาดนี้ก็น่าจะรู้แล้วนะคะว่าใครคู่ใคร 

ที่รู้สึกว่าเรื่องตอนช้า... เพราะเราหั่นตอนน่ะสิ (แอบรู้สึกผิด) น้ำตาตกในเพราะโดนรีดถีบ! 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว