facebook-icon

รอยยิ้ม เสียงหัวเราะที่ผมเคยมีมันหายไปแล้วเมื่อเจอเขา มาเฟียฉายาเจ้าชายน้ำแข็ง ไม่สนใจใคร เอาแต่ใจ ถือความคิดของตัวเองเป็นใหญ่ และผมก็กำลังหลงกลเขาเข้าอย่างจัง

ตอนที่ 33 : ความซวย

ชื่อตอน : ตอนที่ 33 : ความซวย

คำค้น : #การเจอกัน #อู๋ #หมอกาย #เเหตุผล #ไทป์ #มาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 35.8k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 16 เม.ย. 2563 22:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 33 : ความซวย
แบบอักษร

#กาย  

 

       “พี่ชาย” 

 

       “O_O”

 

       “ใช่พี่ชายจริงๆใช่ไหม” น้ำใสๆเริ่มไหลออกมาจากตาของผม

 

       ความรู้สึกของผมตอนนี้คือไม่อยากจะเชื่อว่าพี่ชายจะกลับมา กลับมาหาผมอีก T_T ผมพยายามถามพ่อกับพี่ซันเรื่องของพี่ชายมาหลายครั้ง แต่ทั้งสองคนก็ได้แต่บอกว่า 

 

       “สักวันพี่ชายจะกลับมา”  

 

      “ใช่พี่ชายคนนี้กลับมาหาเราแล้วนะกาย” ผมไม่อยากจะเชื่อ ผมยังคงนิ่ง  

 

     “ฮึก))....ฮื้อ...ไอพี่บ้า! หายไปไหนมา” ผมอดไม่ได้ที่จะปล่อยโฮออกมา แล้วก็ด่าไปด้วย เด็กไหมหละผม คนท้องยิ่งอารมณ์แปรปรวนง่าย

 

     “ไม่ร้องนะครับ โตจนจะเป็นแม่คนได้แล้วนะ ไม่อายลูกหรือยังไงกัน” พี่ชายนะพี่ชาย จะทำซึ้งหน่อยก็ไม่ได้ 

 

     “กายไม่ได้จะร้องสักหน่อย น้ำตามันไหลออกมาเอง” 

 

     “ไหนขอพี่กอดน้องชายของพี่สักหน่อยสิ” ที่ผ่านมาผมจะเรียกพี่อู๋ว่าพี่ชายตลอด มันเลยทำให้ความทรงจำของผมจำแต่คำว่าพี่ชาย 

 

     “หมับ)) โอ้ย! กอดเบาๆกาย พี่เจ็บอยู่” เห้ยผมลืมตัวคิดถึงพี่ชายมากไปหน่อย แต่มันน่าตีนักไปโดนยิงมาแบบนี้ 

 

     “ก็ใครบอกให้พี่ชายเจ็บตัวมาหละ จะมาหาน้องทั้งทีทำไมต้องมาในสภาพนี้ด้วย” 

  

      “ก็ใครจะไปรู้ครับว่าศัตรูพี่มันจะเล่นแทงข้างหลังพี่แบบนี้” 

 

      “เล่าให้น้องฟังให้หมดเลยนะว่าเกิดอะไรขึ้น พี่ชายถึงได้ทิ้งน้องไปไม่ติดต่อกลับมาเลย”

 

      “อยากฟังจริงอะ? มีเวลาฟัง?” ยังจะมากวนตีนอีกนะพี่ชาย เดี๋ยวได้โดนอีกสักหมัด 

 

      “หมัดน้องหนักไหมครับพี่ชาย?” 

 

      “อุ้ย! ไม่กวนแล้วครับ เล่าก็เล่า” 

 

      “ที่พี่หายไปเพราะ......ตอนนั้นก็เพราะครอบครัวของพี่เจอปัญหาหนัก ธุรกิจต่างๆกำลังจะล้มละลาย ลูกน้องของพ่อก็ทรยศ ...” พี่ชายทำไมแววตาเศร้าจัง ไม่น่าถามเลยกายเอ้ย 

 

      “แล้วพ่อกับแม่พี่ก็โดนฆ่าตาย ทำให้พี่ต้องรับผิดชอบทุกอย่างตั้งแต่อายุยังน้อย” พี่ชายน่าสงสารจัง 

 

      “กายขอโทษที่ถามเรื่องนี้ครับ” ผมรู้สึกผิดที่ไปรื้อฟื้นความหลังที่เจ็บปวดของพี่ชาย 

 

      “ไม่ต้องขอโทษครับ พี่เต็มใจจะเล่าให้เราฟังทั้งหมด” 

 

      “ครับพี่ชาย” 

 

      “ตอนนั้นพ่อกายช่วยพี่ไว้นะ คุณลุงบอกว่าคุณลุงจะช่วยพี่จนกว่าพี่จะอายุ 18 ปี แล้วพร้อมที่จะดูแลทุกอย่างเองได้ ..คุณลุงส่งพี่เรียน สนับสนุนทุกอย่าง จนพี่ได้กลับมาหาเราในวันนี้” พ่อกับพี่ซันปิดเงียบเลยนะ

 

     “แล้วทำไมพ่อกับพี่ซันไม่ยอมบอกอะไรน้องเลย” ผมถามเหตุผล

 

     “ก็เราติดพี่อย่างกับตังเม ถ้าคุณลุงกับไอซันไม่ปิดเรื่องพี่ เราก็ต้องงอแงตามพี่ไปเรียนแน่ๆ” อันนี้จริงผมจำได้ว่าผมติดพี่ชายมาก มากจนพ่อบอกว่าให้ไปขอพี่ชายให้เลยไหม

 

     “ใช่น้องจำได้ พ่อยังแซวน้องอยู่เลยว่าให้ไปขอพี่ชายให้เลยไหม?” 

 

     “หึ แต่ตอนนี้พี่ชายกลับมาแล้ว แต่.....น้องขอไม่ได้แล้วเนี่ยสิ”

 

      “ไม่ต้องมาดราม่าใส่น้องเลย” ผมแกล้งทำปากยู่ใส่พี่ชาย 

 

      “แต่พี่ตกใจมากเลยนะที่กลับมาแล้วได้ยินข่าวว่าเราท้องกับไอไทป์อะ” ใครไม่ตกใจก็บ้าละผู้ชายท้องได้ 

 

      “กายกับไทป์เราก็ไม่ได้เริ่มต้นกันด้วยดีสักเท่าไหร่หรอกครับ” ผมเริ่มจากการเกลียดไทป์ 

 

      “มันขืนใจเราใช่ไหม?” 

 

      ผมไม่มีอะไรต้องปิดพี่ชายหรอกครับ ถึงแม้ไทป์จะขืนใจผม แต่ผมก็รักไทป์เข้าจนได้ ผมตกหลุมที่ตัวเองขุดไว้ ไทป์ก็เหมือนกัน 

 

      “ใช่ครับ”

 

      “ไอไทป์แม่งเลวจริงๆ คุณลุงไม่น่ายกเราให้มันง่ายๆเลย” สองคนนี้เจอกันต้องมีวางมวยกันแน่ 

 

      “แต่ตอนนี้ไทป์ดูแล และรักกายกับลูกเป็นอย่างดีครับ กายรักไทป์ครับ ที่ผ่านมากายให้อภัยไทป์” ผมร่ายยาวบอกพี่ชาย 

 

      “หึ พี่น่าจะจับเราทำเมียตั้งแต่เด็กเนาะ ไอไทป์จะได้อกแตกตาย” ดูพูดเข้า พี่ชายนะพี่ชาย สงสัยต้องหาวิธีทำให้สองคนนี้คืนดีกันสะแล้วหละ 

 

      “พี่ชาย! พูดอะไรออกมาครับ” 

 

      “พี่ล้อเล่น พี่ไม่ได้คิดกับเราแบบนั้น พี่รักเราเหมือนน้องชายตัวน้อยๆของพี่” ค่อยโล่งอก กลัวจะเป็นเหมือนในละคร ผมลืมไปครับว่านี่มันชีวิตจริง

 

     “น้องตกใจหมดเลย” 

 

      “ขืนพี่ไปแย่งเรามากลับมาตอนนี้ไอไทป์ได้ฆ่าพี่ตายแน่ แค่มันเห็นเราอยู่กับพี่แบบนี้ก็องค์ลงแล้วไหม” พี่ชายเป็นเพื่อนสนิทของไทป์น่าจะรู้นิสัยกันดี 

 

     “พี่ชาย! น้องขอถามอีกหน่อยได้ไหม?” 

 

      “ถามมาถ้าพี่ตอบได้พี่จะตอบ” พูดแบบนี้ผมเริ่มใจหายแล้วสิกลัวพี่ชายจะไม่ตอบ 

 

      “คือ..เรื่อง...พี่ชายกับไทป์ครับ” ผมพูดติดๆขัดๆ 

 

      “อ๋อเรื่องที่พี่กับไอไทป์ทะเลาะกันใช่ไหม?” 

 

      “ใช่ครับ” 

 

      “พี่จะเล่าให้ฟัง” 

 

       [เรื่องมีอยู่ว่า 

 

       [หลายปีก่อน 

 

      ผมไปพบลูกค้าที่จะร่วมลงทุนทำธุรกิจ บังเอิญว่าเธอเป็นผู้หญิง เธอดูสวย คือโดยรวมแล้วเพอร์เฟค 

 

      ผมกับเธอเจอกันครั้งแรกเธอก็รุกผมหนักมาก ผมมีอะไรกับเธอตั้งแต่วันแรกที่คุยธุรกิจกัน ผมไม่รู้ว่าเธอคือคนที่ไอไทป์คบอยู่ ผมพึ่งจะกลับมาจากต่างประเทศ 

 

      ไอไทป์เป็นคนบ้างานมาก บ้ามากจนผมคิดว่าผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแฟนของมันทรยศ 

 

      ถ้าถามว่าผมรู้ได้ยังไงว่าผู้หญิงคนที่ผมนอนอยู่ด้วยคือแฟนของไอไทป์? ผมรู้ก็เพราะว่าไอไทป์มันโทรมาหาเธอนั้นแหละ มันโชว์รูปไอไทป์ขึ้นมา

 

      แล้วมันทำให้ผมเกิดความคิดอยากจะบอกไอไทป์ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่สมควรที่มันจะยกหัวใจให้ เธอมั่วกับผู้ชาย เธอแอบนอกใจไอไทป์ ผมเลยขอเคลียร์กับเธอโดยตรง 

 

      ผมบอกให้เธอเลิกยุ่งกับไอไทป์ ไม่งั้นผมจะเอาเรื่องที่เธอมั่วผู้ชายไปบอกไอไทป์ เธอทำหน้าไม่พอใจอย่างมาก ผมก็ไม่รู้ว่าไอไทป์มันไปรักผู้หญิงแบบนี้ได้ยังไงกัน 

 

      พออีกวันต่อมา ไอไทป์ก็โผล่มาต่อยผมยันบริษัท แถมยังบอกตัดเพื่อนกับผมอีก ผมนี่งงเลยผู้หญิงคนนั้นต้องไปพูดอะไรให้มันฟังแน่มันถึงเป็นแบบนี้ 

 

       หลังจากนั้นไอไทป์ก็ยังคบกับเธอต่อ แต่เมื่อไม่นานมานี้ เธอเผยธาตุแท้ของเธอออกมาให้ไอไทป์เห็นแล้วมั้ง ผมเห็นข่าวประกาศเธอจะแต่งงานกับคนอายุคราวพ่อตัวเอง 

 

       ผมยอมรับแอบสะใจไอไทป์มาก แต่ก็เข้าใจหัวอกคนถูกทรยศ คงจะเจ็บมาก ผมกับมันคงจะคุยดีกันไม่ได้แล้วหละ เพราะมันเล่นตัดเพื่อนกับผมไปแล้ว พูดเรื่องของผมมากเดี๋ยวคนอ่านจะเบื่อ เรามากลับเข้าเรื่องของกายกันเนาะ

 

       “เรื่องก็เป็นแบบที่พี่เล่า” 

 

       “ผู้หญิงคนนี้ร้ายมากเลยนะครับ เคยบีบน้ำตามาขอเจอไทป์ด้วย” ได้ทีฟ้องพี่ชายเลยละกัน 

 

      “ไอไทป์มันไม่เอาหรอก มันรักเราจะตาย คนตาบอดมองไม่เห็นยังสัมผัสได้” พี่ชายแม่งพูดเว่อร์ 

 

      “เกินไปครับ ...แต่โดนกายจัดการไป กลับบ้านแทบไม่ทัน” ผมแสบไหมหละ ผมไม่ใช่นางเอกในละครที่อ่อนแอปล่อยให้นางร้ายมาแย่งผู้ชายของตัวเอง 

 

      “แสบตั้งแต่เด็กจนโตเลยนะกาย” ผมจะถือว่าเป็นคำชมจากพี่ชายก็แล้วกัน

 

      “ชิ ))” 

 

      "ก็อก))) ก็อก)))"

 

      “เชิญครับ” 

 

      “อ้าวไอปอนด์มาดูพี่ชายหรอ?” ไอปอนด์คงจะงง ว่าทำไมผมถึงเรียกคนไข้ของมันว่าพี่ชาย 

 

      “คือ?” ปอนด์มันอึ้งไปสักพักแล้วถามผมขึ้น 

 

      “เค้าเป็นพี่ชายข้างบ้านของกูตั้งแต่เด็ก แต่เค้าแอบหนีกูไป” ผมพูดแล้วยู่หน้าส่งไปให้พี่ชาย 

 

      “พี่บอกแล้วไงพี่มีความจำเป็น” พี่ชายพูดแค่นั้นแล้วเอามือยีหัวผมเหมือนเด็กเลย 

 

      “แล้วคนไข้อาการเป็นยังไงบ้างครับ? ปวดแผลหรือปวดตรงไหนอีกไหมครับ?” ไอปอนด์ถามพี่ชาย

 

      “ปวดแผลอะปวดครับ แต่ปวดตรงนี้มากกว่าครับหมอ มันอยากให้มีคนมาดามใจ” พี่ชายผมนี่เล่นพูดแบบนี้ไอปอนด์หน้าแดงไปหมดแล้วครับ 

 

      “เอ่อ...เอ..อ ถ้าคนไข้โอเคแล้วก็ดีครับ หมอขอตัวก่อนนะครับ” พี่ชายผมนี่ร้ายกาจจริงๆเล่นไอปอนด์เสียการควบคุมตัวเอง  

 

      “ขอแค่ตัวไม่ได้นะครับหมอ ต้องเอาหัวใจของผมไปด้วย” เอิ่มนี่พี่ชายแซวไอปอนด์แบบนี้นี่คือ สนใจใช่ไหมเนี่ย

 

      ไอปอนด์ไม่ได้ตอบอะไรรีบเปิดประตูรีบเดินออกไปเลย แสบจริงๆนะพี่ชาย เดี๋ยวก็ได้โดนไอปอนด์ด่าให้หรอก 

 

      “คืออะไร? บอกน้องมาเดี๋ยวนี้ แซวเพื่อนรักของน้องแบบนี้ได้ยังไงกัน” ผมล้อพี่ชาย 

 

      “เพื่อนเราน่ารักน่าแกล้งดี” ดูเอาเถอะครับ โดนยิงคราวนี้สงสัยสมองกลับ ปกติหยิ่งจะตาย ไม่ชอบพูดมากด้วย 

 

     “ถ้าชอบก็จีบ คนนี้กายเชียร์ขาดใจ แต่ถ้าไม่คิดจะจริงจังอย่าได้หวังจะเข้าใกล้เพื่อนของกาย” ผมขู่ไว้ก่อนพี่ชายมาแบบนี้เหมือนจะอันตราย ไอปอนด์มันพึ่งเจ็บมา มันน่าจะยังไม่ไว้ใจใคร

 

      “โถ่กาย มองพี่เหมือนพี่เป็นคนเลว” 

 

      “จะให้กายพูดไหมว่าตอนนี้หน้าพี่มันฟ้องมาก” ทำหน้าหื่นใส่เพื่อนผมเชียว มองนี่ตาเยิ้มเลย 

 

      “ไม่ต้องพูดดีกว่าครับ เอาเป็นว่าถ้าพี่จะเริ่มจีบเพื่อนเราพี่จะบอกเราก็แล้วกัน” ผมว่างานนี้ไอปอนด์เห็นทีจะได้สามีเป็นตัวเป็นตนแล้ว

 

      ผมคุยกับพี่ชายต่ออีกสักพัก หลังจากคุยกันมาประมาณเกือบสามชั่วโมง ผมให้พี่ชายได้พักผ่อนต่อ ส่วนผมก็มีตรวจคนไข้ต่อด้วย 

 

      ตอนนี้พี่ชายก็หลับไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ผมหวังว่าพี่ชายกับไทป์จะเคลียร์ใจกันได้เร็วๆนี้นะ ผมจะได้สบายใจ 

 

      ...........

 

      ..........

   

      ผมตรวจคนไข้เกือบถึงเย็น ไม่รู้เย็นนี้ไทป์จะมารับผมหรือเปล่า แต่ที่แน่ๆผมต้องไปดูพี่ชายอีกรอบก่อนกลับบ้าน วันนี้ผมจะฝากไอปอนด์ดูแลพี่ชายเพราะมันเข้าเวร 

 

      "แกร็ก)))" ผมเปิดประตูแล้วค่อยๆเดินเข้ามาห้องของพี่ชาย พี่ชายกำลังดูอะไรอยู่นะ หรือว่าจะแอบทำงาน นี่ป่วยอยู่นะเนี่ย

 

      “ทำไมไม่นอนพักครับ” ผมเดินเข้ามาแล้วถามพี่ชายทันที ตัวเองไม่สบายอยู่ยังจะห่วงงาน 

 

      “พี่โอเคแล้ว พี่อยากเคลียร์งานนิดหน่อย” 

 

      “ขยันเกินไปแล้ว จะเอาเงินไปเก็บไว้ที่ไหนให้หมดครับ” ผมแซวพี่ชาย 

 

      “ไม่ได้หรอก ว่าที่เมียเป็นถึงคุณหมอจะให้น้อยหน้าใครไม่ได้” ที่พูดออกมาได้ปรึกษาเพื่อนผมหรือยัง ไอปอนด์ไม่ได้ง่ายนะครับ คนเป็นรับก็จริง แต่ไม่ได้รับง่ายกับทุกคนนะครับ

 

      “ถามเพื่อนกายหรือยัง?” 

 

      “เดี๋ยวรอมีโอกาสพี่จะถาม” มั่นมาก มั่นใจมากพี่ชายผม เดี๋ยวก็โดนไอปอนด์ตอกกลับมาหน้าหงาย

 

      “ครับๆ ถ้าอย่างงั้นคืนนี้น้องให้โอกาสพี่ชายได้ถามเต็มที่เลย เพราะน้องจะให้ไอปอนด์มาเฝ้าพี่ชายแทนน้อง มันเข้าเวร

 

     “ไม่เบาเลยนะเรา เจ้าแผนการ” ดูพี่ชายพูดเข้า คนอุตส่าห์ช่วยนะเนี่ย 

 

      “จิ)) กายกลับแล้วนะครับ กลัวจะมีคนรอ” ผมบอกพี่ชาย 

 

     “ครับ แต่ก่อนกลับมากอดก่อนทีหนึ่งให้กำลังใจพี่ก่อน” มาเฟียเป็นแบบนี้ทุกคนไหม ขี้อ้อน

 

      "แกร็ก)))"

 

     “กาย!” 

 

     //-_-\\

 

     “ไทป์!”

 

 

 

     “ไอไทป์!”  

 

      >_ 

 

        ****************************** 

#พี่ชาย  

       **ไรท์ฝากติดตาม เกียร์(ชน)เกียร์ใครเมียมึง ด้วยนะจ้าอัพไปแล้วอีก 1 ตอน**  

      **เอาแล้วไงสนุกสนานกันหละทีนี้ ไทป์มาได้จังหวะพอดีเลยนะแก กายเอ้ย อู๋เอ้ย แกซวยกันแล้ว  จะทำยังไงกันหละทีนี้ : ( **  

       **สนุกไม่สนุกยังไงไรท์ก็ต้องขออภัยด้วยนะจ้าความชอบของคนไม่เหมือนกันไม่ว่ากันจ้ารักรีดทุกคนม๊ากกก : ) ถ้าชอบก็อย่าลืมกดถูกใจ คอมเม้น ติดตามไทป์กับหมอกายกันเยอะๆนะจ้า**  

  

  

     

     

 

     

 

   

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว