ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ผิดหวัง ขับไล่ใสส่ง

ชื่อตอน : ผิดหวัง ขับไล่ใสส่ง

คำค้น : อุ้มบุญ แก้แค้น พระเอกเลว เมียอุ้มบุญ

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 81.3k

ความคิดเห็น : 105

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ธ.ค. 2562 20:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
ผิดหวัง ขับไล่ใสส่ง
แบบอักษร

อีกด้าน 

สหรัฐได้รับซองเอกสารสีน้ำตาลที่ไม่รู้ว่าใครเป็นคนส่งมาจากไหนมาให้เขา ทีแรกเขาว่าจะไม่เปิด แต่เอกสารนั้นเขียนระบุว่าเขาจะตาสว่างถ้าเขาดูเอกสารที่อยู่ด้านใน เขามองหน้าเลขาของตนเองว่าดูเอกสารในนั้นหรือยัง นพดลพยักหน้าด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก เรื่องราวของเจ้านายเขารู้ทุกอย่างเอกสารก่อนจะถึงมือเจ้านายเขาต้องตรวจสอบก่อนว่าจริงมากแค่ไหน สหรัฐเปิดดูในซองเอกสาร ด้านในเป็นรูปภาพ มือของเขาสั่นเทาไปหมด นี่มันอะไรกัน ทำไมกัน ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาได้ ใบหน้าของเขาร้อนผ่าวเต็มไปด้วยความโกรธ โยนภาพพวกนี้ทิ้งลงถังขยะ 

“เอาไปเผาทิ้งให้หมด อย่าให้เหลือแม้แต่ภาพเดียว และบอกคนขับรถเตรียมรถรอฉันที่หน้าบริษัท ฉันอยากไปดูเพื่อความมั่นใจ”นพดลรีบทำตามเจ้านายสั่งทันที และรีบตามเจ้านายไปด้วย เขาไม่กล้าปล่อยคุณรัฐไปคนเดียว ใบหน้าแบบนั้น สายตาแบบนั้นบ่งบอกว่าคุณรัฐนั้นกำลังโกรธมากแค่ไหน เวลานี้สามารถฆ่าคนได้ทั้งคน สหรัฐนั่งในรถเต็มไปด้วยความร้อนรุ่มในใจ ถ้าเป็นอย่างที่ในรูปส่งมาให้เขาดู จะหาว่าเขาใจร้ายกับณฉัตรไม่ได้ รถเข้ามาจอดที่หน้าห้องของโรงแรมม่านรูด 

“เปิดประตูออก”สหรัฐสั่งคนของตนเอง ลูกน้องรีบเปิดประตู มีรถยนต์จอดอยู่ 

“ไม่ต้องเข้าไป ฉันเข้าไปคนเดียวพอ”สหรัฐหันมาสั่งลูกน้องเขาไม่ต้องการให้ใครไปเห็นณฉัตรในสภาพแบบที่อยู่ในรูป เท้าหนาเดินเข้าไปยังห้องด้านใน ภาพที่เขาเห็นแทบล้มทั้งยืน เป็นจริงอย่างที่ภาพส่งให้เขาดู ไม่ใช่ภาพตัดต่อ ไม่คิดเลยว่าณฉัตรจะทำกับเขาอย่างนี้ ในหัวสมองของเขาเฝ้าแต่ถาม เธอทำแบบนี้มากี่ครั้ง สวมเขาให้เขามาแล้วกี่เขา ทั้งที่เขาในตอนนี้มีความรู้สึกดีๆให้กับเธอ แต่ดูสิ่งที่เธอทำกับเขา เธอมันก็ไม่ต่างไปจากผู้หญิงคนอื่น หลงคิดว่าเธอจะไม่เหมือนผู้หญิงพวกนั้น มือทั้งสองกำเข้าหากันแน่น เต็มไปด้วยความเกรี้ยวโกรธ 

“ตื่นเดี๋ยวนี้ณฉัตร ตื่นขึ้นมาพูดคุยกับฉันให้รู้เรื่องนางแพศยา”น้ำเสียงที่ตะโกนร้องออกมา ทำให้คนทั้งสองที่นอนหลับสนิทอยู่นั้นตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย  

“คุณรัฐ”ณฉัตรเอ่ยเรียกคนที่อยู่ตรงหน้า มองสีหน้าของเขาเหมือนกำลังโกรธเธออย่างมากมาย สภาพที่พึ่งตื่นนอนจากฤทธิ์ของยานอนหลับำให้เธอยังงัวเงียอยู่  

“รู้สึกตัวแล้วเหรอแม่ตัวดี เธอกล้ามาก กล้าที่จะหักหลังฉันณฉัตร ทั้งที่ฉันนั้นรู้สึกดีกับเธอ แต่ดูเธอทำกับฉันนางแพศยา”ถ้อยคำที่สหรัฐด่าทออกมา ณฉัตรขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจว่าเขาต่อว่าเธอด้วยเรื่องอะไร เมื่อความงัวเงียเริ่มหายไป เธอเริ่มสำรวจมองห้อง นี่ไม่ใช่ห้องของเธอ 

“ที่นี่ที่ไหน”เธอพูดออกมาด้วยความงุนงง มองสำรวจห้อง และยิ่งตกใจเป็นอย่างมาก เมื่อมีนาวินนั่งอยู่บนเตียงกับเธอ และสภาพของเขาไม่มีเสื้อผ้าสวมใส่ หันมามองที่ตัวเองบ้าง 

“ว้าย”ร้องออกมาด้วยความตกใจ หันไปมองหน้าของสหรัฐที่ทำหน้าทะมึน ถ้ามีปืนเขาคงยิงเธอในเวลานี้ 

           “คุณรัฐไม่ใช่อย่างที่คุณเห็น ไม่ใช่อย่างที่คุณคิด” ณฉัตรพยายามที่จะอธิบายให้เขาเข้าใจ “วินเรามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร” 

           “เราก็ไม่รู้เหมือนกัน”นาวินพูดออกมาด้วยความไม่เข้าใจ งุนงงว่าตัวเองทำไมถึงมีสภาพแบบนี้ และมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร และดูจากสีหน้าของคนที่ยืนมองพวกเขาดูก็รู้ว่า คงเข้าใจพวกว่าพวกเขามีอะไรกัน ดูจากสถานการณ์ ใครที่มาเห็นก็ต้องคิดแบบเดียวกัน 

           “คุณรัฐไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะคะ ฉันก็ไม่รู้ว่าตัวเองมาอยู่ในสภาพแบบนี้ได้อย่างไร”ณฉัตรพยายามที่จะอธิบายให้เขาฟัง เธอร้อนรนไปหมด เขาคงเข้าใจเธอผิด เธอจำได้ว่าตัวเธอมาซื้อของกับคุณนิริน ตอนขากลับง่วงนอนมาก จึงนอนหลับบนรถ แล้วทำไมพอตื่นขึ้นมาถึงอยู่ในสภาพแบบนี้ 

           “ฉันเห็นอยู่กับตา ยังหน้าด้านแก้ตัวได้อีก ถ้าไม่ใช่อย่างที่ฉันคิด แล้วมันเป็นแบบไหน เด็กอนุบาลยังดูออกว่าเธอทำอะไรอยู่ แต่งตัวให้เรียบร้อย เรามีเรื่องที่ต้องพูดคุยกัน เธอกล้ามากณฉัตรที่สวมเขาให้กับฉัน”น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเกรี้ยวโกรธแทบอยากจะฉีกเธอออกเป็นชิ้นๆ ได้ยินเขาสั่งแบบนั้นณฉัตรรีบพาตัวเองเข้าไปในห้องน้ำ แต่งตัวให้เรียบร้อย สหรัฐในตอนนี้เขาน่ากลัวมาก 

           “คุณรัฐฟังผมก่อน ไม่ใช่อย่างที่คุณเห็น”สหรัฐหันมามองนาวินอย่างจะกินเลือดกินเนื้อ เขาเดินเข้าไปหาด้วยความเกรี้ยวโกรธ 

           “มึงพูดว่าไม่ใช่อย่างที่กูเห็น แล้วที่กูเห็นมันเลือกว่าอะไร ทั้งที่มึงก็รู้ว่าณฉัตรมีลูกมีผัว มึงยังกล้าที่จะตีท้ายครัวกู และคนอย่างกูไม่ปล่อยให้ใครมาหยามตัวเองแล้วปล่อยให้ลอยนวลหรอกนะ”พูดจบประเคนหมัดใส่นาวินตามอารมณ์โกรธของตนเอง ไม่เปิดดอกาสให้นาวินสวนหมัดกลับมา 

           “มึงกล้ามากที่กล้ายุ่งกับคนของกู”ผลัวะ ผลัวะ ใบหน้าของนาวินแตก มุมปากมีเลือดไหล แค่นี้ยังไม่สาแก่ใจของเขา ลากคอนาวินลงมา ทั้งซกทั้งต่อย ระบายอารมณ์ความเกรี้ยวโกรธของตนเอง สภาพของนาวินในตอนนี้สะบักสบอมมาก ณฉัตรที่ออกมา รีบไปดึงตัวสหรัฐออกมาจากเพื่อนของเธอ 

           “คุณรัฐพอค่ะ อย่าทำอะไรวิน แค่นี้วินก็เจ็บมากแล้ว”ยิ่งเห็นณฉัตรปกป้องมันความเกรี้ยวโกรธยิ่งทวีมากยิ่งขึ้น 

           “เธอคงจะรักมันมากสินะ ถึงลงทุนปกป้องมันขนาดนี้ มานี่เลยนางตัวดี”สหรัฐลากณฉัตรมาขึ้นรถของตนเอง  

“ให้คนไปเก็บของณฉัตรออกมาจากบ้านของฉันให้หมด อย่าให้เหลือแม้แต่ชิ้นเดียว เดี๋ยวจะเป็นเสนียดในบ้านของฉัน”พูดจบโยนเธอเข้าไปในรถ เขาเลือกที่จะขับรถเอง ณฉัตรมองคนที่นั่งอยู่ฝั่งคนขับ เขาน่ากลัวเป็นอย่างมาก และการขับรถของเขา เธอได้แต่ร้องด้วยความหวาดกลัว เส้นทางที่เขาพาเธอไปไม่ใช่ทางกลับบ้าน แต่เป็นเส้นทางที่ไปคอนโดของเขา ในเวลานี้เขาไม่ต้องการให้คุณย่ามารับรู้เรื่องเลวร้ายพวกนี้ ดีนะที่เขายังไม่พูดความรู้สึกของตนเองออกไป ไม่อย่างนั้นเขาคงเสียหน้ามากกว่านี้ 

           “ลงมาจากรถ อย่ามาทำเป็นสำออย ฉันไม่ใช่ชู้ของเธอ มานี่”สหรัฐลากณฉัตรขึ้นไปบนห้องของตนเอง โยนเธอไปนั่งกับพื้น สายตาที่จ้องมองเธอทั้งโกรธ ทั้งเกลียดชัง 

           “ออกไปจากชีวิตของฉันกับลูก และอย่ามาให้พวกเราสองคนเห็นหน้า นี่คือเงินส่วนที่เหลือที่คุณย่ายังไม่ได้จ่ายเธอ”สหรัฐเขียนเช็คและโยนใส่หน้าณฉัตร 

           “เธอมันนางแพศยา เลี้ยงไม่เซื่องทั้งที่ฉันไว้ใจเธอ แต่ดูสิ่งที่เธอตอบแทนให้กับฉัน ในเมื่อชอบมัน ก็ไปอยู่กับมันหญิงชั่วชายเลว นับตั้งแต่วินาทีนี้ไป เธอไม่มีสิทธิกลับไปที่บ้านของฉัน อย่าเอามือสกปรกของเธอไปแตะต้องลูกชายของฉัน นับจากนี้ไป เธอและฉันไม่ใช่คนรู้จักกัน ถ้าฉันเห็นเธอไปที่บ้านของฉัน แสดงตัวว่าเป็นแม่ของลูกฉัน ฉันไม่รับรองความปลอดภัยของครอบครัวเธอ”ณฉัตรร้องให้ออกมา เธอคลานเข้ามากอดขาของสหรัฐเอาไว้ ความสุขกำลังจะไปจากชีวิตของเธอ 

           “ไม่นะคะคุณรัฐฟังฉัตรก่อน มันไม่ใช่อย่างที่คุณเห็น ฉัตรกับวินเราไม่ได้มีอะไรกัน อย่าขับไล่ฉัตรออกไปจากชีวิตของคุณเลยนะคะ”เธอทั้งรองไห้ ทั้งอ้อนวอนเขา เธอยังทำใจไม่ได้ที่จะต้องห่างจากลูกชายของเธอ ลูกที่เปรียบเสมือนแก้วตาดวงใจ แต่สหรัฐหาฟังเธอไม่ สะบัดขาของตนเองออกจากการกอดของณฉัตร 

           “อย่ามาแสดงละครกับฉัน เพราะฉันไม่มีทางเชื่อเธออีก จำคำที่ฉันพูดกับเธอเอาไว้ ฉันทำจริง ส่วนข้าวของของเธอ ลูกน้องของฉันคงกำลังขนของมาให้ ออกไปจากห้องของฉันได้แล้ว”ถึงเขาจะเอ่ยปากไล่ แต่ณฉัตรยังนั่งอยู่ที่เดิม 

           “ใครก็ได้เอานาแพศยาคนนี้ออกไปจากห้องของฉันได้แล้ว”เมื่อได้ยินคำสั่งของเจ้านาย ลูกน้องที่อยู่ด้านนอกลากณฉัตรออกไปจากห้อง ถึงเธอจะพยายามที่จะขัดขืน แต่ก็สู้แรงของคนเหล่านั้นไม่ได้ เธอนั่งร้องให้อยู่หน้าคอนโดของสหรัฐ พยายามที่จะอ้อนวอนให้เธอได้เข้าไปหาเขาอีกครั้ง แต่ลูกน้องของเขาไม่ยอม 

           “นี่ข้าวของของคุณ คุณไปซะเถอะในตอนที่เจ้านายใจดีปล่อยให้คุณไป ก่อนที่เจ้านายจะเปลี่ยนใจ ทำร้ายคุณ”คนพวกนั้นพยายามกล่อมให้ณฉัตรเก็บของของตนเองจากไปแต่โดยดี  

           “ไม่ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น เขากำลังเข้าใจฉันผิด” 

           “ถ้าคุณไม่จากไป น้องชายของคุณคือคนที่จะได้รับผลจากกระทำของคุณ”คนพวกนั้นพูดจบโทรสั่งคนอีกกลุ่มหนึ่งทำร้ายน้องชายของณฉัตรทันที 

           “อย่าทำอะไรน้องฉันเลย ฉันยอมแล้ว”เธอลุกขึ้นเรียกรถ ขนข้าวของกลับไปที่บ้านของตนเองพร้อมน้ำตา ลูกแม่ แม่คงไม่มีโอกาสที่จะได้เลี้ยงดูหนูอีก คงไม่มีโอกาสที่จะได้อุ้มหนู แม่ขอโทษ แต่แม่จะคอยมองดูหนูจากที่ไกลๆ ถึงจะไม่ได้มีโอกาสที่จะได้บอกต่อหน้า แต่แม่อยากให้หนูรับรู้ว่าแม่รักหนูมาก รักมากกว่าชีวิตของแม่ ณฉัตรนั่งร้องไห้ไปตลอดทาง 

 

 

ตอนนี้ให้อ่านหนำใจกันไปเลย

ความคิดเห็น